အခန်း ၄၉ — ဝင်္ကပါ၏ မျက်စိ
ချူလျိုယွဲ့သည် တောအုပ်ထဲသို့ လှမ်းဝင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စွမ်းအားရှင်ဝင်္ကပါတစ်ခုလုံး၏ သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုကို ချက်ချင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ အကယ်ဒမီမှ ဆရာများသည် ဤဝင်္ကပါကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားသည်မှာ ထင်ရှားလှပြီး အတွင်း၌ ဖြစ်ပျက်သမျှကို သူတို့ အရင်ဆုံး သိရှိနေမည်ဖြစ်သည်။
ချူလျိုယွဲ့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မူလနေရာ၌ ခဏမျှ ရပ်တန့်နေလိုက်၏။ ထို့နောက် ခေတ္တဝေခွဲပြီးနောက် ဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ ဆက်လက်ထွက်ခွာရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ဤစွမ်းအားရှင်ဝင်္ကပါမှာ သူမအတွက်တော့ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလွန်းလှသည်။ အကယ်၍ သူမသာ အလေးအနက် စဉ်းစားမည်ဆိုပါက အတိကျဆုံးနှင့် အတိုဆုံးလမ်းကြောင်းကို အသုံးပြု၍ ထွက်ခွာနိုင်ပေသည်။
သို့သော် ယခင်က သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များအရ မည်မျှအတိုင်းအတာအထိ စွမ်းရည်ထုတ်ပြသင့်သည်ကို သူမ ခန့်မှန်းမိပြီးသားဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် တောအုပ်ထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်းသာ လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် အကယ်ဒမီသို့ ဝင်ခွင့်ရရှိပြီးဖြစ်၍ ကျန်သောအရာများမှာ သိပ်အရေးမကြီးတော့ပေ။ ထိပ်ဆုံးက အောင်မြင်ရန်ဆိုသည်မှာလည်း သူမအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ မဟုတ်ချေ။
သူမသည် နောင်တွင် ပြဿနာနည်းပါးစေရန်နှင့် သူမအား အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်၍မရကြောင်း အခြားသူများကို သိစေချင်ရုံသက်သက်ဖြင့် စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် သဘောတူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အရှေ့တွင် သူမပြောခဲ့သော စကားများမှာလည်း ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။
ချူလျိုယွဲ့သည် ဤသို့ဖြင့် ၂၅ မိနစ်ခန့် လျှောက်လှမ်းလာပြီးနောက် လမ်းသုံးခွဆုံတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လမ်းသုံးသွယ်မှာ တောအုပ်ထဲသို့ မတူညီသော ဦးတည်ချက်များဖြင့် ဖြာထွက်နေသည်။ ရှေ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူထပ်သော သစ်တောစိမ်းကြီးမှအပ ဘာကိုမျှ မမြင်ရပေ။ ယခုမူ သူမ ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။
ချူလျိုယွဲ့သည် လမ်းသုံးခွ၌ ရပ်နေပြီး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အလယ်လမ်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။
သူမ ထိုလမ်းပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် လေပြင်းများ တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သစ်ပင်များမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေပြီး သစ်ရွက်များမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ချူလျိုယွဲ့ထံသို့ ဝဲပျံလာကြသည်။
ရှပ်! ရှပ်!
သစ်ရွက်များမှာ လေထုကို ရက်ရက်စက်စက် ဖြတ်သန်းလာကြသည်။ အေးစက်သော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဝါများက အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ သူမကို ဝန်းရံလာ၏။ သို့သော် ချူလျိုယွဲ့မှာမူ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိပေ။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူမသည် ခြေဖျားထောက်ကာ လျင်မြန်စွာ ပျံတက်လိုက်ပြီး သစ်ရွက်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သီသီလေး ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောအုပ်၏ အခြားတစ်ဖက်ခြမ်းတွင် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အကြီးအကဲတစ်ဦးတို့ ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်နေကြသည်။ သူတို့သုံးဦးမှာ မျက်လုံးမှိတ်ကာ တရားထိုင်နေကြပြီး အိပ်ပျော်နေသည့်နှယ်ပင်။
သူတို့သုံးဦး၏ အလယ်တွင် ငွေရောင်စွမ်းအားရှင်ဝင်္ကပါတစ်ခုမှာ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။ မတူညီသော ငွေရောင်မျဉ်းကြောင်းများမှာ ရှုပ်ထွေးသော ပုံရိပ်တစ်ခုအဖြစ် အချင်းချင်း ထိစပ်နေကြ၏။ ရုတ်တရက် မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။
အမျိုးသားတစ်ဦးက မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“သူက ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ ဒီအထိ ရောက်နေပြီလား။ ဒီချူလျိုယွဲ့က တကယ့်ကို ပါရမီရှင် စွမ်းအားရှင်ပညာရှင်ပဲ”
အကြီးအကဲကလည်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မဆိုးဘူး။ လူတွေအများကြီးထဲမှာ စီထင်နဲ့ သူမ နှစ်ယောက်ပဲ အစကတည်းက လမ်းကြောင်းမှန်ကို ရွေးနိုင်ခဲ့တာ။ သူမရဲ့ ရွေးချယ်မှုတွေက စီထင်လောက် မကောင်းသေးပေမယ့် တော်တော်လေးကို ထူးချွန်ပါတယ်”
နောက်ဆုံးတစ်ဦးကမူ ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“နှမြောစရာပဲ... အဲဒီကောင်မလေး လျှောက်တဲ့ပုံစံက စနစ်တကျ မရှိလှဘူး။ သူမ စွမ်းအားရှင်ဝင်္ကပါအကြောင်းကို သင်ယူထားပုံမရဘူး။ သူမရဲ့ ဗီဇစိတ်အတိုင်းပဲ လျှောက်နေတာနေမှာ။ ကြည့်ပါဦး... အခု သူမ လမ်းမှားသွားပြီ”
အကြီးအကဲက မျက်လုံးမှေးလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“ငါမှတ်မိသလောက်တော့ ဒီချူလျိုယွဲ့က ချူမိသားစုမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေခဲ့ရတာမဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။ ချူမိသားစုက သူမအတွက် ဆရာငှားပေးထားမှာ မဟုတ်ဘူး”
“အကြီးအကဲစွန်း... ခင်ဗျား ပြောချင်တာက...?”
စွန်းကျန့်ယန်က စွမ်းအားရှင်ဝင်္ကပါကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ယခင်က ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားနေသော မျဉ်းကြောင်းမှာ ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်၏။
“အဲဒီကောင်မလေး လမ်းမှားသွားတာတောင် သူမမှာ ဘာဒဏ်ရာမှ မရသေးဘူး။ ဟင်း... ချူမိသားစုကတော့ သူမရဲ့ ပါရမီကို တကယ်ပဲ ဖျက်ဆီးခဲ့တာပဲ”
ထိုစဉ် စွမ်းအားရှင်ဝင်္ကပါထဲ၌ ကြယ်တစ်ပွင့် လင်းထိန်လာသည်။ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးလုံး အံ့သြသွားကြ၏။
“အကြီးအကဲစွန်း! စီထင်က ‘ဝင်္ကပါရဲ့ မျက်စိ’ (Formation Eye) ကို တကယ်ပဲ ရှာတွေ့သွားပြီ!”