အခန်း ၄၇ — စီထင်

ချူလျိုယွဲ့သည် သူမရှေ့ရှိ လူငယ်လေးကို ကြည့်လိုက်၏။ အသက် ၁၅ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၆ နှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည့် ထိုလူငယ်မှာ ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် ရုပ်ရည်ချောမောသန့်ပြန့်သော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးတွင်မူ လူအများအား စိတ်မသက်မသာဖြစ်စေသည့် မောက်မာထောင်လွှားမှုများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

“ကျမကို ဆရာပိုင်ချန်းက ဒီကိုလာဖို့ ပြောလိုက်တာပါ။ အဲဒီတော့ ရှင့်စကားအရဆိုရင် ဆရာပိုင်ချန်းက မှားသွားတာပေါ့လေ... ဟုတ်လား” ဟု ချူလျိုယွဲ့က အေးအေးလူလူပင် မေးလိုက်သည်။

လူငယ်လေး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ပိုင်ချန်းသည် အကယ်ဒမီတွင် ထိပ်တန်းဝင် စွမ်းအားရှင်ပညာရပ်ဆိုင်ရာ လောကီ ဆရာတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အဆင့်အတန်းလည်း မြင့်မားလှသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဆရာပိုင်ချန်းကို မပြစ်မှားရဲပေ။ အကယ်၍ သူက ဆရာပိုင်ချန်း အမှားလုပ်သည်ဟု ဇွတ်ပြောမိပါက သူ့အတွက် ဘာမှ အကျိုးရှိမည်မဟုတ်ပေ။

ခဏအကြာတွင် သူက နှာခေါင်းရှုံ့ရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

“မင်းက ဆရာပိုင်ချန်းကိုပဲ အကာအကွယ်လုပ်ပြီး သုံးတတ်တာလား။ စွမ်းရည်ရှိရင်လည်း ထုတ်ပြလေ။ စွမ်းရည်မရှိရင်တော့ အကယ်ဒမီကို ဝင်ခွင့်ရခဲ့ရင်တောင် ဘယ်သူကမှ မင်းကို အထင်ကြီးမှာမဟုတ်ဘူး”

ချူလျိုယွဲ့က ‘သြော်’ ဟု တစ်ခွန်းတည်း ပြန်ထူးလိုက်ပြီးနောက် — “အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျမက အခု စာမေးပွဲဖြေဖို့ ရောက်နေတာမဟုတ်လား။ အစ်ကိုကြီး... ရှင် ကျမလမ်းကို ပိတ်နေတယ်”

ထိုလူငယ်မှာ ပြောစရာစကား ဆို့နင့်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာသည်။ သူက ချူလျိုယွဲ့ကို အော်ဟစ်ဆဲဆိုချင်သော်လည်း မည်သို့ပြောရမည်ကို မသိတော့ပေ။

“စီယန်... ပြန်လာခဲ့”

ထိုစဉ် ပြတ်သားသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေသံက တည်ငြိမ်သော်လည်း ငြင်းဆန်၍မရသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ချူလျိုယွဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လူအုပ်ထဲတွင် ရပ်နေသည့် အခြားလူငယ်တစ်ဦးထံမှ ထိုအသံထွက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ထိုလူငယ်၏ မျက်နှာကို အထင်အရှား မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချူလျိုယွဲ့ မျက်ခုံးပင့်မိသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုလူငယ်မှာ အလွန်ပင် ရုပ်ရည်ချောမောသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဓားဖြင့် ထွင်းထုထားသည့်နှယ် ပေါ်လွင်ထင်ရှားသော မျက်နှာကျမှာ ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေသည်။ သူသည် လူအုပ်အလယ်တွင် ရပ်နေသော်လည်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံး စုပေါင်းလိုက်လျှင်တောင် သူတစ်ယောက်တည်း၏ ထင်ပေါ်မှုကို မမီနိုင်ကြချေ။

နေရောင်ခြည်က တောက်ပစွာ ကျရောက်နေပြီး သစ်ပင်များက လေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့နေသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေသည်မှာ အိမ်မှ ထွက်ခါနီး ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ စူးရှပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူ့ရင်ဘတ်ရှိ တံဆိပ်မှာလည်း အဖြူအမည်းရောင် ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း စွမ်းအားရှင်ပညာရှင် လောကီ(Xuan Master) တစ်ဦး ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

‘ဒီလူ... မရိုးရှင်းဘူးပဲ’ ဟု ချူလျိုယွဲ့ စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။ သူမ စရောက်လာစဉ်က ဤလူကို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သဘာဝကျကျ တွေးကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ထိုမျှ ထင်ရှားသည့် အရှိန်အဝါကို သူမ မမြင်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် တစ်ခုတည်းသော အဖြေမှာ — ဤလူငယ်သည် ယခင်က သူ၏ အရှိန်အဝါများကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကပင် သူသည် အားနည်းသူမဟုတ်ကြောင်း လုံလောက်သော သက်သေတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။

ချူလျိုယွဲ့၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားသည့်နှယ် ထိုလူငယ်က လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် ချူမိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးတော်ကို ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့ဖူးပြီး သူမမှာ သူရဲဘောကြောင်သော အားနည်းသူတစ်ဦးဟု မှတ်မိထားသည်။ ယခုမူ သူမက ဘာကြောင့် လူတစ်ခြားစီ ဖြစ်သွားသလို ခံစားနေရသနည်း။

စီယန်ဟု ခေါ်သော လူငယ်လေးသည် ထိုအသံကို ကြားသည်နှင့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်ပြီး ချူလျိုယွဲ့ကို အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ခဏနေ စာမေးပွဲကျရင် မင်းရဲ့ အရည်အချင်းအစစ်အမှန်ကို ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့”

ချူလျိုယွဲ့က ပခုံးတွန့်ပြရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပေ။ သူသည် စွမ်းရည်ရှိမရှိ သူမ မသေချာသော်လည်း ‘စီယန်’ ဆိုသည့် အမည်အရ... သူသည် ထိပ်တန်းမိသားစုကြီး လေးခုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော စီမိသားစုမှ ဖြစ်ဟန်တူသည်။

“အစ်ကိုကြီး...” စီယန်သည် ထိုလူငယ်နားသို့ လျှောက်သွားပြီး အတော်ပင် လိမ္မာယဉ်ကျေးသွားသည်။

ချူလျိုယွဲ့ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။ ‘သူပဲကိုး’။ စီမိသားစု၏ မျိုးဆက်သစ်များသည် ပါရမီရှင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ထိုအထဲတွင် ကျော်ကြားဆုံးမှာ စီမိသားစု၏ သခင်လေး စီထင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက်ကျော်က စွမ်းအားရှင်ပညာရပ် စစ်ဆေးမှုတွင် အဆင့် (၁) ဖြင့် ထျန်းလုအကယ်ဒမီသို့ တက်ရောက်ခွင့် ရရှိခဲ့သူဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က အကယ်ဒမီမှ ဆရာများက သူ၏ ပါရမီမှာ ထူးကဲလှပြီး နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ရောင်ချန်နိုင်ငံ၏ အကောင်းဆုံး စွမ်းအားရှင်ပညာရှင်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ချီးမွမ်းခဲ့ကြသည်။

ထိုသတင်းမှာ ထိုစဉ်က အတော်ပင် ဟိုးဟိုးကျော်သွားခဲ့သည်။ စီထင် ရရှိခဲ့သော ချီးမွမ်းထောပနာများမှာ စစ်သည်တော် (Warrior) စစ်ဆေးမှုတွင် ထိပ်တန်းရခဲ့သည့် ချူရှန်းမိန်ထက်ပင် များပြားခဲ့သည်။ သို့သော် နှစ်ဝက်ကျော်ကြာပြီးနောက် ချူရှန်းမိန်မှာ ဆက်တိုက် တိုးတက်လာပြီး ပို၍ နာမည်ကျော်လာသော်လည်း စီထင်၏ ကျော်ကြားမှုမှာမူ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားသလို ရှိနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လူအများက ချူရှန်းမိန်၏ ထူးချွန်မှုကိုသာ တဖြည်းဖြည်း မှတ်မိနေကြတော့သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ငါပြောထားတဲ့ ‘ရေရှစ်သွယ် ဝင်္ကပါ’ အကြောင်းကို မင်း လေ့လာပြီးပြီလား” ဟု စီထင်က မေးလိုက်သည်။

စီယန်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

“ဒါပေါ့! အစ်ကိုကြီးက ဒီဝင်္ကပါကို နားလည်သွားရင် အဆင့် (၁) ကနေ အဆင့် (၂) စွမ်းအားရှင်ပညာရှင် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ။ ဒါကြောင့် ဒီရက်ပိုင်းမှာ ကျနော် ဒါကိုပဲ အသေအလဲ လေ့လာနေတာ”

ဘေးနားရှိ လူများကလည်း မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောကြသည်။

“စီထင်... မင်း ကျင့်စဉ်ကျင့်နေတဲ့ အချိန်မှာ စီယန်က အဆင့် (၂) စွမ်းအားရှင်ပညာရှင် အောင်မြင်စွာ ဖြစ်သွားပြီကွ”

စီယန်၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်သော အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။

“အစ်ကိုကြီးကို မမီပေမယ့် ကျနော် လက်မလျှော့ခဲ့ပါဘူး။ ကျနော်လည်း ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံနေပါတယ်”

ထိုအခါမှ စီထင်က ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးမှာ တိမ်တိုက်ကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် လမင်းကြီးကဲ့သို့ပင်။

“ကောင်းပြီလေ”

စီယန်က ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး အနားသို့ တိုးကာ မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီး... ကြားပြီးပြီလား။ ဒီတစ်ခါ စာမေးပွဲအတွက် ဆုလာဘ်တွေက တော်တော်များတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ အထူးသဖြင့် ထိပ်ဆုံးက အောင်တဲ့သူအတွက်ဆိုရင်—”

“ကဲ... အားလုံးပဲ ကိုယ့်နေရာကိုယ် ယူကြတော့!” စီယန် စကားမဆုံးခင်မှာပင် စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ၏ အသံက ဟိန်းထွက်လာသည်။ ကျောင်းသားအားလုံး ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။

“ပထမဇုန်မှာ စစ်သည်တော် စာမေးပွဲ! ဒုတိယဇုန်မှာ စွမ်းအားရှင်ပညာရှင်! တတိယဇုန်မှာ နတ်ဆေးဆရာ! စာမေးပွဲအားလုံး တစ်ပြိုင်တည်း စတင်မယ်”

စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ဆရာအချို့က ကျောင်းသားများကို သက်ဆိုင်ရာ ဇုန်များအလိုက် ခေါ်ဆောင်သွားကြသည်။ ချူလျိုယွဲ့နှင့် ကျန်ရှိသူများကို ဒုတိယဇုန်သို့ အမြန်ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် ဆရာအချို့ စောင့်ကြိုနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဆရာဖြစ်စေ၊ ကျောင်းသားဖြစ်စေ ဤနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ စွမ်းအားရှင်ပညာရှင်များသာ ဖြစ်ကြောင်း ချူလျိုယွဲ့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စစ်ဆေးရေးဇုန် သုံးခုမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အတော်ပင် နီးကပ်နေသဖြင့် အခြားဇုန်များကို လှမ်းမြင်နေရသည်။ သို့သော် ဇုန်များအကြားတွင် လွတ်နေသော နေရာများဖြင့် ခြားထားသည်။

“စွမ်းအားရှင်ပညာရှင် စာမေးပွဲကနေ ကြိုဆိုပါတယ်” ဟု အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော ဆရာတစ်ဦးက ကြေညာလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ ဒီစာမေးပွဲက အရမ်းရိုးရှင်းပါတယ်။ မင်းတို့ရှေ့က တောအုပ်ကို မြင်လား။ ဒီဘက်ကနေ ဝင်သွားပြီး တောအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ တစ်ဖက်ခြမ်းက အလံကို ယူနိုင်ရင် မင်းတို့ အောင်ပြီ”

သူ့စကားဆုံးသွားသော်လည်း ကျောင်းသားများမှာ စိတ်သက်သာရာ မရရှိဘဲ ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြသည်။ ထိုတောအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ရန်မှာ မလွယ်ကူကြောင်း လူတိုင်းသိကြသည်။ ထိုအထဲတွင် စွမ်းအားရှင်ဝင်္ကပါ ဖွဲ့စည်းခြင်း လောကီအစီအရင်(Xuan formations) များ ခင်းကျင်းထားမည်မှာ အသေအချာပင်။

“ဒါပေမဲ့ ဒါကိုတော့ သိထားရမယ်။ တောအုပ်ထဲ ဝင်သွားပြီးရင် ဒီတာဝန်ကို တစ်ယောက်ချင်းစီပဲ ထမ်းဆောင်ရမယ်။ အကယ်၍ အုပ်စုဖွဲ့တာမျိုး တွေ့ရှိရင် မင်းတို့ရဲ့ ရလဒ်ကို ပယ်ဖျက်မယ်”

ထိုဆရာ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားသည်။

“ဆရာတွေက စာမေးပွဲတစ်လျှောက်လုံး စောင့်ကြည့်နေမှာ။ မင်းတို့ စဉ်းစားထားတဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို အိမ်မှာပဲ ထားခဲ့ကြ။ နားလည်လား”

“နားလည်ပါတယ်!” ကျောင်းသားအားလုံးက လေးလေးနက်နက် ပြန်ထူးကြသည်။ အမှန်စင်စစ် ဤကဲ့သို့ စည်းကမ်းချက်များမှာ ပုံမှန်သာ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စွမ်းအားရှင်ပညာရှင် စာမေးပွဲမှာ တစ်ဦးချင်းစီ၏ အရည်အချင်းကို စစ်ဆေးခြင်းဖြစ်သဖြင့် အုပ်စုဖွဲ့ခြင်းက အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

“ကောင်းပြီ... ဒါဆို စွမ်းအားရှင်ပညာရှင် စာမေးပွဲကို... အခုပဲ စတင်ကြောင်း ကြေညာလိုက်တယ်!”

စကားအဆုံးတွင် ဆရာဖြစ်သူက လက်ထဲမှ တစ်ခုခုကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

‘ဒိုင်း!’

မီးရှူးမီးပန်းများမှာ ဝေဟင်ထက်တွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

“ပြေး!”

မီးရှူးမီးပန်းသံ ကြားသည်နှင့် လူများမှာ ဝေခွဲမနေဘဲ တောအုပ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် သူတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ ထူထပ်သော တောအုပ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“ဘာလို့ ဒီလောက် အလုအယက် ပြေးနေကြတာလဲ။ အမြန်ဆုံး ပြေးနိုင်ရုံနဲ့ စွမ်းအားရှင်ပညာရှင် စစ်ဆေးမှုမှာ အနိုင်ရမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု စီယန်က စီထင်ကို ကြည့်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး... ကျနော် အရင်သွားနှင့်ပြီနော်!”

သူတို့မှာ အတူတူလုပ်၍မရသဖြင့် အသီးသီး ခွဲသွားခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ စီထင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ခေတ္တအတွင်းမှာပင် လူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်သွားကြရာ ချူလျိုယွဲ့နှင့် စီထင်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

စီထင် လမ်းစလျှောက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချူလျိုယွဲ့က သူ့ထက် ပိုမြန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူသည် ညာဘက်သို့ သုံးလှမ်းဆုတ်ကာ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ လိုက်ပါသွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် မှေးစင်းသွားတော့သည်။