အခန်း ၄၅ — စစ်ဆေးပွဲတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲခြင်း
ယန်ကောက သူ၏သခင်အကြောင်း ထည့်ပြောလိုက်သည်နှင့် ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ လူအများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြရင်း ကျန့်ပေါင်ဗိမာန်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလှသော သခင်ကိုယ်တိုင်က ဤကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်မှာ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားကြပေ။ အကယ်၍ အခြားအကြောင်းပြချက်ကြောင့်ဆိုလျှင် သူတို့ ငြင်းဆန်ကန့်ကွက်နိုင်သော်လည်း ယခုမူ ထိုသူ ဖြစ်နေသည်...။ သူသည် မည်သူမျှ မထိရဲ၊ မစိန်ခေါ်ရဲသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး မဟုတ်ပါလား။
ယန်ကောက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး “အားလုံး စိတ်မပူကြပါနဲ့ခင်ဗျာ။ အခုလို လူကြီးမင်းတို့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုတွေအတွက် အစားထိုးတဲ့အနေနဲ့ ကျန့်ပေါင်ဗိမာန်ကနေ လက်ဆောင်အသေးစားလေးတွေ ပြန်လည်ပေးအပ်သွားမှာပါ၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အမှားကိုလည်း ခွင့်လွှတ်ပေးကြဖို့ တောင်းပန်အပ်ပါတယ်”
ထိုစကားကို ကြားမှသာ လူအုပ်ကြီးက စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။ ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ ဆင်းသက်နိုင်မည့် လှေကားတစ်ခု ဖြစ်သွားသဖြင့် သူတို့က လက်ခံလိုက်ကြသည်။
“ဒုတိယသခင်ကြီးယန်ကလည်း... တော်တော်လေးကို ယဉ်ကျေးပျူငှာလွန်းပါတယ်! သခင့်ရဲ့ အလိုဆန္ဒအရဆိုတော့လည်း ကျွန်တော်တို့က လိုက်လျောရုံပေါ့!”
“ဒါပေါ့! ကျန့်ပေါင်ဗိမာန်က မြို့တော်မှာ စီးပွားရေးလုပ်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီပဲ။ ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လိုလုပ် အခက်အခဲဖြစ်အောင် လုပ်ရက်ပါ့မလဲ။ စောင့်ရမှာပေါ့!”
“လက်ဆောင်ကတော့ မလိုပါဘူးဗျာ။ ဒုတိယသခင်ကြီးယန်က စေတနာပိုနေပါပြီ!”
ဤနေရာသို့ ရောက်နေသူတိုင်းမှာ မြို့တော်၏ အထက်တန်းလွှာများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့အတွက် အရေးအကြီးဆုံးမှာ ငွေကြေးမဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ပုံရိပ်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဤနေရာသည် အခြားတစ်နေရာသာ ဖြစ်ပါက သူတို့ ဤမျှ လွယ်လွယ်နှင့် လက်လျှော့ကြမည် မဟုတ်သော်လည်း ယခုနေရာမှာ ကျန့်ပေါင်ဗိမာန် ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့လည်း သတိထားနေကြရသည်။
ယန်ကောက ပြုံးလျက် စကားကို ဆက်ပြောသည်။ “အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ! အားနာတဲ့အနေနဲ့ လူကြီးမင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို ‘ဖောက်ဖျက်ဆေးလုံး’ (Pobi Elixir) တစ်လုံးစီ လက်ဆောင်ပေးသွားမှာပါ”
လူအုပ်ကြီးမှာ ကြားလိုက်ရသည့် စကားကြောင့် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ဖောက်ဖျက်ဆေးလုံး? ၎င်းမှာ အလွန်ရှားပါးသော ထိပ်တန်းအဆင့် ဆေးလုံးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်! ကျင့်ကြံသူအားလုံးအတွက် အဆင့် (၃) စစ်သည်တော်မှ အဆင့် (၄) သို့ ကူးပြောင်းခြင်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လူအများအပြားမှာ ထိုအဆင့်ကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ဘဲ အဆင့် (၃) မှာတင် တစ်သက်လုံး ရပ်တန့်နေခဲ့ကြရသည်။ သို့သော် ဖောက်ဖျက်ဆေးလုံးသာ ရှိပါက အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးမှာ နှစ်ဆ တိုးသွားမည် ဖြစ်သည်!
၎င်း၏ အာနိသင်မှာ ရိုးရှင်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လူအချို့ကို အဆင့်တစ်ခုသို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်သည်။ ဖောက်ဖျက်ဆေးလုံးများမှာ အလွန်ပင် တန်ဖိုးကြီးလှသည်! သာမန်မိသားစုများမှာ ဘယ်သောအခါမှ လက်လှမ်းမီနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ အင်အားကြီး မျိုးနွယ်စုကြီး လေးခုကဲ့သို့သော အဖွဲ့အစည်းများပင်လျှင် တစ်ခါဖော်စပ်လျှင် အနည်းငယ်သာ ထွက်ရှိနိုင်သည်!
သို့သော် ကျန့်ပေါင်ဗိမာန်ကမူ... ရောက်ရှိနေသူ တစ်ယောက်ချင်းစီကို တစ်လုံးစီ ပေးမည်တဲ့! ဤနေရာတွင် အနည်းဆုံး လူ ၂၀ မှ ၃၀ အထိ ရှိနေသည်။ တစ်ယောက်တစ်လုံးဆိုလျှင် ထိုပမာဏမှာ...။ ပြီးတော့ ဤဆေးလုံးများကို တောင်းပန်စကားအဖြစ်သာ ပေးခြင်းဖြစ်သည်! ကျန့်ပေါင်ဗိမာန်မှာ တကယ့်ကို ရက်ရောလွန်းလှသည်!
အချို့သူများ၏ မျက်နှာပေးများ ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျန့်ပေါင်ဗိမာန်၏ ရပ်တည်မှုကို ပြန်လည် အကဲခတ်လာကြသည်။ ဤမျှများပြားသော ဖောက်ဖျက်ဆေးလုံး ပမာဏကို ငွေကြေးတစ်ခုတည်းနှင့် မရနိုင်သည်မှာ သေချာသည်။ ဤနေရာ၏ နောက်ခံမှာ အမှန်တကယ် မည်သို့ရှိသနည်း။ ပြီးတော့ ဘယ်သောအခါမှ လူလုံးမပြသော သူတို့၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းပြားလှသော သခင်ကရော ဘယ်သူနည်း။
ဖောက်ဖျက်ဆေးလုံးသည် လူတိုင်း၏ မကျေနပ်မှုများကို ချုပ်ငြိမ်းသွားစေနိုင်သည်။ စိတ်ထဲတွင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေဦးမည် ဆိုလျှင်ပင် ဘာမှ ထပ်မပြောရဲတော့ပေ။ ခဏအကြာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ပြောင်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒုတိယသခင်ကြီးယန်... ကျန့်ပေါင်ဗိမာန်ကတော့ ဒီကိစ္စမှာ အတော်လေး အရှုံးခံလိုက်ရတာပဲ! ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သခင်က တကယ်ကို ရက်ရက်ရောရော သုံးစွဲနိုင်တာပဲနော်!”
ယန်ကောက မတ်မတ်ရပ်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “မဟုတ်ပါဘူးဗျာ၊ ကျွန်တော်တို့ သခင်နဲ့ သခင်မကြီးက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အလွန်ချစ်ကြတာလေ။ သခင်မကြီးကို ပျော်ရွှင်စေနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒီလောက်ကိစ္စက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး”
ရောက်ရှိနေသူအားလုံးမှာ ဟားတိုက်ရယ်မောလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။ ခဏအတွင်းမှာပင် ခန်းမကြီးမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားကာ ယန်ကောနှင့် အစေခံအချို့သာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လူတိုင်းထွက်သွားပြီး တံခါးပိတ်လိုက်သောအခါမှ ယန်ကောက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်တော့သည်။ သူသည် ဟန်လုပ်ပြုံးထားရသဖြင့် တောင့်တင်းနေသော မျက်နှာကို ပွတ်သပ်ရင်း ခန်းမနောက်ကွယ်ရှိ အခန်းငယ်လေးထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
“သခင်က ဘယ်တုန်းက မိန်းမရသွားတာလဲ!” သူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ သခင့်ဆီက စာကို မြင်လိုက်ရစဉ်က သူ မည်မျှ အံ့အားသင့်သွားသည်ကို သူကိုယ်တိုင်သာ သိပေလိမ့်မည်။
အစေခံက ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်လည်း ဒီနေ့မှ သိတာပါ။ အခုတလောမှ ဖြစ်သွားတဲ့ အခြေအနေ ထင်ပါတယ်...”
“မင်းက သခင့်နောက်ကို နေ့တိုင်း လိုက်နေတာလေ။ ဒါကို မသိဘူးလား” ယန်ကောက မယုံကြည်ပေ။ သူက ချက်ချင်း ရှေ့တိုးကာ စာကို ပြန်ထုတ်ကြည့်သည်။ သူက အကြိမ်ကြိမ် ဖတ်ကြည့်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင် တနုံ့နုံ့ ဖြစ်နေဆဲပင်။ “ငါ သခင့်နောက်ကို လိုက်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီ၊ ဒါကို လုံးဝ မရိပ်မိဘူး! သခင်က ငါ့ကို မပြောတာ ထားပါဦး၊ မင်းကိုတောင် မပြောဘူးလား။ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလိုလုပ်လိုက်တော့ အခြေအနေတွေ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်ကုန်တော့မလို့ပဲ!”
အစေခံက အပြစ်မရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ “ကျွန်တော်လည်း တကယ် မသိတာပါ! တကယ်လို့ ခင်ဗျား တကယ်သိချင်ရင် သခင့်ကိုပဲ ကိုယ်တိုင် သွားမေးပါလား!”
ယန်ကော ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ ထိုသို့လုပ်ရန် သတ္တိမရှိပေ! ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ မမေးဘဲ မနေနိုင်ပြန်ပေ။ “ဟေ့... သခင်မကြီးက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒါကို မင်း သိမှာပေါ့? ပြောပြပါဦး? ဒါမှ နောင်ကျရင် ငါ သူမကို မစော်ကားမိမှာလေ!”
အစေခံက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ခင်ဗျား မကြာခင် သိရမှာပါ”
ယန်ကောမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ သူတို့၏ သခင်မှာ ယခင်က အမျိုးသမီးများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝမရှိခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး ဇနီးသည် ရလာရသနည်း။ မည်သို့သော နတ်မိမယ်မျိုးက သူတို့၏ သခင်ကို ဖမ်းစားနိုင်ခဲ့သနည်း။
“ကျွန်တော် စာပို့ပြီးပြီဆိုတော့ အရင်သွားနှင့်တော့မယ်။ ဒီက ကိစ္စတွေကိုသာ ရှင်းထားလိုက်ပါ။ သခင်က မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာ” ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အစေခံမှာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
“ဟူး...” ယန်ကောက ထွက်သွားသော အစေခံကို ကြည့်ရင်း ကိုက်ခဲနေသော ဦးခေါင်းကို ပွတ်လိုက်မိသည်။ သခင်က သခင်မကြီးအတွက် လက်ဆောင်ရွေးဖို့ မြို့တော်က အထက်တန်းလွှာအားလုံးကို အမျက်ထွက်ခံလိုက်တယ်... ကြည့်ရတာ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့် အချစ်စစ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်!
ထျန်းလုအကယ်ဒမီ၊ တောင်နောက်ဘက်။
ကျောင်းသား အမြောက်အမြား ဤနေရာတွင် စုရုံးနေကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် စကားသံများဖြင့် ဆူညံနေပြီး အလွန်ပင် စည်ကားလှသည်။ သူတို့၏ ငယ်ရွယ်သော မျက်နှာများပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အထင်အသား မြင်တွေ့နေရသည်။
“ဒီနှစ် စစ်ဆေးမှု ပုံစံက ဘယ်လိုမျိုးဖြစ်မလဲ မသိဘူးနော်! ဆုလာဘ်တွေက တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ကြားတယ်!”
“ကျောင်းက အမြဲတမ်း ရက်ရောနေတာပဲလေ၊ အဲဒါက ဘာထူးဆန်းလို့လဲ။ အရေးကြီးတာက ငါတို့ ရှေ့ဆုံးအဆင့်တွေမှာ ပါနိုင်မလား ဆိုတာပဲ!”
“ဟုတ်တယ်! အဆင့်မြင့်လေ၊ ဆုလာဘ်က ပိုကောင်းလေပဲ! ကဏ္ဍကြီး သုံးခုလုံးက ကျောင်းသားတွေကို စစ်ဆေးပြီး ဂုဏ်ထူးဆောင် ထိပ်တန်းလူ (၃) ယောက် ရွေးထုတ်မှာ။ ငါတို့ ကဏ္ဍအတွက် ထိပ်တန်းလူကတော့ ချူရှန်းမိန်ပဲ ဖြစ်မှာ သေချာတယ် မဟုတ်လား”
“ဟူး... သူမအကြောင်း ပြောနေတာ၊ ဘာလို့ ခုထိ မရောက်သေးတာလဲ။ ဆရာပိုင်ချန်းလည်း ပြန်မလာသေးဘူး”
လူအုပ်ကြီး စကားပြောနေကြစဉ် ပိုင်ချန်းနှင့် အခြားသူများ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။ စစ်ဆေးမှုအတွက် ပြင်ဆင်နေသော အစိမ်းရောင် ဝတ်ရုံဝတ် ဆရာတစ်ဦးက ပိုင်ချန်းကို မြင်သောအခါ လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။
“ပိုင်ချန်း၊ မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပဲ! စစ်ဆေးမှု တစ်ခုတည်းကို ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာနေရတာလဲ။ မင်း ရွှမ်အစီရင်ခံစာ ကိစ္စကိုလည်း ကိုင်တွယ်ရဦးမယ်လေ...”
ပိုင်ချန်းက ရယ်မောပြီး သူ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ “လင်ကျူး... ငါက အချိန်ဖြုန်းနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ အကယ်ဒမီအတွက် ရတနာတစ်ပါး ရှာတွေ့လာလို့ပါ!”
သူ၏ အသံမှာ ကျယ်လောင်လှသည့်အပြင် ချူလျိုယွဲ့ကို ကာကွယ်ပေးရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားသဖြင့် သူ၏ စကားလုံးများမှာ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ လူတိုင်းက လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။
လင်ကျူးက သူ့ကို နားမလည်သလို ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
ပိုင်ချန်းက ဟားတိုက်ရယ်မောရင်း ဘေးသို့ အသာဖယ်ပေးကာ ချူလျိုယွဲ့ကို ရှေ့သို့ ထွက်လာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ချူလျိုယွဲ့က ယဉ်ကျေးစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး— “လျိုယွဲ့က ဆရာလင်ကျူးကို နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်”
လျိုယွဲ့? ချူလျိုယွဲ့?!
လင်ကျူးက သူမကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး အကဲခတ်လိုက်ပြီး ပိုင်ချန်းကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ပိုင်ချန်း... မင်း...”
“လျိုယွဲ့လေးက စစ်ဆေးမှု သုံးခုစလုံးကို အောင်မြင်ပြီး ငါတို့ကျောင်းရဲ့ တရားဝင် ကျောင်းသူ ဖြစ်သွားပြီ! ငါက သူမကို အခြေအနေတွေ လေ့လာရအောင် ဒီကို ခေါ်လာတာ!”
သူ၏ စကားလုံးများက ဆူညံနေသော တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။ ချူလျိုယွဲ့ ထပ်မံ၍ ထင်ပေါ်သွားပြန်သည်ကို မြင်သောအခါ ချူရှန်းမိန်က ပြုံးလျက် ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာသည်။
“ဆရာလင်ကျူး... ကျွန်မရဲ့ အစ်မကလည်း ဒီစစ်ဆေးမှုမှာ ပါဝင်ဆင်နွှဲချင်လို့ပါတဲ့ရှင်”