အခန်း ၃၃ — စောင့်ဆိုင်းခြင်း

နောက်တစ်နေ့တွင် အိမ်ရှေ့စံ၏ မွေးနေ့ပွဲ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များသည် မြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ တောမီးပမာ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ လူတိုင်းက ထိုအကြောင်းကို အငြိုးတကြီး ဆွေးနွေးနေကြ၏။ ထိုညက ဖြစ်ရပ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့သော်လည်း အာရုံစိုက်မှုကို အခံရဆုံးသူမှာ ချူရှန်းမိန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် အိမ်ရှေ့စံနှင့် လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းကပင် တိတ်တဆိတ် ပတ်သက်မှုရှိနေခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် လူအများက သူမကို ဖြူစင်ရိုးသားပြီး ပါရမီရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသော်လည်း ကွယ်ရာတွင် ဤမျှ ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

ရွှမ်ဝူတိုက်ကြီးသည် စွမ်းဆောင်ရည်ကို အဓိကထားသည်ဆိုသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်မျိုးတွင်မူ အတော်လေး ရှေးရိုးစွဲကြဆဲပင်။ ချူရှန်းမိန်သည် လက်ရှိတွင် အပျိုဖော်ဝင်ကာစသာ ရှိသေးပြီး အိမ်ထောင်ပြုရမည့် အရွယ်ပင် မရောက်သေးသော်လည်း ဤကိစ္စ ပေါက်ကြားသွားပြီးနောက်တွင်မူ သူမ၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ လုံးဝ နာမည်ပျက်သွားခဲ့ရသည်။ ရုံကျင်းအနေဖြင့် ချူလျိုယွဲ့နှင့် စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းမည်မှာ လူတိုင်း ခန့်မှန်းပြီးသားဖြစ်၍ လူအများက ချူရှန်းမိန်၏ အရှုပ်တော်ပုံကိုသာ ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေကြသည်။

ထို့ပြင် ချူလျိုယွဲ့က ထျန်းလုအကယ်ဒမီသို့ တက်ရောက်လိုသည့်ကိစ္စမှာလည်း အားလုံးကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ခေတ္တမျှ အံ့သြပြီးနောက် မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြတော့ပေ။ ယွမ်သွေးကြော မရှိသော အသုံးမကျသူတစ်ဦးက ထျန်းလုအကယ်ဒမီသို့ မည်သို့ တက်ရောက်နိုင်မည်နည်း။ လူအများက သူမကို စိတ်ကူးယဉ်နေသူဟုသာ ထင်မှတ်ကြပြီး အချို့ကမူ စေ့စပ်မှု ပျက်ပြားသွားခြင်းကြောင့် စိတ်ထိခိုက်ကာ ဦးနှောက်ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဟုပင် ယူဆကြသည်။

လူအများစုကမူ အိမ်ရှေ့စံ ရုံကျင်းအကြောင်းကိုသာ တွေးနေကြသည်။ အိမ်ရှေ့စံ ကြင်ယာတော်နေရာမှာ လစ်လပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး အထိုက်တန်ဆုံး ပြိုင်ဘက်ဖြစ်သူ ချူရှန်းမိန်မှာလည်း အရှုပ်တော်ပုံကြောင့် သိက္ခာကျသွားပြီဖြစ်ရာ သူမသည် တရားဝင် ကြင်ယာတော် ဖြစ်လာနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် မြို့တော်ရှိ ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုများမှ မိန်းကလေး အတော်များများမှာ မျှော်လင့်ချက်များ မြင့်တက်လာကြတော့သည်။

...

ချူလျိုယွဲ့သည် မနက်စောစော နိုးထလာပြီး အရင်အတိုင်းပင် ဝင်းထဲတွင် လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေသည်။ သူမ၏ ခွန်အားများ ကုန်ခမ်းသွားသည့် အချိန်ကျမှသာ ရပ်နားလိုက်၏။ ထိုအချိန်တွင် မိုးသောက်ယံ အလင်းရောင်လေးမှာ အနည်းငယ်မျှသာ ထွက်ပေါ်နေသေးသည်။

"ယွဲ့အာ..." ချူနင်၏ အသံက နောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချူလျိုယွဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ချူနင်သည် ဝင်းထဲတွင် ရပ်ကာ သူမကို ကြင်နာစွာ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ချူနင် ရောက်နေသည်ကို ကြိုတင် ခံစားမိပြီးသားဖြစ်၍ မအံ့သြပေ။ ချူနင်သည် သူမ နေ့တိုင်း အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်နေခြင်းကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမကို မတားမြစ်ခဲ့ပေ။ ဤသည်မှာ သူမ လုပ်ချင်သော အရာဖြစ်ကြောင်း သူသိသဖြင့် တိတ်တဆိတ်သာ ဝန်းရံပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"အဖေ... ဒီနေ့ ဆိုင်မသွားဘူးလားဟင်" ချူလျိုယွဲ့က ထူးဆန်းသလို မေးလိုက်သည်။

သူမ၏ အကြည့်များက ချူနင်ကို အကဲခတ်လိုက်ရာ သူသည် အရင်ကနှင့် မတူဘဲ ထူးခြားနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် ခါးတွင် အဖြူရောင် ခါးပတ်ပတ်ထားသော နက်ပြာရောင် ဝတ်ရုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဆံပင်ကိုလည်း သေသေသပ်သပ် စည်းထားပြီး မုတ်ဆိတ်မွှေးများကိုလည်း ရိပ်ထားသဖြင့် မေးစေ့တွင် အမွှေးအမျှင် အနည်းငယ်သာ ကျန်တော့သည်။ ချူနင်သည် ဒီနေ့အတွက် သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ထားပုံရပြီး အရင်ကထက် အများကြီး ပို၍ နုပျိုနေသည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အရင်ကကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော အရိပ်အယောင်များ မရှိတော့ဘဲ တောက်ပ ကြည်လင်နေခြင်းပင်။ သူတစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဘဝသစ်တစ်ခု ရရှိသွားသကဲ့သို့ အင်အားအပြည့် ရှိနေပုံရသည်။

ချူလျိုယွဲ့သည် ဤသို့ ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းထားပြီးသားပင်။

"ဒီနေ့ အဖေ့မှာ လုပ်စရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိတယ်" ချူနင်၏ မျက်လုံးများမှာ တည်ငြိမ်နေပုံရသော်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမှုကြောင့် ဝင်းလက်နေဆဲပင်။

ချူလျိုယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ချူနင်သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ဓာတ် ပြန်လည် တက်ကြွလာပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

"နောင်ကို အဖေ ယွဲ့အာကို အရင်လိုမျိုး အနှိမ်ခံရအောင် ဘယ်တော့မှ အဖြစ်မခံတော့ဘူး။ အကြွေးဟောင်းတွေကို သေသေချာချာ ပြန်ရှင်းရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ" ဟု ချူနင်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

အတိတ်တုန်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် မကျန်းမာသဖြင့် ယွဲ့အာကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယခုမူ သူသည် ဒဏ်ရာများမှ ပြန်လည် သက်သာလာပြီဖြစ်ရာ ငြိမ်ခံမနေနိုင်တော့ပေ။ သူက အသံကို နှိမ့်ကာ လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။ "ယွဲ့အာ... ချူရှန်းမိန်က သမီးကို သတ်ဖို့ လွှတ်လိုက်တဲ့ လူတွေထဲက တစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်က စုန့်လျန် ဆိုတာ ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ် အဖေ... သူ့ကို သိလို့လား" ချူလျိုယွဲ့ စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

ချူနင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အစကတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အခုတလော စုံစမ်းကြည့်တော့မှ အချို့အချက်တွေကို သိရတယ်။ အဲဒီ စုန့်လျန်ဆိုတဲ့ လူက နာမည်ကြီး လူမိုက်တစ်ယောက်ပဲ။ သူက အရမ်းကို မောက်မာပြီး နေရာတကာမှာ ပြဿနာ ရှာတတ်တဲ့လူ။ မြို့တော်ထဲက လူတော်တော်များများကို သူ ဒုက္ခပေးခဲ့ဖူးတယ်။ သူက အလုပ်အကိုင် အတည်တကျ မရှိဘဲ လောင်းကစားဝိုင်းတွေမှာပဲ အချိန်ကုန်နေတတ်တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လူမျိုးက နောက်ခံ အတော်လေး တောင့်တင်းပုံရတယ်။ သူ အရင်က ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတွေ ရှာခဲ့ပြီး မျိုးရိုးမြင့် မိသားစုက ကလေးတွေကိုတောင် စော်ကားခဲ့ဖူးပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ လွတ်သွားခဲ့တယ်"

ချူလျိုယွဲ့က နားလည်သလို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ သူ့နောက်ကွယ်ကလူက ချူရှန်းမိန် မဟုတ်ဘဲ တခြားတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရတယ်"

ချူရှန်းမိန်တွင် ထိုမျှအထိ စွမ်းဆောင်ရည် မရှိပေ။ နောက်ကွယ်တွင် တခြားတစ်ယောက် ရှိနေရမည်။ အဆင့် (၃) စစ်သည်တော်လေး တစ်ဦးက ဤမျှ မောက်မာရဲသည်မှာ မဆန်းတော့ပေ။ သူ့တွင် ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

"အဖေ... သူ့ရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရပြီလား"

ချူနင် ခေတ္တမျှ ရပ်လိုက်ပြီး နောင်တရသလို ခေါင်းခါပြသည်။ "မသိရသေးဘူး။ သူက ဒီကိစ္စမှာ အရမ်း သတိထားပြီး သေသေချာချာ ဖုံးကွယ်ထားပုံရတယ်။ ထပ်ပြီး စုံစမ်းဖို့ အချိန် နည်းနည်း ထပ်လိုဦးမယ်"

ချူလျိုယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ ကြာကြာ ဖုံးထားလို့မရပါဘူး။ အခု သူ ပျောက်နေတာ တစ်လလောက် ရှိပြီဆိုတော့ သူ့နောက်ကွယ်ကလူကလည်း ငြိမ်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အနှေးနဲ့အမြန် သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပေါ်လာမှာပါပဲ။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက မေးလိုက်သည်။ "အဖေ... သူ ဘယ်လောင်းကစားဝိုင်းကို အသွားများသလဲဆိုတာ သိလား"

ချူနင်က ထူးဆန်းသလို မေးသည်။ "ဖုန်းယွင် လောင်းကစားဝိုင်းပဲ... ဒါပေမဲ့ သမီးက ဒါကို ဘာလို့ မေးတာလဲ။ ယွဲ့အာ... သမီး ဘာသာဘာဝ သွားပြီး စွန့်စားလို့ မဖြစ်ဘူးနော်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့ အဖေ... သမီးက ဒီတိုင်း မေးကြည့်တာပါ။ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး"

ချူနင် စိတ်အေးသွားပြီး စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။ "အော်... ဟုတ်သားပဲ။ မင်းသားလီက ငါတို့ကို အကြိမ်ကြိမ် ကူညီပေးခဲ့ပေမဲ့ ငါတို့က သူ့ကို သေသေချာချာ ကျေးဇူးမတင်ရသေးဘူး..."

ချူလျိုယွဲ့သည် ရုံရှုးအပေါ် ကျေးဇူးတင်နေသော ဖခင်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားလျှင် သူမ၏ ဖခင်က ဘာတွေ ထပ်လုပ်ဦးမည် မသိပေ။ သူမက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ သမီးလည်း ဒီနေ့ သူ့ဆီကို သွားပြီး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကျေးဇူးတင်ဖို့ စိတ်ကူးထားပါတယ်"

အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာ သူ၏ ပစ္စည်းကို ပြန်ပေးပြီး နောင်ကို သူနှင့် ဝေးဝေးနေရန်သာ ဖြစ်သည်။

ချူနင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့လား... ဒါပေမဲ့ ငါတို့မှာ လက်ဆောင်ပေးဖို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဘာမှ မရှိသေးဘူးလေ..."

"မင်းသားလီက သဘောကောင်းတဲ့လူပဲ၊ သူက ဒါတွေကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ဘူးလား အဖေ" ချူလျိုယွဲ့က ပြုံးကာ မျက်လုံးလေးများ မှေးသွားသည်။ "ကျွန်မတို့မှာ လက်ဆောင် မရှိပေမဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စေတနာ ရှိတာပဲလေ။ မင်းသားလီက ဒါကို လုံးဝ စိတ်ထဲထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဖေ ဘယ်လို ထင်လဲ"

ချူနင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ "အင်း... အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ဒါဆိုလည်း သွားပေါ့"

ချူလျိုယွဲ့က မျက်တောင်လေး ခတ်လိုက်ပြီး "ဒါဆို အခုပဲ သွားလိုက်တော့မယ်နော်!" ဟု ဆိုကာ ထွက်လာခဲ့သည်။

...

ချူလျိုယွဲ့သည် ချူမိသားစုဝင်းအတွင်းမှ အေးအေးဆေးဆေး ထွက်လာခဲ့သည်။ အိမ်ရှေ့စံနှင့် စေ့စပ်မှု ပျက်ပြားသွားပြီဆိုသော်လည်း ချူမိသားစု တစ်ခုလုံးမှာ ယခုအခါ ချူလျိုယွဲ့သည် အရင်ကလို အနှိမ်ခံမဟုတ်တော့ကြောင်း သိထားကြသဖြင့် သူမအပေါ် အတော်လေး ယဉ်ကျေးလာကြသည်။ သူမ အပြင်သွားသည်ကိုပင် မည်သူမျှ မမေးမြန်းရဲဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်ကြသည်။

ချူလျိုယွဲ့သည် မင်းသားလီအိမ်တော်ဆီသို့ ပျော်ရွှင်စွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် ယနေ့ သူမ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ဖုံးကွယ်မထားပေ။ လမ်းတွင် လူတော်တော်များများက သူမ၏ ဖြူစင်လှပသော မျက်နှာလေးကို မှတ်မိကြသည်။ သူတို့က တိုးတိုးတိတ်တိတ် လက်ညှိုးထိုး ပြောဆိုနေကြသော်လည်း အရင်ကလိုတော့ သူမကို မနှောင့်ယှက်ရဲကြပေ။ ချူလျိုယွဲ့ကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် လျှောက်ပြီးနောက် လူစည်ကားသော လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူဦးရေ ပိုမိုများပြားလာသည်။ သူမ ဆက်လျှောက်လာစဉ် ရှေ့ဘက်မှ ရုတ်တရက် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူရိပ်တစ်ခုက သူမဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်။ သူမ ဖယ်ပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပြီး မျက်လုံးများ မှေးကာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထိုလူက သူမကို တိုက်မိသွားတော့သည်။

"သူခိုး... သူခိုး... ဖမ်းကြဟေ့!" ဟု နောက်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချူလျိုယွဲ့က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမကို တိုက်မိသွားသောသူမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မသိသာသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီးနောက် ထိုလူနောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်သွားလေသည်။

...

နေဝင်ရီတရော အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ နေရောင်ခြည် အကြွင်းအကျန်လေးများမှာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး လူတစ်ဦး၏ မြင့်မားသော ကိုယ်လုံးပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ ရုံရှုးသည် လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ဖတ်ရှုနေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အေးစိမ့်နေသည်။

ယန်ချင်းက လျှောက်တင်သည်။ "မင်းသား... ဒီနေ့ စာ (၂၃) စောင် လက်ခံရရှိပါတယ်။ အိမ်ရှေ့စံ အိမ်တော်က စာတွေလည်း ပါဝင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး အားလုံးကို ငြင်းပယ်လိုက်ပါပြီ"

ရုံရှုးက "အင်း" ဟုသာ ပြန်ထူးသည်။ လေထုမှာ ပို၍ပင် တင်းမာလာသည်။

ကောင်းကင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ရုံရှုးက စာမျက်နှာကို လှန်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သလို မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ငါတို့ဆီကို လာတွေ့တဲ့လူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား"

ယန်ချင်းက မင်းသား မည်သူ့အကြောင်းကို မေးနေသည်ကို သိသိသာသာ နားလည်သည်။ သူက ခေါင်းငုံ့ကာ စိတ်မကောင်းစွာဖြင့်ပင် "တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး မင်းသား" ဟု ဖြေလိုက်သည်။

ဖတ်!

လက်ထဲမှ စာအုပ်က စားပွဲပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ကျရောက်သွားတော့သည်။