အခန်း ၃၂ — ပဋိပက္ခတို့၏ အစပျိုးခြင်း

ချူလျိုယွဲ့သည် စကားဆုံးသည်နှင့် လိုက်ကာကို ဆွဲဖွင့်ကာ ရထားပေါ်မှ ဆင်းသွားပြီး ချူနင်နှင့်အတူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ ရုံရှုးမှာမူ ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးမှ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အသာအယာ ကွေးညွတ်ကာ အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူ့ကို "သဘောထားသေးသိမ်သူ" ဟု ပထမဆုံး ခေါ်ဝံ့သူမှာ သူမပင် ဖြစ်သည်။
မြင်းရထားအပြင်ဘက်တွင် တည်ကြည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသော ယန်ချင်းမှာ သူ၏သခင်ထံမှ ခဲရာခဲဆစ် ထွက်ပေါ်လာသော ရယ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဒါက ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးလဲ။ သူ၏သခင်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့ဟန် ရှိသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ မည်သည့်ခံစားချက်ကိုမျှ မျက်နှာတွင် ဖော်ပြလေ့မရှိသလို ရယ်ခဲလှသူ ဖြစ်သည်။ ခုနက ထိုမိန်းကလေး ဘာများလုပ်လိုက်လို့ပါလိမ့်။ သခင်က ချူမိသားစုက ထိုမိန်းကလေးကို တကယ်ပဲ စိတ်ဝင်စားသွားတာလား။
"အိမ်တော်ကို ပြန်မယ်" ရုံရှုး၏ အသံတွင် တွေ့ရခဲသော ပျော်ရွှင်ရိပ် အနည်းငယ် စွက်နေသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ!" ယန်ချင်းက ချက်ချင်းပင် လမ်းပြလိုက်လေသည်။
လီမင်းသားအိမ်တော်သည် ချူမိသားစုဝင်းနှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။ တစ်နာရီမပြည့်မီမှာပင် သူတို့၏ အိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့သည်။ ရုံရှုးသည် သူ၏အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ခေတ္တအကြာတွင် သူ၏ နောက်ထပ် ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးဖြစ်သူ ယွီမော့ ရောက်ရှိလာပြီး ရိုသေစွာ လျှောက်တင်သည်။ "မင်းသား... ကျွန်တော်မျိုး ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းပြီးပါပြီ"
ရုံရှုးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ စားပွဲဘေးသို့ လျှောက်သွားပြီး အရာတစ်ခုကို ချထားလိုက်သည်။ ယွီမော့ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ၎င်းမှာ လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်ခွက် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်! ထိုလက်ဖက်ရည်ခွက်၏ ဒီဇိုင်းမှာ အလွန် လက်ရာမြောက်လှပြီး အနားသတ်များကို ရွှေရောင်ခြယ်သထားရာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။ ဤသည်မှာ နန်းတွင်းသုံး ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထိုလက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ အသံမထွက်ဘဲ အက်ကွဲသွားသည်ကို ယွီမော့ မြင်လိုက်ရသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းမှာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ ယွီမော့၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာပြီး ဆက်လက်၍ မမေးရဲတော့ပေ။ သူသည် အကူအညီတောင်းသည့် အကြည့်ဖြင့် ယန်ချင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သခင်က ဒေါသထွက်ခဲပါတယ်။ အခု... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ သို့သော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ သခင်သည် ဒေါသထွက်နေပုံမရဘဲ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေပုံပင် ရနေသည်။
ယန်ချင်းက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး တစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။ ငါက ဘာပြောရမှာလဲ။ ချူမိသားစုက ထိုမိန်းကလေးကြောင့်လို့ ပြောရမှာလား။
ရုံရှုးက သူ၏ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ ရုံရှုး၏ လက်တွင် သွေးစွန်းနေသည်ကို ယွီမော့ သတိထားမိသွားပြီး ထိတ်လန့်တကြား ရေရွတ်မိသည်။ "မင်းသား... ဒဏ်ရာရထားတာလား"
မင်းသားက အိမ်ရှေ့စံရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကိုပဲ တက်ရောက်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ ဘယ်လိုလုပ် ဒဏ်ရာရလာတာလဲ။
ရုံရှုးက ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏လက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သွေးစွန်းနေသည်ကို အမှန်တကယ်ပင် တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒါက... သူမရဲ့လက်က သွေးတွေပဲ။ သူမသည် သွေးများကို သေသေချာချာ သုတ်မထားခဲ့ပုံရသည်။ ဟုတ်ပေသည်။ လက်ကိုင်ပဝါ သေးသေးလေးတစ်ခုက သူမမျက်နှာပေါ်က သွေးအားလုံးကို ဘယ်လိုလုပ် ပြောင်စင်အောင် သုတ်နိုင်ပါ့မလဲ။
ရုံရှုး၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် အေးစိမ့်သွားသည်။ "ရုံကျန်း တစ်လောက ဘာတွေလုပ်နေလဲ"
ယွီမော့သည် သူက ဤမေးခွန်းကို ရုတ်တရက် မေးလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ဖြေလိုက်သည်။ "စတုတ္ထမင်းသမီးက သူမရဲ့ အစောင့်အရှောက်သားရဲကို ပြောင်းချင်နေပုံရပါတယ်။ ဒါကြောင့် အခုတလော အမဲလိုက်ကွင်းကို ခဏခဏ သွားနေပါတယ်"
အတော်လေးကို အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ ဝါသနာပါပဲလား။
ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုံရှုး၏ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများက စားပွဲကို နှစ်ချက်မျှ အသာအယာ ခေါက်လိုက်ရင်း အေးဆေးစွာ ဆိုလိုက်သည်။ "သူမ ကစားချင်သလောက် ကစားပါစေ"
သူ၏လေသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း ထိုစကားလုံးများ နောက်ကွယ်ရှိ လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်ကို ယွီမော့ ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ!"
ယွီမော့မှာ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချမိသည်။ စတုတ္ထမင်းသမီးသည် အလွန်ပင် ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်တတ်ကြောင်း သူ ကြားဖူးသည်။ သို့သော်လည်း သခင်သည် ဤသို့သော လူမျိုးကို ဂရုစိုက်လေ့မရှိပေ။ သူမသည် သခင်၏ အမျက်တော်ကို နှိုးဆွမိအောင် တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့မိသည်မှာ သေချာသည်။
"မင်းသား... ရေချိုးပြီး အနားယူတော့မလား"
ရုံရှုး၏ လက်ချောင်းများက နွေးထွေးနူးညံ့သော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေသေးသကဲ့သို့ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပွတ်သပ်နေမိသည်။ "အင်း... ငါ အအေးမိလို့ အိပ်ရာထဲမှာပဲ အနားယူမယ်လို့ တခြားသူတွေကို ပြောလိုက်ပါ။ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း အတွေ့မခံဘူး"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ယန်ချင်းက ပြန်ထူးပြီး ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားသည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သည့်အခါ ရုံရှုးက ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ သူမ လာခဲ့ရင်... ငါ့ကို ချက်ချင်း အသိပေးရမယ်"
ယန်ချင်းသည် စိတ်ထဲမှ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရကာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်လိုက်ရသည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်"
ယွီမော့သည်လည်း ပါးနပ်စွာဖြင့် ထွက်လာပြီး ယန်ချင်းနောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်သွားသည်။ တံခါးအပြင်ရောက်သည်နှင့် သူက မေးတော့သည်။ "တကယ်တော့ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ သခင် ပြောနေတဲ့ 'သူမ' ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ"
ယန်ချင်းက နှုတ်ဆိတ်နေသည်။ အဖန်ဖန် မေးမြန်းခံရပြီးနောက်မှ သူက နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။ "သူမ ရောက်လာတဲ့အခါ မင်း သိပါလိမ့်မယ်"
ယွီမော့မှာ အလွန်ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတော့သည်။ ထိုနေ့ညက တကယ်ပဲ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာပါလိမ့်။
...
ထိုနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်မှာ ဤမျှသာ မကပေ။ အချို့သောသူများအတွက် ထိုညသည် လေညင်းလေးများပင် ချိုမြိန်နေသော်လည်း အချို့အတွက်မူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။
စားသောက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ ပထမအကြီးအကဲနှင့် ကျန်ရှိသူများသည် ချူမိသားစုဝင်းသို့ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ညဉ့်နက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ချူရှန်းမိန်မှာ အိမ်ပြန်ပြီး အနားမယူနိုင်သေးပေ။ သူမသည် ပထမအကြီးအကဲနှင့် အခြားသူများ၏ စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းကို ခံနေရသည်။
တံခါးများနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်ထားသည်။ ပထမအကြီးအကဲသည် အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေပြီး ချူယန်နှင့် လူယောင်တို့က ဘေးတွင် ထိုင်နေကြသည်။ ချူရှန်းမိန်မှာမူ အလယ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေရ၏။ လူတိုင်း၏ အကြည့်များက ထက်မြက်သော ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။
"ဒီနေ့ ချူလျိုယွဲ့ ပြောသွားတဲ့ စကားတွေက အမှန်လား၊ အမှားလား" ပထမအကြီးအကဲက တည်ကြည်စွာ မေးလိုက်သည်။
ချူရှန်းမိန်သည် ဒေါသထွက်ကာ အရှက်ရနေသည်။ "ဒါတွေက အလိမ်အညာတွေပါ! ကျွန်မ... ကျွန်မက ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး လုပ်ရမှာလဲ။ အဲဒီ မိန်းမယုတ်က ကျွန်မရဲ့ နာမည်ကို တမင် ဖျက်ဆီးလိုက်တာ!"
ချူယန်သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် တည်တင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေခဲ့သည်။ သူသည် ယခုအခါတွင် ဆက်လက်၍ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။ "နင်က ခုထိ လိမ်နေတုန်းလား။ နင်သာ မပြောခဲ့ရင်... အိမ်ရှေ့စံက အိပ်ခါနီးမှာ အမွှေးနံ့သာ ထွန်းရတယ်ဆိုတာကို ချူလျိုယွဲ့က ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ"
သူနှင့် အလွန်နီးစပ်သူ မဟုတ်ပါက ဤအကြောင်းကို သိနိုင်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ချူရှန်းမိန်မှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကျွန်မ... ကျွန်မ... ကျွန်မ မပြောခဲ့ပါဘူး! တကယ် မပြောခဲ့ပါဘူး! ကျွန်မ... အိမ်ရှေ့စံကို သွားရှာတဲ့အချိန်မှာ သူက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် အနားယူနေလို့ အမွှေးနံ့သာနံ့ကို ရခဲ့တာပါ"
ဤနေရာတွင် ရှိနေသောသူများမှာ အတွေ့အကြုံရင့်သူများ ဖြစ်ကြရာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အမှန်တရားကို သိနိုင်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် နောက်ဆုံးအဆင့်အထိ မရောက်ခဲ့ကြစေကာမူ မလုပ်သင့်သော ကိစ္စအချို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်မှာ သေချာလှသည်။
ချူယန်က မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စက မနက်ဖြန်ကျရင် မြို့တော်တစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားတော့မယ်ဆိုတာ နင် သိလား။ နင့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကတော့ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ။ ပြီးတော့ နင်က ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ရှေ့မှာတောင် ရူးနေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လို ဆဲရေးတိုင်းထွာရဲတယ်ပေါ့။ အိမ်ရှေ့စံက နင့်ကို ကြင်ယာတော်အဖြစ် ဘယ်လိုလုပ် ဆက်ပြီး ရွေးချယ်နိုင်တော့မှာလဲ"
ချူရှန်းမိန်မှာ စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ထိုစဉ် ဘေးတွင်ရှိသော လုယောင်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စက ဖုံးဖိလို့ မရတော့ဘူးဆိုရင်လည်း မဖုံးဖိတော့နဲ့"
ကျန်ရှိသူများမှာ သူမကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လုယောင်၏ မျက်လုံးများက ဝင်းလက်သွားသည်။ "သူမက ဒီကိစ္စကနေ ဘယ်တော့မှ ရုန်းထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါကြောင့် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူရမယ်။ လူတိုင်းက နင်ဟာ အိမ်ရှေ့စံရဲ့ မိန်းမဖြစ်တယ်ဆိုတာ သိသွားပြီဆိုရင် သူက နင့်ကို ပစ်ထားမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
ချူရှန်းမိန်မှာ အနည်းငယ် နစ်နာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဒါ... ဒါပေမဲ့ ဒီလို လုပ်လိုက်ရင် ကျွန်မက သူရဲ့ တရားဝင် ဇနီးအဆင့်အတန်းကို ဆုံးရှုံးရနိုင်တယ်လေ..."
"နင်သာ အိမ်ရှေ့စံ အိမ်တော်ကို ရောက်သွားမယ်ဆိုရင် အဲဒီ တရားဝင် အဆင့်အတန်းက အနှေးနဲ့အမြန် နင့်ဟာ ဖြစ်လာမှာပဲ။ တခြား ဘာတွေက အရေးကြီးသေးလို့လဲ" လုယောင်က ဂရုမစိုက်သလို ဆိုလိုက်သည်။ "နင့်ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေးက တတ်နိုင်သမျှ အင်အားကြီးလာဖို့ပဲ။ နင်သာ အရည်အချင်း ရှိမယ်ဆိုရင် တခြားလူတွေရဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်နိုင်လိမ့်မယ်။ အကယ်ဒမီ ဝင်ခွင့်စစ်ဆေးမှုက လာတော့မယ်။ နင် နံပါတ် (၁) ရအောင် လုပ်ရမယ်... သိလား"
ချူရှန်းမိန်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဤနည်းလမ်းတစ်ခုသာ ရှိတော့ပေသည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ... ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ"
...
ချူလျိုယွဲ့သည် အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ရေနွေးပူပူဖြင့် ရေချိုးကာ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ပြီးမှသာ သက်သောင့်သက်သာ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ အဝတ်အစားများကို သိမ်းဆည်းနေစဉ် ထိုလက်ကိုင်ပဝါလေးက ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာသည်။ သူမ ကောက်ယူလိုက်၏။ မူလက ဆွတ်ဆွတ်ဖြူနေသော လက်ကိုင်ပဝါလေးမှာ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေပြီ ဖြစ်ရာ ကြည့်ရသည်မှာပင် မချိတင်ကဲ ဖြစ်စရာပင်။
ရုံရှုး၏ စကားကို သတိရကာ သူမက အသာအယာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး လက်ကိုင်ပဝါကို ရေဖြင့် ဆေးကြောလိုက်သည်။ မနက်ဖြန်ကျရင် သူ့ကို ပြန်ပေးလိုက်မယ်။ ငါတို့ကြားမှာ ဘာအကြွေးမှ မရှိတော့ဘူးပေါ့။