ရေကန်အလယ်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦး ပုန်းကွယ်နေလိမ့်မည်ဟု ချူလျိုယွဲ့ ထင်မထားခဲ့မိပေ။ သူမ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ဤနေရာတွင် သူမ ရောက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုသူရှိနေသည်ကို လုံးဝ ရိပ်မိခြင်းမရှိခဲ့။ သူမတွင် ယခင်ဘဝကကဲ့သို့ စွမ်းအားများ မရှိတော့သော်လည်း သူမ၏ အာရုံခံစားမှုနှင့် အမြင်အာရုံကမူ ထက်မြက်မြဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း စောစောက ဆုန့်လျန်တို့ သုံးယောက်ကို အလွယ်တကူ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။ ဤသို့ဆိုလျှင် ဤအမျိုးသားသည် အတော်ကို စွမ်းအားကြီးမားလှပေမည်။
"ဒါက ရှင့်ရဲ့ နယ်မြေလား" သူမ သတိထားကာ မေးလိုက်သည်။
ရေမျက်နှာပြင်မှာ လှိုင်းထသွားပြီး မြူခိုးဖြူဖြူများကြားမှ အရပ်ရှည်ရှည် လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ချူလျိုယွဲ့ ဝေဝါးစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ ဖြောင့်စင်းသော ပုခုံးသား၊ ကျယ်ပြန့်သော ကျောပြင်နှင့် လှပသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ ရေပြင်အောက်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖုံးကွယ်နေ၏။ ချူလျိုယွဲ့သည် ဆံထိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ ခုမှ ပြန်လည်မွေးဖွားလာကာရှိသေးရာ ထပ်ပြီး အသေမခံနိုင်ပေ။
ရုတ်တရက် ရယ်သံတိုးတိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ငါ့ကို ကြည့်ရတာ အဲဒီလောက်တောင် အဆင်ပြေနေလို့လား"
လေပြေတစ်ချက်အဝှေ့တွင် မြူခိုးများ လွင့်စင်သွားပြီး ထိုအမျိုးသား၏ ပုံရိပ်မှာ ပိုမိုထင်ရှားလာသည်။ သူက သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်လိုပုံရသည်။ ချူလျိုယွဲ့ စိတ်ထဲမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိသည်။ သူမသည် ဤထက် ဆိုးဝါးသောအခြေအနေများကိုပင် ကြုံဖူးလေရာ ဤမျှလောက်နှင့်တော့ ကြောက်ရွံ့သွားမည်မဟုတ်ပေ။
"မြူတွေက ကာနေတော့ သေချာမမြင်ရဘူးလေ။ ပိုနီးနီးကပ်ကပ် ကြည့်ခွင့်ပေးမှပဲ အဖြေပေးနိုင်မှာပေါ့"
လွင့်မျောနေသော မြူခိုးများ တန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမကဲ့သို့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ဤသို့ ပြန်ပြောလာလိမ့်မည်ဟု ထိုအမျိုးသား ထင်ထားပုံမပေါ်ပေ။
"တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ ကြည့်ချင်နေတယ်ဆိုရင်တော့ ငါက ဖြည့်ဆည်းပေးဖို့ အသင့်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး မမြင်ရခင်မှာပဲ နင့်လက်ထဲက ဆံထိုးနဲ့ ငါ့ကို ထိုးသတ်လိုက်မှာ စိုးရိမ်မိတယ်"
သူ့အသံထဲတွင် ရယ်မောသံ ပါနေသဖြင့် စိတ်ဆိုးနေပုံမရပေ။ ချူလျိုယွဲ့ နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ ဤအမျိုးသားသည် သန်မာသည်၊ ထက်မြက်သည်၊ ထို့ပြင် ရင်ဆိုင်ရ ခက်ခဲမည့်သူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ သိမြင်နေသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ ပညာရှိရာမရောက်ပေ။
သူမသည် မျက်လုံးတစ်ချက် ဝေ့လိုက်ပြီး ဆံပင်များကို နောက်သို့သပ်ကာ ဆံထိုးကို ဆံထုံးထဲသို့ အသာအယာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါက ရှင့်နယ်မြေမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့လို့ပါ။ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးထင်ပြီး ဝင်လာမိတာပါ။ ကျူးကျော်မိတဲ့အတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး"
ထိုအမျိုးသား ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ— "အဲဒီလောက်ထိ မလိုပါဘူး"
သူ့အသံမှာ အလှမ်းဝေးရာမှ လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ချူလျိုယွဲ့ ကြောင်အမ်းသွား၏။ သူက သူမကို ဒီအတိုင်း အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးလိုက်တာလား။ သူမ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသဖြင့် ဘာမှ ပြန်မပြောမိပေ။
"'ပိပေါ်' ရေကန်က ရေက ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းနိုင်ပေမဲ့ နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်သွေးကြောတွေက ပိတ်ဆို့နေတာပဲ။ အကြာကြီး မနေတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"
ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် အမျိုးသားသည် ရေထဲမှ ထရပ်ကာ ကမ်းစပ်သို့ လျှောက်သွားတော့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်နေသည်။ မြူခိုးများကြားမှ မြင်ရသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားမှာ အမှန်တကယ်ပင် အချိုးကျလှသည်။ ချူလျိုယွဲ့သည်လည်း ရှက်ရွံ့မနေတော့ဘဲ အဝတ်များကို အမြန်ဝတ်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။
သူမ ခြေတစ်လှမ်း မလှမ်းရသေးမီမှာပင် သူ့အသံက နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "မိန်းကလေး... ငါက ဒီကိစ္စကို အပြစ်မယူချင်ပေမဲ့ ဒီနေ့ ငါ့နယ်မြေထဲကို ဘယ်သူ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့လဲဆိုတာတော့ သိထားသင့်တယ် မဟုတ်လား"
သူ့အသံမှာ အေးဆေးသော်လည်း အမိန့်ပေးနိုင်စွမ်းရှိသည့် အထက်တန်းလွှာတို့၏ မောက်မာမှုမျိုး ပါဝင်နေသည်။ သူက ငါ့နာမည်ကို သိချင်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေတာလား
ချူလျိုယွဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသားသည် သူမနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေ၏။ သူမ အသက်ရှူပင် မှားသွားရသည်။ သူမ မင်းသမီးဘဝတုန်းက ပါရမီရှင်နှင့် ရုပ်ရည်ချောမောသော လူငယ်ပေါင်းများစွာကို မြင်ဖူးခဲ့သည်။ သူမ၏ စေ့စပ်ထားသူ ကျန်းယွီချန်သည်လည်း ထျန်းလင်းမင်းဆက်၏ အချောဆုံး အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤအမျိုးသားကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူမ အံ့သြမှင်တက်သွားရသည်။
သူ၏ ဓားသွားကဲ့သို့ ဖြောင့်စင်းသော မျက်ခုံးအစုံ၊ စင်းလုံးချောသော နှာတံနှင့် တောက်ပသော မျက်ဝန်းများမှာ လှပလှသည်။ အလှပဆုံးသော ကြယ်စုံညပင်လျှင် ထိုနက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ ထိုမျက်ဝန်းများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ပြုစားခံရကာ နစ်မြောသွားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူ၏ နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အနည်းငယ် ပါးလွှာပုံရသော်လည်း နှုတ်ခမ်းအလယ်ရှိ အဖုလေးကြောင့် ပိုမိုစွဲမက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကြည်လင်ဆုံး ကြယ်စုံညဖြစ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာမူ ဆွဲဆောင်မှုအရှိဆုံး နွေဦးကာလသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ဖြူစင်သော်လည်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည်။ မြင့်မြတ်သော်လည်း ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲလှသော ဆန့်ကျင်ဘက် အလှတရားတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားသူပင်။
ချူလျိုယွဲ့ သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းထဲသို့ စကားလုံးတစ်လုံး ဝင်လာသည်— 'မိစ္ဆာ' [Demon]!
"ချူလျိုယွဲ့"
သူမ၏ အစစ်အမှန်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ ထိုသူသည် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ရှိပုံရသူဖြစ်ရာ လိမ်ညာနေခြင်းက ပြဿနာများကိုသာ ပိုမိုဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ ထိုအမျိုးသားသည် သူမရှေ့တွင် ရပ်ကာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ လရောင်ကဲ့သို့ အေးမြကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တန့်သွား၏။
" 'ရွှယ်ရွှယ်' က နင့်ကို ပေးဝင်လိုက်တာဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို မေ့လိုက်ကြရအောင်"
ရွှယ်ရွှယ်? အဲဒီ အဖြူရောင်ကျားသစ်ကို ပြောတာလား
ထိုအမျိုးသားသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် လျှောက်လာပြီး ချူလျိုယွဲ့၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ချူလျိုယွဲ့ သတိအပြည့် ထားလိုက်သော်လည်း ရန်လိုသည့်အမူအရာ မပြမိအောင် ထိန်းထားသည်။ သူမက သူ့ကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။
သူသည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်းမှ ရုတ်တရက် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ နွေးထွေးသော လက်ဖျားလေးဖြင့် သူမ၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ထိတွေ့လိုက်သည်။
"မိန်းကလေးချူ... မျက်နှာမှာ သွေးတွေ ပေကျံနေတဲ့ ဒီလိုပုံစံနဲ့ အိမ်ပြန်လို့ မကောင်းဘူး မဟုတ်လား"
ချူလျိုယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ဖျားတွင် သွေးစွန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ခဏတာမျှ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦး၏ အသက်ရှူသံကို တစ်ဦးက ကြားနေရသည့်အထိ နီးကပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ နက်ရှိုင်းသော အသံမှာ သူမ၏ နားစည်ထဲသို့ တိုးဝင်လာ၏—
"ဒါနဲ့... ငါ့နာမည်က 'ရုံရှုး' (Rong Xiu) ပါ"
ချူလျိုယွဲ့ ဘာမှ မပြောနိုင်သေးမီမှာပင် သူက— "သွားလို့ရပါပြီ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ချူလျိုယွဲ့ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ သူ ဘာကို ကြံစည်နေသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း ချူမိသားစုသို့ ပြန်ရောက်လျှင်တော့ တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားမိနေသည်။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
...
မိန်းကလေးငယ်၏ သွယ်လျသော ပုံရိပ်မှာ တောအုပ်ထဲသို့ ကွယ်ပျောက်သွားသည်အထိ ရုံရှုးသည် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ အကြည့်ကို လွှဲကာ အဖြူရောင်ကျားသစ်ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ နွေးထွေးသော အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားသည်။
"နင်က သူ့မျက်နှာသာရဖို့ ငါ့ကိုတောင် သစ္စာဖောက်ရဲတယ်ပေါ့"
အဖြူရောင်ကျားသစ်မှာ ငြိမ်သက်နေသည်။
"နင်က သေချင်ယောင်ဆောင်နေဦးမယ်ဆိုရင် နောက်တစ်ခါ သူ့ကိုတွေ့တဲ့အခါ နင့်နာမည်က 'ပန်းပန်း' [Hua Hua] လို့ ပြောလိုက်မယ်နော်"
ဝုန်း!
အဖြူရောင်ကျားသစ်သည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ နာမည်မှာ 'ရွှယ်ဟွား' [နှင်းပွင့်လေး] ဖြစ်သည်။ ပန်းပန်း မဟုတ်ပေ။ အခြားသူများသာ သိသွားလျှင် အတော်ကို အရှက်ရစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"ဒီရက်ပိုင်းမှာ မြို့တော်က တော်တော် စည်ကားနေလိမ့်မယ်။ နင့်ကိုပဲ လွှဲထားခဲ့မယ်"
ရွှယ်ဟွား၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားတော့သည်။
...
ချူမိသားစု၏ ဧည့်ခန်းဆောင်အတွင်း၌ လေထုမှာ တင်းမာနေသည်။ ချူနင်၏ မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အထင်သား ပေါ်လွင်နေ၏။ သူသည် အပြင်ဘက်သို့ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရင်း ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်နေမိသည်။
"ယွဲ့အာ ထွက်သွားတာ တစ်နေ့လုံး ရှိနေပြီ။ အခုက ညနေတောင် စောင်းနေပြီလေ။ ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ။ အကြီးအကဲ... လူလွှတ်ပြီး မြန်မြန် လိုက်ရှာခိုင်းပါဦး"
သူမ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ယွဲ့အာမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိပေ။
ပထမအကြီးအကဲ 'ချူယောင်' ကမူ လက်ဖက်ရည်ကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်ရင်း— "ချူနင်... အရမ်း စိုးရိမ်မနေစမ်းပါနဲ့။ ဒါက သူ ပထမဆုံးအကြိမ် အပြင်ထွက်တာမှ မဟုတ်တာ။ ဘာဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူ လည်လို့ပတ်လို့ ကောင်းနေတာနဲ့ ပြန်လာဖို့ အချိန်မေ့နေတာ နေမှာပါ"
ချူနင် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေသော်လည်း သူတို့က သူ့တောင်းဆိုချက်ကို သဘောတူမည်မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ မိုးလည်း ချုပ်တော့မည်။ ယွဲ့အာက ဒီလောက်အထိ အသိတရားမဲ့သူ မဟုတ်ပေ။ သူမ ပြန်လာသင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် သွားရှာမယ်!" သူတို့၏ အဖြေကို မစောင့်တော့ဘဲ သူ တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။
ထိုစဉ် ဝတ်စုံဝါလေး ဝတ်ဆင်ထားသော တတိယသမီးလေး ချူရှန်းမိန် ရောက်ရှိလာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ လှပသော်လည်း ယခုမူ ငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်နေ၏။ သူမက အရိုအသေပေးကာ— "အကြီးအကဲ... အစ်မကြီး ပြန်မလာသေးတာ သိရက်နဲ့ လာနှောင့်ယှက်မိတာ တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်မ ဖုံးကွယ်မထားရဲတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ။ ကျွန်မရဲ့ ပစ္စည်းတွေ အခိုးခံလိုက်ရပါတယ်"
ပထမအကြီးအကဲ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ"
ချူရှန်းမိန်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ "ဒီမနေ့မနက်က အစ်မကြီးကို ကျွန်မအခန်းထဲ ခေါ်ပြီး အပြင်သွားရင် သုံးဖို့ ငွေအချို့ ပေးခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခုနက ကျွန်မ စစ်ဆေးကြည့်တော့ မိဘတွေ ပေးထားတဲ့ ငွေတွေနဲ့ ရတနာတွေ အကုန်လုံး ပျောက်နေပါတယ်"
ချူနင်က ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်သည်။ "နင် ဘာပြောချင်တာလဲ။ ယွဲ့အာက သူခိုးလို့ ပြောချင်တာလား"
ချူရှန်းမိန်က ပို၍ ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အဲဒီလို မဆိုလိုပါဘူး... အစ်မကြီးကို ဘယ်လိုလုပ် စွပ်စွဲရက်မှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ကျွန်မအခန်းထဲကို ဝင်သွားတာ အစ်မကြီး တစ်ယောက်တည်း ရှိတာလေ"
ပထမအကြီးအကဲက မျက်လုံးကို ကျဉ်းလိုက်ပြီး— "ဖြစ်နိုင်တာက... သူက ရှန်းမိန်ရဲ့ ငွေတွေကို ခိုးပြီး ထွက်ပြေးသွားတာလား။ ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်သလဲ!"
ချူနင်က ပြန်လည် ငြင်းခုံရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သတင်းပို့သံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ "သမီးကြီး ပြန်ရောက်ပါပြီ!"
ခန်းမထဲရှိ လူအားလုံး ကြောင်အမ်းသွားကြသည်။ ချူရှန်းမိန်၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်စများမှာလည်း တန့်သွားကာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး? ချူလျိုယွဲ့က သေသွားသင့်တာ မဟုတ်လား...
အလင်းရောင်နှင့်အတူ သွယ်လျသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်။
"အကြီးအကဲက နောက်နေတာပဲ။ ကျွန်မက ချူမိသားစုရဲ့ သမီးကြီးပဲဟာ၊ မိသားစုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေမှာ ကျွန်မလည်း ဝေစုရှိတာပဲ။ ဘာလို့ ညီမလေးရဲ့ ငွေတွေကို ခိုးပြီး မိသားစုကို သစ္စာဖောက်ရမှာလဲ"
ချူလျိုယွဲ့သည် ပြုံးလျက် ခန်းမထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာသော်လည်း ထိုအပြုံးက ချူရှန်းမိန်ကို တုန်ရီသွားစေသည်။
"ကျွန်မပြောတာ မှန်တယ်မလား ညီမလေး..."
ချူလျိုယွဲ့ ပြန်ရောက်လာတာကို မြင်တော့ ချူရှန်းမိန် ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ။ ချူလျိုယွဲ့ကော သူမကို ဘယ်လို ကလဲ့စားချေမလဲ။