အခန်း ၂၉ — စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှု ပျက်ပြယ်ခြင်း


လူတိုင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အမူအရာအမျိုးမျိုး ယှက်သန်းနေကြသည်။ လီမင်းသားမှာမူ... ရုံရှုးသည် ဧကရာဇ်ကျားဝမ်အား ကြည့်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး "ခမည်းတော်... သားတော် နောက်ကျသွားတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် မထိန်းနိုင်ဘဲ နှစ်ချက်မျှ အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးပြန်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ သူ ဖျားနာနေသည်မှာ ကြာလှပြီ ထင်ရ၏။

ဧကရာဇ်ကျားဝမ်က မနှစ်သက်သလို ခေါင်းခါယမ်းကာ "မင်းက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့တာ... အခုမှ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တာဆိုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ရမှာပေါ့၊ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အတင်းအကျပ် လာရတာလဲ"

ရုံရှုးက ရုံကျင်းကို ပြုံးကြည့်ရင်း "ဒီနေ့က နောင်တော်ကြီးရဲ့ မွေးနေ့စားပွဲလေ... ညီတော်တစ်ယောက်အနေနဲ့ရော၊ လက်အောက်ခံ မင်းသားတစ်ပါးအနေနဲ့ရော မလာဘဲ နေလို့ဖြစ်ပါ့မလား"

ရုံကျင်းသည် စိတ်ထဲမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ အပြုံးမပျက်ဘဲ "ညီတော်ခုနစ်... မင်းက သိပ်ကို အားနာတတ်တာပဲ၊ မွေးနေ့လေးတင်ပါ... မင်းရဲ့ရောဂါ တိုးသွားရင် ငါ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရလိမ့်မယ်၊ ကဲ... မြန်မြန် ထိုင်ပါဦး"

ရုံရှုးသည် သူ၏စကားအတိုင်း တတိယမင်းသား ရုံကျို၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ် ချောင်းအနည်းငယ် ထပ်ဆိုးပြန်သည်။ ခရီးပန်းလာသည်မှာ သိသာလှ၏။ ပရိသတ်များသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ အမှန်ပင် လီမင်းသား၏ အခြေအနေမှာ အတော်လေး ဆိုးရွားပုံရသည်။ အထက်တန်းလွှာ မိန်းကလေးအချို့မှာမူ စိတ်ပျက်သွားကြ၏။ ရုပ်ရည်က ချောမောပါသော်လည်း ဤမျှ အားနည်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ဆိုလျှင် ရှေ့ရေးက သိပ်မကောင်းနိုင်ပေ။ နှမြောစရာပင်... သူက အလွန်ချောမောပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော အငွေ့အသက်များ ပိုင်ဆိုင်ထားသည် မဟုတ်ပါလား။

ရုံရှုးကမူ ထိုအရာများကို ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။ သူသည် ထိုင်လိုက်ပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအချို့ကို နှုတ်ဆက်ကာ ငြိမ်သက်သွားသည်။ အမှန်တကယ်ပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး နှိမ့်ချတတ်သော လူကြီးလူကောင်းတစ်ဦးပင်။

ရုံကျန်းသည် သူမ၏ သတ္တမမြောက် နောင်တော်အပေါ် မည်သည့် အမှတ်သညာမျှ မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် သူက ချူလျိုယွဲ့ကို ပုဝါကမ်းပေးခဲ့သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ သူမသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အကြည့်ကို ချူလျိုယွဲ့ထံမှ သူ့ထံသို့ ပြောင်းလိုက်ကာ— "နောင်တော်... ကြည့်ရတာ ချူမိသားစုရဲ့ သမီးကြီးကို အတော်လေး ဂရုစိုက်ပုံရတယ်နော်၊ ခင်ဗျားတို့က အရင်ကတည်းက သိနေကြတာလား"

ရုံရှူးက ခပ်အေးအေးပင် ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါ မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်တာ တစ်လပဲ ရှိသေးတယ်၊ အပြင်ထွက်တာ ဒါပထမဆုံးပဲ... ဘယ်သူ့ကို သိမှာလဲ"

ရုံကျန်းက သံသယမကင်းသေးဘဲ "ဒါဆို ဘာလို့ သူမကို ကူညီတာလဲ"

ရုံရှုး၏ အပြုံးက အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားကာ "ဒီနေ့က နောင်တော်ကြီးရဲ့ မွေးနေ့ပွဲလေ... သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းမျိုးက မကောင်းဘူးလို့ ထင်မိလို့ပါ၊ နောက်ပြီး... ငါလည်း နောက်ကျမှ ရောက်လာတာဆိုတော့ အရင်က ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲ မသိဘူး၊ ဒီနေရာက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေရတာလဲ"

သူသည် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ငှဲ့လိုက်ပြီး အမှတ်မထင်သလိုပင် ဆိုလိုက်သည်— "ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် မိန်းကလေးချူက နောင်တော်ကြီးနဲ့ စေ့စပ်ထားတာ မဟုတ်လား... နောင်တော်ကြီးရဲ့ မွေးနေ့ပွဲမှာ အနာဂတ် အိမ်ရှေ့စံကြင်ယာတော်လောင်းကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံရဲလောက်အောင် ဘယ်သူကများ သတ္တိကောင်းနေတာလဲလို့ သိချင်မိတယ်"

ရုံကျန်း စကားဆွံ့သွားသည်။ ရုံကျင်၏ မျက်နှာမှာမူ ပို၍ပင် ပျက်သွားတော့သည်။ ဤစကားမှာ သူ့မျက်စိအောက်တွင် ချူလျိုယွဲ့ကို အနိုင်ကျင့်ခွင့် ပေးထားသည်ဟု စွပ်စွဲနေခြင်း မဟုတ်ပါလား။

မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကို ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် လေသံကို နူးညံ့အောင် ပြောင်းလိုက်ပြီး "လီမင်းသား အထင်လွဲနေပါပြီ... ရုံကျန်းက မိန်းကလေးချူနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တာတောင် ရင်းနှီးသလို ခံစားရလို့ ရွှေစင်မြွေဟောက်ကို လက်ဆောင်ပေးချင်ရုံတင်ပါ၊ ခုနကတော့ မြွေဟောက်ကို ယဉ်ပါးအောင် သင်နေကြတာပါ"

ရုံရှုးက အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် "မြွေဟောက်ကို ယဉ်ပါးအောင် သင်တယ်? ချူမိသားစုရဲ့ သမီးကြီးက မွေးရာပါ 'ယွမ်စွမ်းအင်ကြော' ပျက်စီးနေပြီး ကျင့်ကြံလို့ မရဘူးလေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ယဉ်ပါးအောင် သင်နိုင်မှာလဲ"

သူ၏ နားမလည်နိုင်သလို မေးခွန်းထုတ်မှုကြောင့် မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် အခြားသူများမှာ ရုတ်တရက် အကြီးအကျယ် အိုးတိုးအောက်​တောက် ဖြစ်သွားကြသည်။ ရုံကျင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ရုံရှုးက တမင်တကာ ထောင်ချောက်ဆင်နေသည်ဟု သူ ခံစားရသည်။ သို့သော် သူ၏ အံ့သြနေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြန်လျှင်လည်း အမှန်တကယ် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် မေးနေသယောင် ရှိ၏။ ထို့အပြင် ရုံရှုးအနေဖြင့် အမဲလိုက်ကွင်းတွင် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ရုံကျင်းသည် ရုံရှုးဘာကို ဆိုလိုချင်မှန်း မသိသဖြင့် ခဏမျှ ငြိမ်နေလိုက်သည်။

ရုံကျန်းကမူ မနေနိုင်ဘဲ ပြန်လည် ငြင်းခုံလေတော့သည်— "သူမက နောင်တော်ကြီးရဲ့ အမဲလိုက်ကွင်း ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်ကို သူများဆီ ရောင်းစားလိုက်တဲ့ အမှားကို လုပ်ခဲ့တာလေ! ဒါက တော်တော်လေးကို လွန်လွန်းတယ်"

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရုံရှုးက လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ "အဲဒီစာချုပ်က အိမ်ရှေ့စံရဲ့ အပိုင်ဆိုရင် သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောင်းလို့ရမှာလဲ"

နန်းတော်တစ်ခုလုံး သုသာန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ စာချုပ်ပေါ်တွင် သူမ၏ အမည်ရှိနေသည်ကို လူတိုင်း သိကြသော်လည်း အသိဉာဏ်ရှိသူတိုင်းသည် အိမ်ရှေ့စံက ထိုအမဲလိုက်ကွင်းကို အလွန်တန်ဖိုးထားကြောင်း သိကြသည်။ သူမက ထိုအရာကို ရောင်းလိုက်သည်မှာ အိမ်ရှေ့စံကို ဗြောင်ကျကျ အရှက်ခွဲလိုက်ခြင်းပင်။

အိမ်ရှေ့စံက အမျက်ထွက်နေသည်။ သူသည် ယနေ့တွင် သူမကို အပြတ်ရှင်းရန် ကြံရွယ်ထားကြောင်း သိသာလှ၏။ ထိုသို့သာ မဟုတ်လျှင် ချူမိသားစုမှ အသုံးမကျသော မိန်းကလေးတစ်ယောက်က နန်းတွင်းစားပွဲကို တက်ရောက်ခွင့် ရစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ လူတိုင်းက ဒါကို သိနေကြသည်။ မိဖုရားခေါင်ကြီး ကိုယ်တိုင်ပင် ခွင့်ပြုပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီမင်းသားကဲ့သို့ အဆင့်အတန်းရှိသူတစ်ဦးက ထိုအချက်ကို ထောက်ပြလိုက်သောအခါ အိမ်ရှေ့စံမှာ အတော်လေး သိက္ခာကျသွားရသည်။

ချူလျိုယွဲ့သည် လက်မှ သွေးစွန်းမှုများကို ဖြူစင်သော ပုဝါဖြင့် သုတ်လိုက်ရင်း အပြုံးကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ ရုံရှုးက သူမကို ကူညီရန် ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေမှတော့ ဤအခွင့်အရေးကို သူမ လက်လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ။

"မင်းသားတော်... မသိနိုင်တဲ့ အချက်တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်၊ စာချုပ်မှာ ကျွန်မ နာမည် ပါနေပေမယ့်လည်း အိမ်ရှေ့စံနဲ့ ကျွန်မက တရားဝင် မစေ့စပ်ရသေးတာကြောင့် အခုလို ရောင်းလိုက်မိတာဟာ ကျွန်မရဲ့ အမှားပါပဲ၊ ခုနကလည်း စတုတ္ထမင်းသမီးက ကျွန်မသာ ရွှေစင်မြွေဟောက်ကို ယဉ်ပါးအောင် သင်ပြနိုင်ရင် ဒီကိစ္စကို အဆုံးသတ်ပေးမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပါတယ်... ဟုတ်တယ်မလား မင်းသမီး?"

ရုံကျန်းက မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ "ငါ ဘယ်တုန်းက အဲဒီလို ပြောလို့လဲ! စကားကို လျှောက်မပြောနဲ့!"

ချူလျိုယွဲ့က ဧကရာဇ်ကျားဝမ်ကို ဝေခွဲမရသည့် အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး "အရှင်မင်းကြီး... အဲဒါ အရှင့်ရဲ့ ဆန္ဒမဟုတ်ဘူးလား ဘုရား?"

ဧကရာဇ်ကျားဝမ်သည် ချူလျိုယွဲ့က ဤမျှအထိ ဗြောင်ကျကျ မေးလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် အရှက်ရသွားသည်။ သူသည် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး လက်ကို ဝေ့ယမ်းကာ "ဒါက အမဲလိုက်ကွင်း တစ်ခုတည်းတင်ပါ... လျိုယွဲ့က သဘောတူထားတဲ့အတိုင်း ရွှေစင်မြွေဟောက်ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် ရပ်ကြစို့၊ ကျန်းကျန်း... နင်လည်း ဒီအကြောင်းကို နောက်ထပ် မပြောနဲ့တော့"

ဒါက ရုံကျန်းအတွက် သတိပေးချက်သာမက ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးအတွက်ပါ ဖြစ်သည်။ ရုံကျန်းသည် စိတ်တိုနေသော်လည်း ဧကရာဇ်ကျားဝင်၏ မျက်လုံးထဲမှ တည်ကြည်မှုကို မြင်သောအခါ မတတ်သာဘဲ သဘောတူလိုက်ရသည်— "မှန်လှပါ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး"

ချူလျိုယွဲ့သည် ဤမျှနှင့် လွယ်လွယ်ကူကူ လက်လွှတ်ရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။ သူမသည် ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းနေဟန်ဖြင့်— "အရှင်မင်းကြီး... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက အရှင်မင်းကြီး ကိုယ်တိုင် ဒီစာချုပ်ကို ကျွန်မကို ပေးသနားခဲ့တာကို ကျွန်မ နှလုံးသားထဲမှာ အမှတ်ရနေပါတယ်၊ ဒါကိုလည်း အလွန် တန်ဖိုးထားပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မသာ မတတ်သာတဲ့ အခြေအနေမျိုးနဲ့ မကြုံခဲ့ရင် ဒီစာချုပ်ကို ဘယ်တော့မှ ရောင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဧကရာဇ်ကျားဝမ် အံ့သြသွားကာ "ဘာဖြစ်လို့လဲ? တခြား အကြောင်းရင်း ရှိသေးလို့လား?"

ချူလျိုယွဲ့က အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး— "အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မက မွေးရာပါ 'ယွမ်စွမ်းအင်ကြော' ပျက်စီးနေသူ ဖြစ်သလို၊ ဖခင်ကလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေကတည်းက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားတာကြောင့် ဘဝက မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး၊ ကျွန်မမှာ ရွေးချယ်စရာသာ ရှိခဲ့ရင်... အသက်ရှင်ရပ်တည်ဖို့အတွက် ငွေစအချို့ ရအောင် ဒီစာချုပ်ကို ရောင်းစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး..."

ပထမအကြီးအကဲက ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်— "ချူလျိုယွဲ့! နင် ဘာတွေ လျှောက်ယောင်နေတာလဲ?" သူမက ချူမိသားစု တစ်ခုလုံးကို ပြဿနာထဲ ဆွဲသွင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?

ဧကရာဇ်ကျားဝမ်က မနှစ်မြို့သည့် အကြည့်ဖြင့် ပထမအကြီးအကဲကို ကြည့်လိုက်ကာ— "သူမကို ပြောပါစေ!"

ပထမအကြီးအကဲသည် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ထပ်မံ ဝင်မပြောရဲတော့ပေ။

"ကျွန်မနဲ့ ဖခင်ဖြစ်သူဟာ အိမ်ရှေ့စံဆီမှာ အကူအညီ တောင်းခံခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ ရှိခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို တွေ့ခွင့်တောင် မရခဲ့ပါဘူး၊ စာချုပ်ကို မရောင်းခင်မှာလည်း အိမ်ရှေ့စံကို ဒီအကြောင်း ပြောပြဖို့ ကြိုးစားပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကို နှင်ထုတ်ခဲ့ကြတယ်... ဒါကြောင့်..."

ရုံကျင်း၏ မျက်နှာမှာ နားထောင်ရင်း ညိုပုပ်သွားတော့သည်။ ဒါက ချူလျိုယွဲ့ လုပ်ကြံဖန်တီးထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းပဲ!

"အစွန်းရောက်သွားတဲ့ အခြေအနေမှာ ကျွန်မလည်း လုပ်သင့်တာကို လုပ်ခဲ့ရတာပါ၊ အရှင်မင်းကြီး... အရှင့်ရဲ့ မျှတတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တောင်းခံပါတယ်"

ချူလျိုယွဲ့၏ စကားများသည် တစ်ဝက်သာ အမှန်ဖြစ်သော်လည်း နန်းတော်ထဲရှိ လူများက သူမကို ယုံကြည်ချင်နေကြသည်။ ချူလျိုယွဲ့နှင့် သူမ၏ ဖခင် မည်ကဲ့သို့ နေထိုင်နေရသည်ကို မြို့တော်ရှိ လူတိုင်းနီးပါး သိကြသည်။ အိမ်ရှေ့စံက သူမကို ပစ်ပယ်ထားသည်မှာလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်ရှိ၏။ သူက သူမကို အလွန် မုန်းတီးနေမှတော့ ဤသို့ ပြုမူသည်မှာ သဘာဝမကျပေဘူးလား? အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ချူလျိုယွဲ့မှာ အပြစ်မရှိပေ။

ဧကရာဇ်ကျားဝမ်သည် ရုံကျင်းကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာထားက ပို၍ တင်းမာသွားသည်— "အိမ်ရှေ့စံ... မင်း အဲဒီအမဲလိုက်ကွင်းအတွက် အများကြီး ကြိုးစားခဲ့တာကို ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းသာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေမှာ လျိုယွဲ့ကို ပစ်မထားခဲ့ရင် သူမလည်း ဒါမျိုး လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့အမှတ်မမှားရင် နောက်နှစ်ရက်ဆိုရင် သူမရဲ့ မွေးနေ့ပဲ... မင်းတို့ တရားဝင်..."

ရုံကျင်း၏ ရင်ခုန်သံများ မြန်လာသည်။ ဧကရာဇ်ကျားဝမ်က ငါ့ကို ချူလျိုယွဲ့နဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့အတိုင်း လက်ထပ်ခိုင်းတော့မှာလား? အဲဒါတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!

ရုံကျင်းသည် ထိုအတွေးဖြင့် နေရာမှ ဝုန်းကနဲ ထရပ်လိုက်ပြီး— "ခမည်းတော်... သားတော်မှာ တောင်းဆိုစရာ တစ်ခုရှိပါတယ်"

သူသည် ချူလျိုယွဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ— "သားတော် ချူလျိုယွဲ့နဲ့ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းချင်ပါတယ်!"