အခန်း ၂၈ — လီဝမ် (မင်းသားလီ)

ရုံကျန်းသည် လည်ပင်းကို တောင့်ထားပြီး ချူလျိုယွဲ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ချူလျိုယွဲ့၏ မျက်နှာနှင့် လက်များတွင် သွေးများ ပေကျံနေသော်လည်း သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရွှေမြွေဟောက် အလောင်းကြီး ရှိနေသည်ကို ဂရုမစိုက်သည့်အလား အလွန်အေးဆေး တည်ငြိမ်နေသည်။ ထိုအခြေအနေတွင် သူမက ပြုံးပင် ပြုံးနေနိုင်သေးသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ငရဲမှ တက်လာသော မိစ္ဆာမလေးတစ်ဦးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

ရုံကျန်း ရုတ်တရက် ချမ်းစိမ့်သွားမိသည်။ ထိုခဏ၌ သူမ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုဝင်လာသည်မှာ — ‘ချူလျိုယွဲ့က အပေါ်ယံ မြင်ရသလို အနိုင်ကျင့်ရလွယ်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး’ ဆိုသည်ပင်။

ချူလျိုယွဲ့က လက်ထဲမှ အရာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ “စတုတ္ထသမီးတော်... ရွှေမြွေဟောက်ရဲ့ အနှစ်သာရက ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အရမ်း အားရှိစေတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး...”

ထိုအလုံးလေးမှာ သွေးများဖြင့် စေးကပ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ညှီစို့စို့အနံ့က ပျို့အန်ချင်စရာ ကောင်းလှသည်။ ရုံကျန်း၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသော်လည်း လူအများက ကြည့်နေသဖြင့် ထို ‘တုံ့ပြန်လက်ဆောင်’ ကို မဖြစ်မနေ လက်ခံရတော့မည်။

သူမ အကျပ်ရိုက်နေစဉ်မှာပင် ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ရုံကျင်းက ရုတ်တရက် စကားပြောလာသည်။ “တစ်ယောက်ယောက် သွားပြီး ချူမိန်းကလေးရဲ့ လက်ဆောင်ကို ယူလိုက်စမ်း”

သူ့စကား ဆုံးသည်နှင့် ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက သမီးတော်ကိုယ်စား ထိုအနှစ်သာရလုံးကို ယူရန် ရှေ့သို့ တက်လာသည်။ သို့သော် ချူလျိုယွဲ့က ကိုယ်ရံတော်၏ လက်ကို ရှောင်လိုက်ပြီး ရုံကျန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။

“မူလကတော့ ဒါက ကျွန်မပိုင်တဲ့ ပစ္စည်းမို့လို့ ကျွန်မ စိတ်ကြိုက် လုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက စတုတ္ထသမီးတော်ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပြီး ဒေါသထွက်စေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ အဲဒါအတွက် အရှင်မင်းကြီးနဲ့ သမီးတော်တို့ကို တောင်းပန်ခွင့်ပြုပါ။ အခု စတုတ္ထသမီးတော်က ကျွန်မရဲ့ လက်ဆောင်ကို ဂရုမစိုက်ဘူး ဆိုတော့... ဒါက သမီးတော်နဲ့ မထိုက်တန်လောက်အောင် ညံ့ဖျင်းနေလို့လားဟင်”

ရုံကျန်း၏ ရင်ခုန်သံ မြန်သွားသည်။ သူမက မိုက်မဲချင်ယောင် ဆောင်ချင်ဆောင်မည်၊ သို့သော် လူအ မဟုတ်ပေ။ ချူလျိုယွဲ့က သူမကို ကိုယ်တိုင် လက်ခံခိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမ လက်မခံပါက စောစောက သူမ ချူလျိုယွဲ့အပေါ် လုပ်ခဲ့သမျှက ရက်စက်လွန်းရာ ရောက်သွားပေမည်။ သူမ၏ ခမည်းတော်နှင့် မယ်တော်အပါအဝင် လူပေါင်းများစွာက စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်နာမည် ဂုဏ်သတင်း ပျက်စီးသွားသည်မှာ ပြဿနာ မဟုတ်သော်လည်း၊ သူမကြောင့် တော်ဝင်မိသားစု ကဲ့ရဲ့ခံရမည်ကိုတော့ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။ သူမသည် အမြဲတမ်း ဆိုးသွမ်းနေတတ်သော်လည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုကို သိထား၍သာ မိဖုရားကြီး၏ အချစ်ကို ရရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟုတ်တာပေါ့... ငါက မင်းရဲ့ လက်ဆောင်ကို သဘောကျပါတယ်”

ရုံကျန်းက သွားကြိတ်ကာ ပြောရင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ရံတော်ကို ဖယ်ခိုင်းကာ ရွှေမြွေဟောက် အနှစ်သာရကို ကိုယ်တိုင် လှမ်းယူလိုက်သည်။ စေးကပ်ညှီစို့နေသော ခံစားချက်ကြောင့် သူမ လွှင့်ပစ်လိုက်ချင်စိတ်ကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရသည်။

ရုံကျန်းသည် ချူလျိုယွဲ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးနိုင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမသာ အရှုံးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။ သူမက ချူလျိုယွဲ့ကို သတ်မတတ် ကြည့်ကာ သွားကြားထဲမှ လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ “ချူ... လျို... ယွဲ့... မင်း တော်တာပဲ။ ငါ မင်းကို မှတ်ထားမယ်!”

ချူလျိုယွဲ့က ခပ်ပါးပါး ပြုံးကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “သမီးတော်က ကျွန်မကို မှတ်မိပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

ရုံကျန်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရင်ဘတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားနေရသည်။

“တော်တော့” ရုံကျင်းက သတိပေးလိုက်သည်။

ရုံကျန်းသည် သူမ၏ ဒေါသကို မတတ်သာဘဲ ဖိနှိပ်လိုက်ရသည်။ ရုံကျင်းက သူမကို မကျေနပ်သည့်အလား ကြည့်ကာ “မင်း သွားပြီး သန့်ရှင်းရေး မလုပ်သင့်ဘူးလား။ အရမ်း ညစ်ပတ်နေပြီလေ။ မင်းက ဘယ်လို ပုံစံမျိုး ပြချင်နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ထိုစကားအဆုံးတွင် နန်းတော်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားက စတုတ္ထသမီးတော်ကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ချူလျိုယွဲ့ကို သွယ်ဝိုက်၍ တိုက်ခိုက်နေခြင်းပင်။ စတုတ္ထသမီးတော်၏ လက်တွင် သွေးအနည်းငယ်သာ ပေနေသော်လည်း၊ ချူလျိုယွဲ့မှာမူ မြွေဟောက်နှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသဖြင့် သွေးချင်းချင်း နီနေသည်။ ‘ညစ်ပတ်သည်’ ဆိုသည့် စကားလုံးက လက်ရှိ ချူလျိုယွဲ့အတွက် အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်နေသည်။

နန်းတော်အတွင်းမှ ခပ်တိုးတိုး လှောင်ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သော အကြည့်များက သူမအပေါ် ကျရောက်နေသည်။ လင်းထိန်နေသော မင်ချွေနန်းဆောင်တွင် လူတိုင်းက သန့်ရှင်းလှပသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားကြသော်လည်း သူမတစ်ယောက်တည်းသာ သွေးရဲရဲ ပုံစံဖြစ်နေသည်။ ဆံထိုးကို ဖြုတ်လိုက်သဖြင့် ဆံပင်များကလည်း ဖရိုဖရဲ ဖားလျားကျနေသည်။

ရုံရှုး နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းမှာ ဤအတိုင်းပင်။

ပိန်ပါးသော မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးသည် နန်းတော် အလယ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် ပျက်စီးနေသော သံလှောင်အိမ်ကြီးနှင့် သွေးသံရဲရဲ မြွေဟောက် အလောင်းကြီး ရှိနေသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သွေးကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မိန်းမငယ်လေး၏ လက်နှင့် မျက်နှာတွင်လည်း သွေးများ ပေကျံနေသည်။ သူမသည် ပိန်ပါးသော်လည်း ကျောက်ဆောင်ပေါ်မှ ထင်းရှူးပင်ကဲ့သို့ ကျောပြင်မှာ မတ်စောက်နေသည်။ မည်မျှပင် ပြင်းထန်သော လေတိုက်ခတ်ပါစေ သူမသည် ဘယ်သောအခါမှ ဦးညွှတ်မည့်သူ မဟုတ်ပေ။

သူ့၏ နွေးထွေးကြည်လင်သော မျက်ဝန်းများမှာ ခဏချင်းပင် အေးစက်မှောင်မိုက်သွားပြီးမှ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် နူးညံ့သွားသည်။

“လီဝမ် (မင်းသားလီ) ကြွလာပါပြီ!”

နန်းတွင်း ကြေညာသံကြောင့် လေထုမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လူတိုင်း အံ့အားသင့်ကာ မျက်လုံးပြူးသွားကြသည်။ လီဝမ်လား။ သတ္တမမင်းသားလား။ သူက ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ သူ နေပြည်တော်ကို ပြန်ရောက်တာ တစ်လရှိပြီဖြစ်သော်လည်း နာမကျန်းဖြစ်နေ၍ မည်သည့် စားပွဲကိုမျှ မတက်ရောက်ခဲ့ပေ။ ဘာလို့ ဒီနေ့မှ...

ချူလျိုယွဲ့ ရင်ခုန်သွားကာ အလိုလို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု နန်းတော်တံခါးဝတွင် ပေါ်လာသည်။ နန်းတော်တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ မီးအိမ်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော နွေးထွေးသည့် အလင်းရောင်က သူ၏ မြင့်မားသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်အပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

ချူလျိုယွဲ့ မှင်တက်သွားမိသည်။ နွေရာသီမှာ သူက မြေခွေးဖြူ သားမွေးခြုံထည်ကို ဝတ်ထားသည်။ သူ နန်းတော်ထဲသို့ လျှောက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ရုပ်ရည်က ပိုမို ထင်ရှားလာသည်။ ဤမျက်နှာကို မြင်ဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်လည်း သူမကိုယ်သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ ငေးမောမိသွားသည်။

ရုံရှုတွင် ဓားနှစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်ခုံးများ၊ နက္ခတ်တာရာများကဲ့သို့ တောက်ပနက်ရှိုင်းသော ဖီးနစ်မျက်ဝန်းများနှင့် စင်းလုံးချောသော နှာတံတို့ ရှိသည်။ သူ၏ အကြည့်တစ်ချက်ကတင် လူတစ်ယောက်ကို အရည်ပျော်သွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။

ခြုံထည်အောက်တွင်မူ သူသည် အနားသတ်များ၌ ရွှေရောင်ချည်ထိုးထားသည့် နှင်းဆီဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ လျှောက်လာသည်မှာ လရောင်ပေါ်တွင် လွင့်မျောလာသည့်အလားပင်။ သူ ပေါ်လာသည်နှင့် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ‘အပြစ်အနာအဆာကင်းသော မြင့်မြတ်တဲ့ သူကောင်းသား’ ဟူသည့် အတွေးသာ ဝင်လာကြသည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းတစ်ခုကဲ့သို့ နွေးထွေးပြီး အလွန်ပင် တင့်တယ် မြင့်မြတ်လှသည်။

မင်းစိုးရာဇာ အမျိုးသမီးအချို့မှာ မျက်နှာများ နီမြန်းကာ သူ့ကို စွဲမက်ဖွယ်ရာ အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ “ဒါ... ဒါက လီဝမ်လား။ သူက ဒီလောက်အထိ ချောမောလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး!”

“သူ နေပြည်တော်ကို နောက်ဆုံးပြန်လာတာ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကလေ။ အခု ဒီလောက် အရှိန်အဝါမျိုးနဲ့ ပြန်တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဒီမြို့မှာ ရုပ်ရည်ပိုင်းအရ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိဘူးပဲ”

“ဟွန်း! ဘာကြည့်စရာ ရှိလို့လဲ။ သူက ဖျားနာနေတဲ့ ကလေးပဲဟာကို။ နောက်ဆုံးတော့ သူက ဘာအာဏာမှမရှိတဲ့ မင်းသားတစ်ပါးပါပဲ”

နန်းတော်ထဲတွင် တီးတိုး ပြောဆိုသံများ ပျံ့လွင့်နေသည်။ ချူလျိုယွဲ့က အနီးကပ် ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ခုံးများ မြင့်တက်သွားသည်။ ထိုလူများ ထိုသို့ပြောကြသည်မှာလည်း မဆန်းပေ။ ရုံရှု၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး တကယ်ပင် အားနည်းပုံ ပေါက်နေသည်။

ထိုခဏ၌ ရုံရှု၏ အကြည့်က ရွေ့လျားသွားကာ ချူလျိုယွဲ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။ သူတို့ မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားကြသည်။

ချူလျိုယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရုံရှုသည် သူမရှိရာသို့ လျှောက်လာပြီး သူမ၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ လူတိုင်းက သူမကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေကြသည်။

ချူလျိုယွဲ့ ကြောင်သွားမိသည်။ သူ ဘာလုပ်ဖို့ ကြံနေတာလဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက်က ပိပေါ်ရေကန်ထဲ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ခဲ့လို့ လာပြီး စာရင်းရှင်းတာလား။

သူမ ထိုသို့ တွေးနေစဉ်မှာပင် ရုံရှုက လက်လှမ်းလိုက်ကာ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော လက်ကိုင်ပဝါကို ကမ်းပေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ချူလျိုယွဲ့ ချက်ချင်းပင် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်လိုက်သည်။ သူက သူမမျက်နှာပေါ်မှ သွေးစွန်းမှုများကို သုတ်ခိုင်းခြင်းပင်။ သူမ သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ခဲ့စဉ်က ပုံရိပ်များ ခေါင်းထဲသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် လက်ချောင်းဖြင့် သူမမျက်နှာမှ သွေးစွန်းမှုများကို သုတ်ပေးရင်း ပြောခဲ့သည်မှာ — “ချူမိန်းကလေး... မင်း ဒီလို သွေးစွန်းနေတဲ့ မျက်နှာနဲ့ အိမ်ပြန်လို့ မဖြစ်ဘူးလေ”

ယခုအခြေအနေက ထိုစဉ်ကနှင့် အလွန်တူလှသည်။ ချူလျိုယွဲ့က လက်ကိုင်ပဝါကို လှမ်းယူကာ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ “ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်”

ရုံရှုသည် မိန်းမငယ်လေး၏ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဆံနွယ်များနှင့် ယခင်က နိုးကြားသတိရှိနေသော ပုံစံမှ ပြောင်းလဲသွားသည့် သူမ၏ ယဉ်ကျေးပျူငှာသော အမူအရာကို ကြည့်ကာ စိတ်အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် ကောင်းမွန်သွားတော့သည်။