အခန်း ၂၇ — ပြန်လည်ပေးဆပ်သော လက်ဆောင်
လူတိုင်း အံ့အားသင့်ကာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။ သူမ ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ ဒီရွှေမြွေဟောက်ကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ် ဟုတ်လား။ ဒါက သတ္တိရှိတာမဟုတ်ဘဲ ရူးနေတာပဲ ဖြစ်ရမည်။ အဆင့် (၃) သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်တောင်မှ ရွှေမြွေဟောက်တစ်ကောင်ကို တစ်ယောက်တည်း အနိုင်မတိုက်နိုင်တာ၊ သူမလို လူမျိုးကတော့ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးနေတာနှင့် အတူတူပင်။
“ယွဲ့အာ!”
ချူနင်လည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ချူလျိုယွဲ့၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ “ဒီရွှေမြွေဟောက်က သိပ်ရိုင်းတာ၊ သာမန် အဆင့် (၃) သားရဲတွေထက် အများကြီး ပိုစွမ်းအားကြီးတယ်။ မင်း...”
ချူလျိုယွဲ့က သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ရုံသာ။ “ဖခင်... စိတ်မပူပါနဲ့”
အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ထိုစကားတစ်ခွန်းက ချူနင်၏ ပူပန်နေသော စိတ်ကို ငြိမ်သက်သွားစေသည်။ သူမတွင် လူအများကို ယုံကြည်လာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်သည့် ထူးခြားသော စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။ သူမက စိတ်မပူနဲ့ဟု ဆိုလျှင် အားလုံး အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်ဟု အလိုလို ယုံကြည်မိသွားသည်။
ချူနင် နှုတ်ခမ်းများ လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း ဘာမှမပြောတော့ပေ။ သူမ၏ ‘ယွမ်’ အကြောများ ပြန်ကောင်းသွားပြီး ကျင့်ကြံခြင်း စတင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိသော်လည်း၊ ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း အဆင့် (၃) သားရဲကို မည်သို့ ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။ ချူနင်သည် စိတ်ထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဖခင် မင်းကို ယုံတယ်”
ထိုစကားကြောင့် ချူလျိုယွဲ့၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။ အကန့်အသတ်မရှိ ယုံကြည်ခံရခြင်းက စိတ်ကို အေးချမ်းစေဆုံးပင်။
ရုံကျန်းကတော့ ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံပေ။ သူမက ချက်ချင်းပင် “ဒါကို မင်းကိုယ်တိုင် သဘောတူတာနော်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူး” ဟု ကြေညာလိုက်သည်။
ချူလျိုယွဲ့ စိတ်ထဲမှ ရုံကျန်းကို လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။ ‘ဒီလောက် လူရှေ့သူရှေ့မှာ အရှက်မရှိတဲ့ အပြုအမူမျိုးကတော့ သာမန်လူတွေ လုပ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးပဲ’။
ဧကရာဇ် ကျားဝမ်သည် ဇဝေဇဝါဖြစ်ကာ မိဖုရားကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ မိဖုရားကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “အရှင်... ဒါက တော်ဝင်မိသားစုနဲ့လည်း ပတ်သက်နေတာဆိုတော့ သူ့ကို ကိုယ်တိုင် သင်ခန်းစာ ပေးခိုင်းလိုက်တာပဲ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘေးကနေ တစ်ယောက်ယောက်ကို စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားပေါ့”
ဧကရာဇ်သည် သဘောကျသွားပြီး တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းပါက ချူလျိုယွဲ့ကို ချက်ချင်း ကယ်တင်ရန် ကိုယ်ရံတော်အချို့ကို စေလွှတ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ပွဲကြည့်ပရိသတ်များကတော့ ထိုသို့ အကောင်းမမြင်ကြဘဲ ချူလျိုယွဲ့ သေရတော့မည်ဟုသာ ထင်နေကြသည်။
ရုံကျန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြုံးရင်း သူမ၏ နေရာသို့ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ချူလျိုယွဲ့က သူမကို တားလိုက်သည်။
“စတုတ္ထသမီးတော်... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး”
ရုံကျန်းက စိတ်မရှည်စွာ လှည့်ကြည့်လာသည်။ “ဘာရှိသေးလို့လဲ”
“သမီးတော်က ကျွန်မကို ဒီလောက် ကြီးကျယ်တဲ့ လက်ဆောင် ပေးတာဆိုတော့ ကျွန်မလည်း အရမ်း စိတ်လှုပ်ရှားမိပါတယ်။ ဒါကြောင့် သမီးတော်ရဲ့ စေတနာကို တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ကျွန်မဘက်ကလည်း ပြန်လည်ပေးဆပ်မယ့် လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ထားပါတယ်။ ခဏနေရင် ပေးပို့မှာမို့လို့ ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါဦး”
ရုံကျန်းက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အထင်သေးစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းလို လူတစ်ယောက်က... ထားပါတော့။ ပြီးမှ ပေးပို့လိုက်ပေါ့”
ကျဆင်းနေသော မိသားစုမှ အပယ်ခံ အသုံးမကျသူတစ်ယောက်က ဘာများ ပေးနိုင်မှာလဲ။ ရယ်စရာပဲ! သူမသည် ရုံကျင်းရှိရာသို့ လျှောက်သွားကာ မျက်စိမှိတ် ပြလိုက်သည်။ ရုံကျင်း၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အနည်းငယ် ပြုံးယောင်သန်းသွားပြီးမှ ချက်ချင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။
နန်းတော် အလယ်ဗဟိုတွင် ချူလျိုယွဲ့နှင့် အဝတ်နက်အုပ်ထားသည့် သံလှောင်အိမ်ထဲမှ ရွှေမြွေဟောက်ကြီးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ချူလျိုယွဲ့သည် မြွေဟောက်ကြီးရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မိန်းမငယ်လေးတစ်ဦးနှင့် သားရဲကြီးတစ်ကောင် ရင်ဆိုင်မိကြပြီ။
“မိုက်မဲလိုက်တာ”
ချူရှန်းမိန် သည် မြင်နေရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူမ ကိုယ်တိုင် ဘာမှ လုပ်စရာမလိုဘဲ ချူလျိုယွဲ့ကို ရှင်းပေးမည့်သူတွေ အများကြီး ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။ လူတိုင်းသည်လည်း အလိုလို တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ရွှေမြွေဟောက်ဆိုသည်မှာ မွေးရာပါ ရက်စက်တတ်သော သတ္တဝါဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ရုံကျန်းကိုယ်တိုင် ဖမ်းဆီးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ နည်းလမ်းမျိုးစုံသုံးကာ ပိုက်ကွန်ဖြင့် ဖမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ရုံကျန်းက လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက ၎င်းကို အစာငတ်ထားသဖြင့် မြွေဟောက်ကြီးမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ ပေါက်ကွဲရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းသည် သာမန် မြွေဟောက်များထက် ပို၍ အန္တရာယ်များနေသည်။
မူလက ရုံကျန်းသည် ဤမြွေဟောက်ကို ယဉ်ပါးအောင် လုပ်ပြီး အပျော်မွေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် ရုံကျင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းကို ကြားလိုက်ရပြီး ချူလျိုယွဲ့ ရောက်လာမည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် သူမကို ပညာပေးရန်အတွက် အထူး တကူးတက ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ချူလျိုယွဲ့က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့် သူတို့ သူမကို ဒုက္ခပေးရန် ကြိုးစားနေမှန်း သိလိုက်သည်။
ရှူး!
ရွှေမြွေဟောက်သည် ချူလျိုယွဲ့၏ အနံ့ကို ရလိုက်သည်နှင့် ပိုမို ကြမ်းတမ်းလာသည်။ သူမသည် ဘေးရှိ ကိုယ်ရံတော်ထံ တည့်တည့်လျှောက်သွားကာ လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။ “သင့်ရဲ့ ဓားကို ခဏလောက် ငှားလို့ ရမလား”
ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသော ကိုယ်ရံတော်သည် ဧကရာဇ် ကျားဝမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သဖြင့် ကိုယ်ရံတော်သည် ခါးကြားမှ ဓားကို ချွတ်၍ ချူလျိုယွဲ့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
သူမ ဓားကို ယူကာ အစမ်း ဝှေ့ယမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဓားသွားက အရမ်းလေးလွန်းပြီး မထက်လှပေ၊ ဓားလုပ်ထားသည့် သံရည်ကလည်း မကောင်းလှ။ သို့သော်လည်း... ဒီဓားနှင့်တင် လုံလောက်ပါသည်။
“ကြည့်ရတာ သူက တစ်ခုခုတော့ တတ်ပုံပဲ”
“ဟန်ပြသက်သက်ပါပဲ။ သူ့ ‘ယွမ်’ အကြောတွေ ပျက်စီးနေတာလေ၊ ခွန်အားတောင် မစုဆောင်းနိုင်တဲ့လူက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ”
“ဟုတ်ပ။ ကြောက်လွန်းလို့ အားကိုးရာရှာပြီး ဓားတောင်းလိုက်တာ ဖြစ်မှာပါ”
ချူလျိုယွဲ့က ထိုစကားများကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူမသည် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ကာ ဓားရိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ပြီး ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းကာ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်။
ချလွမ်!
မီးပွင့်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လှောင်အိမ်ကို ပိတ်ထားသည့် သံကြိုးမှာ ပျက်ထွက်သွားသည်။
လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ သူမ ဘာလုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလဲ။ မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်ခင်မှာပင် ချူလျိုယွဲ့က ဓားဖျားဖြင့် လှောင်အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။
ရွှေမြွေဟောက်ကြီးသည် လှောင်အိမ်ပွင့်သွားသည်ကို သိသည်နှင့် ချက်ချင်း အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာသည်။ ၎င်း၏ ဧရာမ ဦးခေါင်းကြီးက ချူလျိုယွဲ့ထံသို့ ဆတ်ခနဲ အရှိန်ပြင်းစွာ တိုးဝင်လာသည်။ ချွန်ထက်သော အစွယ်များမှာ အသက်ကို နှုတ်ယူရန် အသင့်ရှိနေသည်။
မြွေဟောက်ကြီး၏ အရွယ်အစားနှင့် ယှဉ်လျှင် ချူလျိုယွဲ့မှာ သေးငယ်နုနယ်လွန်းလှသဖြင့် တစ်ချက်တည်းနှင့် အဝါးခံရတော့မည့်အတိုင်းပင်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ချူလျိုယွဲ့သည် နောက်မဆုတ်ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူမသည် ခြေဖျားထောက်ကာ အရှိန်ယူပြီး အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်ထဲမှ ဓားကို မြွေဗိုက်ဆီသို့ အရှိန်ဖြင့် ထိုးသွင်းလိုက်သည်။
မြွေဟောက်၏ အကြေးခွံများမှာ အလွန်မာကျောသဖြင့် သာမန်ဓားနှင့် မဖောက်နိုင်သော်လည်း၊ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ပျော့ပျောင်းသော ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရွှေမြွေဟောက်သည်လည်း ချူလျိုယွဲ့၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိသဖြင့် အမြီးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။
၎င်း၏ ခွန်အားမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှရာ ချူလျိုယွဲ့ကို ထိမှန်ပါက နေရာတင် သေဆုံးသွားနိုင်သည်။ သို့သော် ချူလျိုယွဲ့၏ ခြေလှမ်းများမှာ လျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် ထိုရိုက်ချက်ကို အသာအယာ ရှောင်ကွင်းကာ မြွေဟောက်၏ ဘေးဘက်သို့ ရောက်သွားသည်။ သူမ ဓားဖြင့် ထပ်မံ ထိုးလိုက်ပြန်သည်။
ရှပ်...
ဓားရှည်သည် မာကျောသော အကြေးခွံများပေါ်တွင် ချော်ထွက်သွားပြီး စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ဖြူဖျော့ဖျော့ အရာလေးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ပြီး သွေးတစ်စက်တောင် မထွက်ပေ။
ရုံကျန်းက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုတော်... ချူလျိုယွဲ့က တကယ်ကို မိုက်မဲတာပဲ... ဟင်!”
သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အခြေအနေက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ချူလျိုယွဲ့၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ရွှေမြွေဟောက်မှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး အမြီးဖြင့် ချူလျိုယွဲ့ကို ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းပတ်ရန် ကြိုးစားလာသည်။ သို့သော် ချူလျိုယွဲ့က ဓားရိုးကို လွှတ်လိုက်ကာ မြွေဟောက်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ထိုအရှိန်ကို သုံးပြီး သူမသည် မြွေဟောက်၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့ တည့်တည့် ရောက်သွားသည်။
သူမသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မြွေဟောက်၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆံပင်တွင် တပ်ထားသော ဆံထိုးကို ဖြုတ်ကာ မြွေဟောက်၏ မျက်လုံးထဲသို့ အားကုန် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ မျက်လုံးသည် ၎င်း၏ အကြီးမားဆုံး အားနည်းချက် မဟုတ်ပါလား။
ဖွတ်!
သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ ရွှေမြွေဟောက်ကြီးသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ကာ ရုန်းကန်နေသော်လည်း ချူလျိုယွဲ့ကမူ မျက်လုံးအိမ်ကို တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ထိုးနှိုက်ပစ်လိုက်သည်။ မြွေဟောက်ကြီးသည် ကိုယ်လုံးကို ရမ်းခါနေသော်လည်း ချူလျိုယွဲ့ကို ဘာမှမလုပ်နိုင်ပေ။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဒုတိယမြောက် မျက်လုံးပါ အထိုးခံလိုက်ရပြန်သည်။
မြွေဟောက်ကြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချူလျိုယွဲ့ အောက်သို့ ခုန်ဆင်းကာ ဓားကို ပြန်ကောက်ပြီး သွေးချင်းချင်းနီနေသော မျက်လုံးပေါက်ထဲသို့ အားကုန် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ပြင်းထန်သော တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူမသည် မြွေခေါင်းကို ဖြတ်ချပစ်လိုက်သည်။
“အား!”
သွေးသံရဲရဲ မြင်ကွင်းကြောင့် မင်းစိုးရာဇာ အမျိုးသမီးအချို့ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ ချူလျိုယွဲ့ကမူ မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ဘဲ မြွေဟောက်၏ ကိုယ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ အပြာနုရောင် အလုံးလေးတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ရွှေမြွေဟောက်၏ ‘မှော်အနှစ်သာရ’ ပင် ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ချူလျိုယွဲ့သည် ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေသော ရုံကျန်းထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သွေးများ ပေကျံနေသော လက်ဖြင့် ထိုအနှစ်သာရလုံးလေးကို ကမ်းပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“စတုတ္ထသမီးတော်... ဒါက ကျွန်မရဲ့ ပြန်လည်ပေးဆပ်တဲ့ လက်ဆောင်ပါ။ သေချာကြည့်ပါဦး၊ သဘောကျရဲ့လား”