အခန်း ၂၂ — ပဋိပက္ခ၏ အစပြုခြင်း

ရုံကျင်းတစ်ယောက် ကြောင်အမ်းသွားရသည်။ ခေတ္တမျှကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ထိုသူပြောသည့်စကားကို နားလည်သွားတော့သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ ဖော်ပြလေ့မရှိသော သူ၏မျက်နှာထက်တွင် မယုံကြည်နိုင်စရာ အမူအရာတစ်ခု ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။
'ဒီ... ဒီလူက ငါ့ဆီကနေ ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်ကို တောင်းနေတာလား'
သူ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ဝေဝါးနေသော မှတ်ဉာဏ်တစ်ခုက ဦးနှောက်ထဲတွင် ဖျတ်ခနဲ လက်သွားသည်။
'မဟုတ်သေးဘူး... ငါ့ဆီမှာ ဒီအမဲလိုက်ကွင်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ် တကယ်မရှိတာပဲ။ အဲဒီတုန်းက ခမည်းတော်က ငါ့ကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒါက တကယ်တော့... ချူလျိုယွဲ့အတွက် ပေးတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ။ ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်က... ချူလျိုယွဲ့ဆီမှာ ရှိနေတာ!'
"အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... အမဲလိုက်ကွင်းဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်ပေါ်မှာ နာမည်ပါတဲ့သူပဲ ပိုင်တာ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော် မမှားဘူးဆိုရင် ဒီအမဲလိုက်ကွင်းက မင်းသားပိုင်တာ တစ်ခါမှ မဖြစ်ခဲ့ဖူးဘူး ထင်တယ်"
ထိုအစောင့်မှာ ရုပ်ရည်အားဖြင့် သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း အိမ်ရှေ့စံရှေ့မှောက်တွင် စကားကို ထိထိမိမိ ပြောရဲသည့်အပြင် လေသံမှာလည်း ခပ်ရိုးရိုးပင် ရှိနေသည်။
ရုံကျင်းတစ်ယောက် ရုတ်ချည်းပင် ဗိုက်ထဲ၌ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင်လည်း ဂွမ်းလုံးကြီးတစ်ခုဖြင့် ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ မွန်းကျပ်ကာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဖက်လူ၏ စကားကို ပြန်လည်ချေပရန် သူ့တွင် လမ်းစမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ရုံကျင်းနောက်မှ လိုက်ပါလာသော လူအုပ်ကြီးသည်လည်း အခြေအနေကို ကြည့်ရင်း မှင်တက်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ မည်သို့သော အခြေအနေမျိုးနည်း။ အိမ်ရှေ့စံ၏ အမဲလိုက်ကွင်းက အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် အခြားသူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားရသနည်း။ ၎င်းတို့က မည်သို့သောသူများမို့ အိမ်ရှေ့စံထံမှ ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်ကို တောင်းဆိုရဲရသနည်း။
၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ယောက်မှာ လွန်ခဲ့သော အချိန်ကြာမြင့်စွာက ကိစ္စတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်မှာ ချူလျိုယွဲ့ထံတွင် ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမကဲ့သို့ အသုံးမကျသောသူ တစ်ယောက်က အိမ်ရှေ့စံကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း အဘယ်မှာ ရှိပါမည်နည်း။
အချို့သူများက ချူရှန်းမိန်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ချူရှန်းမိန်မှာလည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြောင်အမ်းနေခဲ့ရသည်။ လူအများက သူမကို တမင်တကာသော်လည်းကောင်း၊ မသိစိတ်ဖြင့်သော်လည်းကောင်း လှည့်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိမှသာ သူမသည် ချူလျိုယွဲ့ကို သတိရသွားတော့သည်။
ရုံကျင်းသည် ရင်ထဲ၌ တောက်လောင်နေသော ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရန် ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီအတွင်း၌ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ သူက အေးစက်စွာ မေးလိုက်၏။ "ဒါ ချူလျိုယွဲ့က မင်းတို့ကို စေလွှတ်လိုက်တာလား"
အစောင့်များက ခေါင်းခါပြကာ "ကျွန်တော်တို့က ချူအိမ်တော်ရဲ့ အကြီးဆုံးသခင်မလေးနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။
ရုံကျင်းက စိတ်ထဲမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူမနဲ့ မပတ်သက်ဘူး ဟုတ်လား။ သူတို့ကတောင် သူမကို 'ချူအိမ်တော်ရဲ့ အကြီးဆုံးသခင်မလေး' လို့ ခေါ်နေကြတာပဲ။ တစ်မြို့တော်လုံးမှာ အဲဒီအသုံးမကျတဲ့ မိန်းကလေးကို အဲဒီလို လေးလေးစားစား ခေါ်မယ့်သူ မရှိသလောက်ပဲ။ ဒီကိစ္စက ချူလျိုယွဲ့နဲ့ မပတ်သက်ဘူးဆိုတာကို သူ ဘယ်တော့မှ မယုံကြည်နိုင်ပေ။
"ဒါဆို မင်းတို့ပြောချင်တာက ဒီအမဲလိုက်ကွင်းက အခု မင်းတို့ပိုင်တာပေါ့ ဟုတ်လား"
အစောင့်က ယဉ်ကျေးစွာပင် "ဒါက ကျွန်တော်တို့ သခင်ကြီးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုပါ" ဟု ဆိုသည်။
"မင်းက ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းနေတာလဲ" စုန့်ယွမ်က ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာကာ ဟောက်လိုက်သည်။ "ဒီအမဲလိုက်ကွင်းကို အင်ပါယာဘုရင်မင်းမြတ် ကိုယ်တိုင် အိမ်ရှေ့စံကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးသနားထားတာ။ မင်းသားက ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် အသေအချာ ဂရုစိုက်လာခဲ့တာ။ အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မင်းတို့သခင် ပိုင်တာ ဖြစ်သွားရတာလဲ။ မင်းတို့ကတော့ အရိုက်ခံချင်နေပြီ ထင်တယ်"
သူက စကားပြောရင်း ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအားများကို လှည့်ပတ်လိုက်ကာ လက်ဖဝါးကို လက်သီးအဖြစ် ပြောင်းလဲ၍ ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ကို အားကုန် လွှဲထိုးလိုက်သည်။
"နဂါးကျား လက်သီး!"
စုန့်ယွမ်သည် အသက် ၂၇-၂၈ ခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း အဆင့် ၄ စစ်သည်တော်အဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီးသား ဖြစ်သည်။ ဤလက်သီးချက်တွင် သူ၏ ယောက်ျားပီသသော အားမာန်နှင့် ကြီးမားသော ခွန်အားများ ပါဝင်နေသည်။ ထိုလက်သီးချက်သည် ကျားဟိန်းသံကဲ့သို့ လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် အသံကိုပင် ကြားနေရသည်။
ထိုအချိန်တွင် အစောင့်တစ်ယောက်က ကိုယ်ဟန်ပြင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပင် လက်သီးတစ်ချက် ပြန်ထိုးလိုက်သည်။ သူက ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်းပင်။
ဘုန်း!
တိတ်ဆိတ်နေသော တောအုပ်အတွင်း၌ တုံးတိတိ ထိမှန်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပြင်းထန်သော အားဒဏ်ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သစ်ရွက်ခြောက်များပင် လွင့်စင်တက်သွားသည်။ စုန့်ယွမ်သည် တစ်ဖက်လူကို ပြိုင်ဘက်ဟုပင် မထင်ထားခဲ့သော်လည်း လက်သီးချင်း ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်သော ခွန်အားများက သူ့ထံသို့ စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်လူမှာ သူ့ထက် များစွာ သန်မာနေသည်ကိုပင် သူ သိလိုက်ရ၏။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ နောက်သို့ ယိုင်ထွက်သွားတော့သည်။
ဒေါက်! ဒေါက်! ဒေါက်!
သူသည် ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် နောက်သို့ သုံးလှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခက်ခက်ခဲခဲ ထိန်းလိုက်ရင်း အားရပါးရ ဆဲဆိုလိုက်ချင်သော်လည်း လည်ချောင်းထဲသို့ တစ်စုံတစ်ခု တက်လာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးညှီနံ့များဖြင့် ပြည့်သွားသည်။
စုန့်ယွမ်က ထိုအရှိန်ကို အားတင်းကာ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး သွေးများကို ခက်ခက်ခဲခဲ ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။ ခဏချင်းမှာပင် အခြေအနေက တင်းမာသွားတော့သည်။ ထိုနှစ်ယောက်က ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လာပြန်ရာ စုန့်ယွမ်မှာ နောက်သို့ တစ်ဖန် ယိုင်သွားရပြန်သည်။ အစောင့်များမှာမူ မလှုပ်မယှက် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်မြဲအတိုင်း ရှိနေဆဲပင်။
စုန့်ယွမ်၏ ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူသည် တစ်ဖက်လူကို မယှဉ်နိုင်မှန်း မည်သူမဆို သိနိုင်ပေသည်။ သူသည် အဆင့် ၄ စစ်သည်တော် တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ အနိုင်ယူခံလိုက်ရသည်။
ရုံကျင်း၏ မျက်နှာမှာ မီးသွေးခဲကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေသည်။ လူအများရှေ့တွင် သူ၏ သိက္ခာမှာ အဖတ်ဆယ်မရအောင် ကျဆင်းသွားခဲ့ရပြီ။ ပထမဦးစွာ အမဲလိုက်ကွင်းကို အလုခံရသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်မှာလည်း ပညာပေးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
အစောင့်က နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ရုံကျင်းကို ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "အိမ်ရှေ့စံမင်းသား... ကျွန်တော့်သခင်က ဒီအမဲလိုက်ကွင်းကို အသေအချာ စောင့်ကြပ်ဖို့ အမိန့်ပေးထားပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုး အမိန့်ကို မဖီဆန်ရဲလို့ပါ။ ဒီကိစ္စမှာ မင်းသားအနေနဲ့ နားလည်ပေးစေချင်ပါတယ်"
ကြည့်ရသည်မှာ ခွင့်လွှတ်မှု တောင်းခံနေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း အမှန်စင်စစ်မှာမူ အိမ်ရှေ့စံ၏ မျက်နှာကို အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ကာ မြေပေါ်ချ နင်းခြေလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ယောင်ချန်နိုင်ငံ တစ်ခုလုံးတွင် အင်ပါယာဘုရင်မင်းမြတ်မှလွဲလျှင် အိမ်ရှေ့စံမှာ အမြင့်ဆုံး အဆင့်အတန်းရှိသူ ဖြစ်သည်။ ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ် မရှိလျှင်ပင် ဤကဲ့သို့ ပြုမူရဲသူမှာ လက်ချိုးရေတွက်၍ပင် ရနိုင်သည်။
ရုံကျင်းက လေးနက်စွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့သခင်က တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ"
အစောင့်များက ခေါင်းငုံ့ကာ "ကျွန်တော်တို့က ကျန့်ပေါင်ခန်းမကပါ" ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။
...
ချူအိမ်တော် ဝင်းအတွင်း၌...
ချူလျိုယွဲ့သည် ကောင်းကင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ လေ့ကျင့်မှုကို ရပ်နားလိုက်ကာ ခြေလက်များတွင် ချည်နှောင်ထားသော သဲအိတ်များကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
သူမက အသံတိုးတိုးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။ "အချိန်တန်ပြီ ထင်တယ်..."
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ခဏအကြာတွင် အလျင်စလို လျှောက်လာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ အကြီးအကဲချုပ်၏ အစေခံလေးပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏ ဒုက္ခရောက်မည့် အရေးကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။
"ချူလျိုယွဲ့... အကြီးအကဲချုပ်က မင်းကို ခေါ်နေတယ်"
သူ လာခဲ့စဉ်က အကြီးအကဲချုပ်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားနေသည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ချူလျိုယွဲ့ သေချာပေါက် ဒုက္ခလှလှတွေ့တော့မည် ဖြစ်သည်။
ချူလျိုယွဲ့က သူ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး "မင်း အစောက ဘယ်သူ့ကို ခေါ်လိုက်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
အစေခံလေးမှာ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်သွားပြီး ချူလျန်ရှန်း၏ ကိစ္စကို မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ချူလျန်ရှန်းသည် စကားမှားပြောမိသောကြောင့် ချူလျိုယွဲ့၏ ဓားချက်ထိခဲ့ရသည်ဟု သူ ကြားထားဖူးသည်။ လက်ရှိ ချူလျိုယွဲ့မှာ အရင်ကနှင့် မတူတော့သည်ကို သူ မေ့သွားခဲ့မိသည်။
အစေခံလေး၏ အသံမှာ တုန်ယင်သွားပြီး စောစောက မောက်မာမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ "မ... မဟုတ်ပါဘူး... သခင်မလေးကြီး၊ အကြီးအကဲချုပ်က ခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ"
ထိုအခါမှ ချူလျိုယွဲ့က ပုံမှန်အတိုင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ "လူတွေကို ဘယ်လိုစနစ်တကျ ခေါ်ရမလဲဆိုတာ မင်းမသိရင် မင်းရဲ့လျှာကလည်း အသုံးမဝင်တော့ဘူးပေါ့။ နားလည်လား"
ချူလျိုယွဲ့က ခပ်ပေါ့ပေါ့ပင် ပြောလိုက်သော်လည်း အစေခံလေးမှာမူ ကြောက်ရွံ့လွန်း၍ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ခေါင်းကို အမြန်ငြိမ့်ပြလိုက်မိသည်။
ထို့နောက် ချူလျိုယွဲ့သည် ဧည့်ခန်းဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ လိုက်သွားခဲ့သည်။ သူမ နေထိုင်သည့်နေရာမှာ အလွန်ပင် ဝေးလံသဖြင့် လမ်းလျှောက်ရန် အချိန်အတော်ပေးလိုက်ရသည်။ အစေခံလေးမှာ စိတ်ပူလာသော်လည်း သူမကို မလောရဲဘဲ အောင့်အည်းနေရရှာသည်။
အတန်ကြာမှ ချူလျိုယွဲ့က ခပ်အေးအေးပင် မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူရောက်နေတာလဲ"
"အိမ်ရှေ့စံ..." အစေခံလေးက မသိစိတ်ဖြင့် ဖြေလိုက်ပြီးမှ တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သို့သော် ချူလျိုယွဲ့၏ မမြင်ရသော ဖိအားများကြောင့် သူကပင် ဆက်လက် ရှင်းပြလိုက်ရတော့သည်။ "အိမ်ရှေ့စံဆီက လူတွေပါ"
ချူလျိုယွဲ့က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ စိတ်ထဲမှသာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ယခုအချိန်အထိ ရုံကျင်းက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထွက်မလာသေးဘူးပဲ။ သူ နာကျင်မှု သိပ်မရှိသေးတာ ထင်ရှားနေတာပဲ။
...
ချူအိမ်တော်၏ ဧည့်ခန်းအတွင်း၌...
အကြီးအကဲချုပ်သည် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေသည်။ ချူရှန်းမိန်ကတော့ အကြီးအကဲချုပ်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသည်။
ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ လေးထောင့်ကျကျ မျက်နှာထားဖြင့် သာမန်ရုပ်ရည်ရှိသော်လည်း မျက်နှာပေါ်ရှိ လက်မဝက်ခန့်ရှိသော အမာရွတ်ကြောင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။ သူသည် ဓားမကြီးကို ကိုင်ထားရင်း စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ ထိုင်နေသော်လည်း အကြီးအကဲချုပ်ကိုမူ အလွန်ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။
ဤသူသည် အိမ်ရှေ့စံ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မြင့် လက်ထောက်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ တည်ရှိမှုကပင် စိုးရိမ်စရာ ကောင်းနေသည့်အပြင် စောစောက သူပြောခဲ့သော စကားများကြောင့်...
'ဒီ ချူလျိုယွဲ့ကတော့ တကယ်ကို ရဲတင်းလွန်းနေပြီ!'
"သခင်မလေးကြီး ကြွလာပါပြီ..."
ဧည့်ခန်းအတွင်းရှိ လူအနည်းငယ်မှာ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ချူလျိုယွဲ့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အကြီးအကဲချုပ်မှာ သူမ၏ အမူအရာကို ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ စားပွဲကို ရိုက်ကာ ဟောက်လိုက်တော့သည်။
"ချူလျိုယွဲ့! နင် ရူးနေတာလား။ ချက်ချင်း ဒူးထောက်စမ်း။ အရာရှိကျောက်ရှေ့မှာ နင့်ရဲ့ အမှားတွေကို ဝန်ခံပြီး ဦးချလိုက်စမ်း!"