အခန်း ၂၁ — သင့်မှာ ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း အထောက်အထားစာချုပ် ရှိလို့လား

ရုံကျင်း၏ အမိန့်ပေးသံအဆုံးတွင် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ စုန့်ယွမ် သည် လက်ခုပ်တီး၍ အမဲလိုက်ကွင်းရှိ လက်အောက်ငယ်သားများကို အချက်ပေးရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ လူအုပ်ကြီး၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အထင်အရှား ပေါ်လွင်လာသည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် ဤအမဲလိုက်ကွင်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အပင်ပန်းခံ ပြုစုပျိုးထောင်ထားခဲ့သည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ဤနေရာရှိ မှော်သားရဲများ၏ အမျိုးအစားနှင့် အဆင့်အတန်းမှာ သာမန်အမဲလိုက်ကွင်းများနှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်ပေ။ ကံကောင်းလျှင် ရှားပါးမှော်သားရဲတစ်ကောင်နှင့်ပင် ကတိကဝတ် ပြုနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ချူရှန်းမိန်သည် သူမ၏ လက်ကလေးများကို ဗိုက်ပေါ်တွင် ယှက်တင်ထားပြီး အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော ပုံစံဖမ်းထားသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ ဖုံးကွယ်မရနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားက သူမအတွက် ဤမျှအထိ လုပ်ဆောင်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့ပေ။ သူ၏ မွေးနေ့တွင် သူမအတွက် ဤမျှကြီးကျယ်သော လက်ဆောင်ကို ပြင်ဆင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အထဲသို့ ဝင်မကြည့်ရသေးသော်လည်း အိမ်ရှေ့မင်းသား အလေးထားရသော ဤနေရာရှိ မှော်သားရဲများမှာ လူတို့ကို စိတ်ပျက်စေမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိနေသည်။

ချူမိသားစုတွင် ကိုယ်ပိုင်အမဲလိုက်ကွင်း ရှိသော်လည်း ကောင်းမွန်သော မှော်သားရဲများ မထွက်ရှိဘဲ သူမ သဘောကျသည့် အကောင်မျိုးလည်း တစ်ကောင်မျှ မရှိပေ။ သူမသည် မူလကပင် ပါရမီထူးချွန်သူ ဖြစ်ရာ အစွမ်းထက်သော မှော်သားရဲတစ်ကောင်နှင့် ကတိကဝတ် ပြုနိုင်မည်ဆိုပါက အမှန်တကယ်ပင် ပြည့်စုံသွားပေလိမ့်မည်။

ရုံကျင်းက သူမဘက်သို့ အသာအယာ ကိုင်းညွတ်ကာ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်သည်။ "မိန်မိန်... ပထမဆုကို အရယူဖို့က မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်နော်"

ချူရှန်းမိန်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "မင်းသားရဲ့ စေတနာကို ကျွန်မ သိပါတယ်၊ အစ်ကိုကျင်း... ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားမှာပါ!"

ရုံကျင်းက အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ချူရှန်းမိန်၏ ထက်မြက်မှုကို သဘောကျသည်။ သူမသည် အချိန်အခါနှင့် လျော်ညီစွာ ဘာပြောရမည်၊ ဘာလုပ်ရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသူ ဖြစ်သည်။

သူ စိတ်ကြည်လင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချူရှန်းမိန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် သူမသည် မျက်နှာမှ အပြုံးကို လျှော့ချလိုက်ပြီး ဝမ်းနည်းသော အမူအရာကို ဖော်ပြလိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မလေးသာ လာနိုင်ရင် ကောင်းမှာပဲ... နှမြောစရာပဲရှင်"

ရုံကျင်း၏ မျက်နှာပေးမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားပြီး အေးစက်သွားသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကလည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လာကြသည်။ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပင်! ချူရှန်းမိန် ပြောဆိုလိုက်သော အစ်မဖြစ်သူမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ချူမိသားစု၏ သခင်မကြီး ချူလျိုယွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။

အိမ်ရှေ့မင်းသားနှင့် သူမ၏ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုအကြောင်းကို လူတိုင်းသိကြသော်လည်း သူမသည် မွေးရာပါ အသုံးမကျသူ ဖြစ်နေသောကြောင့် အိမ်ရှေ့မင်းသားက သူမကို လှည့်ပင်မကြည့်ပေ။ အိမ်ရှေ့မင်းသားသည် သူ၏ မွေးနေ့ပွဲများသို့ သူမကို မဖိတ်ကြားခဲ့သည်မှာ နှစ်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချူရှန်းမိန်ကသာ ထုတ်မပြောခဲ့လျှင် ထိုလူရှိနေသေးသည်ကို မည်သူက သတိရနေဦးမည်နည်း။

ရုံကျင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူက မွေးရာပါ ထုံအတဲ့သူပဲ။ သူ ဒီရောက်နေရင် လူတိုင်းရဲ့ စိတ်ကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မယ်"

ချူရှန်းမိန်သည် သူမ စကားမှားသွားသယောင် ဟန်ဆောင်ကာ အခက်တွေ့နေသည့် ပုံစံဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် တောင်းပန်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုကျင်း... စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ကျွန်မက အစ်မလေးမှာ အိမ်မှာ အမြဲတမ်း ဘာမှလုပ်စရာ မရှိဘူးဆိုတာ သတိရသွားလို့ပါ။ ဒါကြောင့် သူလည်း အပြင်ထွက်ပြီး ကစားရရင် ကောင်းမယ်လို့ တွေးမိသွားလို့..."

ဘာမှလုပ်စရာမရှိဘူး ဟုတ်လား? အသုံးမကျတဲ့ လူတစ်ယောက်က ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ?

လူအုပ်ကြီးသည် လှောင်ပြောင်သော အမူအရာများဖြင့် အချင်းချင်း မျက်စိမှိတ်ပြကြသည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသားမှာလည်း တကယ်ကို ကံဆိုးလှသည်။ မြို့တော်တွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသော မိသားစုများမှ အမျိုးသမီးများစွာ ရှိပါလျက်နှင့် ကံဆိုးစွာပင် အသုံးမကျသူတစ်ဦးကို စေ့စပ်ထားသူအဖြစ် ရွေးချယ်မိခဲ့သည်။ တကယ်ကို အရှက်ရစရာပင်!

"ကျွန်မ အများကြီး တွေးမိသွားတာပါ။ အစ်ကိုကျင်းနဲ့ အစ်မလေးတို့ရဲ့ စေ့စပ်ပွဲကလည်း မကြာခင် ရောက်တော့မယ်ဆိုတော့... အစ်မလေးက အရမ်း အလုပ်ရှုပ်နေမှာပါ၊ ဒီပွဲကို လာဖို့ အချိန်ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး..." ချူရှန်းမိန်၏ အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားပြီး နာကျည်းချက်နှင့် ဝမ်းနည်းရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ခေါင်းလေးကိုလည်း ငိုက်စိုက်ချထားလိုက်သည်။ "ဒါတွေကို ပြောဖို့ ကျွန်မမှာ အခွင့်အရေး မရှိပါဘူး..."

ရုံကျင်းက သူ၏ ရင်ထဲတွင် လှောင်ပြောင်နေမိသည်။ စုန့်ယွမ် ပြန်ရောက်လာစဉ်က ထိုနေ့က ဖြစ်ရပ်များကို အသေးစိတ် ရှင်းပြပြီးဖြစ်သည်။ ချူလျိုယွဲ့က သူတို့ရဲ့ စေ့စပ်ပွဲအကြောင်းကို စိတ်ကူးယဉ်နေတုန်းလား။ အိပ်မက်ပဲ မက်နေလိုက်! ယနေ့ည နန်းတော်တွင် ကျင်းပမည့် စားပွဲ၌ သူသည် ထိုအသုံးမကျသူနှင့် ပြတ်ပြတ်သားသား လမ်းခွဲလိုကြောင်း ခမည်းတော်အား အသိပေးမည် ဖြစ်သည်။

ဤသို့တွေးတောရင်း သူက အရေးမစိုက်သကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။ "အရေးမပါတဲ့သူအကြောင်းကို ဘာလို့ ပြောနေမှာလဲ? ဘယ်သူမှ အနာဂတ်ကို အသေအချာ မပြောနိုင်ဘူး။ မင်းကိုယ်မင်းပဲ ဂရုစိုက်ပြီး မင်းလုပ်ရမယ့် တာဝန်တွေကိုပဲ အာရုံစိုက်စမ်းပါ"

ချူရှန်းမိန်သည် အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ ဆိုလိုရင်းမှာ သူသည် ချူလျိုယွဲ့နှင့် မည်သို့မျှ ပတ်သက်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်းပင်။ ချူလျိုယွဲ့က စေ့စပ်ပွဲအကြောင်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုခဲ့စဉ်က အိမ်ရှေ့မင်းသားက ထိုစေ့စပ်ပွဲကို ဆက်လက်တည်မြဲစေချင်သည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ ယခုမူ ချူလျိုယွဲ့သည် သူမကိုယ်သူမ ဂုဏ်ဖော်နေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ချူရှန်းမိန်သည် လိမ္မာပါးနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး လူအတော်များများက သူမကို မနာလိုစွာ ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်ဝန်းထဲမှ ပျော်ရွှင်ရိပ်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်သည်။

လူအုပ်ထဲမှ ပါးနပ်သူများကလည်း အခြေအနေကို ကြည့်၍ ချက်ချင်းပင် စကားဆက်လိုက်ကြသည်။ "ဟားဟား! အိမ်ရှေ့မင်းသားက ဒီနေ့ တကယ်ကို ရက်ရောတာပဲ။ ငါတို့တော့ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံနိုင်ဘူး!"

"ဟုတ်တယ်! ခဏနေရင်တော့ ငါလည်း အရှုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်!"

"လာစမ်းပါ! ငါလည်း တိုက်ခိုက်ရေး မလုပ်ရတာ ကြာပြီ။ ခဏနေရင် မင်းနဲ့ အစွမ်းချင်း ပြိုင်ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

လူအုပ်ကြီးမှာ အချင်းချင်း စနောက်နေကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်ပင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။ ရုံကျင်းက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ အချိန်ကို ကြည့်ရတာ သူတို့ အကောင်တွေကို ခေါ်လာလောက်ပြီ။ အခု တောင်ပေါ်တက်ဖို့ အချိန်ကောင်းပဲ"

သူသည် စကားပြောရင်း ရှေ့မှ ဦးဆောင်ထွက်ခွာသွားသည်။ ချူရှန်းမိန််က သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ကပ်၍ လိုက်ပါသွားသည်။ လူအုပ်ကြီးကလည်း နောက်ကျကျန်ရစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလုအယက် လိုက်ပါလာကြသည်။

တောအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မြင်တွေ့လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော တောအုပ်ကြီးက တစ်တောင်လုံးကို ကျောက်စိမ်းရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေစေပြီး အခိုင်အမာ တည်ရှိနေသည်။ လေညင်းလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ သစ်ရွက်များ၏ တိုးဝှေ့သံက လွင့်ပျံ့လာသည်။

တောင်ခြေရှိ မြင့်မားပြီး ဝိုင်းစက်နေသော အနက်ရောင် သံစည်းရိုးများအနီးတွင် မီတာအနည်းငယ်ခြားတိုင်း ကင်းစောင့်တစ်ဦးစီ ရှိနေသည်။ ဤကင်းစောင့်များမှာ ကြွက်သားအမြောင်းမြောင်းနှင့် အလွန်ပင် သန်မာသော ပုံစံရှိသည်။ လူအုပ်ကြီးမှာ မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ဤအမဲလိုက်ကွင်းကို ကာကွယ်ရန်အတွက်ပင် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ကုန်ကျမည်မှာ သေချာသည်။ တစ်မြို့တော်လုံးတွင် ဤမျှအထိ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ ရှိလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။ အမဲလိုက်ကွင်းကို ဤမျှအထိ အလေးထားထားခြင်းမှာ အဆင့်မြင့်မှော်သားရဲများ ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရမည်။

ရုံကျင်း၏ နောက်တွင် လိုက်ပါလာသော စုန့်ယွမ်၏ ရင်မှာလည်း တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာသည်။ ယခင်က သူ ဤအမဲလိုက်ကွင်းကို တာဝန်ယူစဉ်က လူဤမျှအထိ မများခဲ့ပေ။ ရှေ့မှ သွားနှင့်ရန် လွှတ်လိုက်သော အစေခံလေးမှာ ယခုအခါ အမဲလိုက်ကွင်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး နေရာကို စောင့်ကြပ်နေသော ကင်းစောင့်နှင့် အကြီးအကျယ် စကားများနေသည်။

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေမို့လို့ အိမ်ရှေ့မင်းသားရဲ့ အမဲလိုက်ကွင်းကို ကျူးကျော်ရဲတာလဲ? စိတ်ရူးပေါက်နေကြတာလား? အိမ်ရှေ့မင်းသားကို စော်ကားမိရင် မင်းတို့ အသက်ဘယ်နှချောင်း ခံမှာလဲ?"

ကင်းစောင့်များကမူ ဂရုမစိုက်သည့် အမူအရာဖြင့် "ဒီအမဲလိုက်ကွင်းက အိမ်ရှေ့မင်းသား ပိုင်တယ်ဆိုတဲ့ သက်သေရှိလား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

အစေခံလေးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်ပင်ရယ်မိသွားသည်။ "ဒီနေရာက အိမ်ရှေ့မင်းသားရဲ့ နယ်မြေဆိုတာ မြို့တော်ကလူတိုင်း သိတာပဲ။ မင်းတို့က ဘာလို့ မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာလဲ? ငါပြောထားမယ်၊ အခု အိမ်ရှေ့မင်းသား ရောက်လာတော့မှာ။ မင်းတို့သာ..."

"ဘာဖြစ်နေတာလဲ? ဘာလို့ ရန်ဖြစ်နေကြတာလဲ?" တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဟု ရိပ်မိသောအခါ စုန့်ယွမ်က အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အစေခံလေးသည် ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စုန့်ယွမ်က သူ၏ နောက်တွင် ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက်တွင် အိမ်ရှေ့မင်းသားနှင့် အခြားလူများစွာ ရှိနေသည်။ သူ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသား ပေးအပ်သော တာဝန်ကို မကျေပွန်ပါက သူ အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည်။ အခြားသူများ မသိသော်လည်း အရှေ့နန်းဆောင်မှ အစေခံများကမူ အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ စိတ်သဘောထားကို အသိဆုံး ဖြစ်သည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အမြန်ပင် ဒူးထောက်လိုက်သည်။ "သခင်... ဒီလူတွေ ဘယ်က ရောက်လာမှန်း မသိပါဘူး၊ သူတို့က အမဲလိုက်ကွင်းကို သိမ်းထားကြတာပါ။ အခု ဘယ်သူ့ကိုမှ အထဲပေးမဝင်ဘူး ဖြစ်နေတယ်"

စုန့်ယွမ်မှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အိမ်ရှေ့မင်းသား၏ နယ်မြေကို နှောင့်ယှက်ရဲသည်လား? သူတို့ သေချင်နေကြတာလား? သူသည် ထိုလူနှစ်ဦးကို ကြည့်၍ ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ ရူးနေတာလား? မဟုတ်ဘူး... မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ?"

ဤလူများမှာ ၎င်းတို့၏ လူများ မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာကာ အဝေးရှိ အခြားကင်းစောင့်များကို အမြန်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့အားလုံးမှာလည်း မရင်းနှီးသော မျက်နှာများပင်။ စုန့်ယွမ်သည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် အမဲလိုက်ကွင်းကို လုယူရဲသည်လား? သူ ဘာကြောင့် ကြိုတင်သတင်း မရခဲ့ပါသနည်း?

"မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ? အိမ်ရှေ့မင်းသားရဲ့ အမဲလိုက်ကွင်းကို ဘယ်လိုများ သိမ်းပိုက်ရဲတာလဲ?" သူ၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်ရာ ရုံကျင်းနှင့်အတူ ပါလာသော လူတိုင်းသည် အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ သေလုမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ရုံကျင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ တဖြည်းဖြည်း တင်းမာသွားသည်။ "ဒါက ဘာဖြစ်နေတာလဲ?"

ကင်းစောင့်နှစ်ဦးက သူ့ကို မြင်သောအခါ နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း သူတို့၏ စကားများမှာ ယဉ်ကျေးမှု မရှိပေ။ "နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ် အိမ်ရှေ့မင်းသား။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သခင်က အခုလို ဒီအမဲလိုက်ကွင်းကို အပင်ပန်းခံ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် အိမ်ရှေ့မင်းသားကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်းသားရဲ့ ကျေးဇူးကို သူ အမှန်တကယ် ပြန်ဆပ်ပါလိမ့်မယ်"

ရုံကျင်းက သူ နားကြားမှားသည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။ "ဒါ ငါ့ရဲ့ အမဲလိုက်ကွင်းပဲ။ ပိုင်ရှင်က ဘယ်တုန်းက ပြောင်းသွားလို့လဲ? ဒါကို ငါဘာလို့ မသိရတာလဲ?"

ကင်းစောင့်တစ်ဦးက ခေါင်းမော့၍ မေးလိုက်သည်။ "အိမ်ရှေ့မင်းသား... ဒါက မင်းသားရဲ့ အမဲလိုက်ကွင်းဆိုရင်... သက်သေပြဖို့အတွက် သင့်မှာ ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း အထောက်အထား စာချုပ် ရှိလို့လား?"