အခန်း ၁၇ — လိမ်ညာမှု
သူသည် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် လက်ဝါးချင်း ပွတ်သပ်ရင်း “ကဲပါ... ကဲပါ... မိန်းကလေးရယ်၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ ငါက တကူးတက နောက်ယောင်ခံလိုက်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းဆီက ငွေပြားတစ်သောင်း ရလိုက်တာကိုပဲ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေလို့ပါ။ ငါက ငွေလိုနေတာ မှန်ပေမဲ့ ကိုယ့်သိက္ခာကို စတေးပြီး မင်းလို မိန်းကလေးငယ်လေးကိုတော့ မနှိပ်စက်ရက်ပါဘူး၊ ဟုတ်တယ်မလား” ဟု ပြောလေသည်။
ချူးလျိုယွဲ့က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ရင်း “ဒါကြောင့်နဲ့တော့ နောက်ကလိုက်လာဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီကျောက်နီခဲက ငွေပြားတစ်သောင်းနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်”
ထိုက်တန်ရုံတင်မကဘဲ အမြတ်ကြီးတောင် ထွက်သေးသည်ဟု သူမ စိတ်ထဲက ဆိုလိုက်မိသည်။ အဘိုးအိုကမူ မယုံကြည်သလို လက်ခါပြကာ “ဟေ့... မိန်းကလေး၊ အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ့သက်တမ်းတစ်လျှောက် ဒီလိုကျောက်နီခဲမျိုးကို သောင်းနဲ့ချီ မြင်ဖူးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်တစ်ခုမှ ငွေတစ်သောင်း မတန်ပါဘူး။ ဒီလိုလုပ်ရင်ရော ဘယ်လိုလဲ... မင်းကို တခြားတစ်ခုခု ပြန်ပေးပြီး အစားထိုးပေးမယ်လေ”
ချူးလျိုယွဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ကျွန်မ စိတ်မဝင်စားဘူး”
အဘိုးအို၏ မျက်နှာ ပျက်သွားရသည်။ ဒီမိန်းကလေးက တကယ်ကို ကိုင်တွယ်ရ ခက်လှချေကော။ “တကယ်တော့ မင်း ဘာမေးချင်လို့လဲ၊ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောလိုက်ပါတော့”
သူသည် တည်ငြိမ်နေသော ချူလျိုယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းနက်လေးများက သူ့စိတ်ကို ထွင်းဖောက်မြင်နေသလို ရှိသဖြင့် သူလည်း ဆက်၍ ဟန်မဆောင်တော့ဘဲ “တကယ်တော့... မင်းရဲ့ ဆရာက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ငါသိချင်လို့ပါ”
သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မှော်စွမ်းအင် လှိုင်းအငွေ့အသက် မရှိသော်လည်း သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုအချို့မှာ အဆင့်မြင့် ကိုယ်ခံပညာ နည်းစနစ်တစ်ခုခုမှ ဆင်းသက်လာကြောင်း သူ ရိပ်မိသည်။ ကျွမ်းကျင်သော ပညာရှင်တစ်ဦးထံတွင် သင်ယူထားခြင်း မရှိလျှင် လုကျစ်ထောင်ကဲ့သို့ အဆင့် (၃) စစ်သည်တော်တစ်ဦးကို အနိုင်ယူရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူသည် နှစ်အတော်ကြာအောင် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ် အချိန်ကုန်ခဲ့ရသဖြင့် ထိုပညာရှင်နှင့်သာ လက်ရည်စမ်းခွင့်ရလျှင် အလွန်ကောင်းမည်ဟု တွေးနေမိသည်။
ချူလျိုယွဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ “ဒါကို ပြောပြလိုက်ရင် ကျွန်မက ဘာအကျိုးအမြတ် ရမှာလဲ”
အဘိုးအိုသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းကို ကုတ်နေမိသည်။ သူကလည်း ပြားတစ်ချပ်မှ မရှိ၊ သူမကလည်း ငွေလိုပုံမပေါ်။ အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ သူသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်ကာ “ဒါနဲ့ လဲရင်ရော ဘယ်လိုလဲ၊ ဒါက အဖိုးတန်တယ်နော်”
ချူလျိုယွဲ့သည် ထိုဆွဲပြားကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။ ၎င်းမှာ 'ရွှမ်' (Xuan) တံဆိပ် ထွင်းထုထားသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား ဖြစ်ပြီး အရည်အသွေးမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ ၎င်းသည် ငွေတစ်သောင်းထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးရှိနိုင်ပေသည်။ ဤမျှ အဖိုးတန်သည်ကို သူက အဘယ်ကြောင့် အလွယ်တကူ ပေးရသနည်း။
“တကယ် ပေးမှာလား”
“ဒါပေါ့” သူမ စိတ်ဝင်စားသွားသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် အဘိုးအိုက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို သူမလက်ထဲ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။ “ငါလို အဖိုးကြီးက ဒါကို ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ မင်းကြိုက်တယ်ဆိုရင် ယူလိုက်တော့”
ချူလျိုယွဲ့သည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆွဲပြားကို သိမ်းလိုက်သည်။ သူက ပေးရဲမှတော့ သူမကလည်း ယူရဲရပေမည်။
“ကောင်းပြီ... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်မမှာ ဆရာမရှိဘူး” ဟု ချူလျိုယွဲ့က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။
မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေသော အဘိုးအိုမှာ ရုတ်တရက် ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ အေးခဲသွားရသည်။ “ဘာ... ဆရာမရှိဘူး ဟုတ်လား။ ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဒီပညာတွေကို တတ်မြောက်ခဲ့တာလို့တော့ မပြောနဲ့ဦး”
ချူလျိုယွဲ့ အနည်းငယ် ချောင်းဟန့်လိုက်မိသည်။ သူမတွင် ရှင်းပြရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။ “တကယ်ပါ၊ ကျွန်မမှာ ဆရာမရှိပါဘူး”
အဘိုးအိုက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်သည်။ “ဟေ့ မိန်းကလေး... အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ...”
စကားပြောနေရင်း သူ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ချူလျိုယွဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော သူ၏ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း အိုစာသွားပြီး အံ့အားသင့်မှုများ ဖုံးလွှမ်းလာသည်။ “မင်း... မင်းက...”
ချူလျိုယွဲ့က မျက်ခုံးများ ကြုတ်ကာ လက်ကို ရုန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
“...မင်းက ချူမိသားစုက အဲဒီမိန်းကလေးလား”
ချူလျိုယွဲ့ ကြောင်သွားရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို မကြည့်ဘဲနှင့် သူမ မည်သူမှန်း သူက မည်သို့ သိသနည်း။ သူမ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဤကဲ့သို့သော လူမျိုး ရှိခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။
သူမ တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် အဘိုးအိုမှာ ပို၍ပင် မယုံနိုင်ဖြစ်လာကာ “မင်းက တကယ်ပဲ ချူလျိုယွဲ့ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စွမ်းအင်ကြော (Yuan meridian) က...”
ဪ... ငါ့သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းကြည့်ပြီး သိသွားတာကိုး ချူလျိုယွဲ့က သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း ခေါင်းဆောင်းကို ချွတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မက ချူလျိုယွဲ့ပါ။ အဘိုးကရော...”
အဘိုးအိုသည် ရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော လှပချောမောလှသည့် မျက်နှာလေးကြောင့် ခဏမျှ မှင်တက်သွားရသည်။ “ဒီလောက်တောင် ကြီးသွားပြီလား။ ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်တာ... မင်းရဲ့ စွမ်းအင်ကြောက...”
သူသည် စကားလုံးများ ပျောက်ရှကာ ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေသည်။ ချူလျိုယွဲ့ ငယ်စဉ်က သူ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းကြည့်ဖူးရာ သူမ၏ စွမ်းအင်ကြောမှာ မွေးရာပါ ပျက်စီးနေကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် အတည်ပြုခဲ့ဖူးသည်။ သူမသည် တစ်သက်လုံး ကျင့်ကြံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ခုနက သူ မတော်တဆ ထိမိလိုက်စဉ်တွင်မူ သူမ၏ စွမ်းအင်ကြော၌ သိမ်မွေ့သော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။
ချူလျိုယွဲ့ကလည်း အဘိုးအို၏ မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ စွမ်းအင်ကြောမှာ ပြုပြင်စပြုရုံသာ ရှိသေးသဖြင့် သာမန်လူများ မသိနိုင်ပေ။ သို့သော် ဤအဘိုးအိုက တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် သိနိုင်သည်ဆိုလျှင် သူသည် သာမန်လူ မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူက... 'နတ်ဆေးဆရာ' (Heavenly Doctor) များထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေမလား။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် အစွမ်းထက်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ရမည်။
အဘိုးအိုသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ပေါ့ပျက်ပျက် ပုံစံမဟုတ်တော့ဘဲ လေးနက်သွားသည်။ သူသည် ချူလျိုယွဲ့၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်ကာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို စေ့စေ့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။ “မိန်းကလေး... အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ။ မင်းကို ဘယ်သူ ကူညီနေတာလဲ”
ချူလျိုယွဲ့က ခေါင်းခါလိုက်ရင်း “ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး။ မယုံရင် စုံစမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ကျွန်မက ချူမိသားစုရဲ့ သမီးကြီးလို့သာ အမည်ခံထားရပေမဲ့ ဒီနှစ်တွေမှာ အစေခံတစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုဆိုးတဲ့ ဆက်ဆံခံခဲ့ရတာပါ။ အခုထိ အသက်ရှင်နေတာကိုပဲ ကံကောင်းလှပါပြီ။ တခြား ဘာမျှော်လင့်ချက် ရှိဦးမှာလဲ”
အဘိုးအိုကမူ မယုံသင်္ကာ ဖြစ်နေဆဲပင်။ သူသည် လောကီရေးရာများကို စိတ်မဝင်စားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ မြို့တော်အတွင်း ဘာတွေဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သေချာမသိပေ။ ချူလျိုယွဲ့မှာ မွေးရာပါ အသုံးမကျသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် သူမ မည်ကဲ့သို့ ရှင်သန်ခဲ့ရမည်ကို ခန့်မှန်းရမခက်ပေ။
ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို ကွယ်ရာက ကူညီနေတာလား... မဖြစ်နိုင်တာ၊ သူမနဲ့ ချူနင်မှာ အားကိုးစရာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးပဲ။
“...မင်းပြောတာလည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စွမ်းအင်ကြောကတော့... ဘယ်လိုမှ ရှင်းပြလို့ မရဘူး”
အဘိုးအိုသည် အသည်းအသန် စဉ်းစားသော်လည်း အဖြေရှာမရသဖြင့် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ယပ်တောင်နှင့် ခေါင်းကို ထုနေမိသည်။ ချူလျိုယွဲ့က ကောင်းကင်ယံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ “တခြားကိစ္စ မရှိရင် ကျွန်မ သွားတော့မယ်”
ဤအဘိုးအို၏ မူလဇစ်မြစ်ကို သူမ မသိသော်လည်း သူသည် သာမန်လူမဟုတ်ကြောင်းတော့ သေချာသည်။ ယခုအချိန်တွင် ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် ရန်ငြိုးမဖွဲ့လိုပေ။ အဘိုးအိုကလည်း အဖြေရှာမရသေးသော ပုစ္ဆာကို စဉ်းစားရင်း လက်ကို ဝေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
ချူလျိုယွဲ့သည် ထိုနေရာမှ အမြန်ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး လမ်းကြားထဲတွင်မူ အတွေးနက်နေသော အဘိုးအို တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
ချူမိသားစုအိမ်သို့ သူမ ပြန်ရောက်သောအခါ အရာအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။ ဆေးဘက်ဝင်အပင်အသစ်များလည်း ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထုံးစံအတိုင်း ချူနင့်အတွက် ဆေးကို အရင်ကြိုချက်ထားပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ အပြန်ကို စောင့်နေလိုက်သည်။
ချူနင်သည် အိမ်ပြန်ရောက်လာသောအခါ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ဆေးကို အကုန်သောက်လိုက်သည်။ သူ၏ ကျန်းမာရေး သိသိသာသာ တိုးတက်လာသဖြင့် အစောပိုင်းက သံသယများမှာလည်း လွင့်စင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူ့အမြင်တွင်မူ သူ့သမီးမှာ ငြင်းမရသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးပင်။
နွေးထွေးသော စွမ်းအင်များ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ စီးဆင်းသွားသည်ကို ခံစားရင်း ချူနင်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ “ယွဲ့အာ... အဖေ နေကောင်းလာတာနဲ့ မင်းကို ဆရာကောင်းတစ်ယောက်ဆီ အပ်ပေးမယ်။ မင်းရဲ့ ပါရမီကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး”
ချူလျိုယွဲ့က မသိမသာ မေးလိုက်သည်။ “အဖေ... ယောင်ချန်နိုင်ငံမှာ နတ်ဆေးဆရာ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိလဲဟင်”
ချူနင်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး “နတ်ဆေးဆရာ ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ သိပ်ခက်ခဲတာ။ ပါရမီရှိတဲ့ လူတောင် အဆုံးထိ မရောက်နိုင်ကြဘူး။ အခု ယောင်ချန်နိုင်ငံ တစ်ခုလုံးမှာ နတ်ဆေးဆရာ ခုနစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်”
ချူလျိုယွဲ့က ပတ်ချာလည် မေးကြည့်သော်လည်း ချူနင်က နတ်ဆေးဆရာများအကြောင်း အများကြီး မသိသဖြင့် ထိုအဘိုးအိုနှင့် ဆက်စပ်၍ မရခဲ့ပေ။ လောလောဆယ်တွင် လောနေ၍လည်း မထူးသဖြင့် သူမ ဆက်မမေးတော့ပေ။ ညဘက်တွင် ရွှယ်ရွှယ်လည်း ရောက်မလာခဲ့ပေ။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သုံးရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ချူလျိုယွဲ့ ဖခင်အတွက် ဆေးကြိုရန် ပြင်နေစဉ် မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်လာသူမှာ ထိုအဘိုးအိုပင် ဖြစ်သည်။ သူက အိမ်ရှေ့တံခါးမှ ဝင်လာခြင်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း ယခင်အတိုင်း စုတ်ပြတ်နေကာ ခေါင်းပေါ်တွင် သစ်ရွက်ခြောက်အချို့ပင် ကပ်နေသည်။ မျက်ကွင်းညိုနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အိပ်စက်ခဲ့ပုံမရပေ။
“အဘိုး ဘယ်လို ဝင်လာတာလဲ” ချူလျိုယွဲ့ အံ့သြသွားရသည်။
အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းများက ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ “ငါ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက် သုံးညလုံး စဉ်းစားတာတောင် အဖြေရှာလို့ မရဘူး...”
သူမနှင့် ခွဲခွာသွားကတည်းက သူ မအိပ်မနေ စဉ်းစားနေခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ချူလျိုယွဲ့မှာ အတော်လေး တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် ဆေးအိုးကို ညွှန်ပြကာ လိမ်လည်ခံလိုက်ရသည့်အလား ငိုသံပါပါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မင်းကို ဘယ်သူ ကူညီနေလဲဆိုတာ အခုထိ မပြောသေးဘူးနော်! မင်းကြောင့် ဒီအဘိုးကြီးမှာ ဒုက္ခရောက်လိုက်ရတာ!”