အခန်း ၁၆ — အပြောင်းအလဲ


"လုမိသားစုရဲ့ စတုတ္ထသခင်လေးဆိုတဲ့ နာမည်ကို တစ်ချက်လောက် စုံစမ်းကြည့်လိုက်စမ်းပါဦး!"

ချူလျိုယွဲ့ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။ ဪ... ချူရှန်းမိန်ရဲ့ ဝမ်းကွဲကိုး။ အခြေအနေက ဘာမှတောင် မရေရာသေးဘူး၊ အခုကတည်းက သူ့အဆက်အသွယ်တွေကို ထုတ်သုံးပြီး ကြွားလုံးထုတ်နေပြီပဲ။ တကယ်ပါပဲ... တူရာတူရာ စုဝေးကြတယ်ဆိုတာ ဒါကို ပြောတာဖြစ်မယ်။

အဘိုးအိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး! ငွေပြား တစ်သောင်း... တစ်ပြားမှ မလျော့ဘူး။ မင်း မဝယ်နိုင်ပေမဲ့ ဝယ်နိုင်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။"

လုကျစ်ထောင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရယ်ပင် ရယ်မိသွားသည်။ သူက ထိုကျောက်နီတုံးကို လက်ထဲတွင် ကစားရင်း ဗြောင်ကျကျပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်လား? ဒီအမှိုက်ကို ဘယ်သူက ဝယ်ရဲမလဲဆိုတာ ငါလည်း ကြည့်ချင်သေးတာပေါ့။"

သူက သတိပေးသည့် အကြည့်ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုကျောက်နီတုံးကို စိတ်ဝင်စားနေသူများပင် ခြေလှမ်းတန့်သွားကြတော့သည်။ လုမိသားစု၏ စတုတ္ထသခင်လေးကို မည်သူကမျှ မပြိုင်ရဲကြချေ။ ဤအရွယ်အစားရှိသော ကျောက်နီတုံးတစ်တုံးမှာ အလွန်ဆုံးရှိမှ ငွေပြား ၂,၀၀၀ ခန့်သာ တန်ဖိုးရှိသည်။ မည်သူကမျှ ငွေ ၁၀,၀၀၀ ပေး၍ ဝယ်မည်မဟုတ်ပေ။

ထို့ပြင် လုကျစ်ထောင်က သူ့နာမည်ကိုပါ ထုတ်ပြောပြီး လူမြင်ကွင်းတွင် လူပါးဝနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤကျောက်တုံးကို ဝယ်ခြင်းသည် သူ့ကို ဆန့်ကျင်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်။ အိမ်ရှေ့စံသည် ချူရှန်းမိန်ကို အလွန်မျက်နှာသာပေးကြောင်း လူတိုင်း ကြားဖူးကြသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်ကပင် အိမ်ရှေ့စံ၏ ကိုယ်ရံတော်ဖြစ်သူ 'စုန့်ယွမ်' ကိုယ်တိုင် ချူရှန်းမိန်ထံသို့ အိမ်ရှေ့စံ၏ မွေးနေ့ပွဲဖိတ်စာကို လက်ရောက်လာပို့ခဲ့သည်ဟု သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ကြည့်ရသည်မှာ ချူရှန်းမိန်သည် အနာဂတ် အိမ်ရှေ့စံမင်းသမီး ဖြစ်လာတော့မည့်ပုံပင်။ လုမိသားစုကို ပြစ်မှားခြင်းမှာ အိမ်ရှေ့စံကို ပြစ်မှားခြင်းနှင့် မခြားပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ လုကျစ်ထောင်က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့်... "အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား သိထားသင့်တယ်၊ ဒါကို ငါကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ ဝယ်မှာမဟုတ်ဘူး။"

"ငွေပြား တစ်သောင်း... ကျွန်မ ယူမယ်။"

အေးစက်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖြူစင်သော လက်တစ်ဖက်က ဘေးဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး ထိုကျောက်နီတုံးကို လှမ်းယူလိုက်တော့သည်။

လုကျစ်ထောင်မှာ သူလိုချင်သောအရာကို လုယူရဲသည့်သူ ရှိလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ခဏကြာမှ သူ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ကာ ဝါးခပတ်စွပ်ထားသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ လုကျစ်ထောင်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ခေါင်မိုးကိုပင် ဖောက်ထွက်သွားမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

"နင်က ဘယ်သူမို့လို့လဲ? နင်က ဝက်ဝံနှလုံးသားပဲ စားထားတာလား၊ ကျားသစ်ရဲ့ သည်းခြေပဲ စားထားတာလား? ငါ လိုချင်တဲ့ဟာကို လုယူရဲတယ်ပေါ့လေ?"

အဘိုးအိုမှာလည်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူက နောက်ထပ် မျက်လုံးတစ်ဖက်ကိုပါ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ချူလျိုယွဲ့ကို သေချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "တကယ်လား?"

မှန်ပါသည်၊ ထိုကျောက်နီတုံး၏ အရောင်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသော်လည်း ငွေ ၁၀,၀၀၀ တော့ လုံးဝ မတန်ပေ။ သူက မကြာသေးမီက ငွေလိုနေသောကြောင့်ဖြစ်စေ၊ လုကျစ်ထောင်ကို မရောင်းချင်သောကြောင့်ဖြစ်စေ စိတ်ထဲရှိရာ ငွေတစ်သောင်းဟု ဈေးခေါ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ မည်သူကမျှ ဤဈေးဖြင့် စိတ်လိုလက်ရ ဝယ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ချူလျိုယွဲ့က ငွေပြား တစ်သောင်းတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ အဘိုးအိုမှာ အစက တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း ငွေစက္ကူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ချက်ချင်းပင် လက်ခံလိုက်တော့သည်။ သူ အတော်လေး ဆင်းရဲနေချိန် ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။

"ဈေးအများဆုံးပေးတဲ့သူက ပစ္စည်းကို ရရမယ်ဆိုတာ ရှင် နားမလည်ဘူးလား? ပြီးတော့ ဒီကျောက်နီတုံးက ငွေ ၁,၀၀၀ တော့ အနည်းဆုံး တန်ပါတယ်။ ရှင်က ငွေ ၁၀၀ နဲ့ ဝယ်ချင်နေတာ၊ လောကကြီးမှာ ဘယ်မှာ ဒီလိုအမြတ်မျိုး ရှိလို့လဲ?" ချူလျိုယွဲ့က လှောင်ရယ်လျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ် လုမိသားစုက ဒီလို နည်းလမ်းတွေ သုံးပြီးတော့ပဲ ချမ်းသာလာကြတာလား?"

လုကျစ်ထောင်၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် နီရဲတက်လာသည်။ သူ၏ မိသားစုပါ စော်ကားခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ဘာမှမစဉ်းစားတော့ဘဲ ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ချူလျိုယွဲ့ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်တော့သည်။

"ငါ လုပ်ချင်တာ ငါ လုပ်မှာပဲ၊ နင်က ငါ့ကို ဆုံးမစရာ မလိုဘူး! သေပေတော့!"

ငွေစက္ကူကို လက်ခံရရှိထားသော အဘိုးအိုသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပိုက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး တစ်ခုခု လုပ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ချူလျိုယွဲ့ကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်ကာ ရပ်တန့်သွားသည်။

သူမသည် ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ကာ လုကျစ်ထောင်၏ ဓားချက်ကို လွယ်ကူစွာပင် ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ လုကျစ်ထောင်မှာ သူ၏ဓားချက် လွဲသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အရှက်ရပြီး ဒေါသက ပိုထွက်လာသည်။ သူက ချူလျိုယွဲ့ထံသို့ ထပ်မံ စီးနင်းဝင်ရောက်လာပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချူလျိုယွဲ့က မရှောင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထူးဆန်းသော အနေအထားဖြင့် ဓားသွားကို ကျော်ဖြတ်သွားသည်။ သူမက ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ လုကျစ်ထောင်၏ တံတောင်ဆစ်အထက်ကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ကန်လိုက်သည်။ ကန်ချက်ကြောင့် သူ၏ တံတောင်ဆစ်မှာ ထုံကျင်သွားပြီး လက်ထဲမှ ဓားမှာ အောက်သို့ လွတ်ကျသွားတော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ သူ၏ လည်ပင်း၌ အေးစက်စက် အထိအတွေ့တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ချူလျိုယွဲ့မှာ သူ၏ဓားကို ကောက်ယူပြီး သူ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ လှုပ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ခေါင်းပြတ်သွားနိုင်သည်။

အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့အားသင့်မှုမှသည် စူးစမ်းလိုစိတ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ချူလျိုယွဲ့ကို သေသေချာချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင်?"

ထင်ရှားသည်မှာ ဤမိန်းကလေးငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ မည်သည့် စွမ်းအင်လှိုင်း (Force) ကိုမျှ သူ မခံစားရပေ။ ထို့ကြောင့် ယုတ္တိနည်းအရ ဆိုလျှင် သူမသည် လုကျစ်ထောင်၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်နိုင်ချေ။ သို့သော် သူမ၏ ခုနက လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အလွန်ပင် သေစေလောက်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ အမှန်တကယ် အလိုရှိပါက လုကျစ်ထောင်ကို မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သတ်ပစ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ...

လုကျစ်ထောင်မှာ ချက်ချင်းပင် ချွေးစေးများ ထွက်လာပြီး စကားများ ထစ်အကုန်တော့သည်။ "န-နင်... ဘာ... ဘာလုပ်... လုပ်တာလဲ? နင်... နင်က... ဘယ်လိုတောင်..."

ချူလျိုယွဲ့က ဓားကို အနည်းငယ် ထပ်ဖိလိုက်သည်။ လုကျစ်ထောင်၏ လည်ပင်းမှ သွေးများ စိမ့်ထွက်လာသည်။ "ဆူညံလိုက်တာ!"

လုကျစ်ထောင်မှာ သေမတတ် ကြောက်လန့်သွားရသည်။ သူ ပြောလက်စ စကားလုံးများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရ၏။ တစ်ဖက်လူမှာ မည်သည်ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ စိတ်ထင်ရာ လုပ်မည့်သူဖြစ်ကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းတွင် ပါရမီမပါသော်လည်း လုမိသားစုက ငွေပုံအောပေးခဲ့သောကြောင့် အနည်းဆုံးတော့ အဆင့် (၃) စစ်သည်တော် (Stage Three Martial Artist) တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤအဆင့်ရှိသော စစ်သည်တော်မှာ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ် ကြွယ်ဝခြင်း မရှိသော်လည်း ရိုးရှင်းသော စစ်ပညာအချို့ကိုတော့ တတ်မြောက်ထားကြသည်။ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ သာမန်လူများနှင့် ယှဉ်လျှင် အများကြီး သာလွန်သည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူမှာ စစ်သည်တော်တစ်ဦး မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားသော်လည်း သူ့ကို လွယ်ကူစွာပင် အနိုင်ယူသွားနိုင်သည်။

"သွားတော့!" ချူလျိုယွဲ့က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ လုကျစ်ထောင်မှာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူက ခြေလှမ်း ဆယ်လှမ်းခန့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီးမှ အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"နင်! နင် စောင့်နေလိုက်!"

ချူလျိုယွဲ့၏ တုံ့ပြန်မှုကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ သူ လှည့်ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

ချူလျိုယွဲ့ကတော့ သူ့ကို အရေးတောင် မလုပ်ပေ။ သူမ ဓားကို လွှတ်ချလိုက်ပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဤကျောက်နီတုံးကို ဝယ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းပင်။ ဤနေရာမှာ ဆက်နေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။ ထို့ပြင် လုကျစ်ထောင်တစ်ယောက် လူခေါ်ရန် ပြန်သွားမည်ကို သူမ သိသည်။ သူမ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို အခုလို စောစောစီးစီး ထုတ်မပြချင်သေးပေ။

ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီးမှာ ချူလျိုယွဲ့ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အလိုလိုပင် လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ ဤသူ၏ ကိုယ်ဟန်နှင့် မျက်နှာကို မည်သူမျှ မမြင်ရသော်လည်း သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါက သူတို့ကို အလိုလိုပင် ဦးညွှတ်စေသည်။

"ဟေး... အဲဒီက တစ်ယောက်၊ နေပါဦး။"

သူမ ထွက်ခွာသွားချိန်မှသာ အဘိုးအိုက သတိဝင်လာသည်။ သူက သူ့ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းကာ သူမနောက်သို့ လိုက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါတွင်တော့ ချူလျိုယွဲ့၏ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရတော့ပေ။ သူ ကြောင်အသွားပြီး ခေါင်းခါလျက် ကျိန်ဆဲလိုက်တော့သည်။

"တကယ်ကို နိုးနိုးကြားကြားရှိတဲ့ ကောင်မလေးပဲ!" ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး မျက်ခြေဖြတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ အိပ်မက်မက်နေလိုက်။

...

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမနောက်သို့ လိုက်နေသည်ကို ချူလျိုယွဲ့ ချက်ချင်းပင် သိလိုက်သည်။ သူမသည် လမ်းကြောင်းကို အလျင်အမြန် ပြောင်းလိုက်ပြီး လမ်းအချို့ကို ဖြတ်သန်းလျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ ချူမိသားစုဆီသို့ တိုက်ရိုက်မပြန်ဘဲ လူသူကင်းမဲ့သော လမ်းများဘက်သို့ ပို၍ တိုးဝင်လာခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ လမ်းပိတ်နေသော ဝေးလံသည့် လမ်းကျဉ်းလေးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီအထိ လိုက်လာရတာ တော်တော် ပင်ပန်းနေမှာပဲ။ ပြောစရာရှိတာ ပြောပါတော့။"

လမ်းကြားလေးထဲတွင် ခါးကုန်းကုန်းနှင့် အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ပုံရိပ် ပေါ်လာသည်။ ၎င်းမှာ ဝတ်ရုံစုတ်ကြီးကို ဝတ်ထားသော ထိုအဘိုးအိုပင် ဖြစ်တော့သည်။