အခန်း ၁၂ — သူ ကျွန်မကို ကယ်ခဲ့တာ

ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေထုတစ်ခုလုံး တင်းမာသွားတော့သည်။ ချူလျိုယွဲ့သည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး နားမလည်နိုင်သလို ပြန်မေးလိုက်သည်။

​"အဖေ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ"

​သူမ၏ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးကြောင့် မည်သူမျှ သံသယမဝင်နိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း... ချူနင်ကမူ အလွန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်းက မှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်နေမိသည်။ မနေ့က လုအာ ဆေးမြစ်သွားရှာရင်း ပျောက်ဆုံးသွားပြီး ညမိုးချုပ်မှ ပြန်ရောက်လာကတည်းက အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားသလိုပင်။

​အရင်က ကြောက်တတ်လှသော လုအာမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး အစားထိုးဝင်ရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အကြီးအကဲနှင့် ချူရှန်းမိန်ကို သူမ ပြန်လည် တုံ့ပြန်စဉ်က မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်၍ လုပ်ဆောင်သည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များမှာမူ လွန်လွန်းလှသည်။

​"အရင်က လုအာက ချူရှန်းမိန်ကို ညီမအရင်းလို ချစ်ပြီး အရမ်း ယုံကြည်ခဲ့တာလေ။ ဘာလို့ ဒီနေ့ကျမှ သူ့ကို အခုလို ပြန်တိုက်ခိုက်ရတာလဲ။ နောက်ပြီး လုအာက သိပ်ကြောက်တတ်တာ၊ စကားတောင် ကျယ်ကျယ် မပြောရဲတဲ့သူ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို ဖြတ်ပစ်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး... ပြီးတော့ ကျိန်းပေါင်ခန်းမက ဆေးမြစ်တွေ... အဖေက သမီးကို ငွေတစ်ပြားမှ မပေးရသေးဘူးလေ။ အဲဒါတွေကို ဘယ်လို ဝယ်လိုက်တာလဲ"

​ချူနင် ပြောရင်းပြောရင်းနှင့် ပို၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်လာကာ အသံများပင် တုန်ရင်နေတော့သည်။ အစပိုင်းတွင် တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟုသာ ခံစားရသော်လည်း သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ မေးခွန်းထုတ်စရာတွေက အများကြီး ဖြစ်နေသည်။

​ချူလျိုယွဲ့သည် သူ စကားဆုံးသည်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေပြီးမှ တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

​"နောက်ထပ်ရော ရှိသေးလားဟင်။ ဒါတွေအပြင် အဖေ့မှာ တခြား သိချင်တာတွေ ရှိသေးလား"

​ချူနင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ဤသံသယများကပင် လုံလောက်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

​"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်းမှာ သမီး တစ်ခြားလူတစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲသွားတယ်လို့ အဖေ ထင်နေတာ သမီး သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေအားလုံးက ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက် ရှိလို့ပါ။ တခြားလူတွေကို သမီး ဂရုမစိုက်ပေမဲ့ အဖေက သံသယဖြစ်နေတာဆိုတော့ သမီး ရှင်းပြပါ့မယ်"

​ချူလျိုယွဲ့က သူ၏လက်ကို နွေးထွေးစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "အိမ်ထဲဝင်ရအောင်... သမီး အသေးစိတ် ပြောပြမယ်" ဟု ဆိုကာ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ချူနင်လည်း မသိစိတ်ဖြင့် သူမနောက်သို့ ပါသွားတော့သည်။

​သူ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ချူလျိုယွဲ့က တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ဆေးအိုးကို တစ်ချက် စစ်ဆေးကာ ဆေးမယ်အသစ် နှစ်မျိုး ထပ်ထည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကျွမ်းကျင်သော အပြုအမူတိုင်းကို ကြည့်ရင်း ချူနင်၏ သံသယက ပို၍ ခိုင်မာလာသည်။ အရင်က လုအာသည် ဤအရာများကို ဘာမှ မသိခဲ့ပေ။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့...

​"သမီး အိမ်ပြန်နောက်ကျတဲ့နေ့က ပြဿနာတချို့နဲ့ ကြုံခဲ့ရတယ်ဆိုတာ အဖေ ခန့်မှန်းမိမှာပါ။ ချူရှန်းမိန်က သမီးကို သတ်ဖို့ လူသတ်သမားကို တိတ်တဆိတ် လွှတ်ခဲ့တာ"

​ချူလျိုယွဲ့ စကားစလိုက်သည်နှင့် ချူနင် ထိတ်လန့်သွားကာ ထိုင်နေရာမှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။

​"ဘာ!"

​တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ ခန့်မှန်းထားသော်လည်း ချူရှန်းမိန်က လူသတ်သမား ငှားရလောက်အောင်အထိ ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ချူလျိုယွဲ့က သူ့ကို ကြည့်ကာ အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

​အမှန်စင်စစ် ချူလျိုယွဲ့ အစစ်မှာ သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပြီး သူမက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသူ ဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ကိုမူ သူမ ကျွမ်းကျင်စွာ ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ သူမတွင် မူလ ချူလျိုယွဲ့၏ မှတ်ဉာဏ်များ ရှိနေသဖြင့် အမှန်နှင့် အလိမ်ကို ရောနှောပြောဆိုရာတွင် မည်သည့် လိုအပ်ချက်မျှ မရှိပေ။ ချူနင်၏ အမြင်တွင်မူ ချူရှန်းမိန်သည် အတ္တကြီးသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လုအာကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

​"... အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူမရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် အစစ်အမှန်ကို သမီး မြင်သွားခဲ့တာပါ။ အကြိမ်ကြိမ် အလျှော့ပေးနေရုံနဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ဘဝကို မရနိုင်ဘူးဆိုတာ သမီး နားလည်သွားပြီ။ သမီးကိုယ်တိုင် သန်မာလာမှပဲ တခြားသူတွေက လာမနှိပ်စက်နိုင်မှာ"

​ချူနင် အတော်ကြာအောင် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ ဟုတ်တာပေါ့! ငါလည်း အဲဒီအမှန်တရားကို သိတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါက အနာရောဂါသည် ဖြစ်နေပြီး ကျင့်စဉ်ကို မဆက်နိုင်တော့တာလေ။ ငါက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။

​"အဖေက အသုံးမကျလို့ပါ..." ချူနင် ခေါင်းငုံ့ကာ အားငယ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

​ချူလျိုယွဲ့က ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ မှတ်မိလား... သမီး အိမ်ရှေ့စံရဲ့ မွေးနေ့ပွဲသွားတုန်းက လူတိုင်းရဲ့ နှိပ်စက်တာ ခံရလို့ ငိုပြီး ပြန်လာတာလေ။ အဲဒီတုန်းက အဖေက ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို တွေ့ဖို့အထိ ကြိုးစားပြီး သမီးဘက်က ရပ်တည်ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီလူတွေ အားလုံးကို သမီးကို တောင်းပန်ခိုင်းခဲ့တယ်လေ။ အဖေသာ မရှိရင် သမီး အမြဲတမ်း နှိပ်စက်ခံနေရမှာ"

​ထိုအချိန်က ချူနင်၏ အဆင့်အတန်းမှာ အရင်လို မဟုတ်တော့ပေ။ ထိုလူအားလုံးကို တောင်းပန်ခိုင်းရန် သူ မည်မျှ ကြိုးစားခဲ့ရမည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။ ထိုလူများ၏ စိတ်ထဲက မပါလျှင်ပင် ၎င်းက ချူနင်သည် သမီးအတွက် အရာအားလုံးကို စတေးနိုင်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

​ချူနင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ မယုံနိုင်သလို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ချူလျိုယွဲ့က နောက်ဆုံး စကားတစ်ခွန်းဖြင့် စိတ်ချစေလိုက်သည်။

​"သမီး နှိပ်စက်ခံရရင် အရင်ကရော အနာဂတ်မှာရော အဖေက အတတ်နိုင်ဆုံး ကာကွယ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ ဟုတ်တယ်မလား အဖေ"

​ချူနင်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီမြန်းလာသည်။ သူသည် အရင်က လုအာကို ထိုစကား ပြောခဲ့ဖူးပါသည်။ သူ၏ အသံမှာလည်း တုန်ရီနေတော့သည်။

​"လုအာ... ငါ့ရဲ့ လုအာလေး!"

​သူ့ရှေ့ကလူသည် သူ၏ သမီးအရင်း အမှန်ပင်။

​ချူလျိုယွဲ့၏ မျက်ဝန်းတွင်လည်း မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာရသည်။ သမီးကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသော အဖေတစ်ယောက်၏ ခံစားချက်က ဘယ်လိုမျိုးပါလိမ့်။ ငါ အရင်ဘဝက သေဆုံးသွားတုန်းကလည်း ငါ့အဖေက...

​သူမသည် ချူနင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ဖခင်အရင်းကို သတိရမိသည်။ သူမသည် ချူလျိုယွဲ့အဖြစ် ရှင်သန်တော့မည် ဖြစ်သဖြင့် ချူနင်ကို ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် နောက်ထပ် ကြေကွဲနေသော ဖခင်တစ်ယောက် မရှိစေချင်တော့ပေ။ သူမ၏ စရိုက်မှာ မူလ ချူလျိုယွဲ့နှင့် ကွာခြားလွန်းလှသော်လည်း အရာအားလုံးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြလိုက်သဖြင့် နောင်တွင် သူမ၏ အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်ရန် ပို၍ လွယ်ကူသွားတော့မည်။ သေဘေးနှင့် ကြုံတွေ့ပြီးနောက် စရိုက်ပြောင်းလဲသွားခြင်းမှာ သဘာဝကျသည် မဟုတ်ပါလား။

​ခဏအကြာတွင် ချူနင် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ သွားကြိတ်လိုက်သည်။ "ချူရှန်းမိန်ကတော့ လွန်လွန်းလှပြီ! သူ ပြန်ပေးဆပ်ရအောင် ငါ တစ်နည်းနည်းနဲ့ ကြိုးစားရမယ်!"

​ချူလျိုယွဲ့၏ မျက်လုံးများ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အခွင့်ကောင်းယူကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ... တကယ်တော့ သူမရဲ့ လုပ်ရပ်က သမီးကို ကူညီလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာ။ လင်းကျုံး တောအုပ်ထဲမှာ သမီး မထင်မှတ်ဘဲ ဆေးကျမ်းတစ်စောင် ကောက်ရခဲ့တယ်"

​ချူနင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "ဆေးကျမ်းလား? သမီးက အဲဒါကို နားလည်လို့လား"

​ဆေးကျမ်းများမှာ နားလည်ရန် အလွန်ခက်ခဲကြောင်း သိထားရမည်။ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် ကိုယ်တိုင် သင်ယူရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ အထူးပြု ဆရာတစ်ဦး ရှိနေလျှင်ပင် ဘာမှ နားမလည်ဘဲ ဖြစ်နေတတ်သည်။ သို့သော် လုအာက...

​ချူလျူယွဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "နည်းနည်းပါးပါးတော့ နားလည်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျမ်းထဲက နည်းလမ်းအတိုင်း စမ်းကြည့်ချင်တာ။ အဲဒါက တော်တော်လေး လွယ်ကူပုံရလို့ပါ"

​ချူလျိုယွဲ့သည် လိမ်ညာပြောဆိုနေသော်လည်း မျက်တောင်တစ်ခတ်မျှပင် မတွန့်ပေ။ အမှန်တကယ်တွင်မူ ဆေးကျမ်းအများစုမှာ သူမအတွက် အလွန် ရိုးရှင်းလှသည်။

​ချူနင်သည် ဆူပွက်နေသော ဆေးအိုးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆေးရည်၏ အရောင်မှာ တိကျပြီး လေထဲမှ ပြင်းရှသော ရနံ့မှာလည်း သန့်စင်လှသည်။ သူသည် ဆေးပညာကို များများစားစား မသိသော်လည်း ဘဝအတွေ့အကြုံအရ ဤမျှ ပြည့်စုံသော ဆေးရည်တစ်အိုးကို ကြိုချက်ရန် မလွယ်ကူကြောင်း သိသည်။ ဆေးထည့်သည့် အစီအစဉ်၊ ပမာဏနှင့် အနည်စစ်ထုတ်သည့် နည်းလမ်း... အရာအားလုံးမှာ အရေးကြီးလှသည်။ လုအာ၏ ပထမဆုံး အကြိမ် စမ်းသပ်မှုဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ ကောင်းမွန်သော ဆေးရည်ကို ကြိုချက်နိုင်ခြင်းမှာ...

​အတွေးတစ်ခုက သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ လက်ခနဲ ဝင်လာပြီး အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေသည်။ သူသည် ချူလျိုယွဲ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

​"လုအာ... ဒါက တကယ်ပဲ သမီးရဲ့ ပထမဆုံး အကြိမ်လား"

​ချူလျိုယွဲ့ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရင်း "ဟုတ်တယ်လေ အဖေ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်၊ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား"

​မှားတာပေါ့! ဒါက မယုံနိုင်စရာပဲ! ဒါက လုအာမှာ ကောင်းကင်သမားတော်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ ပါရမီ ရှိနေတာကို ပြနေတာပဲ။ သူမရဲ့ သွေးကြောတွေက ပိတ်ဆို့နေပြီး ကျင့်စဉ် မကျင့်နိုင်တာ မှန်ပေမဲ့ အကယ်၍ သူမက ကောင်းကင်သမားတော် တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်မယ်ဆိုရင်... မဟုတ်ဘူး၊ သူမမှာ ပါရမီ အနည်းငယ်လေး ရှိနေရင်တောင် အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားမှာ။

​ချူနင်သည် ငရဲမှ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။ အကယ်၍ ဒါကသာ အမှန်ဆိုလျှင် ချူလျူယွဲ့ကို မည်သူမျှ လာရောက် မနှိပ်စက်ရဲတော့ပေ။

​"လုအာ... မနက်ဖြန်ကျရင် အဖေနဲ့အတူ လူတစ်ယောက်ဆီ လိုက်ခဲ့ဦး"

​ယောင်ချန်နိုင်ငံတွင် ကောင်းကင်သမားတော် အလွန် နည်းပါးသည်။ သူသည် ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်နှင့် ရင်းနှီးသည်။ ထိုသူကို လုအာတွင် ဤဘက်၌ ပါရမီ ရှိမရှိ စစ်ဆေးခိုင်းရမည်။

​ချူလျူယွဲ့သည် သူ ဘာတွေးနေသည်ကို သိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။

​"အဖေ... သမီးတို့ အရင် စိတ်အေးအေး ထားရအောင်လား။ ဒါက လူအာရုံစိုက်မှုကို အရမ်း ရသွားနိုင်တယ်"

​ချူနင် မှင်တက်သွားသည်။ ဟုတ်သားပဲ... အခုချက်ချင်း သွားမယ်ဆိုရင် တစ်ယောက်ယောက်က လာပြီး နှောင့်ယှက်နေဦးမှာ။

​"ခဏလောက် စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့" သူလည်း လုအာ ကြိုထားသည့် ဆေးရည်က တကယ် အစွမ်းထက် မထက် စောင့်ကြည့်ချင်သေးသည်။ ဤသို့ တွေးမိသောအခါ သူ ပို၍ စိတ်အေးသွားရသည်။ "ဒါနဲ့ လုအာ... အဲဒီနေ့က အဲဒီလူတွေဆီကနေ ဘယ်လို လွတ်လာတာလဲ"

​ချူလျူယွဲ့ အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမသည် အရင်ဘဝက အလွန် တော်ခဲ့ကြောင်းနှင့် အဆင့် (၃) စစ်သည်များကိုပင် စွမ်းအားမပါဘဲ ရင်ဆိုင်နိုင်ကြောင်းကိုမူ ပြောပြ၍ မရပေ။ သူမ မျက်လုံးလေး ကစားလိုက်ရာ သန်မာထွားကြိုင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်က ခေါင်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ညှို့ဓာတ်ပြင်းသော ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားများက မြင်ယောင်လာမိသည်။

​သူမသည် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာလေးကို ဖွင့်လိုက်ရင်း အေးဆေးစွာပင် ပြောလိုက်သည်။

​"ဪ... အဲဒီနေ့က သမီး ခုနစ်ခုမြောက် မင်းသားနဲ့ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့ခဲ့တာလေ။ သူကပဲ သမီးကို ကူညီခဲ့တာပါ"

​ချူနင် မှင်တက်သွားသည်။ "ခုနစ်ခုမြောက် မင်းသား? သူက မင်ယွဲ့တျန်းရှန်း တောင်ပေါ်မှာ ဆေးကုသမှု ခံယူနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်တုန်းက မြို့တော်ကို ပြန်ရောက်လာတာလဲ"

​ချူလျိုယွဲ့ တစ်ယောက် ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

​ဒီအခန်းမှာတော့ လုအာနဲ့ အဖေဖြစ်သူကြားက သံသယတွေ ပြေလည်သွားခဲ့ပါပြီ။