"ဖာသည်မ! တကယ့်ဖာသည်မပဲ!"
ချူရှန်းမိန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမ၏အခန်းထဲသို့ ဝုန်းဒိုင်းကြဲဝင်လာခဲ့သည်။ ချူလျိုယွဲ့ စောစောက ပြောသွားသည့် စကားလုံးများကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ဒေါသကြောင့် သွားကြိတ်မိရသည်။ စေ့စပ်ပွဲ ဟုတ်လား... ထိုမိန်းမက တမင်တကာ သက်သက်မဲ့ လုပ်နေခြင်းပင်။ ချူလျိုယွဲ့၏ ဂရုမစိုက်သည့် မျက်နှာပေးကို မြင်ယောင်မိတိုင်း ချူရှန်းမိန်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသမီးဟုန်များ တောက်လောင်လာရသည်။
ဖောင်း!
သူမ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။
"ဘာတွေ ဖြစ်လာတာလဲ"
အိမ်ထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချူရှန်းမိန် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူကို မြင်သည်နှင့် တပြိုင်နက် ငိုမဲ့မဲ့မျက်နှာဖြင့် ပြေးသွားတော့သည်။
"အမေ! ဒီတစ်ခါတော့ သမီးဘက်က မတ်မတ်ရပ်ပေးရမယ်နော်။ သမီးကို ဟိုဖာသည်မက နှိပ်စက်လွန်းလို့!"
ထိုအမျိုးသမီးမှာ ချူရှန်းမိန်၏ မွေးမိခင် လုယောင် ပင် ဖြစ်သည်။ အသက် ၃၀ ကျော်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရုပ်ရည်ကို ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သဖြင့် ယခုတိုင် လှပနေဆဲဖြစ်ကာ အပြုအမူတိုင်းမှာလည်း ညှို့ဓာတ်ပြင်းလှသည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် လုယောင်သည် သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသော သမီးလေးကို အလွန်အမင်း အလိုလိုက်တတ်သော်လည်း ယခုမူ ချူရှန်းမိန်၏ ငိုယိုမှုကို ဂရုစိုက်ပုံမရဘဲ မကျေမနပ်ပင် ဖြစ်နေဟန်တူသည်။
"ငါ အိမ်မှာ မရှိတာ နည်းနည်းလေးပဲ ရှိသေးတယ်၊ နင်ကတော့ ပြဿနာတွေ အကြီးအကျယ် ရှာထားပြီးပြီပဲ။ ငါ့ကို တကယ် စိတ်ပျက်အောင် လုပ်တာပဲ။ ဟို ချူလျိုယွဲ့ဆိုတာ လူကြားထဲတောင် ထွက်မပြဝံ့တဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ကောင်မ မဟုတ်လား။ သူက ဘာလှည့်ကွက်တွေများ ရှိနေလို့ နင်က သူ့လက်ထဲမှာ ကစားစရာ အဖြစ်ခံလိုက်ရတာလဲ"
ချူရှန်းမိန် သည် အမေဖြစ်သူ၏ တင်းမာသော မျက်နှာထားကို ခဲခဲယဉ်ယဉ် မြင်ဖူးသဖြင့် ကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်လိုက်မိသည်။ သို့သော်လည်း ရင်ထဲတွင် ပို၍ ခံရခက်သွားရသည်။
"အမေ မသိလို့ပါ။ အဲဒီ ချူလျိုယွဲ့က တစ်ခြားလူတစ်ယောက်လို ပြောင်းလဲသွားတာ။ သူ့အပြုအမူတွေက အရမ်း ထူးဆန်းနေတယ်။ သမီးက သူ့ကို မနိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူက အရမ်း ကောက်ကျစ်လွန်းလို့ပါ"
လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချူလျိုယွဲ့လက်ထဲတွင် အရှုံးပေးခဲ့ရသည်များကို တွေးမိတိုင်း သူမ သွားကြိတ်မိပြန်သည်။
"သမီးဆီက ငွေစင်ပြား နှစ်သိန်း ယူသွားတာကို ထားပါဦး။ ဒီနေ့ဆို အိမ်ရှေ့စံနဲ့ စေ့စပ်ထားတဲ့ ကိစ္စကို သုံးပြီး သမီးကို ဖိအားပေးနေသေးတယ်"
လုယောင် မျက်ခုံးနှစ်ဖက် စုကြုတ်သွားပြီး စိတ်မရှည်သလို ဖြစ်သွားသည်။
"ဒါနဲ့ ပတ်သက်လို့ ငါ နင့်ကို ပြောရဦးမယ်။ အဲဒီ ငွေစင်ပြား နှစ်သိန်းက ဘယ်လို ဖြစ်သွားတာလဲ။ လုမိသားစုက ချမ်းသာတယ် ဆိုပေမဲ့ ငါက အခု သူတို့နဲ့ မပတ်သက်တော့ဘူးလေ။ တစ်ခါတည်းနဲ့ အဲဒီလောက် အများကြီး တောင်းဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး"
ချူရှန်းမိန် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် အဖြစ်အပျက်ကို သွယ်ဝိုက်၍ ရှင်းပြလိုက်သည်။ လုယောင်၏ မျက်နှာ ပို၍ ပျက်ယွင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချူရှန်းမိန်မျက်လုံးအစုံ ကစားလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ချွဲနွဲ့လိုက်တော့သည်။
"အမေ... အဖိုးတို့က သမီးကို အရမ်းချစ်တာပဲ မဟုတ်လား။ သူတို့ သမီးကို ကူညီမှာပါနော်"
"ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်း များလွန်းတယ်!" လုယောင် မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ သူမသည် လုမိသားစုမှ လာသူ ဖြစ်သော်လည်း မယားငယ်၏ သမီးဖြစ်သဖြင့် အဆင့်အတန်း မမြင့်မားလှပေ။ လက်ထပ်ခဲ့သည့် ချူမိသားစုမှာလည်း တစ်နေ့တခြား ဆုတ်ယုတ်လာနေသည်။ ဤနှစ်များအတွင်း သူမတို့ သားအမိ လုမိသားစုထဲတွင် မျက်နှာမငယ်ရခြင်းမှာ ချူရှန်းမိန်၏ ထူးချွန်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ငွေစင်ပြား နှစ်သိန်းကို တစ်ခါတည်း သွားတောင်းမည်ဆိုလျှင် လုမိသားစုက သူမကို လှောင်ပြောင်စရာ အဖြစ် သတ်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။
လုယောင်သည် သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာ မကောင်းသည်ကို မြင်သဖြင့် ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်ပေးလိုက်သည်။
"သမီး... ဟူး... လူတွေက သမီးကို ဘာလို့ မျက်နှာသာပေးတာလဲဆိုတာ စဉ်းစားဦးလေ။ သမီးက ပါရမီထူးချွန်ပြီး အိမ်ရှေ့စံရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရထားလို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ။ ငါ မေးမယ်... နောက်တစ်လအတွင်း ကျောင်းမှာ အဆင့်တစ် ရအောင် လုပ်နိုင်မလား"
ချူရှန်းမိန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် "ဒါပေါ့၊ ရတာပေါ့" ဟု ဖြေသည်။ သူမ၏ ပါရမီမှာ တစ်နိုင်ငံလုံးတွင် ထိပ်တန်းအဆင့် ဖြစ်သည်။ "ဒါပေမဲ့ အခု ပြဿနာက အိမ်ရှေ့စံနဲ့ ဟိုဖာသည်မရဲ့ စေ့စပ်ပွဲ ဖြစ်နေတာ"
လုယောင်ကမူ ထိုကိစ္စကို သိပ်ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်သည့် အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။
"ကလေးမလေးရယ်... ဘာတွေ စိုးရိမ်နေတာလဲ။ ဒီစေ့စပ်ပွဲကို အပျက်စေချင်ဆုံးလူက သမီးမဟုတ်ဘူး၊ အိမ်ရှေ့စံကိုယ်တိုင်ပဲ။ အခုရက်ပိုင်းတော့ သူ့ကို အလိုလိုက်ထားလိုက်ဦး၊ အချိန်ကျလာရင်တော့ သူ ပြန်ခံစားရမှာပါ"
ချူလျိုယွဲ့က အိမ်ရှေ့စံနှင့် စေ့စပ်ထားသည့် ကိစ္စကို ထုတ်ပြောလိုက်ခြင်းက အားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး အကြီးအကဲနှင့် အပေါင်းအပါများကိုပါ အကြပ်ရိုက်သွားစေခဲ့သည်။ သူမ၏ အရှက်ကွဲမှုကို လာကြည့်ကြသူများမှာလည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်သွားကြလေပြီ။
ခြံဝန်းလေး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသောအခါ သူမသည် ဆေးမြစ်များကို အိမ်ထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားပြီး အိုးမည်းကြီးတစ်လုံးကို ရှာကာ ဆေးစပ်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ အကယ်၍ သူမတွင် စွမ်းအားသာရှိပါက ဤမျှ အပင်ပန်းခံနေစရာ မလိုဘဲ သူမ၏ အားအင်ကို အသုံးပြုကာ မီးတောက်ကို ဖန်တီးပြီး ဆေးမြစ်များကို တိုက်ရိုက် ကြိုချက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ သူမ၏ ကျင့်စဉ်မှာ ကန့်သတ်ချက်များ ရှိနေသေးသဖြင့် ရှေးရိုးနည်းလမ်းကိုသာ သုံးရခြင်းပင်။ ဤနည်းလမ်းက ဆေးစွမ်းကို အနည်းငယ် လျော့နည်းစေသော်လည်း သူမသည် ကျိန်းပေါင်ခန်းမမှ ဆေးမြစ်များကို ဆယ်စုံတိတိ မှာထားသဖြင့် လုံလောက်မည်ဟု ယူဆရသည်။
ရေဆူလာသောအခါ သူမသည် ဆေးမြစ်များကို တစ်ခုချင်းစီ ထည့်လိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် ဆေးရနံ့များက လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာတော့သည်။ ဆေးမြစ် တစ်ခုချင်းစီ၏ သဘာဝမှာ မတူညီကြသဖြင့် ကြိုချက်ရမည့် အချိန်မှာလည်း ကွဲပြားသည်။ သူမသည် အချိန်ကို သေချာတွက်ချက်ကာ အာနိသင်ထွက်ပြီးသား ဆေးမြစ်များကို ဖယ်ထုတ်၍ ကျန်ရှိသည်များကို အစီအစဉ်တကျ ထည့်လိုက်သည်။
ဆေးရည်၏ အရောင်မှာ တစ်ဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာသလို ဆေးရနံ့မှာလည်း ပို၍ ပြင်းရှလာသည်။ ချူလျိုယွဲ့ အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ရာ ပူနွေးသော အငွေ့အသက်များက တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပြီး အရင်ကထက် များစွာ ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသွားသလို ခံစားရသည်။
"မဆိုးဘူးပဲ" သူမ ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထျန်းလင်းအင်ပါယာ၏ မင်းသမီးတစ်ပါး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလို နန်းတွင်းသမားတော်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သည့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး အနေဖြင့် ချူလျိုယွဲ့သည် ဘဝဟောင်းက ဆေးကျမ်းပေါင်းစုံကို လေ့လာခဲ့ဖူးသည်။ ဆေးမြစ်သာ စုံလင်ပါက သူမ၏ ချို့ယွင်းနေသော သွေးကြောများကို ပြုပြင်ရန်မှာ ခဲယဉ်းသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
"လုအာ!"
တံခါးဝမှ ချူနင်၏ စိုးရိမ်တကြီး အော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချူလျိုယွဲ့ တံခါးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ချူနင် တစ်ယောက် အလျင်အမြန် လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် အလွန် အလောတကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် ဒဏ်ရာရထားသော ခြေထောက်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ယိုင်တိုင်တိုင်နှင့် လာနေခြင်းဖြစ်သည်။
"အဖေ... ဘာလို့ ဒီနေ့ စောစော ပြန်လာတာလဲ" ချူလျိုယွဲ့ နားမလည်စွာ မေးလိုက်သည်။ ချူနင် ဒဏ်ရာရပြီးကတည်းက ချူမိသားစု၏ ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်နေရပြီး ပုံမှန်ဆိုလျှင် ညမိုးချုပ်မှသာ အိမ်ပြန်ရောက်တတ်သည်။
"လုအာ! သမီး... သမီး ဘာမှမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား"
ချူလျိုယွဲ့ အခြေအနေကို ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။ ချူနင်သည် စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သိသွားပုံရသည်။ မဟုတ်လျှင် ဤမျှ တုန်လှုပ်နေမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ တောက်ပစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
"အဖေကလည်း... သမီးအတွက် စိုးရိမ်လွန်းနေပြီ။ ခဏလေးပဲ ရှိသေးတာကို ဘာဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ မြန်မြန်... အိမ်ထဲဝင်ပြီး အနားယူဦး"
သူမသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ့ကို တွဲရန် သွားလိုက်သော်လည်း ချူနင်က သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။ စောစောက အလုပ်လုပ်နေစဉ် လုအာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေသည်ဟု ကြားသဖြင့် သူ ချက်ချင်း ခွင့်တိုင်ပြီး ပြေးလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ခြံထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းတွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထိတ်လန့်စရာ သွေးကွက်များကို မြင်လိုက်ရသည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ အေးဆေးနေသော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ချူနင် ပို၍ပင် စိုးရိမ်သွားကာ ချူလျိုယွဲ့၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို မသိစိတ်ဖြင့် ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။
"လုအာ... သမီး တကယ်ပဲ ချူလျန်ရှန်းရဲ့ လက်ကို ခုတ်ဖြတ်လိုက်တာလား"
ချူလျိုယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာပင် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဟုတ်တယ်... သူက သမီးရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လုဖို့ ကြိုးစားတာလေ။ သမီးကို ဘယ်သူမှ လာနှိပ်စက်လို့ မရဘူး။ သူ့လက်ကို ဖြတ်လိုက်တာက ကျန်တဲ့သူတွေကို သတိပေးလိုက်တာပဲ"
ချူနင် တစ်ယောက် ခက်ခဲစွာ စကားပြောလိုက်ရသည်။ "သူက... သူက ချူရှန်းမိန်ရဲ့ အစေခံလေ။ သမီး လုပ်ရပ်က သူ့ကို တိုက်ရိုက် စိန်ခေါ်လိုက်သလို ဖြစ်နေပြီ။ သူက..."
သူမက ရင်ဆိုင်ရ ခက်တဲ့လူမျိုး!
ချူနင်၏ လက်ဆုပ်က တင်းလွန်းသဖြင့် ချူလျိုယွဲ့ လက်က နာလာရသည်။ သူမသည် သူ့လက်မောင်းကို အသာပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
"အဖေရယ်... အဲဒါတွေကို အများကြီး တွေးမနေပါနဲ့တော့။ သမီး အဲဒီလို မလုပ်လည်း သူက သမီးကို သူ့အစ်မလို ဆက်ဆံမှာ ကျလို့လား"
ချူနင် စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ ဟုတ်ပေသည်။ အိမ်ရှေ့စံနှင့် စေ့စပ်ထားသည့် ကိစ္စကြောင့် လုအာကို အပျက်စီးစေချင်ဆုံးလူမှာ ချူရှန်းမိန်ပင် ဖြစ်သည်။
"ဒါပေမဲ့..."
"ဒါပေမဲ့တွေ မရှိတော့ဘူး အဖေ။ စိုးရိမ်မနေနဲ့... သမီး ဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာ သမီး သိပါတယ်" ချူလျိုယွဲ့က ပြောရင်း အိမ်ထဲသို့ မေးငေါ့ပြကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဪ... ဒါနဲ့ သမီး မကြာခင်က ခန္ဓာကိုယ် ပြန်လည်ကျန်းမာလာစေတဲ့ ရှေးဟောင်းဆေးနည်းတစ်ခု သိထားတယ်။ အဖေ စမ်းကြည့်မလား"
သူမ ကိုယ့်အတွက် ဆေးကြိုနေစဉ် ချူနင်၏ ဒဏ်ရာကိုလည်း မေ့မထားခဲ့ပေ။ သူမ အဖေ့၏ သွေးခုန်နှုန်းကို ခိုးကြည့်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စနစ်တကျ ကုသပေးမည်ဆိုလျှင် နာရီဝက်မရှိသော အချိန်အတွင်း အရှင်းပျောက်ကင်းသွားနိုင်ပေသည်။
စကားပြောရင်း သူမသည် ချူနင်ကို အိမ်ထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ သို့သော် ချူနင်က မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲ။ သူသည် ရှေ့မှ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာကို အလွန် ရင်းနှီးသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ဤမျှ သူစိမ်းဆန်နေရသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။
ခဏအကြာတွင် သူသည် တုန်ရင်နေသော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။
"သမီးက... ငါ့ရဲ့ လုအာ မဟုတ်ဘူး... ဟုတ်တယ်မလား"