ထျန်းလင်းမင်းဆက်။ တော်ဝင်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးစင်္ကြံနန်းဆောင်။ ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းလှသော ခန်းမကြီးအတွင်း၌ သွေးညှီနံ့များ လွှမ်းခြုံနေသည်။ ခန်းမအလယ်ရှိ ငွေရောင်သံလှောင်အိမ်ထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ပိတ်လှောင်ခံထားရ၏။ သူမသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခွေခွေလေးလဲလျောင်းရင်း တုန်ရီနေရှာသည်။ သူမ၏ တန်ဖိုးကြီးလှသော နန်းတွင်းဝတ်စုံမှာ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်နေပြီး ဝတ်စုံ၏အောက်ပိုင်းမှာမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်— သူမ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး အဖြတ်ခံထားရခြင်းပင်။
ခြေသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာရာ ရှန်းကွမ်းယွဲ့သည် ခက်ခဲစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။ သူမ၏ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုသူသည် အခြားသူမဟုတ်၊ သူမ လက်ထပ်ရန် စေ့စပ်ထားသည့် သူမ၏ အနာဂတ်ကြင်ယာတော် ကျန်းယွီချန် ဖြစ်နေသောကြောင့်တည်း။
"ရှန်းကွမ်းယွဲ့... ကိုယ်ခံစွမ်းအားတွေ ဆုံးရှုံးပြီး မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားရတဲ့ အရသာက ဘယ်လိုလဲ"
ရှန်းကွမ်းယွဲ့သည် သူ့ကို မယုံကြည်နိုင်သလို စိုက်ကြည့်ရင်း— "ရှင်... ရှင် လုပ်တာလား"
ကျန်းယွီချန်က ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းအတွက် လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လုံးလုံး ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ဖျော်ပေးခဲ့တဲ့ နှင်းလက်ဖက်ရည်ထဲမှာ 'ဝိညာဉ်သတ်ဆေးမှုန့်' ခတ်ထားတာလေ... အရသာက ဘယ်လိုလဲ"
ရှန်းကွမ်းယွဲ့ မှင်တက်သွားပြီးမှ ကြေကွဲစွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။ သူတို့ကြားက အချစ်ရေးကို ပြီးပြည့်စုံသည်ဟု သူမ ထင်မှတ်ခဲ့မိသော်လည်း သူကမူ အစကတည်းက သူမကို သတ်ရန် ကြံစည်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာထက်မှ အရိပ်အယောင်များက တဖြည်းဖြည်း အေးစက်မာကြောသွားကာ— "ကျန်းယွီချန်... မင်းသမီးတစ်ပါးကို သတ်ဖြတ်တဲ့ ပြစ်ဒဏ်က ဘာလဲဆိုတာ နင်သိလား"
ကျန်းယွီချန်က ပြုံးလျက် နှုတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ခန်းမထဲသို့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ "အစ်မတော်... အခြေအနေတွေ ဒီလောက်ထိ ဖြစ်နေပြီပဲ၊ အစ်မတော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မြင့်မြတ်လှတဲ့ မင်းသမီးတစ်ပါးလို့ ထင်နေတုန်းလား"
ရှန်းကွမ်းယွဲ့ ခေါင်းကို အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိန်းကလေးတစ်ဦး လှပစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ အချစ်ဆုံးဖြစ်သော ညီမငယ်— ရှန်းကွမ်းဝမ်။ အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကြောက်တတ်လှသော ထိုမျက်နှာလေးမှာ ယခုမူ မောက်မာရိုင်းစိုင်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
"တစ်ရက်နဲ့ တစ်ညလုံး ရှိနေပြီ... အစ်မတော်ကိုယ်ထဲက သွေးတွေ အကုန်ကုန်တော့မယ်။ ဘယ်သူက လာကယ်မှာလဲ။ အသည်းအသန် ဖျားနေတဲ့ ခမည်းတော်လား၊ ဒါမှမဟုတ် နယ်စပ်မှာ ရောက်နေတဲ့ အစ်မတော်ရဲ့ 'ယွဲ့အစောင့်အရှောက် ဆယ့်သုံးပါး' လား"
ရှန်းကွမ်းယွဲ့၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အေးစက်သွားရသည်။ "ခမည်းတော်ရဲ့ ဖျားနာမှုက... နင်တို့ လက်ချက်လား"
ယွဲ့အစောင့်အရှောက်များကို အဝေးသို့ ပို့လိုက်ခြင်းမှာလည်း ၎င်းတို့၏ လက်ချက်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ရှန်းကွမ်းဝမ်က မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ် ခတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ကျန်းယွီချန်ကို အမူရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ယွီချန်... အစ်မတော်က အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။ ဝမ်အာ ကြောက်တယ်"
ကျန်းယွီချန်က ပြုံးလျက် သူမ၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး— "ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။ သူက အခု လူပိုတစ်ယောက်ပဲဟာကို။ သူ့သွေးကို သုံးပြီး မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်သွေးကြောကို ပြုစုပျိုးထောင်လိုက်ရင် မင်းရဲ့ ပါရမီက အဆမတန် မြင့်တက်လာလိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် အရာအားလုံးက မင်းအပိုင် ဖြစ်လာမှာပေါ့"
ရှန်းကွမ်းဝမ်က သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူကို မနာလိုစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "အစ်မတော်က မွေးကတည်းက 'ထျန်းကျင် ဝိညာဉ်သွေးကြော' ပါလာပြီး အနာဂတ်ရဲ့ မင်းသမီးအဖြစ် ဘိသိက်ခံခဲ့ရတယ်။ ရသမျှ အရာအားလုံးက အကောင်းဆုံးတွေချည်းပဲ။ ဘာလို့လဲ... အစ်မတော် အမေက မိဖုရားခေါင်ကြီးဖြစ်ပြီး ကျွန်မအမေက ကိုယ်လုပ်တော် ဖြစ်နေလို့လား"
သူမသည် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေသောကြောင့် ရှန်းကွမ်းယွဲ့ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို လုယူလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့... အခုကစပြီး အစ်မတော် ချစ်ရတဲ့သူရော၊ အနာဂတ် ထီးနန်းကိုရော ကျွန်မက အစ်မတော်ကိုယ်စား အကောင်းဆုံး စောင့်ရှောက်ပေးသွားမှာပါ"
ရှန်းကွမ်းယွဲ့သည် ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုက ဖိထားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေရသည်။ သူမ အယုံကြည်ရဆုံးသူ နှစ်ယောက်က သူမကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြခြင်းပင်။ ရှန်းကွမ်းဝမ်သည် သူမ အစ်မ၏ ဝေဒနာခံစားနေရသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း အားမရသေးပုံရသည်။
"သြော်... ဒါနဲ့ အစ်မတော်။ အစ်မတော် ကျွန်မအပေါ် နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့တာကို ထောက်ထားပြီး ကျွန်မ အစ်မတော်ကို ကောင်းကောင်းလေး လမ်းပြပေးလိုက်ပါ့မယ်။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဆုံးပါးသွားတဲ့ အစ်မတော် အမေနဲ့ မောင်လေးဆီမှာ ပြန်ဆုံနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်" ဟု သူမက ထပ်ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားလုံးများသည် ရှန်းကွမ်းယွဲ့၏ နားစည်ဘေးတွင် ဗုံးပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ မိခင်နှင့် မောင်လေးတို့ ရေခဲကန်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော သေဆုံးမှုမှာ မတော်တဆမှု မဟုတ်ခဲ့ဘူးလား။
"ခုနစ်ယောက်မြောက် မောင်လေး သေခါနီးမှာတောင် အစ်မတော်ကို တမ်းတမ်းတတ ခေါ်သွားတာ သိရဲ့လား..."
"ရှန်းကွမ်းဝမ်!" ရှန်းကွမ်းယွဲ့ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
ခမည်းတော်ကို လုပ်ကြံခြင်း၊ သူမကို သစ္စာဖောက်ခြင်း၊ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်ပြီး ဤနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ထားခြင်း။ ဤပြစ်မှုများမှာ ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာများ ဖြစ်သည်။ သူမ လေးစားရသော မိခင်နှင့် ချစ်ရသော မောင်လေးမှာလည်း သူတို့လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့မိပေ။ သူမသည် ငရဲတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်လုံးများ နီမြန်းကာ သူတို့နှစ်ဦးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ခန်းမတစ်ခုလုံး၌ နီရဲသော မီးတောက်များ လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ရှန်းကွမ်းယွဲ့သည် သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ 'ထျန်းကျင် ဝိညာဉ်သွေးကြော' ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးသည့် နည်းလမ်းဖြင့် ပေါက်ကွဲစေလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖန်ခါးသီးခန့်ရှိသော မီးလုံးတစ်လုံးသည် လွင့်ထွက်သွားပြီး ရှန်းကွမ်းဝမ်၏ အောက်ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်သွားတော့သည်။
ရှန်းကွမ်းဝမ်သည် သူမ၏ ဝိညာဉ်သွေးကြော လောင်ကျွမ်းနေသည်ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်၏— "ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်သွေးကြော!"
ကျန်းယွီချန်မှာမူ သီသီလေး ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်း တစ်ဝက်မှာ ပြတ်ထွက်သွားရသည်။
"ငါသာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မွေးဖွားခွင့် ရခဲ့ရင်... ဒီကလဲ့စားကို ငါ အပြတ်ချေပမယ်!"
ရှန်းကွမ်းယွဲ့၏ စကားလုံးများသည် ကျိန်စာတစ်ခုသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သွေးအိုင်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော စာလုံးများ လက်ခနဲ ပေါ်ထွက်လာသည်ကိုမူ မည်သူမျှ မမြင်လိုက်ကြပေ။
...
ထျန်းလင်းမင်းဆက် ၁၆၅၃ ခုနှစ်။ မင်းသမီး ရှန်းကွမ်းယွဲ့သည် ကျင့်စဉ်ချို့ယွင်းမှုကြောင့် နတ်ရွာစံသွားခဲ့သည်။
...
နာကျင်လိုက်တာ! အရိုးထဲထိအောင် နာကျင်လှသည်။ သူမ၏ အသားများကို အစိမ်းလိုက် ခွဲဖြတ်ကာ မီးရှို့ခံနေရသကဲ့သို့ပင်။
ဝေဝါးနေသော အသံအချို့ သူမ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ "ဟဲဟဲ... အစ်ကိုကြီး၊ ဒီကောင်မလေးက ပိန်လှီနေပေမဲ့ သူ့မျက်နှာလေးကတော့ တကယ်လှတာပဲ။ ဒီအတိုင်း သတ်လိုက်ရမှာ နှမြောစရာကြီး မဟုတ်ဘူးလား"
"ဟုတ်တယ်! အစ်ကိုကြီး၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ချူမိသားစုရဲ့ သမီးကြီးပဲ။ သူ့ကို ကစားရတာ တကယ် အရသာရှိမှာပဲ"
"ဟဲ... သမီးကြီး ဟုတ်လား။ ဝိညာဉ်သွေးကြောတောင် မရှိတဲ့ ဒီအသုံးမကျတဲ့ဟာကို ချူမိသားစုတစ်ခုလုံးက လူပိုတစ်ယောက်လို သဘောထားနေကြတာလေ"
"အစ်ကိုကြီး... တတိယသမီးလေးက သူ့ကို ပျောက်သွားအောင် လုပ်ခိုင်းတာပဲဟာ၊ ငါတို့ ကိစ္စပြီးရင် အကုန်မီးရှို့ပစ်လိုက်ရင် ရတာပဲ။ ချူမိသားစုက လူတွေကလည်း သူ့ကို လိုက်ရှာမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
မီး? မီးတဲ့လား!
ရှန်းကွမ်းယွဲ့၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် စူးရှသော နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။ စူးရှသော အလင်းရောင်အောက်တွင် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသားတစ်ဦးက သူမ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ လက်လှမ်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။
"နင်ကတော့ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ ထင်တယ်!"
ရှန်းကွမ်းယွဲ့ အော်ဟစ်လိုက်မိသော်လည်း သူမ၏ အသံမှာ ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ အသံမှာ ရေမသောက်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သောကြောင့် အက်ကွဲနေသော်လည်း အသက် ၁၂ နှစ်၊ ၁၃ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ အသံဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
သူမ ဘာမှ စဉ်းစားမနေတော့ဘဲ ထိုလူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲယူကာ အားဖြင့် လိမ်ချိုးပစ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခြေထောက်ကိုလည်း လွှဲကန်လိုက်၏။
"အား!"
တောအုပ်ထဲတွင် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ သတိမထားမိဘဲ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ သူ၏လက်မှာလည်း မရှုမလှ ဖြစ်သွားရသည်။ အားပြင်းပြင်းဖြင့် အရိုးချိုးခံလိုက်ရခြင်းပင်။
"အစ်ကိုကြီး!"
သူ့နောက်မှ အမျိုးသားနှစ်ဦးမှာ ကြောင်အမ်းသွားပြီး သူ့ကို ပြေးထူကြသည်။ သူတို့၏ အစ်ကိုကြီး ဒဏ်ရာရသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မိန်းကလေးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။
ချူလျိုယွဲ့သည် ချူမိသားစုတွင် အသုံးမကျဆုံးသူအဖြစ် လူသိများသည်။ သူမသည် ဘာတိုက်ခိုက်ရေးမှ မတတ်ပေ။ မဟုတ်လျှင် သူမကို အလွယ်တကူ သတိမေ့အောင် လုပ်ပြီး ဤမြူခိုးတောအုပ်ထဲသို့ ခေါ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယခုမူ သူမက သူတို့အစ်ကိုကြီး၏ လက်ကို ချိုးပစ်လိုက်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
"နင်လို ကောင်မလေးက ငါ ဆုန့်လျန်ကို လက်တုံ့ပြန်ရဲတယ်ပေါ့။ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေတာ နင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ညီလေးတို့... သူ့ကို သွားဖမ်းခဲ့စမ်း!"
"ဟုတ်ကဲ့!"
သူတို့ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော်လည်း များများစားစား မစဉ်းစားတော့ဘဲ ပြေးဝင်သွားကြသည်။ သူတို့ သုံးယောက်စလုံးမှာ အဆင့်နှစ် စစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြသည်။ ချူလျိုယွဲ့က ဘယ်လိုလုပ် သူတို့၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်နိုင်ပါ့မည်နည်း။ စောစောက ကိစ္စမှာ တိုက်ဆိုင်မှုသာ ဖြစ်ရမည်။
ရှန်းကွမ်းယွဲ့သည် သူမထံ ပြေးဝင်လာသော အမျိုးသားနှစ်ဦးကို မျက်လုံးကျဉ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မှောင်မိုက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။ ထို့နောက် သူမသည် ထိုလူနှစ်ဦးထံ တည့်တည့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
သူတို့ သုံးဦး ရင်ဆိုင်မိခါနီးတွင် ထိုလူနှစ်ဦးက ဓားများကို လွှဲလိုက်ကြသည်။ ရှန်းကွမ်းယွဲ့က ထိုအရာကို ကြိုတင်သိနေသကဲ့သို့ပင်။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ကာ ဘေးသို့ တစ်ချက်ရှောင်လိုက်ပြီး အမျိုးသားတစ်ဦးထံသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ လက်မအနည်းငယ် အကွာတွင်ပင် သူမသည် ထိုလူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အလွယ်တကူ ဖမ်းဆုပ်ကာ အချက်အချာကျသော နေရာတစ်ခုကို အားဖြင့် ဖိချလိုက်သည်။
လက်ကောက်ဝတ်မှ တစ်ဆင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ထိုလူ၏ ဓားမှာ မိန်းကလေး၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တန့်သွားတော့သည်။
ရှန်းကွမ်းယွဲ့၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားကာ သူမ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်၏။ ဓားသွား၏ ဦးတည်ချက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုလူ၏ ခေါင်းကို တည့်တည့် ဖြတ်ချလိုက်တော့သည်။
ပူနွေးသော သွေးများက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်ဟပ်သွားသော်လည်း သူမကမူ မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ချေ။
ဒုန်း!
သူမသည် လက်ကို အေးစက်စွာ လွှတ်လိုက်ရာ ခေါင်းမရှိသော အလောင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှ အေးစက်သော လေညင်းတစ်ချက် တိုးဝင်လာ၏။
သူမသည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ဓားဖြင့် ဝိုက်ခုတ်လိုက်သည်။ သူမကို နောက်မှ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားနေသော အမျိုးသားမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျသွားတော့သည်။ သူ၏ ဓားမကျရောက်မီမှာပင် သူ၏ ခါးမှာ ဓားဖြင့် အခုတ်ခံလိုက်ရပြီး ဖြစ်သည်။
ဒုန်း!
တိကျပြတ်သားသော အခုတ်ခံရမှုကြောင့် မြင်ရသူအဖို့ ကျောချမ်းစရာပင်။
ဆုန့်လျန်သည် သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖြစ်ပျက်သမျှကို ကြည့်ကာ မှင်တက်နေမိသည်။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ချူလျိုယွဲ့က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ အဆင့်နှစ် စစ်သည်တော် နှစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်နိုင်တာလား။
"ချူ... ချူလျိုယွဲ့? နင် ရူးနေပြီလား" ဆုန့်လျန်၏ အသံမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် စူးရှနေသည်။
ရှန်းကွမ်းယွဲ့သည် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမကို သတ်ရန် ရောက်နေသော ထိုလူကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမ သူတို့ကို မသိပေ။ ထို့ပြင် သူတို့မှာ အားနည်းလွန်းလှသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမကို သတ်ချင်လျှင် အဆင့်ရှစ် စစ်သည်တော်လောက်တော့ လွှတ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ ဒါပေမဲ့ ဒါက...
ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး! ငါ သေသွားပြီ မဟုတ်လား။ တော်ဝင်ဘိုးဘေးစင်္ကြံမှာ ကျန်းယွီချန်နဲ့ ရှန်းကွမ်းဝမ်တို့ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ငါ သေသွားခဲ့တာလေ။ အခုတော့...
သူမသည် ဓားကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဤလက်နှစ်ဖက်မှာ သွယ်လျပြီး အားနည်းနေသော်လည်း အလုပ်ကြမ်းများ လုပ်ထားရသဖြင့် အသားမာအချို့ တက်နေသည်။ ဤလက်များသည် သူမ၏ လက်များ မဟုတ်ပေ။
ပြီးတော့ စောစောက ထိုလူက သူမကို ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တာလဲ... ချူလျိုယွဲ့?
သူမ၏ အကြည့်များ ပြောင်းလဲသွားကာ အရာအားလုံးကို ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်သည်။ "တတိယသမီးလေးက နင်တို့ကို ငါ့ကို သတ်ခိုင်းလိုက်တာလား"
ဆုန့်လျန်သည် အခွင့်အရေးရလျှင် ချူလျိုယွဲ့ကို သတ်ချင်သော်လည်း သူ၏ ရှေ့တွင် လူနှစ်ယောက်မှာ အသေဆိုးနှင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချူလျိုယွဲ့ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စွမ်းအားကြီးနေသနည်းဆိုသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ထပ်မံ မလှုပ်ရှားရဲတော့ပေ။ သူသည် ဒူးထောက်ကာ ငိုယိုတောင်းပန်လိုက်ခြင်းက သူမ၏ အတွေးများကို ပြောင်းလဲသွားစေသည်။
"ဟုတ်ကဲ့! ဟုတ်ကဲ့ပါ! အားလုံးက တတိယသမီးလေးရဲ့ အမိန့်တွေပါ။ အစ်မကြီး ဈေးဝယ်ထွက်နေတုန်း ပြန်ပေးဆွဲခဲ့ဖို့ သူ ခိုင်းတာပါ။ ဘယ်သူမှ မသိအောင် အစ်မကြီးကို ဖျောက်ပစ်နိုင်ရင် ငွေစ ခြောက်ရာ ပေးမယ်လို့ သူ ပြောပါတယ်။ သမီးကြီး... ကျွန်တော့်ကို သနားပါဦး။ ကျွန်တော် တစ်ခဏတာ မှားသွားမိတာပါ!"
သမီးကြီး? ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်းကွမ်းယွဲ့၏ ခေါင်းထဲတွင် တစ်ခုခုက ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် သူမ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ရပြီး မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားသည်။
ဆုန့်လျန်က သူမကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရက်စက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ အခုပဲ အခွင့်အရေးပဲ!
"သေလိုက်စမ်း!"
သူသည် အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ရှန်းကွမ်းယွဲ့ထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ သူ၏ စွမ်းအင်မှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို အားကောင်းလာ၏။ သူသည် အဆင့်သုံး စစ်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ ရှန်းကွမ်းယွဲ့ထံ မရောက်မီမှာပင် ဓားတစ်စင်းက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို အရင် ဖောက်ဝင်သွားသည်။ ထိုဓားမှာ ရှန်းကွမ်းယွဲ့၏ လက်ထဲမှ ဓားပင် ဖြစ်သည်။
ဆုန့်လျန်သည် မယုံကြည်နိုင်စွာ ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး... ချူလျိုယွဲ့က ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်သွားတာလဲ။ သူသည် ထိုအဖြေကို မည်သည့်အခါမျှ သိခွင့်ရတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ဘုန်း!
နောက်ဆုံး တစ်ယောက်လည်း အသတ်ခံလိုက်ရလေပြီ။
တောအုပ်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်မှ အလောင်း သုံးလောင်းသာ မရှိလျှင် ဤမျှ ပိန်လှီသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက ထိုမျှအထိ အစွမ်းရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မိမည် မဟုတ်ပေ။
ရှန်းကွမ်းယွဲ့သည် သစ်ပင်တစ်ပင်ကို အမှီပြုကာ ရပ်နေလိုက်သည်။ နာကျင်မှုများ သက်သာသွားသောအခါ သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် အခြားလူတစ်ဦး၏ မှတ်ဉာဏ်များ ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ အရာအားလုံးကို ပြန်လည် စုစည်းကြည့်ပြီးနောက် သူမ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
သူမသည် 'ချူလျိုယွဲ့' ဟု အမည်ရသော မိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်စားကာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချူလျိုယွဲ့သည် 'ယောင်ချန်နိုင်ငံ' ၏ ထိပ်သီးမိသားစု ကြီးလေးစုထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ချူမိသားစု၏ သမီးကြီး ဖြစ်သည်။ သမီးကြီး ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ဘဝမှာ အစေခံများထက်ပင် ဆိုးဝါးလှသည်။ သူမသည် မွေးကတည်းက ဝိညာဉ်သွေးကြော ချို့ယွင်းနေသဖြင့် ကျင့်စဉ် မကျင့်ကြံနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူမအား ချူမိသားစု၏ အရှက်ရစရာ တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။
ချူလျိုယွဲ့၏ မိခင်မှာ သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ဖခင် 'ချူနင်' မှာ မိသားစု၏ နောက်တက်မည့် အကြီးအကဲအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရသော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ မိသားစုအတွင်း သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာ ထိုးဆင်းသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက မည်မျှအထိ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံခဲ့ရမည်ကို ခန့်မှန်းရမခက်ပေ။
သူမကို သတ်ချင်နေသော တတိယသမီးလေးမှာ သူမ၏ ဒုတိယဦးလေး 'ချူယောင်' ၏ သမီးဖြစ်သူ 'ချူရှန်းမိန်' ဖြစ်သည်။ သူမက ချူလျိုယွဲ့ကို သတ်ချင်ရခြင်းမှာ ချူလျိုယွဲ့၌ ရှိထားသော လက်ထပ်ရန် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုစေ့စပ်မှုမှာ ယောင်ချန်နိုင်ငံ၏ အိမ်ရှေ့စံမင်းသား 'ရုံကျင်' နှင့် ဖြစ်သည်။
ချူလျိုယွဲ့သည် နောက်တစ်လတွင် အသက် ၁၄ နှစ် ပြည့်တော့မည် ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် စေ့စပ်ပွဲ အခမ်းအနားကို ကျင်းပရန် သတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ချူရှန်းမိန်သာမက အခြားသော သူများစွာတို့ကလည်း သူမကို ကွယ်ရာတွင် သတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှန်းကွမ်းယွဲ့သည် ထရပ်လိုက်ပြီး ဖြူလျော်နေသော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလွှာကို အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးလိုက်သည်။ သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ယောင်ချန်နိုင်ငံသည် ထျန်းလင်းမင်းဆက်၏ လက်အောက်ခံ နိုင်ငံငယ်လေး တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ နိဂုံးချုပ် မဟုတ်သေးဘူး!
အခုကစပြီး ငါဟာ ချူလျိုယွဲ့ပဲ! ငါ့ရဲ့ အရင်ဘဝက ကြုံခဲ့ရတဲ့ ကလဲ့စားတွေကို ဒီဘဝမှာ အဆပေါင်း တစ်ရာ့တစ်ဆယ် ပြန်ပေးဆပ်စေရမယ်!