အခန်း (၅) - ဆရာဝန်
"ကျွန်တော်ကတော့..." ဝတ်စုံဖြူနှင့်လူမှာ တခြားသူများထက် ပို၍ တည်ငြိမ်နေပုံရပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ အလောင်းကိုပင် ဂရုမစိုက်ဟန်ရှိသည်။ "ကျွန်တော့်နာမည်က ကျောက်ဟိုင်ပေါ် (Zhao Haibo) ပါ၊ ဆရာဝန်တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်ဝတ်စုံကို ကြည့်ရင်လည်း ခင်ဗျားတို့ ခန့်မှန်းမိမှာပါ။"
သူသည် စွန်းထင်းနေသော သူ၏ ဝတ်စုံဖြူကို အသာအယာ ပြင်ဝတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။ "ဒီကို မရောက်ခင်က ကျွန်တော် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ခွဲစိတ်ပေးနေတာပါ။ သူမရဲ့ ဦးနှောက်အတွင်းခန်း (Ventricles) ထဲမှာ အကျိတ်တစ်ခု ရှိနေတယ်၊ အဲ့ဒီအကျိတ်က လွန်ခဲ့တဲ့ ခြောက်လအတွင်းမှာ အရမ်းမြန်မြန် ကြီးထွားလာပြီး ဦးနှောက်ထဲ ရေဝင်တဲ့ (Hydrocephalus) အခြေအနေအထိ ဖြစ်လာတာ။ အချိန်မီ ဦးခေါင်းခွံဖွင့် ခွဲစိတ်မှု (Craniotomy) မလုပ်ရင် သူမ အသက်အန္တရာယ် ရှိနိုင်တယ်။"
"ကျွန်တော်က နဖူးပိုင်းဦးနှောက် (Frontal lobe) ဘက်ကနေ ခွဲစိတ်တဲ့နည်းလမ်းကို သုံးပြီး CT လမ်းညွှန်မှုနဲ့ ဦးနှောက်အတွင်းခန်းထဲကို တည့်တည့်ဖောက်ဝင်ခဲ့တာ။ ဒါက အန္တရာယ်များတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့၊ လူနာက သူမရဲ့ သားလေးအတွက်နဲ့ ဒီအန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။"
"ပုံမှန်အားဖြင့် ခွဲစိတ်ခန်းတွေဟာ တည်ငြိမ်တဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိရမယ်၊ လေတိုက်တာမျိုးတောင် မရှိစေရဘူး။ ဒါပေမဲ့ လေထက် ပိုပြင်းထန်တဲ့ အရာတစ်ခု ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ မထင်ထားခဲ့ကြဘူး။"
"ငလျင်လှုပ်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်က အမျိုးသမီးရဲ့ ဦးခေါင်းခွံကို ဖယ်ရှားပြီး ဦးနှောက်အမြှေးပါး (Dura mater) ကို စဖြတ်နေတဲ့ အချိန်ပဲ။ ဒီအချိန်မှာ တစ်ခုခုလွဲချော်သွားရင် ဦးနှောက်တစ်ရှူးတွေ ပွန်းပဲ့ပျက်စီးပြီး ပြင်းထန်တဲ့ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာတွေ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။"
"ကျွန်တော် ချက်ချင်းပဲ ခွဲစိတ်မှုကို ရပ်တန့်ပြီး သူမရဲ့ ဦးခေါင်းခွံကို ယာယီပြန်ပိတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဖုန်တွေထနေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သူမရဲ့ ဦးနှောက်ကို ဒီအတိုင်း ဖွင့်ထားတာက အသက်အန္တရာယ်ကို အရမ်းစိုးရိမ်ရလို့ပဲ။"
"ဒါပေမဲ့ ဒီအဆင့်က ကျွန်တော် ထင်ထားသလောက် မလွယ်ကူခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော်တောင် မနည်းထိန်းနေရတာ၊ သေးငယ်တဲ့ ဦးခေါင်းခွံအပိုင်းအစကို နေရာတကျ ပြန်ထည့်ဖို့ဆိုတာ ပိုခက်ခဲသွားပြီ။"
"ဘေးက နာ့စ်မကလည်း ကျွန်တော့်ကို လာလာတိုက်နေတော့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ထိန်းမရအောင် ယိမ်းထိုးနေခဲ့တယ်။ အားလုံးက မတ်တပ်ရပ်နိုင်ဖို့တောင် မနည်းကြိုးစားနေရတာ။ အဲ့ဒီလို ပျာယာခတ်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ ကျွန်တော်က လူနာရဲ့ ဦးခေါင်းကို ပိုးသတ်ထားတဲ့ အခင်းနဲ့ အမြန်အုပ်ပေးလိုက်ပြီး အားလုံးကို ဘေးလွတ်ရာ ရှောင်ဖို့ ပြောလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရုန်းရင်းဆန်းကျယ် ဖြစ်နေတုန်းမှာ ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဆေးရုံသုံး တွန်းလှည်းတစ်ခုက လာတိုက်မိပြီး ကျွန်တော် မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားခဲ့တယ်။"
ဆရာဝန်ကျောက်၏ ဇာတ်လမ်းကို ကြားပြီးနောက် လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် မသက်မသာ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူ၏ ပြောပြချက်များတွင် ဆေးပညာဆိုင်ရာ အသုံးအနှုန်းများစွာ ပါဝင်နေသည်။ အကယ်၍ ဤစကားလုံးများထဲမှ တစ်ခုခုကို သူက လုပ်ကြံပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်ပါက မည်သူမျှ ခွဲခြားသိနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
"ဆရာဝန်ကျောက်၊ ခင်ဗျားက ဘယ်ပြည်နယ်ကလဲ?" ဗလကောင်းကောင်းနှင့်လူက မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်တော့်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ မေးခွန်းကို ဖြေဖို့ တာဝန်မရှိဘူး" ဆရာဝန်ကျောက်က ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော့်ဇာတ်လမ်းကို ကျွန်တော် ပြောပြပြီးသွားပြီ။"
ဗလကောင်းကောင်းနှင့်လူမှာ စကားပြောရန် ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။
"ကျွန်တော်... ကျွန်တော့်အလှည့်လား?" ခဏအကြာတွင် မျက်မှန်တပ်ထားပြီး မျက်လုံးကစားနေသော လူငယ်တစ်ဦးက စကားပြောလာသည်။ "ကျွန်တော့်နာမည်က ဟန်ယီမို (Han Yimo) ပါ၊ ကျွန်တော်က..."
"ခဏနေဦး။" ဆိတ်ခေါင်းစွပ်ထားသော ပုံရိပ်က ဟန်ယီမို၏ စကားကို ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ဖြတ်ပြောခြင်းကြောင့် ဟန်ယီမိုမှာ လန့်သွားပြီး ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် လှည့်ကြည့်သည်။ "ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ?"
"အခုကစပြီး ကြားဖြတ်နားချိန်(Intermission) ပေးမယ်၊" ဆိတ်ခေါင်းစွပ်လူက ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့အားလုံး မိနစ်နှစ်ဆယ် အနားယူလို့ရတယ်။"
အားလုံး ကြောင်သွားကြသည်။ ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ ကြားဖြတ်နားချိန် ပေးတယ်ဟုတ်လား? ချီရှသည် စားပွဲအလယ်ရှိ နာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ နိုးလာပြီးကတည်းက နာရီဝက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ အခုအချိန်က ၁၂ နာရီခွဲ ရှိပြီ ဖြစ်သည်။
'ဆိုလိုတာက ဒီ ကြားဖြတ်နားချိန်က မဖြစ်မနေ နားခိုင်းတာပေါ့' ချီရှက တွေးနေမိသည်။ '၁၂ နာရီခွဲ ရောက်တာနဲ့ ဘယ်သူက ပုံပြောနေပါစေ၊ မိနစ်နှစ်ဆယ် မဖြစ်မနေ နားရမယ်ပေါ့...'
ဒါပေမဲ့ ဂိမ်းက စတာ မိနစ် ၃၀ ပဲ ရှိသေးတာကို မိနစ် ၂၀ တောင် နားချိန်ပေးတာလား? ချီရှ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ဤအချက်မှာ သူ အဓိက အာရုံစိုက်ရမည့်အရာ မဟုတ်မှန်း သိလိုက်သည်။ ဤဂိမ်းကို စီစဉ်သူမှာ အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်သောကြောင့် သာမန်လူတစ်ယောက်၏ ရှုထောင့်မှနေ၍ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်နေရန် မလိုပေ။
သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ စိတ်ထဲတွင် အထပ်ထပ် ပြန်သတိပေးနေမိသည်။ 'ငါ့နာမည်က လီမင်၊ ဆန်းတုံးပြည်နယ်က ဖြစ်တယ်။'
အားလုံးက တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မသက်မသာ ဖြစ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။ ကြားဖြတ်နားချိန် ဟု ဆိုသော်လည်း အခြေအနေမှာ ပို၍သာ တင်းမာလာသည်။
"ကျွန်တော် မေးပါရစေ... ကျွန်တော်တို့ စကားပြောလို့ ရမလား?" ဗလကောင်းကောင်းနှင့်လူက ဆိတ်ခေါင်းစွပ်လူကို မေးလိုက်သည်။
"ရတာပေါ့။ ဒါက မင်းတို့ရဲ့ အားလပ်ချိန်ပဲ၊ ငါ ဝင်စွက်ဖက်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိဘူး။"
ဗလကောင်းကောင်းနှင့်လူက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဆရာဝန်ကျောက်ဘက်ကို တစ်ဖန် လှည့်လိုက်သည်။ "ဆရာဝန်ကျောက်၊ ခင်ဗျားက ဘယ်ကလဲ?"
ဆရာဝန်ကျောက်၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားသည်။ "ခင်ဗျားက အစကတည်းက ကျွန်တော့်အပေါ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေတာပဲ။ ကျွန်တော် ဘယ်ကလဲဆိုတာ ဘာလို့ ပြောပြနေရမှာလဲ?"
"နားမလည်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော် မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး" ဗလကောင်းကောင်းနှင့်လူက အေးဆေးစွာ ပြောသည်။ "ခင်ဗျားက အချက်အလက်တွေ ပိုပြောပြလေ၊ ခင်ဗျားဇာတ်လမ်းက ပိုပြီး ယုံကြည်စရာကောင်းလေပဲ။ တခြားသူတွေအားလုံး သူတို့ရဲ့ ဇာတိကို ပြောပြနေကြတာပဲ၊ ခင်ဗျားလည်း ဖုံးကွယ်ထားစရာ မလိုဘူး မဟုတ်လား?"
"ကျွန်တော် များများပြောလေ၊ ပိုပြီး အမှန်နဲ့ တူလေပေါ့ ဟုတ်လား?" ဆရာဝန်ကျောက်က အေးစက်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "စကားများရင် အမှားပါတတ်တယ် ဆိုတာပဲ ကျွန်တော် သိတယ်။ စည်းကမ်းက အကြွင်းမဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ ဇာတ်လမ်းက လုံလောက်နေပြီ။ နောက်ပြီး ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မယုံဘူး။"
"ခင်ဗျားပြောတာက တစ်ဖက်သတ် ဆန်လွန်းတယ်" ဟု ဗလကောင်းကောင်းနှင့်လူက မှတ်ချက်ပေးသည်။ "ကျွန်တော်တို့ ကိုးယောက်ထဲမှာ ရန်သူက တစ်ယောက်တည်းပါ။ အကယ်၍ ခင်ဗျားက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အားလုံး စုပေါင်းပြီး လိမ်ညာသူကို ရှာဖွေနိုင်တယ်။ ခင်ဗျားက ဖုံးကွယ်ထားလေ၊ သံသယ ပိုအဖြစ်ခံရလေပဲ။ ဒါက ကျွန်တော် ဒုတိယအကြိမ် မေးတာပါ၊ ခင်ဗျား ဆက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားဦးမှာလား?"
ဗလကောင်းကောင်းနှင့်လူမှာ စစ်ဆေးမေးမြန်းခြင်းတွင် ကျွမ်းကျင်ပုံရပြီး ဆရာဝန်ကျောက်ကို ယုတ္တိရှိသော စကားလုံးအနည်းငယ်ဖြင့် ထောင့်ပိတ်မိအောင် လုပ်လိုက်သည်။ သူ၏ စကားထဲတွင် အဓိပ္ပာယ် ပါဝင်နေသည်။ လိမ်ညာသူ တစ်ယောက်သာ တခြားသူများကို ယုံစရာ မလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုသူသည် လူတိုင်း၏ ဝိသေသကို သိနေပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ထို့ကြောင့် ဆရာဝန်ကျောက်က ဆက်လက် ဖုံးကွယ်နေမည်ဆိုပါက သူသည် လူတိုင်း၏ သံသယပစ်မှတ် ဖြစ်လာပေတော့မည်။
သို့သော် အာရုံကြောခွဲစိတ်ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်သူသည် အားနွဲ့သူ မဟုတ်ပေ။ သူသည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်တော့်ကို အရင်ဖြေပါ၊ ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ? ဘာအလုပ်လုပ်လဲ?"
"ကျွန်တော်လား?" ဗလကောင်းကောင်းနှင့်လူမှာ ဆရာဝန်ကျောက်က သူ့ကို ပြန်အလှည့်ပေးလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် အမူအရာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ဇာတ်လမ်းအပြီးမှာ ကျွန်တော့်ကို ဇွတ်မေးနေတာဆိုတော့၊ ခင်ဗျားဇာတ်လမ်း မပြောခင် ခင်ဗျားကို ကျွန်တော် ပြန်မေးတာ တရားမျှတတယ်လို့ ထင်ပါတယ်" ဆရာဝန်ကျောက်က ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။ "ဒါက မျှတတဲ့ အလဲအလှယ် မဟုတ်ဘူးလား?"
ခဏတာ စဉ်းစားပြီးနောက် ဗလကောင်းကောင်းနှင့်လူက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဖုံးကွယ်ထားစရာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော့်နာမည်က လီရှန့်ဝူ (Li Shangwu) ပါ၊ ကျွန်တော်က ရဲအရာရှိ တစ်ယောက်ပါ။"
သူ ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ သူ့ထံသို့ ရောက်သွားကြသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရဲအရာရှိဆိုသော စကားလုံးသည် လူတိုင်းအား ဖော်ပြမရနိုင်သော လုံခြုံမှုမျိုးကို ပေးစွမ်းလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားက ရဲလား?!" ဆရာဝန်ကျောက်မှာ အံ့သြသွားသည်။ ဒီလူက အစကတည်းက ဘာကြောင့် တစ်ဖက်လှည့်နဲ့ စုံစမ်းမေးမြန်းနေရသလဲဆိုတာ အခုမှ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ သူက လူတိုင်း အသက်ရှင်ဖို့အစီအစဉ်ကို ပထမဆုံး အဆိုပြုခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် တကယ်ပင် လူတိုင်းကို ကယ်တင်ချင်ပုံရသည်။
ဆရာဝန်ကျောက်၏ အမူအရာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ စောစောက ကျွန်တော့်ရဲ့ အပြုအမူအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်က ကျန်းစူး (Jiangsu) ပြည်နယ်ကပါ။"
ထိုအချိန်တွင် တက်တူးနှင့်လူဖြစ်သော ချောင်ကြားကျင့်မှာ တည်ကြည်သော မျက်နှာထားနှင့် ရှိနေသည်။ "ဆရာဝန်ကျောက်၊ ခင်ဗျားက ဒီရဲအရာရှိ လီ ပြောတာကို တကယ်ပဲ ယုံတော့မှာလား?"
"ဟင်?" ဆရာဝန်ကျောက်က ချောင်ကြားကျင့်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ?"
ချောင်ကြားကျင့်က စားပွဲကို လက်ချောင်းများဖြင့် ခေါက်လိုက်ပြီး အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အခုက ကြားဖြတ်နားချိန်လေ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်... အခုအချိန်မှာ ဘယ်သူမဆို လိမ်နေနိုင်တာပဲ။"