အခန်း ၄၉ - အင်တာနက်
ချောင်ကြားကျင့်သည် သူ၏ခါးတွင် ချိတ်ထားသော အဝတ်အိတ်ကို တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ကမ်းပေးလိုက်ပြီးနောက် လင်းချင်းကလည်း ထပ်တူလိုက်လုပ်သည်။ ထျန်ထျန်မှာမူ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း သူမ၏ အခြေအနေအရ စဉ်းစားချင့်ချိန်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အဝတ်အိတ်ကို ပေးလိုက်ရတော့သည်။
ချီရှသည် အဝတ်အိတ်အားလုံးကို စုစည်းကာ နေရာချထိုင်ပြီး စတင်စစ်ဆေးသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် သူသည် အိတ်ခွံတစ်ခုကို ဘေးသို့ဖယ်လိုက်ပြီး လူစုဘက်လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ စုစုပေါင်း လူငါးယောက်စာ တာအို ၉၅ ခု ရတယ်။ ဒီအရေအတွက်က ငါတို့လေးယောက်ကြားထဲမှာ အညီအမျှ ခွဲလို့မရဘူး။ ဒါကြောင့် အရင်က ကျန်ခဲ့တဲ့ တာအို တစ်ခုနဲ့ ပေါင်းလိုက်ရင် စုစုပေါင်း ၉၆ ခု ဖြစ်သွားမယ်။ ဆိုလိုတာက တစ်ယောက်ကို ၂၄ ခုစီ ရလိမ့်မယ်။”
သူသည် အဝတ်အိတ် သုံးလုံးကို ပြန်ကမ်းပေးရင်း— “ငါ အညီအမျှ ခွဲထားပြီးပြီ။ အခုပဲ ပြန်ရေတွက်ကြည့်ကြပါ၊ နောက်မှ လိုနေတယ်ဆိုရင် ငါ တာဝန်မယူဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ထျန်ထျန်သည် သူမ၏ အိတ်ကို အမြန်လှမ်းယူကာ အတွင်းမှ ရွှေရောင်လုံးကလေးများကို စေ့စေ့စပ်စပ် ရေတွက်တော့သည်။ တကယ်ပင် ၂၄ ခု တိတိရှိပြီး တစ်ခုမျှ မလျော့ချေ။ လင်းချင်းနှင့် ချောင်ကြားကျင့်မှာမူ ထပ်မံစစ်ဆေးခြင်းမပြုဘဲ သူတို့၏ ခါးတွင် ပြန်လည်ချိတ်ဆွဲလိုက်ကြသည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ထပ်မစစ်တော့ဘူးလား?” ချီရှက မေးလိုက်သည်။ “ငါက လူလိမ်တစ်ယောက်ပဲလေ။”
“ကိစ္စမရှိပါဘူး” လင်းချင်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။ “အကယ်၍ နောက်မှ လိုနေတာတွေ့ရင် မင်းဆီကနေ ငါ ပြန်လုလိုက်ရုံပဲ။”
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလို လှည့်ကွက်တွေနဲ့ အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့တော့။ ငါ နောက်တစ်ခါ အလိမ်မခံတော့ဘူး” ချောင်ကြားကျင့်က လက်ကာပြရင်း ဝင်ပြောသည်။ “ဒါနဲ့ နောက်ထပ် ဘယ်သွားကြမလဲ?”
ချီရှသည် ချောင်ကြားကျင့် ကိုင်ထားသော ဝက်ဝံလက်မောင်းကို ခဏမျှ ကြည့်လိုက်ပြီး— “သွားစားကြရအောင်” ဟု ဆိုသည်။
……
သူတို့အုပ်စု၏ အစီအစဉ်မှာ ရိုးရှင်းပါသည်။ ဝက်ဝံလက်မောင်းကို ချက်ပြုတ်နိုင်လျှင် အရသာ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ဗိုက်ဝဖို့အတွက် စားကြမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပျက်စီးနေသော ဤမြို့ပျက်ကြီးထဲတွင် ချက်ပြုတ်ရန် လိုအပ်သည်များကို ရှာဖွေဖို့မှာ အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ သန့်ရှင်းသော ရေအရင်းအမြစ်၊ မီးဖို၊ အိုး သို့မဟုတ် မီးခြစ်များကို အလွယ်တကူ ရှာမတွေ့နိုင်ချေ။ စွန့်ပစ်ထားသော အဆောက်အအုံများအတွင်း တစ်နာရီကျော်ကြာ လိုက်လံရှာဖွေပြီးနောက်တွင်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့သေးပေ။
စွန့်ပစ်ထားသော စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်သောအခါ ချောင်ကြားကျင့်မှာ စိတ်မရှည်တော့ချေ။ “ဒီအတိုင်း ဆက်သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး” ဟု ဆိုကာ ဝက်ဝံလက်မောင်းကြီးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး နာကျင်နေသော သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ “ဒီအသားတုံးကြီးကို သယ်နေရတာ မလွယ်ဘူးဗျ။ ငါတို့ ဗိုက်ဆာလို့ မသေခင်မှာ ပင်ပန်းလို့ အရင်သေကုန်လိမ့်မယ်။”
“ပင်ပန်းသွားပြီနော်” လင်းချင်းက ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “ငါ ခဏသယ်ပေးရမလား?”
“မလိုပါဘူး။”
“ဒီနေရာမှာတော့ မျှော်လင့်ချက်ရှိပုံရတယ်” ထျန်ထျန်က စားသောက်ဆိုင်ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။ ဆိုင်မှာ အပျက်အစီး နည်းပါးလှသည်။ တကယ်ပင် ထိုနေရာတဝိုက် ရှာဖွေပြီးနောက် စားပွဲတစ်ခုအောက်တွင် ဝှက်ထားသော အလူမီနီယံအိုးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနည်းငယ် ပိန်လိမ်နေသော်လည်း သန့်ရှင်းပုံရသည်။
“မီးစိုက်ဖို့ ထင်းတွေလည်း အများကြီးရှိတာပဲ” ချီရှက ပျက်စီးနေသော ပရိဘောဂများကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။ “ငါတို့မှာ ရေနဲ့ မီးစိုက်ဖို့ နည်းလမ်းပဲ လိုတော့တယ်။”
“ငါ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်” ထျန်ထျန်က ဆိုင်နောက်ဘက်သို့ ဦးတည်ရင်း ပြောသည်။ “အဲဒီမှာ ရေရှိနိုင်တယ်။”
ချီရှက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အခန်းထဲတွင် အခြားအသုံးဝင်မည့် ပစ္စည်းများကို ဆက်ရှာသည်။ ခဏအကြာတွင် ထျန်ထျန်ကို တစ်ယောက်တည်း လွှတ်ထားရန် မသင့်တော်ကြောင်း သူ သတိပြုမိသွားသည်။ ထို့ကြောင့် ချောင်ကြားကျင့်ဘက်လှည့်ကာ— “ချောင်ကြားကျင့်၊ ထျန်ထျန်နောက်ကို လိုက်သွားလိုက်ဦး။ ဒေသခံတွေ ရှိမလားဆိုတာ သတိထားကြည့်ဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“နားလည်ပြီ” ချောင်ကြားကျင့်က မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရသေးမီမှာပင် ထျန်ထျန်၏ အသံကို အတွင်းမှ ကြားလိုက်ရသည်။
“ဟင်? မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ?”
“အာ! အစ်မ၊ ဒီမှာ တွေ့ရတာ တကယ် အံ့ဩဖို့ကောင်းလိုက်တာ!”
ထျန်ထျန် စကားပြောနေသည့် အသံမှာ အမျိုးသမီးအသံ ဖြစ်နေသည်။ ချီရှနှင့် ချောင်ကြားကျင့်တို့ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားကြသည်။ ထိုနေရာတွင် အနည်းငယ် ဖိုင့်ဖိုင့်ကိုယ်လုံးရှိသော အမျိုးသမီးငယ်မှာ ထျန်ထျန်၏ လက်မောင်းကို ရင်းနှီးစွာ ချိတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“လူကြီးမင်းတို့ အကုန်လုံး ဒီမှာ ရှိနေကြတာပဲလား? ဒါ ကံကြမ္မာပဲလား မသိဘူးနော်” ထိုအမျိုးသမီးက ပြုံးလျက် ပြောသည်။
ချီရှ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်သွားပြီး သူမကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်း ငါတို့နောက်ကို လိုက်လာတာလား?”
အမျိုးသမီးငယ်က အံ့ဩဟန်ဆောင်ကာ— “ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲဟင်? ကျွန်မ ဒီကို အရင်ရောက်နေတာပါ။”
ချောင်ကြားကျင့်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် ဘာကြောင့် ဒီနေရာမှာ တမင်တကာ စောင့်နေရသနည်း?
“တစ်ခုခု ရှာနေကြတာလားဟင်?” အမျိုးသမီးငယ်က ဆက်မေးသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့ ရေနဲ့ မီးစိုက်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာနေတာ” ထျန်ထျန်က ပြန်ဖြေသည်။
“ရေနဲ့ မီးစိုက်ဖို့ ဟုတ်လား?” အမျိုးသမီးငယ်က သာယာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “လူကြီးမင်းတို့ ကံကောင်းတာပဲ။ အဲဒါတွေ အကုန်လုံး ဒီမှာ ရှိနေပြီးသား။”
ချီရှ၏ သံသယအကြည့်များကြားမှာပင် ထိုအမျိုးသမီးငယ်သည် နံရံကပ်ဗီဒိုတစ်ခုဆီသို့ သွားကာ ခြေဖျားထောက်၍ ဖွင့်လိုက်သည်။ အတွင်းတွင် ရေအပြည့်ပါသော ပလတ်စတစ် ပုံးအချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူမသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ မီးခြစ်တစ်လုံးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ “တွေ့လား?”
ချီရှအတွက်မူ ဤအရာအားလုံးသည် တိုက်ဆိုင်လွန်းနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ကြိုတင်စီစဉ်ထားသလိုပင်။ ထျန်ထျန်ကမူ အမျိုးသမီးငယ်ထံမှ မီးခြစ်ကို ဝမ်းသာအားရ လှမ်းယူလိုက်ပြီး— “ဒါကို ငါတို့ကို တကယ် ချေးပေးမှာလား ညီမလေး?” ဟု မေးသည်။
“အစ်မကလည်း၊ အားနာစရာ မလိုပါဘူး” အမျိုးသမီးငယ်က ဖော်ရွေသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “တို့တွေလို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအချင်းချင်း ကူညီရမှာပေါ့။”
ထျန်ထျန်၏ သံသယများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျေးဇူးတင်စကားများ တရစပ် ပြောတော့သည်။
“မင်း ဘာလိုချင်လို့လဲ?” ချီရှက သတိထားနေသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးငယ်က နားမလည်ဟန်ဖြင့် သူ့ဘက်လှည့်ကာ— “ကျွန်မ ဘာလိုချင်ရမှာလဲ? ဘာမှ မလိုချင်ပါဘူး။ ကူညီပေးချင်ရုံ သက်သက်ပါ။”
“အဲဒီအတိုင်းပဲ ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ” ချီရှက ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်ပြီး ထင်းဖြစ်နိုင်မည့် အရာများကို စတင်စုဆောင်းတော့သည်။
“ဟို အစ်ကိုက တော်တော် ထူးဆန်းတာပဲနော်” အမျိုးသမီးငယ်က မျက်လုံးလေးကလည်ကလည်ဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “သူက ဘာလို့ ကျွန်မကို အဲဒီလောက် သံသယဝင်နေရတာလဲ မသိဘူး။”
“သူ့စိတ်က အဲဒီလိုပဲ ညီမလေးရဲ့။ ကျင့်သားရသွားရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ” ထျန်ထျန်က ပြုံးပြီး— “ညီမလေး နာမည်က ဘယ်သူလဲ?” ဟု မေးလိုက်သည်။
“အစ်မက ကျွန်မကို ရှောင်ရှောင် လို့ပဲ ခေါ်ပါ”
လင်းချင်းသည် ရှောင်ရှောင်ကို အခန်းတစ်ဖက်မှ စောင့်ကြည့်နေရင်း စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ဖိုင့်ဖိုင့်ရှိပြီး ပုခုံးကျယ်ကာ အင်္ကျီပွပွ ဝတ်ထားသော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်နှာမှာမူ ထူးထူးခြားခြား ပိန်လှီနေသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မျက်နှာမှာ တစ်မျိုးစီ ဖြစ်နေသလို ခံစားရသည်။
“ရှောင်ရှောင်၊ ငါတို့နဲ့အတူတူ ထမင်းစားသွားပါဦး” ထျန်ထျန်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ “ဒီဝက်ဝံလက်မောင်းကို ငါတို့လေးယောက်တည်းနဲ့ အကုန်စားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဟုတ်ကဲ့” ရှောင်ရှောင်က ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်သည်။
ရှောင်ရှောင်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနိုင်သည်ကို ချီရှ သိနေသော်လည်း ဆက်ပြီး အကျပ်မကိုင်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမအနေဖြင့် ပညာရှိရှေ့မှာ လာပြီး အစွမ်းပြဖို့ မကြိုးစားရန်သာ သူ မျှော်လင့်မိသည်။
ချောင်ကြားကျင့်က အုတ်ခဲအချို့ကို စုစည်းကာ ယာယီမီးဖိုတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ သူသည် သစ်သားစအချို့ကို ထည့်ကာ မီးစိုက်လိုက်၏။ ရှောင်ရှောင်၏ အကူအညီဖြင့် ထျန်ထျန်သည် အိုးကို ဆေးကြောကာ မီးဖိုပေါ်တင်ပြီး ရေစတင် နွေးတော့သည်။
ချီရှက ဝက်ဝံလက်မောင်းကို ကိုင်တွယ်ရန် တာဝန်ယူလိုက်သည်။ သူ့တွင် အိမ်၌ ဟင်းချက်သည့် အတွေ့အကြုံရှိသော်လည်း ဝက်ဝံလက်မောင်းကိုမူ ပထမဆုံး ကိုင်တွယ်ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကြက်သားတစ်ကောင်ကို ပြင်ဆင်သလိုမျိုးပဲ သူ ပြုလုပ်လိုက်သည်။ အမွှေးများ ကျွတ်သွားစေရန် အသားကို ရေနွေးပူဖြင့် အရင်စိမ်လိုက်ပြီးမှ အရေခွံကို ခွာကာ သွေးများကို သန့်ရှင်းသော ရေဖြင့် ဆေးကြောလိုက်သည်။ သူသည် ရှောင်ရှောင်ကို အသားနှင့် အနားမကပ်ရန် တင်းကြပ်စွာ တားမြစ်ထားပြီး မည်သူမျှလည်း ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိကြချေ။
ထိုအချိန်တွင် ချောင်ကြားကျင့်က မီးဖိုချောင်ထဲမှ သံချေးတက်နေသော ဓားတစ်လက်ကို ရှာတွေ့လာသည်။ အမြန်ဆေးကြောပြီး သွေးလိုက်ပြီးနောက် သူသည် ဝက်ဝံလက်မောင်းကို အတုံးလေးများ တုံးကာ အိုးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့ လုပ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးမှာ အသားဟင်းရည် ပူပူလေးတစ်အိုးပင် ဖြစ်သည်။
အိုးထဲမှ ရေများ တဖြည်းဖြည်း ဆူပွက်လာသည်နှင့်အမျှ တဗွက်ဗွက် မြည်သံလေးကသာ အခန်းထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော အသံအဖြစ် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူတို့အုပ်စုသည် အိုးကို ဝိုင်းကြည့်ရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေကြသည်။ ခဏအကြာတွင် လင်းချင်းက စကားစလိုက်သည်။
“ဝက်ဝံသားက တကယ်ရော စားလို့ကောင်းပါ့မလား?”
“ကောင်းမှာပါ” ချောင်ကြားကျင့်က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြန်ဖြေသည်။ “မင်း ဝက်ဝံလက်ဖဝါးဟင်းကို တစ်ခါမှ မစားဖူးဘူးလား?”
“ရှင်က စားဖူးလို့လား?” ထျန်ထျန်က စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။
“အေး၊ ငါ တစ်ခါတော့ စားဖူးတယ်” ချောင်ကြားကျင့်က အတိတ်ကို ပြန်သတိရဟန်ဖြင့် ပြောသည်။ “အရသာကတော့ တကယ် မေ့လို့မရဘူး။ ငါ ဒီကနေ လွတ်သွားရင် အဲဒါကို နောက်တစ်ခါ ထပ်စားချင်သေးတယ်။”
ထျန်ထျန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ရှင်ကတော့ တကယ်ကို ရာဇဝတ်ကောင်ပဲ။”
“ရာဇဝတ်ကောင် ဟုတ်လား?” ချောင်ကြားကျင့်က နားမလည်သဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ထျန်ထျန်၊ မင်း နေကောင်းရဲ့လား? ငါက ဝက်ဝံကို ကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ၊ ဆိုင်မှာ မှာစားတာလေ။”
“ဝက်ဝံလက်ဖဝါး စားတာက ဥပဒေနဲ့ မလွတ်ကင်းဘူးရှင့်” ထျန်ထျန်က ပြန်ပြောသည်။ “အရသာရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ အဖမ်းခံရမှာနဲ့ တန်လို့လား?”
“မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ?” ချောင်ကြားကျင့်က ထျန်ထျန်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘယ်တုန်းက ဝက်ဝံလက်ဖဝါး စားတာက ဥပဒေနဲ့ မလွတ်ကင်းဖြစ်သွားတာလဲ?”
ထျန်ထျန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူမနှင့် ချောင်ကြားကျင့်ကြားတွင် တစ်စုံတစ်ခု ကွာဟနေသည်ဟု ခံစားရသည်။ တခါတလေ သူတို့က စကားပြောရ အဆင်ပြေသော်လည်း တခါတလေကျပြန်တော့ ကမ္ဘာခြားနေသလို ခံစားရပြန်သည်။
“ရှင် အင်တာနက်လေး ဘာလေးလည်း သုံးဦးမှပေါ့” ထျန်ထျန်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။ “ကိုယ့်ရဲ့ မသိနားမလည်မှုကို ဒီလောက်ကြီး ထုတ်မပြပါနဲ့တော့။”
“အင်တာနက် ဟုတ်လား?” ချောင်ကြားကျင့်က ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး— “မင်းပြောတာက... ဟိုလွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ခေတ်စားခဲ့တဲ့ အင်တာနက်ဆိုတာကို ပြောတာလား?”