အခန်း ၄၆ - တောင်တစ်လုံးပေါ်က ကျားနှစ်ကောင်

ချီရှတွင် အခြားလှည့်ကွက်များ မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းရှန်းသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ချီရှသည်လည်း မတွန့်ဆုတ်ဘဲ အနားရှိ ကုလားထိုင်နှစ်လုံးကို သူတို့ကြားတွင် အတားအဆီးဖြစ်အောင် တွန်းပို့လိုက်သည်။ ကျန်းရှန်းမှာ အရပ်ရှည်ပြီး ထွားကြိုင်းသော်လည်း ဒဏ်ရာများကြောင့် အနည်းငယ် လေးလံနေသဖြင့် ကုလားထိုင်များကို တိုက်မိကာ ဟန်ချက်ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။

‘ကုန်းပေါ်သို့ ရောက်လာသော နဂါးသည် ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်’ ဟု ချီရှ စိတ်ထဲမှ ရွတ်ဆိုရင်း ကုလားထိုင်ကို နင်းကာ လေထဲသို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ကျန်းရှန်း ဟန်ချက်ပြန်မထိန်းနိုင်မီမှာပင် ချီရှသည် သူ၏ ကိုယ်အလေးချိန်ဖြင့် ကျန်းရှန်းအပေါ်သို့ ဖိချလိုက်တော့သည်။ ကျန်းရှန်းသည် မျက်မှန်ကြီး သို့မဟုတ် ဦးလူတို့လို မဟုတ်ဘဲ ခြောက်လှန့်ရုံဖြင့် အလုပ်မဖြစ်မှန်း သူသိသည်။ ထို့ကြောင့် ချီရှသည် ကျန်းရှန်းအပေါ် ခွစီးလျက် ထိုလူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီ မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်တော့သည်။

ကျန်းရှန်းသည် ဗီဇစိတ်အရ သူ၏ မေးစေ့နှင့် ဘေးဘက်များကို ကာကွယ်ရန် လက်မောင်းများကို မြှောက်လိုက်ပြီး၊ လက်မောင်းကြားမှနေ၍ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အကဲခတ်နေသည်။ သူသည် ချီရှ၏ လက်သီးချက်များ မည်သည့်ဘက်မှ လာမည်ကို ခန့်မှန်းတွက်ဆပြီး အံကြိတ်ခံနေ၏။ ချီရှ၏ လက်သီးချက်များမှာ ကျန်းရှန်း၏ ကျောက်တုံးလို မာကျောလှသော လက်မောင်းများပေါ်သို့ တဖုန်းဖုန်း ကျရောက်နေသည်။

“မင်း... သေချင်နေတာလား!”

ကျန်းရှန်းက အသင့်ပြင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ချီရှ၏ လက်သီးကို သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကြားတွင် ညှပ်၍ ဖမ်းချုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ချီရှ၏ လက်မောင်းကို ဘေးသို့ လိမ်လိုက်ပြီး ရရှိလာသော အရှိန်ဖြင့် ချီရှကို လွှဲပစ်လိုက်တော့သည်။ ချီရှမှာ ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားပြီး ကျန်းရှန်းမှာလည်း အချုပ်အနှောင်မှ လွတ်မြောက်သွား၏။

“ငါ မင်းကို တကယ် အထင်သေးခဲ့မိတာပဲ...” ကျန်းရှန်းက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်ကာ ကိုယ်ပေါ်က ဖုန်များကို ခါရင်း ပြောသည်။ “မင်း ဒီကို မလာခင်က လူသတ်သမားလား? ဘယ်သူက ဒီလို တိုက်ခိုက်လို့လဲ?”

ချီရှသည်လည်း အမောတကောဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်နေ၏။ သူသည် ရှိသမျှ အားအင်အကုန်သုံး၍ တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းရှန်းမှာ ဘာမှမဖြစ်သလို ရှိနေဆဲပင်။

“ဟေး၊ ဟေး၊ ဟေး!!” မျက်မှန်ကြီးက စိုးရိမ်တကြီး ပြေးလာသည်။ “မင်းတို့ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ တိုက်ခိုက်နေကြတာလဲ? အရင် စိတ်လျှော့ကြပါဦး...”

“ငါ စိတ်မလျှော့နိုင်တော့ဘူး” ကျန်းရှန်းက ဒေါသတကြီး ရယ်လိုက်သည်။ “ဒီကောင်လေး လုံးဝ လက်လျှော့ အရှုံးပေးတဲ့အထိ ငါ ဆုံးမရမယ်။”

ချီရှ နောက်ထပ် ဗျူဟာတစ်ခု မစဉ်းစားနိုင်မီမှာပင် ကျန်းရှန်းက ကုလားထိုင်များကို ဘေးသို့ ဖယ်ထုတ်ကာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး၊ တိုင်လုံးကြီးသဖွယ် သန်မာလှသော သူ၏ လက်မောင်းကြီးဖြင့် ချီရှ၏ မျက်နှာကို လွှဲရိုက်လိုက်တော့သည်။

လက်သီးချက် မထိမှန်မီမှာပင် ချောင်ကြားကျင့်က လက်လှမ်းပြီး ကျန်းရှန်း၏ လက်မောင်းကို ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။ “ဗိုက်ပူကောင်၊ မင်း သူ့ကို ရိုက်လို့မရဘူး။”

သူ၏ တိုက်ခိုက်မှု အဟန့်အတား ဖြစ်သွားသဖြင့် ကျန်းရှန်းက အားထပ်စိုက်လိုက်သော်လည်း၊ ရှေ့က တက်တူးများနှင့် လူပိန်လေးမှာ ထင်ထားသည်ထက် သန်မာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ လက်မောင်းကို လှုပ်၍မရတော့ချေ။

“ကောင်းပြီ၊ နောက်တစ်ယောက်က ဝင်ရှုပ်ချင်သေးတာကိုး” ကျန်းရှန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ရင်း— “ငါ သူ့ကို ဘာလို့ ရိုက်လို့မရရမှာလဲ?”

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ငါ့ရဲ့ဦးနှောက်ဖြစ်နေလို့ပဲ” ချောင်ကြားကျင့်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “မင်းသာ သူ့ခေါင်းကို တစ်ခုခုဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ရင် တို့နှစ်ယောက်လုံး လူအတွေ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့။”

“သူက မင်းရဲ့ဦးနှောက်ဟုတ်လား?” ကျန်းရှန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးသည်။ “ဒါဆို မင်းက ဘာလဲ?”

“ငါလား?...” ချောင်ကြားကျင့်သည် ကျန်းရှန်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်မောင်းတက်တူးများနှင့် ကျစ်လျစ်လှသော ကြွက်သားများ ပေါ်လာတော့သည်။ “မင်း တကယ် သိချင်တယ်ဆိုရင်တော့... ငါက သူ့ရဲ့လက်သီးပဲ။”

ကျန်းရှန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး— “စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ ဒါဆိုရင်လည်း ဒီ လက်သီး ကို ငါ စမ်းကြည့်ရမှာပေါ့” ဟု ဆိုကာ လက်ဝှေ့ အနေအထား ပြင်လိုက်သည်။

ကျန်းရှန်းသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ခါးကို လိမ်လျက် ချောင်ကြားကျင့်ထံသို့ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက် တစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ ချောင်ကြားကျင့်က ငုံ့ရှောင်လိုက်ပြီး ကျန်းရှန်းနှင့် အကွာအဝေးကို လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လိုက်ကာ ညာလက်ဖြင့် ပင့်လက်သီး တစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။ ကျန်းရှန်းက ခေါင်းကို တိမ်း၍ ရှောင်လိုက်ပြီး အနေအထားကို ချက်ချင်း ပြန်ပြင်လိုက်သည်။ သူသည် ညာလက်ဖြင့် ကာကွယ်ရင်း ချောင်ကြားကျင့်နှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းသို့ ပြန်ဆုတ်လိုက်၏။

ခဏမျှ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဖက်လူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် အတွေ့အကြုံကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်ကြသည်။ ထိုသို့ သိရှိလိုက်ပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် ကျန်းရှန်းက ရှေ့တိုး၍ ဘယ်လက်ဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးလိုက်ပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ချောင်ကြားကျင့်က မရှောင်တော့ဘဲ ကျန်းရှန်း၏ လက်မောင်းတစ်ခုလုံးကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ၁၈၀ ဒီဂရီ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး၊ ပြန်အကျတွင် သူ၏ ခြေထောက်ဖြင့် ကျန်းရှန်း၏ လည်ပင်းကို ချိတ်ကာ ကိုယ်အလေးချိန်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲလှဲချလိုက်တော့သည်။

သူသည် ကျန်းရှန်း၏ လက်မောင်းကို သူ၏ ပေါင်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ညှပ်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အနောက်သို့ ဆွဲယူထားသည်။ သူ၏ ခြေထောက်တစ်ဖက်က ကျန်းရှန်း၏ လည်ပင်းကို ဖိထားပြီး၊ နောက်တစ်ဖက်က ရင်ဘတ်ကို ဖိရန် ပြင်နေသည်။ ကျန်းရှန်းမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားသော်လည်း ဤလှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ကိုယ်ခံပညာပေါင်းစုံ (MMA)တွင် အသုံးများသော (လက်မောင်းချုပ်ကွက်) ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ချောင်ကြားကျင့်သာ လက်ကို လိမ်လိုက်နိုင်ပါက ကျန်းရှန်းမှာ လက်လျှော့ အရှုံးပေးရပေတော့မည်။

အခြေအနေ စိုးရိမ်ရမှန်း သိသဖြင့် ကျန်းရှန်းသည် သူ၏ ညာလက်နှင့် ဘယ်လက်ကို ကျစ်လျစ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ဤသို့ဖြင့် ချောင်ကြားကျင့်သည် သူ၏ လက်မောင်းကို အဆုံးထိ ဆွဲဆန့်၍ မရတော့ချေ။ လမ်းဘေးလူမိုက်ပုံစံ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သောသူတစ်ဦးက ဤကဲ့သို့ စံနမူနာကျလှသော နည်းစနစ်ကို သုံးနိုင်ခြင်းအပေါ် ကျန်းရှန်း အံ့ဩနေမိသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သူ့တွင်လည်း နပန်းအတတ်ပညာ အခြေခံ ရှိနေခြင်းပင်။ သူသည် ချောင်ကြားကျင့်၏ လက်မောင်းချုပ်ကွက်မှ မလွတ်မြောက်နိုင်သေးသော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူ လုံးဝ ထိန်းချုပ်ခွင့်မရအောင် ခုခံထားနိုင်သည်။

ကျန်းရှန်း၏ ဘယ်လက်ကို မြဲမြဲ ချုပ်ထားနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိသောအခါ၊ ချောင်ကြားကျင့်သည် သူ၏ ခြေထောက်ကို ကျန်းရှန်း၏ ညာလက်မောင်းပေါ် တင်လိုက်သည်။ သူသည် ခြေထောက်အားကို သုံး၍ ကျန်းရှန်း၏ လက်နှစ်ဖက် ကွာသွားအောင် အတင်း တွန်းထုတ်တော့သည်။ ယခုအခါ ကျန်းရှန်းမှာ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ကျစ်လျစ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း အားနည်းလာနေပြီ ဖြစ်၏။ မကြာမီ ကျန်းရှန်း၏ လက်နှစ်ဖက် ကွာသွားပြီးနောက် သူ၏ ဘယ်လက်မှာ တည့်တည့်ကြီး ဆွဲဆန့်ခံလိုက်ရသဖြင့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ရတော့သည်။

ကျန်းရှန်းသည် သူ၏ ထွားကြိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လက်တံရှည်မှုကို အသုံးချကာ ချက်ချင်းပင် နည်းလမ်းပြောင်းလိုက်သည်။ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်ပြီး ညာလက်ဖြင့် ချောင်ကြားကျင့်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးလိုက်သည်။ ချောင်ကြားကျင့်က ကျန်းရှန်း၏ လည်ပင်းကို ဖိထားသော ခြေထောက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဒူးဖြင့် ကာကွယ်လိုက်ရသည်။ ကျန်းရှန်းက သူ၏ ညာလက်သီးဖြင့် ချောင်ကြားကျင့်ကို ဆက်တိုက် ထိုးနေသဖြင့် ချောင်ကြားကျင့်မှာလည်း ဒူးဖြင့်သာ ဆက်တိုက် ခုခံနေရတော့သည်။

ချုပ်ကွက် အောင်မြင်ရန် အချက်နှစ်ချက် လိုအပ်သည်။ ပထမမှာ တစ်ဖက်လူ၏ လက်မောင်းကို မြဲမြဲ ထိန်းချုပ်ထားရန်နှင့်၊ ဒုတိယမှာ ခြေထောက်များဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ လည်ပင်းနှင့် ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရန် ဖြစ်သည်။ ကျန်းရှန်း၏ တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန်အတွက် ချောင်ကြားကျင့်သည် ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းရှန်းအတွက် ထရပ်ရန် အခွင့်အရေး ရသွားတော့သည်။

ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူကာ ကျန်းရှန်းသည် အားစိုက်ထုတ်ပြီး သူ၏ ဘယ်လက်မောင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျက်ရှိနေသော ချောင်ကြားကျင့်ကို ဖိနှိပ်ရန် လိမ့်ထရပ်လိုက်တော့သည်။ ကျန်းရှန်း လွတ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချောင်ကြားကျင့်က ချက်ချင်းပင် သူ၏ ညာခြေထောက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ကျန်းရှန်း အနားမကပ်နိုင်အောင် တားဆီးလိုက်သည်။ အနားမကပ်နိုင်သဖြင့် ကျန်းရှန်းသည် ချောင်ကြားကျင့်ထံသို့ လက်သီးနှစ်ဖက်ဖြင့် တရစပ် လွှဲရိုက်တော့သည်။ ချောင်ကြားကျင့်သည် လက်မောင်းများဖြင့် ကာကွယ်ရင်း ညာခြေထောက်ဖြင့် ကျန်းရှန်းကို အကွာအဝေးတစ်ခုမှာ ထိန်းထား၏။

ကျန်းရှန်းသည် အပေါ်ပိုင်းကိုသာ အာရုံစိုက်နေချိန်မှာပင်၊ ချောင်ကြားကျင့်သည် သူ၏ ညာခြေထောက်ကို ရုတ်တရက် အောက်သို့ ချလိုက်ပြီး ကျန်းရှန်း၏ ခြေသလုံးကို ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်သည်။ ကျန်းရှန်းမှာ ယိမ်းထိုးသွားပြီး ဟန်ချက် ထပ်မံ ပျက်သွားပြန်သည်။ ချောင်ကြားကျင့်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို သုံး၍ ကျန်းရှန်း၏ အနောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်သွားတော့သည်။

သူသည် ညာလက်မောင်းဖြင့် ကျန်းရှန်း၏ လည်ပင်းကို ပတ်လိုက်ပြီး၊ ညာလက်ကို ဘယ်လက်ဖြင့် မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ကာ အနောက်သို့ ဆွဲလိုက်သည်။ သူသည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲလှဲလျက်(အနောက်မှ လည်ပင်းညှစ်ချုပ်ကွက်) သုံးရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချောင်ကြားကျင့် အချုပ်ကွက်ကို တင်းကျပ်တော့မည့် အချိန်မှာပင် တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကျန်းရှန်းသည် လက်တစ်ဖက်ကို သူ၏ လည်ပင်းရှေ့တွင် ထားနိုင်ခဲ့သဖြင့် အချုပ်ကွက်ကို ထိရောက်စွာ ကာကွယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းရှန်းသည် အချုပ်ကွက်ကို တားဆီးနိုင်ခဲ့သော်လည်း ရုန်းကန်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်မှာ ညပ်နေပြီး ချောင်ကြားကျင့်၏ လက်မှလည်း ရုန်းထွက်၍ မရနိုင်သေးချေ။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တစ်ဖက်ကိုတစ်ဖက် အသာမရနိုင်ဘဲ အကြိတ်အနယ် ဖြစ်နေကြသည်။

“ဟေး... ဗိုက်ပူကောင်...” ချောင်ကြားကျင့်က အံကြိတ်ရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ “မင်း အရှုံးပေးချင်ပြီလား? ငါ့ကို ‘အဖေ’ လို့ ခေါ်ရင် ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်...”

“သောက်ကျိုးနည်းပဲ! ငါ မင်းလက်ထဲမှာ သေရင်သေပါစေ... ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးဘူး...” ကျန်းရှန်းက ပြန်လည် မာန်ဖီလိုက်သည်။ သူ၏ ကြွက်သားများမှာ တင်းမာနေပြီး ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း၊ ချောင်ကြားကျင့်၏ အနေအထားမှာ ခိုင်မာလွန်းလှသဖြင့် ကျန်းရှန်းအတွက် အပေါက်အလမ်း မရှိဘဲ ဖြစ်နေတော့သည်။