အခန်း ၄၃ - စက္ကန့်နှစ်ဆယ်

ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် ဆက်တိုက်ဆိုသလို တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း တစ်ချက်ထက်တစ်ချက် အရှိန်နှင့် အားမာန်မှာ လျော့နည်းလာသည်။ အစောပိုင်းက ပြင်းထန်လှသော ရိုက်ချက်ကြီးများမှာ ယခုအခါ သံပြားကို လက်ဝါးဖြင့် ပုတ်နေသလောက်သာ ရှိတော့၏။

“ဒါ အဆုံးသတ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်” ချီရှက ဝက်ဝံ၏ အားနည်းလာသော တိုက်ခိုက်မှုများကို ကြည့်ကာ မှတ်ချက်ပေးသည်။ “သူ့ရဲ့ အားအင်တွေ ကုန်သွားပြီ။”

ချီရှ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဝက်ဝံကြီးသည် နောက်ဆုံး အားနည်းလှသော ရိုက်ချက်တစ်ချက်ကို ပစ်သွင်းပြီးနောက် သံပြားကို သတိဖြင့် အကဲခတ်နေသည်။ နှာခေါင်းမှ ပြင်းထန်စွာ အသက်ရှူသံ အချို့ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ၎င်းသည် တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ မရသော်လည်း ၎င်းသည် ထပ်မံ မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ နောက်ဆုတ်သွားရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“တကယ်ပဲ ပြီးသွားပြီလား?” ချောင်ကြားကျင့်က သံပြားအစွန်းမှနေ၍ သတိဖြင့် ချောင်းကြည့်သည်။ “ဝက်ဝံက အားရှိသေးပုံရတယ်နော်။”

“တိရစ္ဆာန်တွေက လူတွေနဲ့ မတူဘူး” ချီရှက ရှင်းပြသည်။ “သဘာဝတရားရဲ့ အန္တရာယ်တွေကို အမြဲရင်ဆိုင်နေရတာမို့ သူတို့က သူတို့ရဲ့ အားအင်တွေကို အကုန်အစင် မသုံးပစ်တတ်ကြဘူး။ အားရှိနေသေးရင်တောင်မှ ဒီသံပြားကြီးကို သူတို့ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။”

ချီရှ ပြောသည့်အတိုင်းပင် အာရှဝက်ဝံနက်ကြီးသည် လက်လျှော့လိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားပြီး အနားရှိ အလောင်းတစ်ခုဆီသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ဂိမ်းအစတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သော အမျိုးသမီး၏ အလောင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအလောင်းသည် ဝက်ဝံကြီးအတွက် ပို၍ သေချာပြီး ဘေးကင်းသော အစာအရင်းအမြစ် ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

အရည်များ ပြည့်နေသော ပလတ်စတစ်အိတ်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ အသံမျိုး ထွက်ပေါ်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးရောင်များ စွန်းထင်သွားတော့သည်။ ဝက်ဝံကြီးသည် ပေါက်ထွက်သွားသော ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများကို ၎င်း၏ နှာခေါင်းဖြင့် ထိုးဆွပြီးနောက် နှစ်သက်ရာ အသားစများကို လျှာဖြင့် ရွေးချယ်စားသောက်နေတော့သည်။ မကြာမီမှာပင် အရသာရှိလှသော အစာကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသောက်နေသည့် ‘ဝါးစားသံ’ များက အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

အားလုံးက ထိုစက်ဆုပ်ဖွယ် မြင်ကွင်းကို မကြည့်ရဲသဖြင့် ခေါင်းလွှဲထားကြရသည်။ ဝက်ဝံကြီးမှာ အလောင်းကို ကိုက်ဖြတ်စားသောက်နေစဉ်မှာပင် ၎င်း၏ မျက်လုံးများက သံပြားရှိရာဘက်သို့ စိုက်ကြည့်နေဆဲဖြစ်ရာ နှစ်ဖက်စလုံးကြားတွင် ထူးဆန်းသော တင်းမာမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်နေ၏။ ကံကောင်းသည်မှာ အချိန်ကုန်ခါနီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖိစီးမှုများလှသော ထိုလေထုထဲတွင် ဝက်ဝံကြီးမှာ ထပ်မံ ရန်မမူတော့ဘဲ နံရိုးဖြူဖြူအချို့ ပေါ်လာသည်အထိ အလောင်း၏ ဝမ်းဗိုက်ကိုသာ ဆက်လက် စားသုံးနေသည်။

ချီရှက နာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စက္ကန့် ၃၀ သာ ကျန်တော့သည်။ ဂိမ်းက ပြီးဆုံးတော့မည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အာရှဝက်ဝံနက်ကြီးသည် ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ၎င်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို လှည့်ကာ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာပြန်သည်။ အချိန်ကုန်ခါနီးပြီဖြစ်ကြောင်း သိနေသည့်အလား ၎င်းသည် နောက်ဆုံးအကြိမ် အသည်းအသန် ကြိုးစားအားထုတ်ရန် ရည်ရွယ်ပုံရသည်။

“လာပြီ! ပြင်ထားကြ!” ချီရှက ချောင်ကြားကျင့်ကို သတိပေးလိုက်သည်။

ချောင်ကြားကျင့်သည် ချက်ချင်းပင် ကိုယ်ဟန်ကို ပြင်လိုက်ပြီး သံပြားကို တစ်စောင်း အားပြုထားလိုက်သည်။ သူ၏ အနောက်က အဖွဲ့သားများမှာလည်း အသစ်တစ်ဖန် နိုးကြားလာသော စည်းလုံးမှုဖြင့် ရှေ့ကလူ၏ အင်္ကျီကို မြဲမြဲဆွဲကာ ဝက်ဝံ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန် အသင့်ပြင်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ ဤတိုက်ခိုက်မှုကို တောင့်ခံနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်နေကြသော်လည်း၊ သူတို့ ထိတ်လန့်သွားရသည်မှာ ဝက်ဝံကြီးမှာ နောက်ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ခြင်းပင်။ နှစ်မီတာကျော် မြင့်မားလှသော ထိုအရိပ်ကြီးသည် လူအုပ်အပေါ်သို့ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး...” ချီရှက အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဝက်ဝံကြီးသည် ၎င်း၏ ဧရာမ ရှေ့ခြေထောက်များကို သံပြားပေါ် တင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို သံပြားပေါ်မှ ကျော်၍ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်း၏ ဟောင်းလောင်းပွင့်နေသော ပါးစပ်ကြီးထဲတွင် လူသားအသားစအချို့ ညှပ်နေသည်ကို မြင်နေရ၏။

“ဂရားးးးး!!”

နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြောင့် ချီရှ၏ နားစည်များပင် ကွဲထွက်သွားတော့မတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝက်ဝံ၏ ပုပ်စော်နံလှသော တံတွေးများမှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်ဟပ်သွားပြီး ထိုသတ္တဝါကြီး၏ ကြမ်းတမ်းမှုကို သတိပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

“တောင့်ထားကြ!” မျက်မှန်ကြီးက အော်သည်။

ချောင်ကြားကျင့်သည် အံကြိတ်ကာ ရှိသမျှ အားအင်အကုန်သုံး၍ သံပြားကို ထိန်းထားသည်။ ကီလိုဂရမ် ရာပေါင်းများစွာရှိသော အလေးချိန်ကြီးက သူ့အပေါ်သို့ ဖိကျလာနေပြီး သူ့ကို ပြားချပ်သွားစေရန် ခြိမ်းခြောက်နေ၏။

“ဒီ... သောက်... ဝက်ဝံ...” သူက အသက်ကို ခက်ခဲစွာ ရှူရင်း ပြောလိုက်သည်။

ချီရှသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သံပြားကို အတူတူ ဝိုင်းထိန်းပေးသည်။ ဝက်ဝံကြီး၏ ထိတ်လန့်ဖွယ် ခွန်အားကြောင့် ကျန်သည့်လူများမှာ ခေတ္တမျှ ကြောက်လန့်ကာ တောင့်တင်းနေကြ၏။ သံပြားကို ရှေ့သို့ တွန်း၍မရမှန်း သိသွားသောအခါ အာရှဝက်ဝံနက်ကြီးသည် နည်းဗျူဟာ ပြောင်းလိုက်သည်။ ၎င်းသည် မာန်ဖီလျက် သံပြား၏ အစွန်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်ကာ မိမိဘက်သို့ အတင်း ပြန်ဆွဲတော့သည်။

ချောင်ကြားကျင့်နှင့် ချီရှတို့မှာ ထိုမမျှော်လင့်ထားသော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အရှိန်လွန်သွားပြီး သံပြားကြီးမှာ သူတို့လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။ အရှိန်ပြောင်းလဲမှုကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ဟန်ချက်ပျက်ကာ မှောက်လျက် လဲကျကုန်ကြ၏။

ဒေါင်!!

သံပြားကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး အားလုံးမှာ ဒေါသထွက်နေသော ဝက်ဝံကြီး၏ ရှေ့တွင် အကာအကွယ်မဲ့စွာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ ချောင်ကြားကျင့်နှင့် ချီရှတို့မှာ ဝက်ဝံနှင့် အနီးဆုံးတွင် ရှိနေသဖြင့် အန္တရာယ်မှာ အလွန်ပင် နီးကပ်လှသည်။

သူတို့ တုံ့ပြန်ဖို့ မပြင်နိုင်သေးမီမှာပင် ဝက်ဝံကြီးသည် ၎င်း၏ ဧရာမ လက်ဝါးကြီးဖြင့် ချောင်ကြားကျင့်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ ချောင်ကြားကျင့်သည် ဗီဇစိတ်အရ ဘေးသို့ လိမ့်ရှောင်လိုက်သဖြင့် သီသီလေး လွဲသွားတော့၏။ ဝက်ဝံ၏ လက်ဝါးမှာ သူရှိခဲ့သော မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားရာ မြေကြီးပင် လှိုက်တက်သွားသည်။

“ဟေး! လူလိမ်လေး! မြန်မြန်ထ!” ချောင်ကြားကျင့်က ဘေးသို့ လိမ့်ရင်း အသည်းအသန် အော်ပြောသည်။ “လဲနေရင် မင်း သေလိမ့်မယ်!”

ချီရှမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျက် ထရပ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မလွယ်ကူချေ။ ဝင်တိုက်မှုက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိမှန်ထားသဖြင့် အသက်ရှူရ ခက်ခဲနေပြီး နာကျင်မှုက တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့နေသည်။ သူ ထရပ်ရန် ကြိုးစားတိုင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် လဲကျသွားတော့သည်။

ချောင်ကြားကျင့်မှာ မတ်တပ်ရပ်နိုင်ပြီဖြစ်သော်လည်း ချီရှကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေရသည်။ “ဒါ မကောင်းတော့ဘူး... လူလိမ်လေး၊ ထစမ်းပါ!”

ချီရှ ရုန်းကန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် အာရုံပြောင်းသွားသည်။ ချောင်ကြားကျင့်မှာ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်နေသေးကြောင်း သိသဖြင့် ဝက်ဝံကြီးသည် သူ့ကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး ချီရှဆီသို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် စတင် ချဉ်းကပ်လာတော့သည်။

ချောင်ကြားကျင့်သည် အံကြိတ်ကာ လှုပ်ရှားလိုက်သည်။ သူသည် အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ဝက်ဝံကြီး၏ မျက်နှာဘေးကို သူ၏ ဒူးဖြင့် တိုက်လိုက်သည်။ ဝက်ဝံကြီးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ပိတ်သွားကာ ၎င်း၏ ရှေ့ခြေများဖြင့် ရမ်းသန်း ရိုက်ပုတ်တော့သည်။ ရိုက်ချက်တစ်ခုမှာ ချောင်ကြားကျင့်၏ ဝမ်းဗိုက်ကို တည့်တည့် ထိမှန်သွားတော့သည်။

“အု!”

ရမ်းသန်းရိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အားနည်းသော နေရာကို ထိမှန်သွားခြင်းပင်။ ချောင်ကြားကျင့်သည် အနောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

“ဂတ်... ဂတ်... တောက်...” ချောင်ကြားကျင့်က အသက်ကို ခက်ခဲစွာ ရှူနေရသည်။ နာကျင်မှုကြောင့် သူ၏ နံရိုးများ ကျိုးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“ဘယ်— ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ?” မျက်မှန်ကြီးက ထိတ်လန့်တကြား ထစ်အလျက် မေးသည်။ “သူတို့ကို ကယ်ရမယ်...”

ထိုအချိန်တွင် သူသည် အတွေးတစ်ခု ရလိုက်ပြီး ဦးလူဘက်သို့ အသည်းအသန် လှည့်ပြောလိုက်သည်။ “ဦးလူ! ဖိနပ်ချွတ်ပေးဦး! သူတို့ကို ကယ်ဖို့ ငါ့မှာ အစီအစဉ်ရှိတယ်!”

“ရူးမနေနဲ့!” ဦးလူက ပြန်အော်သည်။ “မျက်မှန်ကြီး၊ မင်းက မီးပုံထဲကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တိုးဝင်မလို့လား? ဝက်ဝံက ပြီးတော့မှာပါ။ သူတို့ကို စားနေတုန်းဆိုရင် တို့တွေ ဘေးကင်းသွားလိမ့်မယ်! အချိန်ကလည်း ကုန်တော့မှာ!”

မျက်မှန်ကြီးက နာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဂိမ်းပြီးဖို့ စက္ကန့်နှစ်ဆယ်ပင် မပြည့်တော့ချေ။ အာရှဝက်ဝံနက်ကြီးသည် ၎င်း၏ လက်မောင်းကို ချီရှထံသို့ ခြိမ်းခြောက်လျက် ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ ဂိမ်းပြီးဆုံးရန် နီးကပ်နေသော်လည်း ချီရှမှာမူ သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်သည်။

ချီရှသည် လူအုပ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဝက်ဝံကြီးကို မနားမနေ တိုက်ခိုက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်က မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ သူသည် သူတို့အားလုံး၏ အသက်ကို တကယ်ပင် ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။ ခေတ္တမျှ စိတ်ထဲတွင် ဒွိဟ ဖြစ်သွားပြီးနောက် မျက်မှန်ကြီးသည် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တော့သည်။

“ဟေး! မင်း... သောက်ဝက်ဝံကြီး!!” သူသည် သတ္တိမွေးကာ ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။ “သူ့ကို မထိနဲ့!!”

အာရှဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ အံ့ဩသွားပြီး ရှေ့သို့ တိုးနေခြင်းကို ခေတ္တရပ်လိုက်သည်။ ဦးလူမှာ ထိတ်လန့်တကြီး ကြည့်နေပြီး “တောက်! မျက်မှန်ကြီး၊ မင်း ရူးသွားပြီလား?!” ဟု အော်ဟစ်တော့သည်။

“ဝက်ဝံအကြီး!...” မျက်မှန်ကြီးသည် ဦးလူ၏ အော်ဟစ်သံကို ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ သူသည် သတ္တိနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ ရောပြွမ်းလျက် ဝက်ဝံကြီးကို စိန်ခေါ်လိုက်သည်။ “မင်းမှာ သတ္တိရှိရင် ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့စမ်း—”

သူ၏ စိန်ခေါ်သံ မဆုံးမီမှာပင် ဝက်ဝံကြီးသည် ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ သူ့ထံသို့ လုယက်ပြေးဝင်လာတော့သည်။ မျက်မှန်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး ချက်ချင်းပင် လှည့်၍ ထွက်ပြေးရတော့သည်။ သူသည် ချောင်ကြားကျင့် အရင်က လုပ်ခဲ့သလိုမျိုး ဝက်ဝံ၏ အာရုံကို ခဏမျှ လွှဲထားနိုင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း၊ ဝက်ဝံကြီး၏ ရုတ်တရက် ကြမ်းတမ်းလာမှုကြောင့် သူ အသည်းအသန် ပြေးနေရတော့သည်။

သွေးဆာနေသော ဧရာမ သားရဲကြီး၏ လိုက်လံခြင်းကို ခံရသည်မှာ ဤမျှအထိ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလိမ့်မည်ဟု မျက်မှန်ကြီး တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။ ဝက်ဝံကြီး၏ ပူနွေးပြီး ပုပ်စော်နံလှသော အသက်ရှူသံမှာ သူ၏ အနောက်တွင် ကပ်ပါလာနေပြီး အန္တရာယ်၏ အငွေ့အသက်ကို ပေးနေသည်။ သူသည် ဟန်ချက်ထိန်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ခြေထောက်များမှာ တုန်ရင်နေသဖြင့် ခဏခဏ ခလုတ်တိုက်ပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ သူ ထရပ်နိုင်သည့် အကြိမ်တိုင်းတွင်လည်း မြေကြီးကပင် သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးချင်သကဲ့သို့ ထပ်မံ၍ ခလုတ်တိုက်နေပြန်သည်။

ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားလျှင် ဝက်ဝံကြီး သူ့ကို မဖမ်းမိခင်မှာပင် သူ၏ ကိုးရိုးကွားယားနိုင်မှုကြောင့် သူ ဒုက္ခရောက်တော့မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေတော့သည်။