အခန်း ၄၁ - ငါက မေမေကြက်မကြီးလား?
“အလွန်ကောင်းတယ်။” ချီရှက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ငါ ဒီကနေ အသက်ရှင်ရမယ်။ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကို လာပိတ်ပင်ရင်တော့ အကျိုးဆက်က ပြင်းထန်လိမ့်မယ်။”
ဤကြေညာချက်က ရှိနေသူအားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ချီရှ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လူသတ်သမားတစ်ဦးကဲ့သို့ အေးစက်တည်ငြိမ်သော အကြည့်များ ရှိနေသဖြင့် သူသည် ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်မည့်သူဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသံသယဝင်ရဲကြချေ။ အမြဲတမ်း ပြုံးရွှင်နေတတ်သော ချောင်ကြားကျင့်ပင်လျှင် ယခုအခါ မျက်နှာတည်သွားရသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းတစ်ခုက တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေ၏ ချီရှဆိုတာ တကယ်တော့ ဘယ်လိုလူစားမျိုးလဲ?
အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်းသည် သိုးအုပ်များကဲ့သို့ပင် သံပြားဝိုင်းကြီး၏ အနောက်တွင် စုရုံးလိုက်ကြတော့သည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါမှ ချီရှသည် သူ၏ လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်ပေးလိုက်၏။ လူလတ်ပိုင်းလူနှင့် မျက်မှန်ကြီးမှာမူ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တွဲကူထားကြရသည်။ ချီရှသည် သူ၏ ရည်မှန်းချက် အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ဤအုပ်စု၏ ငြင်းပယ်၍မရသော ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သွားပြီ။
“ဒါကို စာတစ်ကြောင်းတည်းနဲ့ ရှင်းပြလို့ရတယ်” ချီရှက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။ “အဖြေက ‘သိမ်းငှက်နဲ့ ကြက်ကလေး’ကစားနည်းထဲမှာ ရှိတယ်။”
“သိမ်းငှက်နဲ့... ကြက်ကလေး ကစားနည်း ဟုတ်လား?” အားလုံး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။
“အခု နေရာသုံးခုစလုံး ပြည့်သွားပြီ” ချီရှက အနားတွင် ရှိနေသော ဝက်ဝံနက်ကြီးကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ “အဲဒါက သိမ်းငှက်” ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး ငါးဦးကို ညွှန်ပြကာ “မင်းတို့က ကြက်ကလေးတွေ” ဟု ပြောလိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ချောင်ကြားကျင့်ဘက် လှည့်ကာ “ခင်ဗျားကတော့ မေမေကြက်မကြီး ပေါ့” ဟု ကြေညာလိုက်တော့သည်။
“မေမေကြက်မကြီး ဟုတ်လား? တောက်...” ချောင်ကြားကျင့်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “တခြားနာမည် အကောင်းစားလေး ပေးလို့ မရဘူးလား?!” ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင်မှ အားလုံးက သဘောတရားကို နားလည်သွားကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်က သံပြားမှာ အလွန်လေးလံလှသည်။ အာရှဝက်ဝံနက်ကို ခုခံရန်အတွက် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းမှာ ထိုသံပြားကို မြေပြင်ပေါ်တွင် လိမ့်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သံပြား၏ အရွယ်အစားမှာ သေးငယ်ပြီး ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလှ၏။ အကယ်၍ လူစုခွဲလိုက်လျှင် အားလုံး အန္တရာယ်ရှိမည်။ အကောင်းဆုံး အဖြေမှာ လူတစ်ယောက်က သံပြားကို ထိန်းကျောင်းပြီး ကျန်သည့်လူများက ၎င်း၏ နောက်ကွယ်တွင် တန်းစီနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အားလုံး နောက်ထပ် ဘာလုပ်ရမလဲဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ အနားသို့ ကပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ မျက်လုံးများမှာ ချောင်ကြားကျင့် တစ်ဦးတည်းကိုသာ စိုက်ကြည့်နေ၏။
“လာပြီ!” ချီရှက ချောင်ကြားကျင့်ကို သတိပေးလိုက်သည်။
ချောင်ကြားကျင့်သည် ချက်ချင်းပင် ဟန်ချက်ကို နောက်သို့ ပို့လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို စောင်းကာ ပုခုံးဖြင့် သံပြားကို ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ ထိန်းထားလိုက်သည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဝက်ဝံကြီးသည် ၎င်း၏ ထွားကျိုင်းသော လက်မောင်းကြီးများကို လွှဲကာ သံပြားကို အားပြင်းစွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
ဒေါင်!
ပြင်းထန်လှသော အသံကြီးက အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ဝက်ဝံ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဒိုင်းကဲ့သို့ ကာကွယ်လိုက်နိုင်သည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှု၏ အရှိန်ကြောင့် ဝက်ဝံရော ချောင်ကြားကျင့်ပါ နောက်သို့ တစ်လှမ်းစီ ယိုင်သွားကြ၏။ ကံကောင်းသည်မှာ ချောင်ကြားကျင့်က အရှိန်ကို ကြိုတင်တွက်ဆပြီး ပြင်ဆင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ သူ မပြင်ဆင်ထားပါက ထိုရိုက်ချက်မှာ သံပြားကို မဖောက်နိုင်လျှင်ပင် သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်မှာတင် ပြားချပ်သွားအောင် လုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
အခြေအနေ၏ စိုးရိမ်ရမှုကို သိမြင်သွားကြသဖြင့် အားလုံးက ပို၍ စုစုစည်းစည်း တန်းစီလိုက်ကြသည်။ အမျိုးသား လေးဦးက တန်းစီရာ၏ ရှေ့ဘက်တွင် နေရာယူထားပြီး အမျိုးသမီး ငါးဦးက အနောက်ဘက်တွင် ရပ်နေကြ၏။ လူလတ်ပိုင်းလူသည်လည်း ချီရှ၏ အင်္ကျီကို မြဲမြဲဆွဲထားပြီး ဘာမှ မကန့်ကွက်တော့ဘဲ နောက်က လိုက်နေတော့သည်။
“ဟေး လူလိမ်လေး၊ ငါ ဒီလိုကြီး ဘယ်နှစ်ကြိမ်လောက် ထပ်လုပ်ရဦးမှာလဲ...?”
ချီရှက နံရံပေါ်က နာရီကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြန်ဖြေသည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့၊ ခုနစ်မိနစ်ပဲ ကျန်တော့တယ်။”
“ခုနစ်မိနစ်...” ချောင်ကြားကျင့် မှင်တက်သွားသည်။ “တောက်! ဒါက အခုမှ စတာပဲ ရှိသေးတာလား?”
“ဝက်ဝံရဲ့ ခွန်အားကလည်း အကန့်အသတ် ရှိပါတယ်” ချီရှက သူ့ကို အားပေးလိုက်သည်။ “သူ ဆက်တိုက်ကြီးတော့ တိုက်ခိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ တို့တွေ ဒီကနဦး တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ကြံ့ကြံ့ခံပြီး သတိထားနေဖို့ပဲ လိုတယ်။”
ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် သူ၏ ကိုယ်ဟန်ကို ပြင်လိုက်ပြီး ဘေးတိုက် စတင် လှုပ်ရှားလာသည်။ ချီရှသည် ချောင်ကြားကျင့်၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကာ ဝက်ဝံ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့်အညီ သံပြားကို မြေပြင်ပေါ်တွင် လှိမ့်ပြီး လိုက်ပါစေသည်။ ဤလှည့်ကွက်က ဝက်ဝံကြီးကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားစေ၏။ ၎င်းသည် ဖျက်ဆီးအား ပြင်းသော်လည်း လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှုမရှိချေ။ ဘေးတိုက်ကနေ ချက်ချင်း ဝင်တိုက်ရန် မတတ်နိုင်သဖြင့် ၎င်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို အားပြုကာ တရွေ့ရွေ့ လှုပ်ရှားနေရုံသာ ရှိတော့သည်။ သို့သော် ၎င်း မည်သည့်ဘက်သို့ ရွေ့ရွေ့၊ သံပြားကြီးက ရှေ့ကနေ အမြဲတမ်း ပိတ်ဆို့ထားဆဲပင်။
“ဂရားးးး——”
ဝက်ဝံကြီးမှာ အပေါက်အလမ်းမရှိဘဲ ပတ်ပတ်လည် ဝိုင်းနေရသဖြင့် မကျေမနပ် ဟိန်းဟောက်နေတော့သည်။ အမှန်စင်စစ် ‘သိမ်းငှက်နဲ့ ကြက်ကလေး’ ဗျူဟာကို ခြေဖျက်ရန် ရိုးရှင်းသော နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိ၏။ အကယ်၍ ‘သိမ်းငှက်’ က ညာဘက်ကို သွားနေရာမှ ရုတ်တရက် ဘယ်ဘက်ကို ပြောင်းလိုက်လျှင်၊ အရှိန်ကြောင့် ‘ကြက်ကလေး’ တန်း၏ နောက်ဆုံးလူမှာ မိသွားတတ်သည်။ ဒါဟာ လူတိုင်း ငယ်ငယ်က ကစားခဲ့စဉ်ကတည်းက သိထားကြသော နည်းဗျူဟာပင်။ သို့သော် ဤဝက်ဝံကြီးမှာ ထိုမျှအထိ ပါးနပ်သော နည်းလမ်းကို အချိန်တိုအတွင်း ရှာတွေ့လိမ့်မည်ဟု ချီရှ မယုံကြည်ပါချေ။
‘ကောင်းပြီ... အဆင်ပြေတယ်...’ ချီရှ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်နေသည်။ ‘ဒီအတိုင်းပဲ အခြေအနေကို ထိန်းထားရုံပဲ...’
အားလုံးသည် ရှေ့ကလူ၏ အင်္ကျီကို မြဲမြဲဆွဲကာ တန်းစီနေကြသည်။ အတန်းမှာ ရှည်လျားသော်လည်း ဝက်ဝံနှင့် ဘေးကင်းသော အကွာအဝေးကို ထိန်းထားနိုင်ကြ၏။
“မင်းရဲ့ နည်းလမ်းက တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်ပုံရတယ်...” ချောင်ကြားကျင့်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါတော့ တော်တော် ပင်ပန်းနေပြီ...”
“ခဏလောက် ထပ်တောင့်ခံထားပါ” ချီရှက တိုက်တွန်းသည်။ “ခြောက်မိနစ်ဆိုတာ ခဏလေး ကုန်သွားမှာပါ။”
“ဒါပေမဲ့ ငါ တစ်ရက်နဲ့ တစ်ညလုံး ဘာမှ မစားရသေးဘူး၊ ငါ—”
“ပြင်ထား!” ချီရှက စကားဖြတ်အော်လိုက်သည်။
ချောင်ကြားကျင့်သည် ချက်ချင်းပင် ဟန်ချက်ကို နှိမ့်လိုက်ပြီး ဝက်ဝံကြီး၏ ပြင်းထန်သော ဝင်တိုက်မှုကို ခုခံရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။
ဒေါင်!!
ယခုတစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လှသဖြင့် ချောင်ကြားကျင့်ရော သံပြားပါ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
“ဒီဝက်ဝံက ဘယ်တော့မှ လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား!” လူလတ်ပိုင်းလူက ပျာပျာသလဲ အော်သည်။ “ဟေး ရှေ့ကလူ! သေချာ ထိန်းထားစမ်းပါ!”
“မင်းလာပြီး စမ်းကြည့်မလား?!” ချောင်ကြားကျင့်က ဒေါသတကြီး ပြန်အော်သည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အရိုးတွေ ကျိုးတော့မတတ် နာကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ဝက်ဝံကြီးသည် သူ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုက ခုခံမှုကို မဖျက်ဆီးနိုင်သဖြင့် ခေတ္တရပ်တန့်သွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ?” မျက်မှန်ကြီးက မေးသည်။ “သူ လက်လျှော့လိုက်ပြီလား?”
ချီရှသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားနေရ၏။ သူ ဘာလို့ နောက်ဆုတ်တာလဲ?
‘မကောင်းတော့ဘူး!’ ချီရှ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူသည် ဘာမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ကာ ချောင်ကြားကျင့်နှင့်အတူ သံပြားကို အားပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူလတ်ပိုင်းလူဘက် လှည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။
“ဟေး! ခင်ဗျား လမ်းညွှန်တဲ့နေရာကို တာဝန်ယူလိုက်!”
“ဟင်?” လူလတ်ပိုင်းလူမှာ ခဏမျှ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း အခြေအနေ၏ စိုးရိမ်ရမှုကို သိမြင်သွားသည်။ သံပြားသည် သူတို့အားလုံး၏ အသက်ဖြစ်မှန်း သိသဖြင့် သူသည် ချီရှ အရင်က လုပ်ခဲ့သလိုပင် ရှေ့ကလူ၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကာ သံပြား၏ အရပ်မျက်နှာကို စတင် ထိန်းကျောင်းတော့သည်။
ချီရှ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဝက်ဝံကြီး နောက်ဆုတ်သွားခြင်းမှာ အရှုံးပေးခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပို၍ ပြင်းထန်သော အရှိန်ဖြင့် ဝင်တိုက်ရန် အရှိန်ယူခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“သူ အရှိန်နဲ့ ပြေးဝင်တိုက်တော့မယ်” ချီရှက ဘေးက ချောင်ကြားကျင့်ကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။ “ဒီတစ်ခါကိုသာ တောင့်ခံနိုင်ရင် တို့တွေ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မယ်။”
“ပြောတာကတော့ လွယ်တာပေါ့” ချောင်ကြားကျင့်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါပြသည်။ “တကယ်ပဲ တားနိုင်ပါ့မလား ဆိုတာကပဲ ပြဿနာပဲ။”
ဝက်ဝံကြီးမှာ နံရံနှင့် ကပ်သည်အထိ အရှိန်ယူပြီးနောက် စတင် လှုပ်ရှားတော့သည်။ လူလတ်ပိုင်းလူမှာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်ရ၏။ လက်သီးဖြင့် ရိုက်ချက်ပင် ဤမျှ ပြင်းထန်ခဲ့လျှင်၊ ယခုကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ရော၊ ခန္ဓာကိုယ် အလေးချိန်ပါ ပါဝင်လာမည့် ဝင်တိုက်မှုကို သံပြားက တောင့်ခံနိုင်ပါ့မလား?
“ဗိုက်ပူကြီး!” ချောင်ကြားကျင့်က လှမ်းအော်သည်။ “သူ ပြေးဝင်လာတော့မယ်ဆိုရင် တို့ကို အချက်ပေး!”
သို့သော် လူလတ်ပိုင်းလူမှာ ထိုအော်သံကို မကြားတော့ချေ။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အတွေးတစ်ခုထဲတွင် နစ်ဝင်နေသကဲ့သို့ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေသည်။ ဝက်ဝံကြီးက ခြေထောက်ကို မြေကြီးနှင့် ကုတ်ခြစ်ကာ အရှိန်မြှင့်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် လူလတ်ပိုင်းလူသည် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်တော့သည်။ သူသည် ဘာမှ မပြောတော့ဘဲ သူ၏ နေရာကို စွန့်ခွာကာ အနောက်က ကွင်းပြင်ဆီသို့ အသည်းအသန် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။
“ဟေး... မင်း—!” ချောင်ကြားကျင့်၏ ဆဲဆိုသံမှာ ဝက်ဝံကြီး၏ မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ခြေသံများအောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အချိန်မရှိတော့သဖြင့် သူသည် သံပြားနောက်တွင် အရေးပေါ် ခိုလှုံလိုက်ရ၏။
ထိုရုန်းရင်းဆန်ခတ်ကြားတွင် မျက်မှန်ကြီးက အမြန်တိုးလာပြီး ချီရှ၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “လမ်းကြောင်း လွဲနေပြီ! ညာဘက်ကို နည်းနည်း ထပ်ရွှေ့!”
ချီရှနှင့် ချောင်ကြားကျင့်တို့မှာ ထိတ်လန့်တကြား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။
“ပြင်ဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘူး! မြဲမြဲကိုင်ထားကြ!”
ထိုစကားအဆုံးမှာပင် အရှိန်နှင့် မောင်းလာသော ကုန်တင်ကားကြီးတစ်စီး ဝင်တိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များနှင့် သံပြားမှာ လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားပြီး အနောက်ဘက်သို့ တစ်မီတာခန့် လွင့်စင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားတော့သည်။
ထိုတိုက်မိမှုကြောင့် တစ်ဖွဲ့လုံးမှာ ဟန်ချက်ပျက်ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ လဲကျကုန်ကြပြီး၊ သံပြားကြီးမှာလည်း ဘေးစောင်း လဲကျသွားကာ ချီရှနှင့် ချောင်ကြားကျင့်တို့ နှစ်ဦးစလုံးကို ၎င်း၏ အောက်တွင် ဖိထားလိုက်တော့သည်။