အခန်း ၄၀ - ပါရီတို နိယာမ (၈၀/၂၀ စည်းမျဉ်း)
“နေပါဦး...” ချီရှသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အတွေးတစ်ခုက သူ့ဦးနှောက်ထဲသို့ လျှပ်ခဲသလို ဝင်လာသည်။ “ရန်သူကို ခုခံရင်းနဲ့ ကိုယ့်လူတွေကိုလည်း ကာကွယ်ရမယ်ပေါ့?”
ဒီလို အခြေအနေမျိုးက တစ်နေရာရာမှာ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။ ဟုတ်ပြီ!... တကယ်ပဲ နည်းလမ်းရှိတယ်။
ချီရှသည် သံပြားဝိုင်းဆီသို့ ပြေးသွားပြီး ထိုလေးလံသော အရာကို မကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှိမ့်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ အစီအစဉ် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိ၊ မရှိ စမ်းသပ်နေခြင်းပင်။
“ဟေး! ချောင်ကြားကျင့်!” ချီရှက လှမ်းအော်သည်။ “ငါအဖြေရှာတွေ့ပြီ! ဒီဘက်ကို လာခဲ့!”
“မင်း အဲဒီစကားပြောမှာကို ငါ စောင့်နေတာ” ချောင်ကြားကျင့်က ပြန်ဖြေသည်။ “ခဏလေးပဲ စောင့်ဦး။”
ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် သူ၏သားကောင်လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို သိလိုက်သဖြင့် ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်မှု အတိုင်းအတာ ကျယ်ပြန့်စေရန် နောက်ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြန်သည်။ သို့သော် ချောင်ကြားကျင့်မှာ ထွက်ပြေးရန် အစီအစဉ် မရှိချေ။ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်ပြီး ခြေထောက်ကို ခိုင်ခိုင်နင်းကာ ခါးအားကို သုံး၍ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်ကို ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ သူ၏ ညာလက်သီးသည် ၁၈၀ ဒီဂရီ အဝန်းအဝိုင်းအတိုင်း ဝေ့ဝိုက်သွားပြီး ဝက်ဝံကြီး၏ ပါးစပ်စောင်းကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိမှန်သွားတော့သည်။
ဗုန်း!
လက်သီးချက်၏ အရှိန်ကြောင့် ဟိန်းခနဲ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး ဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ နောက်သို့ ယိုင်သွားကာ ချောင်ကြားကျင့်နှင့် တစ်လှမ်းခွဲခန့် ဝေးကွာသွားသည်။ ချောင်ကြားကျင့်မှာလည်း တုန်ခါသွားသော သူ၏လက်မောင်းကို ကြည့်ကာ အံကြိတ်၍ ရေရွတ်လိုက်သည်။
“လူအကြီးက တော်တော် အကြောတင်းတာပဲ...”
ဝက်ဝံကြီးသည် ချက်ချင်းပင် ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ဆက်တိုက် ဟိန်းဟောက်တော့သည်။ ၎င်း၏ မာန်မာနကို ထိပါးခံလိုက်ရသဖြင့် ဝက်ဝံကြီးသည် ရှေ့သို့ ဒုန်းစိုင်းတိုးဝင်ကာ ၎င်း၏ ဧရာမ လက်မောင်းကြီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည် ရိုက်ပုတ်တော့သည်။
ချောင်ကြားကျင့်သည် ဝက်ဝံ၏ လှုပ်ရှားမှုကို သေချာစိုက်ကြည့်ကာ ညာခြေကို အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်၍ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဘယ်ခြေကို အမာခံထားကာ ကိုယ်ဟန်ကို လှည့်လိုက်ရာ ဝက်ဝံ၏ ရိုက်ချက်ကို ရှောင်ရုံတင်မကဘဲ ဝက်ဝံကြီးကိုပါ ဟန်ချက်ပျက်သွားစေကာ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေသည်။
အခွင့်အရေးကို အရယူလျက် ချောင်ကြားကျင့်သည် ဒူးကို ကွေးလိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ဖိသိပ်ထားသော စပရိန်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် အားပါလှသော ပင့်လက်သီးကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ ဝက်ဝံ၏ မေးရိုးကို အသံမြည်အောင် ထိမှန်သွားပြန်သည်။
နောက်ထပ် လက်သီးတစ်ချက် အမိအရ မိသွားသဖြင့် ဝက်ဝံကြီးထံမှ ထူးဆန်းသော အော်ဟစ်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝက်ဝံ၏ ထူထဲလှသော အရေခွံကြောင့် ဤလက်သီးချက်မှာ ထိရောက်မှု သိပ်မရှိသော်လည်း၊ ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ ချောင်ကြားကျင့်ကို စတင် ကြောက်လန့်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။
“တောက်! ငါ့လက်တော့ ကျိုးတော့မယ် ထင်တယ်။ မင်းက ဘာလို့ အခုထိ သတိမလစ်သေးတာလဲ?” ချောင်ကြားကျင့်က မြေပြင်ပေါ် တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ လိမ့်ကာ ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ အနားမှ လျင်မြန်စွာ လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။
ဘေးမှ ကြည့်နေသော ချီရှမှာ ခဏမျှ မှင်တက်သွားရသည်။ သူက ချောင်ကြားကျင့်ကို သာမန် လမ်းဘေးလူမိုက် တစ်ယောက်ဟုသာ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခု သူပြလိုက်သော အရည်အချင်းမှာ သာမန်ထက် များစွာ သာလွန်လှသည်။ သူ၏ တိကျလှသော လှုပ်ရှားမှုနှင့် နည်းစနစ်များမှာ လမ်းဘေးရန်ဖြစ်သည့် ပုံစံမျိုးမဟုတ်ဘဲ လေ့ကျင့်ထားသော ကိုယ်ခံပညာရှင် တစ်ဦးနှင့် ပိုတူနေ၏။
ချောင်ကြားကျင့်သည် ချီရှအနားသို့ ရောက်လာပြီး သူ၏ ညာလက်ကောက်ဝတ်ကို ခါရင်း မေးလိုက်သည်။ “ကဲ... အစီအစဉ်က ဘာလဲ?”
“ဒီကိုလာ!” ချီရှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ချောင်ကြားကျင့်ကို အနားသို့ ခေါ်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျား ဒီသံပြားကို ကိုင်ပြီး ဝက်ဝံရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ရမယ်။”
“ဒါပဲလား?” ချောင်ကြားကျင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ “မင်း ရူးနေတာလား လူလိမ်လေး? မင်းမှာ ပိုကောင်းတဲ့ အကြံရှိမယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ!”
“မဟုတ်ဘူး၊ ဒါက အကောင်းဆုံး အကြံဉာဏ်ပဲ!” ချီရှက ဇွတ်အတင်း ပြောရင်း ချောင်ကြားကျင့်ကို ရှေ့သို့ ဆွဲထုတ်ကာ သံပြားကို ကိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။
သို့သော် ဝိုင်းစက်နေသော သံပြားမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်မနေဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီ လိမ့်နေတတ်သည်။ ချောင်ကြားကျင့်သည် ကိုယ်ကို နှိမ့်လိုက်ပြီး သံပြား ငြိမ်သွားအောင် ပုခုံးဖြင့် ထိန်းထားလိုက်ရသည်။
“ဒီကောင်က တော်တော်လေးတာပဲ” သူ အံကြိတ်ကာ ပြောသည်။ “ငါ မ မနိုင်ဘူး။”
“မ စရာ မလိုဘူး” ချီရှက ရှင်းပြသည်။ “မြေပြင်ပေါ်မှာ လိမ့်နေရုံပဲ!”
“တောက်! ငါ နားလည်ပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဟိုကောင်ကို မမြင်ရဘူးလေ” ချောင်ကြားကျင့်၏ လေသံတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ “ဒီသံပြားကြီးက ငါ့မျက်စိကို ကွယ်ထားတာ။ ဝက်ဝံ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ငါ မသိနိုင်ဘူး။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကာကွယ်ရမှာလဲ?”
ဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ ပို၍ ဒေါသထွက်လာပြီး ချောင်ကြားကျင့်ထံသို့ သတိဖြင့် ချဉ်းကပ်လာနေသည်။
“ငါ ခင်ဗျားအတွက် ကြည့်ပေးမယ်” ချီရှက ချောင်ကြားကျင့်၏ အနောက်တွင် နေရာယူလိုက်သည်။
“မင်းကလား?”
“ဟုတ်တယ်၊ ငါ ခင်ဗျားရဲ့ အင်္ကျီကို အနောက်ကနေ ဆွဲပေးမယ်” ချီရှက အသေးစိတ် ရှင်းပြသည်။ “ညာဘက်ကို ဆွဲရင် သံပြားကို ညာဘက်ကို လိမ့်လိုက်၊ ဘယ်ဘက်ကို ဆွဲရင် ဘယ်ဘက်ကို လိမ့်လိုက်။”
“ကောင်းပြီလေ...” ချောင်ကြားကျင့်က ခေါင်းညိတ်ပြီး သံပြားကို ဝက်ဝံရှိရာဘက်သို့ တည့်တည့်ဖြစ်အောင် ပြင်လိုက်သည်။ “ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် တို့တွေ အသက်ရှင်နိုင်မှာပါ... ဟို ဗိုက်ပူတွေက သံပြားကို လာမလုဖို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ။”
“သူတို့ မလုနိုင်စေရဘူး” ချီရှက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောသည်။ “ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းကို အသက်ရှင်စေချင်လို့ပဲ။”
“ဘာ?!” ချောင်ကြားကျင့် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် ဟစ်အော်မိသွားသည်။ “မင်းက ဒီသံပြားနဲ့ လူတိုင်းကို ကာကွယ်ပေးမလို့လား?!”
“အားလုံး နားထောင်ကြစမ်း!” ချီရှက အနားတွင် ရန်ဖြစ်နေသော လူအုပ်ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။ “မင်းတို့တွေ ဒီလိုပဲ ဆက်ပြီး ငြင်းခုံနေမယ်ဆိုရင် အားလုံး သေကြမှာပဲ။ အသက်ရှင်ချင်ရင် ငါ့အနောက်ကို လာခဲ့ကြ။”
ချီရှ၏ စကားကြောင့် အားလုံး သတိဝင်လာပြီး ချီရှနှင့် ချောင်ကြားကျင့် လက်ထဲက သံပြားကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လူလတ်ပိုင်းလူက အရင်ဆုံး ထရပ်လိုက်ပြီး ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်စဉ်က ကုတ်ခြစ်ခံထားရသော သူ၏မျက်နှာကို သုတ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ အရူးနှစ်ယောက်! အဲဒီသံပြားကို ချလိုက်စမ်း!” သူသည် သံပြားကို ပြန်လုရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ချောင်ကြားကျင့်ထံသို့ ယိမ်းထိုးလျက် လျှောက်လာသည်။ ချောင်ကြားကျင့်ကမူ အလျှော့မပေးချေ။ လက်နှစ်ဖက်စလုံး အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ထိုလူကို စူးစိုက်ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
ချီရှက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။
“ဟေး! ဖယ်စမ်း!” လူလတ်ပိုင်းလူက အော်သည်။ “မျက်မှန်ကြီး! လာကူဦး!”
ချီရှ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ရှင်းလင်းသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်— "၈၀/၂၀ နိယာမအရ အာဏာနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်စွမ်းသည် လူဦးရေ၏ ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းလက်ထဲမှာသာ ရှိတတ်သည်။ လူအုပ်စုတစ်ခုကို ထိန်းချုပ်ချင်လျှင် ၎င်း၏ အဓိက အချက်အချာကျသော အဖွဲ့ဝင်များကို အရင်ဆုံး လက်ရဖမ်းရမည်..."
လူလတ်ပိုင်းလူက သူ၏ အပေါင်းအသင်းများကို မစည်းရုံးမီမှာပင် ချီရှသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ထိုလူ၏ လည်ပင်းကို အားပြင်းစွာ ညှစ်လိုက်တော့သည်။ သိမ်မွေ့ပုံရသော ချီရှထံမှ ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းသော အပြုအမူမျိုး ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် ထိုလူမှာ ခဏမျှ မှင်တက်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။
“ရပ်လိုက်တော့။” ချီရှက တည်ငြိမ်ပြီး ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “အသက်ရှင်ချင်ရင် ငါပြောတာ နားထောင်။”
“မင်းစကား နားထောင်ရမယ် ဟုတ်လား?!” လူလတ်ပိုင်းလူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများ တောက်လောင်နေသည်။ “မင်းက ဘာမို့လို့လဲ? ငါက ဘာလို့ မင်းစကား နားထောင်ရမှာလဲ?”
ချီရှသည် ထိုလူ၏ လည်ပင်းကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ညှစ်လိုက်သည်။ “ဒါက ငြင်းခုံနေရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။”
ချောင်ကြားကျင့်သည် ချီရှ၏ လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ချီရှသည် ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ပြီး သူ့နောက်လိုက်လျှင် အသက်ရှင်နိုင်မည်ဟု သူ အမြဲယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း၊ ဤမျှအထိ ရက်စက်တတ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။
“ဂတ်... လွှတ်... လွှတ်စမ်း...” လူလတ်ပိုင်းလူမှာ အသက်ရှူရခက်ခဲလာသဖြင့် ချီရှ၏ လက်မောင်းကို တဖုန်းဖုန်း ထုရိုက်တော့သည်။ “မင်း ရူးနေလား...”
“မင်းကို ဒီမှာတင် ငါ လည်ပင်းညှစ်သတ်လိုက်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့အနောက်မှာ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ရပ်နေမလား” ချီရှ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိချေ။ “တစ်ခုခုကို ရွေးလိုက်စမ်း။”
၎င်းကို မြင်သောအခါ မျက်မှန်ကြီးက အမြန်ပြေးလာပြီး တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့် လေသံဖြင့် ပြောသည်။
“အစ်ကိုကြီး ရယ်... စိတ်လျှော့ပါ... ဦးလူကို အရင်လွှတ်ပေးလိုက်ပါဦး...”
ထိုသို့ ပြောနေသော်လည်း မျက်မှန်ကြီးမှာ ချီရှထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်လာနေသည်။ ချီရှက ထိုလူကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်စဉ်က မျက်မှန်တစ်ဖက် ကျိုးသွားသဖြင့် အတော်လေး ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
‘တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် နိယာမ...’ ချီရှ၏ အကြည့်မှာ မလှုပ်မယှက်ဘဲ ထိုလူနှစ်ယောက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုနေသည်— ‘မုဆိုးဆိုတာ သားကောင်ထက် အမြဲတမ်း ပိုပြီး ရက်စက်ရမယ်။ သားကောင်က ဘယ်လောက်ပဲ ဉာဏ်ကောင်းပါစေ၊ သူ့မှာ အားနည်းချက်နဲ့ အချက်အချာကျတဲ့ နေရာတွေ ရှိစမြဲပဲ...’
“အစ်ကိုကြီး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို လွှတ်ပေးပါ... မဟုတ်ရင်တော့...” မျက်မှန်ကြီးသည် ပို၍ နီးကပ်လာနေပြီး သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သိသာလာသည်။
ချီရှ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ အေးစက်သွားသည်။ သူသည် အားနေသော အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မျက်မှန်ကြီးကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ လည်ပင်းကို မဟုတ်ဘဲ ပါးကို ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်မဖြင့် ကျိုးနေသော မျက်မှန်မှန်ကွဲစကို ဖိထားလိုက်သည်။
“တောက်!” မျက်မှန်ကြီးမှာ လန့်သွားပြီး မျက်စိကို အမြန်မှိတ်လိုက်ရသည်။
“မင်း ဆူပူဖို့ ကြိုးစားဦးမယ်ဆိုရင်၊ ငါ ဒီမှန်ကွဲစကို မင်းမျက်လုံးထဲကို ထိုးထည့်လိုက်မယ်။”
“မလုပ်ပါနဲ့! မလုပ်ပါနဲ့!...” မျက်မှန်ကြီးသည် လက်ကို အသည်းအသန် ခါယမ်းရင်း အော်တော့သည်။ သူသည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် ခေါင်းကို စောင်းထားကာ မလှုပ်ရဲတော့ချေ။ “ကျွန်တော် မှားသွားပါပြီ! ကျွန်တော် မှားသွားပါပြီ! အစ်ကိုကြီး၊ ခင်ဗျား ပြောသမျှ အကုန်လုပ်ပါ့မယ်။”