အခန်း (၄) - ကပ်ဘေးကြီးလား?

ထိုအချိန်တွင် တက်တူးအပြည့်နှင့်လူ(ချောင်ကြားကျင့်) လက်မြှောက်ကာ ဆိတ်ခေါင်းစွပ်ထားသော ပုံရိပ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "ဟေ့ ဒိုင်လူကြီး၊ ဒီမိန်းကလေးက နာမည်အတု သုံးနေတာနော်။ အဲ့ဒါက လိမ်တာထဲ အကျုံးဝင်လား?"

ဆိတ်ခေါင်းစွပ်လူက ခေါင်းညိတ်ခြင်းလည်းမရှိ၊ ခါခြင်းလည်းမရှိဘဲ ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေသည်။ "ငါ ဒီဖြစ်စဉ်တွေထဲမှာ ထပ်ပြီး ဝင်မစွက်ဖက်တော့ဘူး။ မင်းတို့အားလုံးက ကိုယ့်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ကိုယ် နာမည်တွေကို ရေးမှတ်ရမယ်။ မှတ်ထားပါ၊ စည်းကမ်းကအကြွင်းမဲ့ပဲ။ ပြီးတော့ အဆုံးသတ်မှာ ရှုံးနိမ့်တဲ့သူကို ငါကိုယ်တိုင်အပြစ်ပေးမယ်"

အပြစ်ပေးဆိုသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ မသိစိတ်မှ တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"ဒါ—ဒါဆို ကျွန်မ မလိမ်ဘူးဆိုတာ သက်သေပြလိုက်တာပဲ!" ထျန်ထျန်က စိုးရိမ်တကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မသာ လိမ်ခဲ့ရင် အခုလောက်ဆို သေနေလောက်ပြီ မဟုတ်လား? နာမည်အတုဖြစ်နေရင်တောင်မှ ကျွန်မရဲ့ အမည်ပွားက တကယ်ပဲ ထျန်ထျန် ပါ!"

သူမ၏ စကားသံအဆုံးတွင် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဤကဲ့သို့ အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော အခြေအနေမျိုးတွင် အသေးစိတ်အချက်တိုင်းကို စိစစ်နေကြပြီး မည်သည့်သံသယကိုမျှ လျစ်လျူမရှုဝံ့ကြပေ။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ကျွန်တော့်အလှည့်။" တက်တူးနှင့်လူက မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမိန်းကလေးရဲ့ ဇာတ်လမ်းက လိမ်တာမဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်ဟာလည်း လိမ်တာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

"ကျွန်တော့်နာမည်က ချောင်ကြားကျင့်ပါ။ ကွမ်တုံးပြည်နယ်မှာ နေတယ်။ အလုပ်အတည်တကျ မရှိပါဘူး။ ဒီကို မလာခင်က ကြွေးမြှီလိုက်တောင်းတဲ့ အလုပ်လုပ်ပါတယ်။" ချောင်ကြားကျင့်၏ မန်ဒရင်းစကားမှာ သိပ်မပီပြင်လှသဖြင့် လူတိုင်းက သေချာအာရုံစိုက် နားထောင်ကြရသည်။

"ဟမ်ဂါချန်း၊ သူတို့က ကျွန်တော်တို့လို ကြွေးမြှီတောင်းတဲ့သူတွေကို သွေးအေးတဲ့ မိစ္ဆာတွေလို့ အမြဲဆဲကြတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ လန်ဂျောင့်က တခြားဘက်ကနေ ပြန်ကြည့်သင့်တယ်။ သူ အားကိုးရာမဲ့ပြီး ပိုက်ဆံအလိုချင်ဆုံး အချိန်မှာ ကျွန်တော်ကပဲ လက်ကမ်းပေးခဲ့တာ။ ဘယ်အဖွဲ့အစည်းကမှ သူ့ကို ပိုက်ဆံမချေးတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်တော်က ချေးပေးခဲ့တာ။ သူ့အတွက်ဆိုရင် ကျွန်တော်က မိစ္ဆာမဟုတ်ဘဲ ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်သင့်တာ။"

"ဒါပေမဲ့ သူက ဘယ်လိုပြန်ဆပ်လဲ?"

"သူက နေရာတကာမှာ ငိုယိုပြီး သူ ဘယ်လောက်ခက်ခဲကြောင်း၊ သူ့ကို ယွမ်နှစ်သန်း လိမ်သွားကြောင်းတွေ လျှောက်ပြောတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း သွေးအေးတယ်လို့ ဆဲတယ်။ အိမ်နီးနားချင်းတွေရဲ့ သနားမှုကို သုံးပြီး ပြဿနာဖြေရှင်းချင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံချေးတုန်းက စာချုပ်မှာ အတိုးနှုန်းတွေကို အသေအချာ လက်မှတ်ထိုးထားတာပဲ။ သူ ပြန်မဆပ်နိုင်တာက ကျွန်တော်တို့ အပြစ်လား?"

"မနေ့ညက သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ ကြံထားတာ။ သူ့ကို အထပ်မြင့် အဆောက်အအုံတစ်ခုရဲ့ ခေါင်မိုးပေါ် ခေါ်သွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ ငလျင်လှုပ်လာတယ်။ အစက သူ့အသက်ကို ရန်ရှာဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီ လန်ဂျောင့်က အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဓားထုတ်ကာ ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြံတယ်။"

"ရုန်းရင်းဆန်းကျယ် ဖြစ်နေတုန်းမှာ သူက ကျွန်တော့်ကို ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ တွန်းချလိုက်တယ်၊ ကျွန်တော်က ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုနဲ့ သွားတိုက်မိတယ်။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်သွားလဲ မမှတ်မိတော့ဘူး။"

ထိုလူ၏ ဇာတ်လမ်းကို ကြားပြီးနောက် လူတိုင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြသည်။ ထျန်ထျန်မှာ တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့သွားသကဲ့သို့ ဒေါသတကြီး ရယ်မောရင်း ပြောလာသည်။ "တွေ့လား! ဒါကြောင့် ရှင် ကျွန်မကို စွပ်စွဲနေတာကိုး! တကယ်တော့ ရှင်ကလိမ်လည်သူပဲ"

"ဘာ? ဘာအထောက်အထားနဲ့ ကျွန်တော့်ကို လိမ်ညာသူလို့ ခေါ်တာလဲ!?" ချောင်ကြားကျင့်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်သည်။

"ကျွန်မက ရှန်ရှီးပြည်နယ်မှာ၊ ရှင်က ကွမ်တုံးပြည်နယ်မှာ!" ထျန်ထျန်က လက်ညှိုးထိုးပြီး "ရှင့်ဇာတ်လမ်းက ကျွန်မဇာတ်လမ်းကိုပဲ ကူးချထားတာ! ကျွန်မဆီမှာ ငလျင်လှုပ်သလို ရှင့်ဆီမှာလည်း ငလျင်လှုပ်တယ် ဟုတ်လား? ကျွန်မက ဆိုင်းဘုတ်နဲ့ ထိသလို ရှင်ကလည်း ဆိုင်းဘုတ်နဲ့ ထိတယ်? ရှင့်ဇာတ်လမ်းက လိမ်တာမဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်ဦးမှာလဲ?"

"မင်း ဘယ်မှာနေနေ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါ တကယ် ငလျင်နဲ့ တိုးခဲ့တာ။" တက်တူးနှင့်လူက စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "ငါ့ဇာတ်လမ်းထဲက တစ်ခုခု ချန်လှပ်ခဲ့ရင်သာ လိမ်တာဖြစ်မယ်! ပြီးတော့ ဆိုင်းဘုတ်ကိစ္စကလည်း ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဆိုင်းဘုတ်က တစ်ခုတည်း ရှိတာမှ မဟုတ်တာ!"

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်က လိမ်ညာသူပဲ!" ထျန်ထျန်က ထပ်ပြောသည်။ "ဒီလို အလုပ်မျိုး လုပ်တဲ့သူက လူဆိုးပဲ၊ ရှင်လိမ်တာ မဆန်းပါဘူး!"

"ဟား! မင်းအလုပ်ကကော ငါ့ထက် ဘာသာသာလို့လဲ?"

ချီရှက နှစ်ယောက် ရန်ဖြစ်နေတာကို ကြည့်ပြီး ဤအခြေအနေ၏ ထူးဆန်းမှုကို ခံစားနေရသည်။ ဇာတ်လမ်းများ၏ ယုတ္တိမရှိမှုထက် သူကိုယ်တိုင်လည်း ငလျင်ကြုံခဲ့ရခြင်းကို ပို၍ စဉ်းစားမိသည်။ သူက ရှန်ရှီးလည်းမဟုတ်၊ ကွမ်တုံးလည်းမဟုတ်၊ ဆန်းတုန်း ပြည်နယ်တွင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြည်နယ်သုံးခုစလုံးတွင် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ငလျင်လှုပ်သွားသည်ဆိုလျှင် ဒါသည် မကြုံစဖူး ကမ္ဘာ့ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

"တော်ကြပါတော့၊ ဒါကို မြန်မြန်အဆုံးသတ်ကြစို့" မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော ဗလကောင်းကောင်းနှင့်လူက ကြားဖြတ်ပြောပြီး နောက်မိန်းကလေးဘက် လှည့်လိုက်သည်။ "မင်းအလှည့်။ ဘယ်သူလိမ်လဲဆိုတာ တကယ်သိချင်ရင် အားလုံးပြောပြီးမှ စောင့်ကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်။"

တက်တူးနှင့်လူနှင့် ထျန်ထျန်တို့လည်း နှာခေါင်းရှုံ့ကာ တိတ်သွားကြသည်။ ချောင်ကြားကျင့်၏ ဘေးမှ အမျိုးသမီးမှာ ကြောက်ရွံ့စွာ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြောသည်။ "အင်း... ကျွန်မ... ကျွန်မနာမည်က ရှောင်ရန် ပါ၊ မူကြိုဆရာမတစ်ယောက်ပါ။"

ရှောင်ရန်ဆိုသော မိန်းကလေးမှာ သိသိသာသာ ထိတ်လန့်နေပုံရပြီး သူမ၏ အသံမှာ သေးငယ်ကာ တုန်ရင်နေသည်။

"ဒီကိုမလာခင်က ကေးတစ်ယောက်ကို သူ့မိဘတွေ လာကြိုတာကို စောင့်ရင်း အတူရှိနေခဲ့တာ။ အဲ့ဒီကလေးရဲ့ အမေက အပြင်းအထန် ဖျားနေတယ်၊ ဦးနှောက်ထဲမှာ တစ်ခုခုပေါက်နေလို့ ခွဲစိတ်ရမယ်လို့ ကြားတယ်... ဒါကြောင့် အခုရက်ပိုင်း အဖေက လာကြိုရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့အဖေက ခဏခဏ လာကြိုဖို့ မေ့နေတတ်တယ်..."

"မနေ့ညက ခြောက်နာရီတောင် ကျော်နေပြီ။ အမှန်ဆို ကျွန်မ အလုပ်ဆင်းရမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကလေးအဖေက ဖုန်းမကိုင်ဘူး..."

"ကလေးအိမ်လိပ်စာကိုလည်း မသိတော့ အိမ်ပြန်မပို့ပေးနိုင်ဘူး။ လမ်းဆုံမှာပဲ သူနဲ့အတူ စောင့်နေခဲ့ရတယ်။"

"တကယ်တော့ အဲ့ဒီညက ကျွန်မမှာ ကိစ္စရှိတယ်... စိတ်ပညာရှင်နဲ့ ချိန်းထားတာ။ အခုအလုပ်ကို သိပ်မကြိုက်လို့ စိတ်ပညာရှင်ဆီကနေ အကြံဉာဏ်ယူချင်တာ။"

"ဒါပေမဲ့ စောင့်နေရတာ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာသွားတော့ ချိန်းဆိုမှုက ပျက်သွားတယ်။"

"စိတ်လေနေတုန်းမှာပဲ မြေကြီးက ရုတ်တရက် တုန်ခါလာတယ်။ ကျွန်မ အရမ်းကြောက်သွားတယ်... စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာမှ ငလျင်လှုပ်တာမှန်း သိလိုက်ရတာ..."

"ငလျင်လှုပ်တဲ့ ခံစားချက်က ကျွန်မထင်ထားတာနဲ့ တခြားစီပဲ... မြေကြီးက ခုန်နေတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ ဘေးတိုက် ယိမ်းခါနေတာ။ စားပွဲပေါ်မှာ ရပ်နေတုန်း တစ်ယောက်ယောက်က စားပွဲကို ဆွဲလှုပ်နေသလို ခံစားချက်မျိုး..."

"ကလေးကို ချက်ချင်း ပွေ့ချီထားလိုက်တယ်၊ ဘာလုပ်ရမှန်းလည်း မသိဘူး။ အဝေးက ချုံစန်းဘုရားကျောင်း (Chongsheng Temple) ရဲ့ စေတီသုံးဆူ (Three Pagodas) ကြီး အက်ကွဲသွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်... ကံကောင်းတာက ကျွန်မတို့က ကွင်းပြင်ထဲမှာ ရှိနေတာ။"

"မကြာခင်မှာပဲ ထိန်းချုပ်မရတဲ့ ကားတစ်စီး ကျွန်မတို့ဆီ ဦးတည်မောင်းလာတာ တွေ့တယ်... ကလေးကို ချီပြီး ဘေးကို ပြေးခဲ့ပေမဲ့ မြေကြီးက လှုပ်နေတော့ ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ ချော်လဲနေခဲ့တယ်။"

"နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်လဲကျတော့ ခေါင်းနဲ့တိုက်မိပြီး... သတိလစ်သွားတယ်။ နိုးလာတော့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာပဲ။"

ဤဇာတ်လမ်းမှာ ထူးခြားချက်မရှိသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။ ချီရှ ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်သည်မှာစေတီသုံးဆူ အကြောင်း ပြောသွားခြင်းပင်။ ထိုစေတီများသည် ယူနန် ပြည်နယ်၊ တာလီ မြို့တွင် ရှိခြင်းဖြစ်သည်။

ချီရှသည် စားပွဲပေါ်မှ သူ့ကတ်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ စာလုံးများမှာ အောက်ဘက်တွင် ဖုံးနေသော်လည်း လိမ်လည်သူဟု ရေးထားမှန်း သူသိသည်။

လိမ်လည်သူ အများကြီး ရှိနေနိုင်သလား? အကယ်၍ စည်းကမ်းက အကြွင်းမဲ့ ဖြစ်ပြီး၊ အရင်က ပြောခဲ့သည့် ဒီဂိမ်းမှာ လိမ်လည်သူ တစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုသည့် စည်းကမ်းမှာ အမှန်ဆိုလျှင်... သူက လိမ်လည်သူကဒ်ကို ကိုင်ထားသဖြင့် တခြားသူများ လိမ်လည်သူ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

ဒါဆို သူတို့ဇာတ်လမ်းများအားလုံးမှာ အမှန်တွေ ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် မတူညီသော ပြည်နယ်များမှ ဇာတ်လမ်းများသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဆက်စပ်နေရသနည်း? ငလျင်တင်မကဘဲ အသေးစိတ်အချက်အလက်များပါ ထူးဆန်းစွာ ဆက်နွှယ်နေသည်။ ဒါက တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပဲလား?

ထိုအချိန်တွင် အားလုံး၏ အကြည့်မှာ နောက်တစ်ယောက်ထံ ရောက်သွားသည်။ ဝတ်စုံဖြူ ဝတ်ထားသည့် သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားဆီသို့ပင် ဖြစ်တော့သည်။