အခန်း ၃၈ - ဝတ်စုံနက်နှင့် ဧည့်သည်တော်
“ထူးဆန်းလိုက်တာ” ချီရှက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ ‘ခွန်အားအသားပေးတဲ့ လူဖယ်ထုတ်ပွဲ’ ဆိုရင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆက်တိုက် ဖယ်ထုတ်သွားမယ့် ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့ အစီအစဉ်မျိုး ဖြစ်မယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ။”
“ဟုတ်တယ်” ချောင်ကြားကျင့်ကလည်း ဇဝေဇဝါဖြင့် ရှေ့က ရိုးရှင်းလှသော အခင်းအကျင်းကို ကြည့်ရင်း ထောက်ခံသည်။ “ဒီနေရာမှာ တို့တွေက ဘယ်လိုမျိုး ဖယ်ထုတ်ခံရမှာလဲ?”
သူ၏ စကားကို တုံ့ပြန်လိုက်သကဲ့သို့ပင် သူတို့ရှေ့က ဧရာမ သံတံခါးကြီးမှာ တုန်ခါသွားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း အပေါ်သို့ ကြွတက်လာတော့သည်။
“ဟင်?” ဗိုက်ပူလူလတ်ပိုင်းမှာ ပွင့်သွားသော တံခါးကို ကြည့်ကာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ? တို့တွေ ရှေ့ကို ဆက်သွားရမှာလား?”
တံခါးမှာ အဆုံးထိ ပွင့်သွားသည်နှင့် နံရံပေါ်က နာရီမှာ စတင် လှုပ်ရှားလာပြီး ဂိမ်းစတင်ပြီဖြစ်ကြောင်း အချက်ပေးလိုက်သည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?” တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ဘာဆက်လုပ်ရမှန်း မသိဘဲ အားလုံး မျက်စိပျက် မျက်နှာပျက် ဖြစ်နေကြစဉ်မှာပင်—
တံခါး၏ ဟိုဘက်ဆီမှ နက်ရှိုင်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“တောက်!” ချောင်ကြားကျင့်၏ တစ်ကိုယ်လုံးက အမွေးအမျှင်များ ထောင်ထသွားရသည်။ “ဒါ နောက်ပြောင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်...”
တံခါးဝမှ သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင် ထွက်လာသည်။ ၎င်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ မည်းနက်နေသော အမွေးအမျှင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထား၏။ ၎င်းသည် နောက်ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ ပါးစပ်မှာ ဟောင်းလောင်းပွင့်နေပြီး သွားရည်များ တစက်စက် ကျနေသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေပုံရသည့် ထိုသတ္တဝါကြီး လုံးဝ ထွက်လာပြီးသည်နှင့် နောက်ကွယ်မှ သံတံခါးကြီးမှာ ဝုန်းခနဲ ပြန်ပိတ်သွားတော့သည်။
“ဒါ... ဒါက ဝက်ဝံကြီးလား?!” ချောင်ကြားကျင့် အလိုလို နောက်သို့ ဆုတ်မိသွားသည်။
သူသည် လူသား ရန်သူဆိုလျှင် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ရင်ဆိုင်နိုင်သော်လည်း၊ ပုံမှန်လူထက် ပိုကြီးမားသော ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ရသည့် လက်တွေ့ဘဝမှာမူ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပင်။
ချီရှသည် ထိုသတ္တဝါကို အကဲခတ်ရင်း မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ ဒါဟာ အာရှဝက်ဝံနက်တစ်ကောင်ပဲ။ ၎င်း၏ လည်ပင်းတွင် ထူးခြားသော အဖြူရောင် လခြမ်းပုံစံ အမှတ်အသား ရှိနေခြင်းက သက်သေပြနေသည်။ သို့သော် ဤကောင်၏ အရွယ်အစားမှာမူ တကယ့်ကို ဧရာမပင်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အာရှဝက်ဝံနက်များသည် ၁.၆ မီတာမှ ၁.၈ မီတာခန့်သာ မြင့်သော်လည်း၊ ယခု ဝက်ဝံမှာ အနည်းဆုံး ၂ မီတာခန့် မြင့်မားနေပြီး ၎င်း၏ ထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြည့်ရုံနှင့်ပင် အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။
“အားးးး!!!!”
အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံက တင်းမာမှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။ ထိုအသံကြောင့် ပါဝင်သူများသာမက ဝက်ဝံကြီးပါ ရုတ်တရက် လန့်သွားပုံရသည်။ ခဏမျှ ငြိမ်သွားပြီးနောက် ဝက်ဝံကြီးမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းပြီး ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော ဟိန်းသံကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရာ ၎င်း၏ ဒေါသကို သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရသည်။
“ဒါ ဘယ်လို ကျိန်စာသင့်တဲ့ ဂိမ်းလဲဗျာ?!” လူလတ်ပိုင်းလူက ပျာပျာသလဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူသည် လှည့်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကြာမှာတင် ရပ်လိုက်ရသည်။ သူတို့ ဆင်းလာခဲ့သော လှေကားမှာ မရှိတော့ဘဲ နံရံမြင့်ကြီးတစ်ခုကသာ အစားထိုး နေရာယူထားတော့သည်။ ထွက်ပေါက် မရှိတော့ချေ။ လူလတ်ပိုင်းလူမှာ မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားဟန်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလဲသွားတော့သည်။
“ပြီးပါပြီ... တို့တွေ သေပြီ...”
“တောက်! အခု ဘာလုပ်ကြမလဲ?” ချောင်ကြားကျင့်က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ချီရှဘက် လှည့်မေးသည်။ “ဒါက ခွန်အားနဲ့ ရင်ဆိုင်လို့ ရမယ့် စိန်ခေါ်မှု မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါက တော်တော် ပြဿနာပဲ...” ချီရှ၏ မျက်နှာထားမှာ တင်းမာသွားသည်။
ဘာလို့ ဝက်ဝံ ဖြစ်နေရတာလဲ? ဝက်ဝံများ၏ အနီးကပ် သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းမှာ ကျားနှင့် ခြင်္သေ့များထက်ပင် သာလွန်ပြီး၊ ဤကဲ့သို့ ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာမှာ ဝက်ဝံအတွက်တော့ တကယ့် အမဲလိုက်ကွင်းကြီးပင် ဖြစ်သည်။
ဧရာမ ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် လူအုပ်ထံသို့ ချဉ်းကပ်လာရာ ၎င်းနှင့် အနီးဆုံးရှိ အမျိုးသမီးငယ် နှစ်ဦးမှာ ကြောက်လန့်လွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းကာ မလှုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။
“မြန်မြန်—အသေဟန်ဆောင်ကြ!” မြေပြင်ပေါ်က လူလတ်ပိုင်းလူက အသည်းအသန် အော်ပြောသည်။ “ဝက်ဝံနဲ့ တွေ့ရင် အသေဟန်ဆောင်တာက အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်တယ်!”
ထိုအော်သံကြောင့် အမျိုးသမီးငယ် နှစ်ဦးမှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ချက်ချင်း လှဲချလိုက်ကြကာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် မျက်စိမှိတ်ထားကြတော့သည်။ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကျန်သည့်လူများကလည်း ဝက်ဝံ၏ အာရုံကို မဆွဲမိစေရန် အသေဟန်ဆောင်၍ လှဲချလိုက်ကြသည်။ မကြာမီတွင် ကွင်းပြင်၌ ချီရှ၊ ချောင်ကြားကျင့်နှင့် အနည်းငယ် ဝဖိုင့်သော အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦးသာ မတ်တပ်ရပ်လျက် ကျန်ခဲ့တော့သည်။
“လူလိမ်လေး၊ မင်းကော ဘာလို့ အသေမဟန်ဆောင်တာလဲ?” ချောင်ကြားကျင့်က တင်းမာသော မျက်နှာဖြင့် မေးသည်။ “ဝက်ဝံနဲ့ တွေ့ရင် အသေဟန်ဆောင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား?”
“အကယ်၍ ဝက်ဝံညိုနဲ့ တွေ့ရင်တော့ အသေဟန်ဆောင်တာက အလုပ်ဖြစ်နိုင်တယ်” ချီရှက ခိုင်ခိုင်မာမာ ပြန်ဖြေသည်။ “ဝက်ဝံညိုတွေက များသောအားဖြင့် သူတို့ရဲ့ နယ်မြေကို ကာကွယ်ဖို့ လူကို တိုက်ခိုက်တာ၊ ရန်သူက မလှုပ်တော့ဘူးဆိုရင် တိုက်ခိုက်တာကို ရပ်တတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အာရှဝက်ဝံနက် တွေကျတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။ ဒီဝက်ဝံတွေက အရမ်းဆာလောင်နေတဲ့အခါ လူကို တိုက်ခိုက်ရုံတင်မကဘူး၊ စားပါ စားတတ်ကြတယ်။”
ချီရှ စကားအဆုံးမှာပင် ဧရာမ ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ငြိမ်နေသော အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦးအနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ၎င်း၏ နှာခေါင်းဖြင့် သူမ၏ မျက်နှာကို နမ်းကြည့်နေတော့သည်။
‘အရူးတွေပဲ...’ ချီရှ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲမိသည်။
အာရှဝက်ဝံနက်နှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးခြင်းကပင် သေကံမရောက် သက်မပျောက် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် အသေဟန်ဆောင် လဲနေခြင်းမှာမူ ကိုယ့်သေတွင်းကိုယ် တူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ဝက်ဝံနက်ကြီးသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ နမ်းကြည့်ပြီးနောက် ရုတ်တရက်ပင် ၎င်း၏ ပါးစပ်ဖြင့် အမျိုးသမီးငယ်၏ လည်ပင်းကို ကိုက်ချလိုက်တော့သည်။ သူမ၏ အော်ဟစ်သံမှာ ချက်ချင်းပင် တစ်ဆို့သွားပြီး လည်ချောင်းထဲတွင် ဂလုဂလု အသံသာ ထွက်လာတော့သည်။ သူမသည် ဝက်ဝံကြီးကို လက်ဖြင့် အသည်းအသန် ပြန်တွန်းသော်လည်း နံရံကြီးတစ်ခုကို တွန်းနေရသကဲ့သို့ ဘာမှ မထူးခြားချေ။ ဝက်ဝံကြီးက မလှုပ်မယှက်ဘဲ ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ ကိုက်ထားပြီးနောက် ၎င်း၏ လက်ဝါးကြီးဖြင့် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို အားပြင်းစွာ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။
ထိုပြင်းထန်လှသော ရိုက်ချက်ကြောင့် အမျိုးသမီးငယ်၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ချိုင့်ဝင်သွားပြီး နံရိုးများအားလုံး ကြေမွသွားပုံရသည်။ သွေးများမှာ ပါးစပ်မှ ပန်းထွက်လာပြီးနောက် ခဏချင်းမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ငြိမ်ကျသွားကာ အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။
ဤရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ချီရှ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သတင်းတွေထဲမှာ မြင်ဖူးသော်လည်း လူကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ရခြင်းမှာ တကယ့်ကို ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ဒါဟာ တကယ့် လူသတ်ပွဲကြီးပင်။
“အားးးးးး!!!!”
နောက်ထပ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသေဟန်ဆောင်ခြင်းက အလုပ်မဖြစ်မှန်း သိသွားကြသဖြင့် အားလုံး ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်ကုန်ကြသည်။ သူတို့သည် အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ရန် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျာပျာသလဲ ပြေးလွှားကြတော့သည်။ လူသားများသည် အစားအစာကွင်းဆက်၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ရှိနေသည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့သော သဘာဝတရား၏ အရိုင်းစိုင်ဆုံး အင်အားစုရှေ့တွင်မူ လက်နက်မဲ့ လူသားမှာ ဘာမှ ပြန်မလုပ်နိုင်သည့် သားကောင်လေးများသာ ဖြစ်သည်။
နေပါဦး... ‘လက်နက်’?
ချီရှ၏ ဉာဏ်မျက်စိ ပွင့်သွားပြီး ကွင်းပြင်အလယ်က သံပြားဝိုင်းကြီးကို သတိရသွားသည်။ သူ၏ ပင်ကိုယ်အသိစိတ်က ထိုသံပြားသည် အလှပြရုံ သက်သက်မဟုတ်ဘဲ တစ်ခုခုအတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု ပြောနေသည်။
“ချောင်ကြားကျင့်! တို့တွေ ဟိုသံပြားဆီကို သွားမှ ဖြစ်မယ်!” ချီရှက အသည်းအသန် အော်ပြောသည်။ “အဲဒါ ဘာလဲဆိုတာ တို့တွေ မသိသေးပေမဲ့၊ တို့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက်တော့ အဲဒါက အဓိက သော့ချက်ပဲ!”
“တောက်... မင်း ရွေးတာလည်း တော်တော် ခက်တာပဲ” ချောင်ကြားကျင့်က ဝက်ဝံကြီး၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ရှိနေသော သံပြားကို ကြည့်ကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ “အဲဒီပစ္စည်းက လောလောဆယ် အသုံးပြုလို့ မရသေးပါဘူး ဧည့်သည်တော်ခင်ဗျာ၊ တခြားတစ်ခုခုများ ရွေးချင်ပါသလား?”
“စကားများမနေနဲ့!” ချီရှက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်ပြောသည်။ “အဲဒီသံပြားကို သုံးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်အောင် မကြိုးစားရင်၊ တို့တွေ အသေခံရဖို့က အချိန်ပဲ လိုတော့တာ။”
“ကောင်းပြီလေ...” ချောင်ကြားကျင့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ငါ ဝက်ဝံကို အာရုံလွှဲထားမယ်။ မင်းက သံပြားဆီကို ပြေးပေတော့။”
“အာရုံလွှဲမယ်?...” ချီရှ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း ဤနည်းလမ်းမှလွဲ၍ တခြားမရှိမှန်း သိလိုက်သည်။ “အာရှဝက်ဝံနက်တွေက တစ်နာရီကို ၄၈ ကီလိုမီတာအထိ ပြေးနိုင်တယ်။ ခင်ဗျား သူ့ကို ပြေးမလွတ်နိုင်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် သူ့ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ပဲ ကြိုးစားကြည့်။”
“နားလည်ပြီ။”
အစီအစဉ် ချပြီးသည်နှင့် သူတို့ လူခွဲလိုက်ကြသည်။ ချောင်ကြားကျင့်သည် ဝက်ဝံနက်ကြီးဆီသို့ သတိဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားပြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဟေး! လူအကြီး!”
ဝက်ဝံနက်ကြီးမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ အကြည့်ကို ချောင်ကြားကျင့်ထံသို့ လွှဲလိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ တောက်လောင်နေသည်။ ၎င်းသည် ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တစ်လှမ်း တိုးလာကာ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေ၏။ ချောင်ကြားကျင့်ကလည်း မကြောက်မရွံ့ဘဲ ဝက်ဝံကြီးဆီသို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် အပြန်အလှန် တိုးဝင်လာခြင်းကြောင့် ဝက်ဝံကြီးမှာ ခဏမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ရှေ့က လူသား၏ ရဲစွမ်းသတ္တိနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်ကို တွက်ချက်နေပုံရသည်။
“လူအကြီး၊ မင်း ငါနဲ့ တစ်ပွဲလောက် နွှဲချင်လို့လား?” ချောင်ကြားကျင့်က အံကြိတ်ပြုံးပြရင်း လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။ “လာစမ်းပါ၊ မင်း အစွမ်းကို ပြစမ်း။”
ဝက်ဝံကြီးမှာ လူစကားကို နားမလည်သော်လည်း ချောင်ကြားကျင့်၏ စိန်ခေါ်မှုကို ခံစားမိပုံရသည်။ ၎င်းသည် နောက်ခြေနှစ်ဖက်ဖြင့် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်ရာ ၎င်း၏ ထွားကျိုင်းသော ကိုယ်ထည်မှာ ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသွားတော့သည်။
“ဝိုးးးးးးးးး——”
ဝက်ဝံကြီးက မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ၎င်း၏ ပါးစပ်မှ ပုပ်စော်နံလှသော အနံ့အသက်များမှာ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။ ထိုဟိန်းသံကြီးက ကျဉ်းမြောင်းသော ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို တုန်ခါသွားစေပြီး လူတိုင်း၏ ကျောရိုးထဲအထိ စိမ့်တက်သွားစေသည်။ ချောင်ကြားကျင့်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချွေးစေးများ စီးကျလာပြီး သူသည် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော ရန်သူကြီးကို ဆွပေးလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။