အခန်း ၃၀ - သေမျိုးကြွက်
“ဟမ်းဂါချန်း... နောက်ထပ် အရူးတစ်ယောက်ပဲ။” ချောင်ကြားကျင့်က မြေကြီးပေါ် တံတွေးထွေးရင်း “ငါတို့သာ ဒီမှာ အကြာကြီး ဆက်နေရင် တို့လည်း အရူးဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ထင်တယ်” ဟု ဆိုသည်။
ချီရှသည်လည်း ထိုအဖိုးအိုကြောင့် စိတ်ထဲတွင် တော်တော်လေး မတင်မကျ ဖြစ်သွားရသည်။
“ချီရှ၊ အဆင်ပြေရဲ့လား” လင်ချင်းက မေး၏။
“ပြေပါတယ်” ချီရှက စိတ်ကို ပြန်ထိန်းရင်း ဆိုသည်။ “ဒီလူတွေ ငါ့ကို တားဆီးလို့ မရပါဘူး။ ငါကတော့ ဒီ ‘ဂိမ်း’ တွေထဲ ဝင်ကစားဦးမှာပဲ။ မင်းတို့ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ဖို့ မလိုပါဘူး။”
“ကျွန်မ ရှင်နဲ့ လိုက်မှာပါ” လင်ချင်းက ပြတ်သားစွာ ကြေညာလိုက်သည်။ “ရှင် ဘယ်ဂိမ်းထဲပဲ ဝင်ဝင်၊ ကျွန်မ ရှင့်ဘေးမှာ ရှိနေမယ်။”
ထိုစကားကြောင့် ချီရှ ရပ်တန့်သွားပြီး လင်ချင်းကို အေးစက်စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်မှာ အလွန်အေးစက်လွန်းလှသဖြင့် လင်ချင်းပင် ကျောထဲ စိမ့်သွားရ၏။
“ဘာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ?”
လင်ချင်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် “ကျွန်မမှာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိဖို့ လိုလို့လား?” ဟု ပြန်မေးသည်။
ချီရှက လင်ချင်း၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လျက် “မင်း ဘာလို့ ငါ့နား ကပ်နေတာလဲ? ယုတ္တိဗေဒအရ ဆိုရင် မင်းက ဟိုဘက်အဖွဲ့နဲ့ပဲ ရှိနေသင့်တာ။ ငါတို့ သုံးယောက်က မင်းနဲ့ မတူဘူး၊ အဖော်အသင်း ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ပိုတောင် ဝေးသေးတယ်”
ချီရှ၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ လင်ချင်းက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး “ကျွန်မ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ ရှင့်ကို စိတ်ဝင်စားလို့ပါ။ ရှင့်စိတ်ထဲမှာ ဘာတွေ ရှိနေလဲဆိုတာ သိချင်တယ်”
“ငါက ဒီနေရာကနေ လွတ်ချင်တာ” ချီရှက ခိုင်ခိုင်မာမာ ဆိုသည်။ “ငါ အကြိမ်ကြိမ် ပြောပြီးပြီ၊ ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားပြီး ငါ့ဇနီးနဲ့ ပြန်ဆုံချင်တာ။ သူမက ငါမရှိရင် အသက်မရှင်နိုင်ဘူး။ မင်း နားလည်လား?”
လင်ချင်းက မျက်တောင်ခတ်ရင်း “နားလည်ပါတယ်” ဟု တိုးတိုးလေး ဖြေသည်။
“ငါ့ဇနီးက ယွီနျန်အန်း တဲ့။ သူမက ငါ့အတွက် အများကြီး ပေးဆပ်ခဲ့သလို၊ ငါ့အတွက် ဝေဖန်မှုတွေကိုလည်း ခံစားပေးခဲ့ရသူ။ သူမက ငါ့ရဲ့ ဘဝတစ်ဝက်ပဲ၊ ငါက သူမဆီပဲ ပြန်သွားချင်တာ။ အဲဒါပဲ ငါ လိုချင်တာ။ ရှင်းပြီလား?”
“ဟုတ်ကဲ့။”
“အခု ငါ ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ မင်းသိပြီဆိုတော့၊ ထွက်မသွားတော့ဘူးလား?” ချီရှ၏ လေသံမှာ အေးစက်နေဆဲပင်။
လင်ချင်းက ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။ “တောင်းပန်ပါတယ်၊ တခြား အကြောင်းပြချက် အချို့ကြောင့် ကျွန်မ ထွက်သွားလို့ မရသေးဘူး။”
ချီရှက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လင်ချင်းကို ကြည့်နေမိသည်။ သူမထံမှ အန္တရာယ် သို့မဟုတ် လှည့်ဖြားမှု အရိပ်အယောင် မခံစားရသော်လည်း၊ လင်ချင်း၏ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်ကိုတော့ သူ မသိနိုင်ချေ။
“မင်း သဘောပဲလေ...” ချီရှက သူမကို ဖျောင်းဖျ၍ မရမှန်း သိလိုက်သဖြင့် လှည့်ထွက်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သည်။
ချောင်ကြားကျင့်က ချီရှနောက်မှ လိုက်လာရင်း “လူလိမ်လေး၊ ငါတို့ သဘောတူထားပြီးသားနော်—မင်းက ဦးနှောက်သုံး၊ ငါက အင်အားသုံးမယ်။ တို့တွေ အသင်းဖွဲ့ကြတာပေါ့”
“မင်းမှာကော ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ မဖြစ်မနေ အကြောင်းပြချက် ရှိလို့လား?”
“ရှိတာပေါ့” ချောင်ကြားကျင့်က ခေါင်းညိတ်သည်။ “ငါ မသေချင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါ့ကံကြမ္မာကို လက်မခံနိုင်ဘူး။”
“ပူးပေါင်းတာတော့ ပြဿနာမရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားပါ” ချီရှက ချောင်ကြားကျင့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ဆက်ပြောသည်။ “မင်းနဲ့ ငါက သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူး။ အကယ်၍ တစ်ယောက်ပဲ လွတ်မယ့် အခြေအနေ ရောက်လာရင်၊ ငါက မင်းကို ထားခဲ့ဖို့ ဝန်လေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဟူး... မင်းမှာ သံယောဇဉ်တွေ၊ ပေးဆပ်မှုတွေဆိုတာ လုံးဝ မရှိဘူးလား?” ချောင်ကြားကျင့်က မယုံနိုင်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါရင်း “မင်းကတော့ တကယ့်ကို လူချစ်လူခင် နည်းမယ့်သူပဲ” ဟု ဆိုသည်။
သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို ကြားနေရသော ထျန်းထျန်းမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့နေမိသည်။ အားလုံးမှာ ရှင်းလင်းသော ရည်မှန်းချက်ကိုယ်စီ ရှိကြသည်။ သူမနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် သူမက ဘာလုပ်နေသနည်း။ အကယ်၍ သူမ အတားအဆီးအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဤငရဲခန်းမှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည် ထားဦး။ ပြင်ပကမ္ဘာကို ပြန်ရောက်ပြီး ယခင်ဘဝအတိုင်း ပြန်နေထိုင်ရလျှင်ပင် ညစ်ပတ်သော အဖိုးကြီးများကြားတွင် စက်ဆုပ်ဖွယ် ဘဝကိုသာ ဆက်လက် ဖြတ်သန်းရဦးမည်။ ထိုသို့ တွေးကြည့်လျှင်... ဒီမှာတင် သေဆုံးသွားခြင်းက သူမအတွက် မဆိုးလှသော အဆုံးသတ် ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။
“ထျန်းထျန်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ” လင်ချင်းက မေးသည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။”
ရင်ပြင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့သည် အခြားတစ်ဖက်ရှိ လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်လာကြသည်။ ဤနေရာမှာ ကုန်စုံဆိုင်ရှိသော လမ်းနှင့် သိသိသာသာ ကွဲပြားသည်။ အိမ်လေးများမှာ ရှုပ်ထွေးစွာ တည်ရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက် နေထိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုပင် ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။
ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်ပြီးနောက် တိရစ္ဆာန်မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသော နောက်ထပ် လူတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူသည် အိမ်ဟောင်းတစ်လုံး၏ တံခါးဝတွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေ၏။ ချီရှသည် ထိုသူ့ထံသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။
အနားသို့ ရောက်သောအခါ ထိုသူမှာ အနံ့အသက်ဆိုးလှသော “ကြွက်မျက်နှာဖုံး” ကြီးကို စွပ်ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ယခင်က တွေ့ခဲ့သော သန်မာထွားကြိုင်းသည့် တိရစ္ဆာန်မျက်နှာဖုံးရှင်များနှင့် မတူဘဲ ဤသူမှာ သိသိသာသာ ပိန်လှီသည်။
ချောင်ကြားကျင့်က အရင်ဆုံး စကားစလိုက်သည်။ “မင်းက ‘သေမျိုးကြွက်’မဟုတ်လား?”
ကြွက်ခေါင်းဆောင်းထားသူသည် လူလေးဦးကို အသိအမှတ်ပြုကာ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။ “ငါက ‘သေမျိုးကြွက်’မဟုတ်ဘူး၊ ငါက သေမျိုးကြွက်ပါ။”
၎င်းမှာ မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး အသံမှာ အတော်လေး နားဝင်ချိုလှသည်။ တိရစ္ဆာန်မျက်နှာဖုံးအောက်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့ရှိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ပတ်ဂါအီ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပ်အထင်မကြီးနဲ့ဦး...” ချောင်ကြားကျင့်က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောသည်။ “မင်း ဘာဖြစ်ဖြစ် ငါက ဂရုစိုက်ရမှာလား?”
“သေမျိုးကြွက်က သေမျိုးကြွက်ပဲပေါ့” မိန်းကလေးက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောသည်။ “အမည်မှားခေါ်ရင် ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်နော်။ ငါ့ဆီကို လူလာတာ ရှားပါတယ်။ ‘စမ်းသပ်ပွဲ’ ထဲမှာ ပါဝင်ချင်လို့လား?”
ချီရှက သေမျိုးကြွက်၏ နောက်ကွယ်မှ အိမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ “စည်းကမ်းတွေက ဘာလဲ?”
“ကြွက်အမျိုးအစား စမ်းသပ်ပွဲ၊ ဝင်ကြေးက ‘တာအို’ တစ်လုံးပဲ။” သေမျိုးကြွက်က အတွေ့အကြုံရှိ အရောင်းစာရေးတစ်ဦးကဲ့သို့ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြသည်။ “တခြား ဘယ်နယ်မြေမှာမှ ဒီလောက် ခက်ခဲမှုနည်းတဲ့ စမ်းသပ်ပွဲကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါဆို မင်းနောက်က ဂိမ်းက ဘာမျိုးလဲ?” ချီရှက ထပ်မေးသည်။
သေမျိုးကြွက်က လှည့်၍ တံခါးဖွင့်ကာ အထဲသို့ လျှောက်ဝင်သွားရာ ကုန်လှောင်ရုံအသေးလေးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ “ငါ့ဂိမ်းကို ‘ကုန်လှောင်ရုံထဲက ဒါအိုရှာပုံတော်’ လို့ ခေါ်တယ်။ အခု ဒီအခန်းထဲမှာ ‘တာအို’ တစ်လုံး ဝှက်ထားတယ်။ တစ်ခါဝင်ရင် တစ်ယောက်ပဲ ဝင်ရမယ်။ ငါးမိနစ်အတွင်း တာအိုကို ရှာတွေ့ရင် မင်းနိုင်တယ်၊ အဲဒီတာအိုက မင်းအပိုင် ဖြစ်သွားမယ်။”
ချီရှသည် တစ်ခုခု လွဲနေသည်ကို ခံစားမိသဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။ “ရှာမတွေ့ရင်ကော ဘာဖြစ်မှာလဲ?”
“ရှာမတွေ့ရင်လား?” သေမျိုးကြွက်က တခိခိ ရယ်မောလျက် “မင်းရဲ့ ဝင်ကြေး တာအိုက အလကား ဖြစ်သွားမယ်၊ မင်း တာအို တစ်လုံး ရှုံးမယ်ပေါ့။”
“တာအို တစ်လုံး ရှုံးမယ်?” ချီရှ အံ့အားသင့်သွားသည်။ “ဒါပဲလား?”
“တခြား ဘာဖြစ်ဦးမှာလဲ?” သေမျိုးကြွက်က ချီရှကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြန်ကြည့်ကာ မေးသည်။
ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ? ချီရှက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သေသေချာချာ စဉ်းစားနေမိသည်။ ဝင်ကြေးက တာအို တစ်လုံး၊ နိုင်ရင် တာအို တစ်လုံးရမည်၊ ရှုံးရင် တာအို တစ်လုံး ဆုံးမည်။ ဤဂိမ်းမှာ ဘာအန္တရာယ်မှ မရှိသလို ဖြစ်နေသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤဂိမ်းများကို ကစားနေခြင်းက ဘာထူးခြားမှု ရှိပါမည်နည်း။
“ဒါက စမ်းကြည့်သင့်တဲ့ အခွင့်အရေးပဲ မဟုတ်လား” ထျန်းထျန်းက ကြားဝင်ပြောသည်။ “တစ်ခါလောက် ကစားကြည့်တာက ငါတို့ရဲ့ အခြေအနေကို ပိုနားလည်စေမှာပါ။”
“ဒါပေမဲ့...” ချီရှက ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေဆဲပင်။ ဤကဲ့သို့ ဂိမ်းမျိုးကို နိုင်ခြင်းဖြင့် ရရှိမည့် အကျိုးကျေးဇူးကို သူ မမြင်မိသေးချေ။
“ငါ အရင်သွားမယ်” ထျန်းထျန်းက ချီရှဘက် လှည့်ကာ ပြောသည်။ “ငါ သေသွားရင်လည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။”
“ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ?” လင်ချင်းက ထျန်းထျန်း၏ စိတ်ဓာတ်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်တော့ကြောင်း သတိထားမိသဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ကို ယုံကြည်လိုက်ပါ။” ထျန်းထျန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ “ငါ ဒီကနေ လွတ်သွားသည်ဖြစ်စေ၊ မလွတ်သည်ဖြစ်စေ ဘာမှ ထူးခြားမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ သဘောပေါက်သွားပြီ။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ချီရှထံမှ ‘တာအို’ တစ်လုံးကို တောင်းယူကာ သေမျိုးကြွက်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို ဒါပဲလား?” ထျန်းထျန်းက မေးသည်။
“ဟုတ်ကဲ့၊ ဝင်ကြေး လက်ခံရရှိပါပြီ။ အခန်းထဲ ဝင်တာနဲ့ ဂိမ်းစပါပြီ” သေမျိုးကြွက်က တက်ကြွစွာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “စည်းကမ်းကို ထပ်ပြောမယ်နော်။ ဒီအခန်းထဲမှာ တာအိုတစ်လုံး ရှိတယ်။ အဲဒါကို ငါးမိနစ်အတွင်း ရှာပြီး အပြင်ယူလာနိုင်ရင် အဲဒီတာအိုက မင်းအပိုင်ပဲ။”
“ကောင်းပြီ၊ နားလည်ပြီ” ထျန်းထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား?” သေမျိုးကြွက်က မေး၏။
“ဖြစ်ပြီ။”
“ကောင်းပြီ” သေမျိုးကြွက်က ဆိုသည်။ “ဂိမ်း စပါပြီ။ ကံကောင်းပါစေ။”
ထို့နောက် သူမသည် ကုန်လှောင်ရုံထဲမှ ထွက်လာပြီး တံခါးကို အပြင်မှ ပိတ်လိုက်ရာ၊ ထျန်းထျန်းသည် မှောင်ရီပျပျ အခန်းထဲတွင် တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။