အခန်း ၂၈ - လမ်းခွဲခြင်း
ထိုအချိန်တွင် ဆရာဝန်ကျောက်သည် အပြင်သို့ ထွက်လာသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ ဝေဝါးနေ၏။ သူ၏ အမူအရာမှာ ကြားဝင်ဖျန်ဖြေရန်ထက် ရှောင်ရန်ကို အားပေးကူညီရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။
“ ‘ဒါအို’ က လေးလုံးမရှိဘူး၊ သုံးလုံးပဲ ကျန်တော့တယ်” ချီရှက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဆိုလိုက်သည်။
“သုံးလုံး?!” ရှောင်ရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် “ရှင် တစ်လုံးကို အလဟဿ ဖြုန်းလိုက်တာလား?!”
ချီရှ၏ အကြည့်သည် ရှောင်ရန်၏ နောက်တွင် ရပ်နေသော ဆရာဝန်ကျောက်ထံသို့ ရောက်သွားသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ မှောင်မှောင်မှိုင်းမှိုင်းနှင့် တင်းမာခက်ထန်နေ၏။ ဆရာဝန်ကျောက်သည် ချီရှ၏ အကြည့်ကို သိလိုက်သဖြင့် စကားစလာသည်။
“ရှောင်ရန်၊ အဲဒါ ချီရှ အမှားမဟုတ်ပါဘူး။ သူက ဒါအိုတစ်လုံးကို ဟိုဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးဆီက ငါးမျှားချိတ်နဲ့ ကြိုးရဖို့ လဲလိုက်တာ။”
“ဘာ...” ရှောင်ရန်၏ မျက်တောင်များ တုန်ယင်သွားသည်။ သူမသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ချီရှဘက်သို့ လှည့်၍ “ကောင်းပြီလေ၊ ရှင့်ရဲ့ ဒါအိုကို ဘာလုပ်လုပ် ရှင့်အလုပ်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ တို့အဖွဲ့နဲ့ ဆိုင်တဲ့ နှစ်လုံးကို ပြန်ပေးစေချင်တယ်”
“မင်းတို့အဖွဲ့နဲ့ ဆိုင်တဲ့ နှစ်လုံး...?” ချီရှ၏ အမူအရာမှာ တည်တင်းသွားသည်။ “ငါ ထပ်ပြောမယ်—အဲဒီ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ငါ ချီရှ တစ်ယောက်တည်းကပဲ ချမှတ်မှာ ဖြစ်ပြီး မင်းတို့အဖွဲ့နဲ့ မဆိုင်ဘူး။”
“မင်း... အမေဘိုးအေ—” ချောင်ကြားကျင့်က ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်စရာကောင်းအောင် ဒေါသထွက်နေပြီး ယခင်က မပီကလာ ပီကလာ ပြောနေသော ရုံးသုံးဘာသာစကားမှ ကန်တုံ (Cantonese) ဘာသာစကားသို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ “ငါက မိန်းကလေးတွေကို လက်ပါလေ့ မရှိဘူးနော်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းကလေးပဲ!”
“ဟေး... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါ” လင်ချင်းက ကြားဝင်ကာ ချောင်ကြားကျင့်၏ လက်မောင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲလိုက်သည်။ “ဒီဒါအိုတွေကို ချီရှကပဲ ရအောင်လုပ်ခဲ့တာ။ သူ့ကိုပဲ ဆုံးဖြတ်ခွင့် ပေးလိုက်ပါ။”
ချောင်ကြားကျင့်သည် ဒေါသကို မနည်းထိန်းရင်း သွားကြိတ်ထားမိသည်။ ချီရှက သူ၏ နှာခေါင်းကို အသာအယာ ထိလိုက်ပြီးမှ စကားဆို၏။
“ ‘သေမျိုးနဂါး’ ပြောတာကတော့ ဒီဒါအိုတွေက ငါတို့ရဲ့ ဆုလာဘ်တင် မဟုတ်ဘူး၊ ကစားပွဲတွေမှာ ဆက်ကစားဖို့ ‘အပေါင်ပစ္စည်း’ တွေလည်း ဖြစ်တယ်တဲ့။ မင်းတို့အားလုံးက ဒီမှာထိုင်ပြီး အသေခံဖို့ ပြင်ထားကြရင်တော့ ငါ တစ်လုံးမှ ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဘာလဲ၊ အခု ‘လူလိမ်’ အလုပ်ကို နားပြီး ‘ဓားပြ’ တိုက်တော့မလို့လား?” ရှောင်ရန်က မကျေမနပ်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဒီကမ္ဘာမှာ ‘ဥပဒေ’ ဆိုတာ မရှိတဲ့နေရာ မရှိဘူးနော်။ ငါ ရှင့်ကို အကြံပေးမယ်၊ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ဒါက တကယ်ပဲ မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်လား? ဒီမှာ ရဲအရာရှိတစ်ယောက် ရှိနေတာနော်!”
ထိုအချိန်တွင် ရဲအရာရှိလီသည် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကို ကြားသဖြင့် ထွက်လာသည်။ အစက အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့မှာ ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင်သာ ရှိနေကြသော်လည်း ယခုမူ ရှောင်ရန်ကြောင့် အပြန်အလှန် ရန်လိုနေကြသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ” ရဲအရာရှိလီက ဆရာဝန်ကျောက်ကို မေးလိုက်သည်။ “အထဲကတောင် အသံတွေ ကြားနေရတယ်”
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး... ရှောင်ရန်က ချီရှနဲ့ စကားပြောချင်လို့ပါ” ဆရာဝန်ကျောက်က အနေရခက်စွာ ပြုံးရင်း ဖြေသည်။
“သူက ‘ငါနဲ့ စကားပြောချင်တာ’ ဟုတ်လား?” ချီရှ၏ အမူအရာမှာ အေးစက်သွားသည်။ “ဆရာဝန်ကျောက်၊ ခင်ဗျားကတော့ တကယ့်လူပဲ... ဒါ ရှောင်ရန် တကယ် ဖြစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒလို့ ခင်ဗျား သေချာလား?”
ရှောင်ရန်မှာ ‘လက်နက်’ တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး ဆရာဝန်ကျောက်ကသာ ဤပဋိပက္ခကို မြှောက်ပင့်ပေးနေသူ ဖြစ်ကြောင်း ချီရှ သိလိုက်သည်။ ရှောင်ရန်၏ အသိဉာဏ်နှင့် သတ္တိအရဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ကွယ်မှ မတွန်းပို့ဘဲ ချီရှနှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို ရင်ဆိုင်ရဲလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ ပြိုင်ဘက်၏ ‘လက်နက်’ ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းက တိုက်စစ်ကို ရပ်တန့်စေနိုင်သော်လည်း၊ ပြိုင်ဘက်ကို ‘တိုက်ရိုက်’ နှိမ်နင်းလိုက်ခြင်းကသာ ပြဿနာကို အပြီးတိုင် အဆုံးသတ်စေမည် ဖြစ်သည်။
“ငါ... ” ဆရာဝန်ကျောက်သည် ခဏမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားပြီးမှ ချီရှကို အားနာဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။ “ချီရှ၊ မင်း မကျေမနပ် ဖြစ်နိုင်တာတော့ သိပါတယ်။ မင်းပဲ ငါတို့အတွက် ဒီဒါအိုတွေကို ရအောင် လုပ်ပေးခဲ့တာပါ... ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက ငါတို့အားလုံးနဲ့ ဆိုင်တယ်လေ၊ ငါတို့လည်း စတေးမှုတွေ လုပ်ခဲ့ရတာပဲ... မင်း ငါတို့ဘက်ကို တစ်ဝက် ခွဲပေးတာကတော့ တရားမျှတမှု ရှိမယ် ထင်တယ်”
“အဲဒီလိုလား?” ချီရှက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်၏။ “ဒါပေမဲ့ ဆရာဝန်ကျောက်၊ ခင်ဗျား မနေ့ညက ငါနဲ့အတူ ဟန်ယီမိုကို သတ်တုန်းကတော့ ဒီလို မပြောခဲ့ဘူးထင်တယ်”
“ဘာ?!” ဆရာဝန်ကျောက်၏ မျက်လုံးများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ပြူးကျယ်သွားသည်။ “မင်း... မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ အရူးရဲ့?! ငါ ဘယ်တုန်းက မင်းနဲ့အတူ ဟန်ယီမိုကို သတ်ခဲ့လို့လဲ”
ရဲအရာရှိလီနှင့် ရှောင်ရန်တို့၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပျက်သွားကြသည်။
“ခင်ဗျားပဲ မနေ့ညက ပြောခဲ့တာလေ” ချီရှက သူ၏ လက်များကို ပွတ်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး ဆိုလိုက်သည်။ “ ‘သူ့ဒဏ်ရာတွေက သေချာချုပ်မထားတော့ သူ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ လူနည်းလေ ဝန်ပေါ့လေ၊ ကျန်တဲ့သူတွေ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများလေပဲ’ လို့ ခင်ဗျား ပြောခဲ့တာလေ။”
“မဟုတ်တရားတွေ!!” ဆရာဝန်ကျောက် အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် အကြောများပင် ထောင်လာသည်။ “မင်း ငါ့နာမည်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?! ဟုတ်တယ်၊ ဟန်ယီမိုက ဒဏ်ရာ ပြင်းထန်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ သွေးတိတ်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တယ်လေ...! မင်း... မင်းကတော့—”
“ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေရတာလဲ?” ချီရှက ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ဆရာဝန်ကျောက်၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရှောင်ရန်နှင့် ရဲအရာရှိလီဘက်သို့ လှည့်ကာ “ငါ့ကို ဂရုမစိုက်ကြပါနဲ့။ ငါက လူလိမ်တစ်ယောက်ပဲ၊ စောစောက ပြောတာတွေက အပေါက်အလမ်းမရှိတဲ့ စကားတွေပါ” ဟု ဆိုလိုက်၏။
“မင်း...!” ဆရာဝန်ကျောက်သည် ဒေါသများ ငယ်ထိပ်စောင့်နေသော်လည်း စကားလုံးတို့ ဆွံ့အလျက် ရှိနေရသည်။
“အသုံးချခံရတာနဲ့ အမှန်တရားကို လိမ်လည်ခံရတာကို ခင်ဗျား သဘောကျလို့လား?” ချီရှက သူ့ကို တိုးတိုးလေး ကပ်မေးလိုက်သည်။ “ငါလည်း အဲဒါကို မုန်းတယ်။ ခင်ဗျားက ဟိုအမျိုးသမီးနဲ့ ပေါင်းပြီး ငါနဲ့ မဆိုင်တဲ့အရာတွေကို ဆက်တောင်းနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့၊ ခင်ဗျားတို့ကို သင်ခန်းစာပေးဖို့ ငါ အဆင်သင့်ပဲ။”
ဆရာဝန်ကျောက်သည် ချီရှ၏ စကားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ရှေ့မှ လူသားသည် မည်သို့သောသူဖြစ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ လွန်ခဲ့သော ကစားပွဲများတွင် ချီရှက မကြာခဏ ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း ၎င်းမှာ သူ့ကို အလွယ်တကူ အမြတ်ထုတ်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ချေ။
ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ရန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားဟန်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဒါကြောင့်ကိုး... ရှင်က ဆရာဝန်တစ်ယောက်ဆိုတော့... ဒဏ်ရာရတဲ့သူရှိရင် ရှင်က စောင့်ရှောက်ပေးရမယ့် တာဝန်ရှိနေတာလေ။ အဲဒီဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကို ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ ရှင်က သူ့ကို သတ်လိုက်တာပေါ့”
“ငါ...”
“အဲဒီလို ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ?” ဆရာဝန်ကျောက် ပြန်မဖြေနိုင်ခင်မှာပင် ချီရှက ခေါင်းခါရင်း ကြားဝင်ပြောလိုက်သည်။ “ရှောင်ရန်၊ ငါစောစောက ပြောတာတွေက လုံးဝ လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အတည်မယူပါနဲ့။”
သို့သော် သံသယမျိုးစေ့သည် ရှောင်ရန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အမြစ်တွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို အလွယ်တကူ နုတ်ပစ်ရန် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။
“ချီရှ... ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ တကယ်ကော ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ” ရဲအရာရှိလီက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
ချီရှသည် သူ၏ရှေ့မှ သန်မာထွားကြိုင်းသော ရဲအရာရှိကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ဤရဲအရာရှိအပေါ် ကောင်းသော အမြင်ရှိ၏။ သူ၏ ‘ဒါအို’ ကို မက်မောရန်အတွက် အခြားသူများနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်မှု မရှိစေရန်သာ သူ မျှော်လင့်မိသည်။
“ရှောင်ရန်က ‘ဒါအို’ တွေကို အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ကြား ခွဲယူဖို့ အကြံပေးနေတယ်။ ခင်ဗျားကော ဘယ်လိုထင်လဲ?” ချီရှက မေးလိုက်သည်။
ရဲအရာရှိလီသည် ထိုအဆိုပြုချက်ကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ခေါင်းကို ပြတ်ပြတ်သားသား ခါပြလိုက်သည်။ “တို့တွေ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးပြီ။ ဒါအိုက ဒီမှာ ငွေကြေးအဖြစ် သုံးလို့မရဘူး၊ အဲဒါကို ကိုင်ထားရုံနဲ့လည်း ဘာမှ ထူးမှာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ မင်းပဲ ဒါကို တရားဝင် ရအောင်လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ မင်းပဲ ယူထားသင့်တယ်။”
“ဘယ်လို ပြောလိုက်တာလဲ?!” ရှောင်ရန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဒီဒါအိုတွေက တို့တွေ အသက်နဲ့လဲပြီး ရထားတာလေ!”
ရဲအရာရှိလီက သက်ပြင်းချကာ ခါးသီးသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “ဒီဒါအိုတွေက တို့အသက်နဲ့လဲပြီး ရထားတာဆိုတာ မင်းသိရင်၊ မင်းကို အသက်ကယ်ပေးခဲ့တဲ့ ချီရှကို ပိုပြီး ကျေးဇူးတင်သင့်တာပေါ့။”
“ကျွန်မ...” ရှောင်ရန်သည် စကားလုံးတို့ ဆွံ့အကာ အတန်ကြာအောင် ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ချေ။ ရဲအရာရှိလီ ပြောသည်မှာ အမှန်တရား ဖြစ်သည်။ ချီရှသာ ကြားဝင်မကယ်ခဲ့ပါက သူမသည် ဟိုကြောက်စရာကောင်းသော အခန်းထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ချီရှက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ အလုံးလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ ရဲအရာရှိလီထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ ရဲအရာရှိလီက ဖမ်းယူလိုက်ပြီး လက်ဖဝါးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ ‘ဒါအို’ တစ်လုံး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။
“ဟင်?” သူက ချီရှကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်သည်။ “ဒါက ဘာအတွက်လဲ? ငါက ဘာကစားပွဲမှ ကစားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ကိုပေးလည်း ဘာမှ အသုံးမဝင်ဘူးလေ။”
“အဲဒီတစ်လုံးကို ခင်ဗျားဆီမှာပဲ ခဏ ထားထားလိုက်ပါ” ချီရှက လက်ယမ်းပြရင်း ဆိုသည်။ “ငွေခဝါချသလိုမျိုးပေါ့။ အဲဒီတစ်လုံး ခင်ဗျားဆီမှာ ရှိနေမှ ငါ့လက်ထဲက နှစ်လုံးက ‘သန့်ရှင်း’ သွားမှာလေ။ ဒါကြောင့် ငါ့ကို နောက်ထပ် လာမနှောင့်ယှက်ကြနဲ့တော့။”
“ဒါက... ” ရဲအရာရှိလီသည် သံသယရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေလေသည်။ ဆရာဝန်ကျောက်နှင့် ရှောင်ရန်တို့၏ မျက်နှာများမှာလည်း အလွန်ရှုပ်ထွေးနေပြီး စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် လှုပ်ခတ်နေကြသည်။
အတန်ကြာသော် ရဲအရာရှိလီသည် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်ကို အားလုံး သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။
“ပုလိပ်ကြီး၊ ဘာကျန်သေးလို့လဲ” ဟု ချောင်ကြားကျင့်က မေးလိုက်လေတော့သည်။