အခန်း ၂၅ - လမ်းခွဲမှတ်
ရှေ့နေကျန်း သည် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကာ စကားလုံးတို့ ဆွံ့အလျက် နောက်သို့ အလိုလို ဆုတ်မိသွားသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ” ချောင်ကြားကျင့် သည် ရှေ့နေကျန်း၏ ကွယ်နေမှုကြောင့် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိလိုက်ချေ။ သူ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှသော ရှေ့နေမလေးသည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအတော်များများ ဆုတ်သွားပြီး ညစ်ပတ်နေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဖင်ထိုင်လျက်သား လဲကျသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“မင်း... မင်း...” ရှေ့နေကျန်း သည် ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း တုန်ယင်စွာ ဆိုလေသည်။
လူတိုင်း သူမ ညွှန်ပြရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသောအခါ ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီး၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် သေးငယ်သော လက်မောင်းတစ်ခုကို တင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ထိုလက်မောင်းမှာ လူကြီးတစ်ယောက်၏ လက်မဟုတ်သည်မှာ သိသာလှပြီး သေးငယ်သော လက်ချောင်းလေးများမှာ လူသားစစ်စစ်၏ လက်ချောင်းလေးများပင် ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဤဆိုင်ဝန်ထမ်းသည် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ချက်ပြုတ်စားသောက်ခဲ့ခြင်းပင်။ ထိုကလေး၏ လက်မောင်းမှာ ယခုထက်တိုင် မွှေးကြိုင်သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ချီရှ သည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း နားနေခန်းအတွင်းရှိ အခြေအနေများကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမှန်တရားကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားတော့သည်။
“ဟုတ်တယ်လေ” ဆိုင်ဝန်ထမ်းက ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ “ရှင်တို့ တစ်လုတ်လောက် မမြည်းချင်ကြဘူးလား”
ချီရှ သည် စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ “မင်းပြောတဲ့ အတူတူအိပ်ရင် ဝက်ကလေးတွေ စားရမယ်ဆိုတာ... ဒါတွေကို ပြောတာလား?!”
“အင်းပေါ့” ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးက အရောင်အဝါကင်းမဲ့သော မျက်လုံးများဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။ “ဝက်ကလေးတွေက တကယ် အရသာရှိတာ”
သွေးညှီနံ့များက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ ဆိုင်ဝန်ထမ်း၏ ပေါင်များနှင့် ခုတင်ပေါ်တွင် သွေးကွက်များ ပေကျံနေ၏။ ချီရှ ၏ သံသယသာ မှန်ကန်မည်ဆိုပါက ဤအမျိုးသမီးသည် မကြာသေးမီကမှ ကလေးမွေးဖွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ရင်သွေးကို ပြန်လည်ချက်ပြုတ်စားသောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူမသည် အမျိုးသားများကို သူမနှင့်အတူ အိပ်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းမှာလည်း ဤကလေးငယ်များကို စားသောက်ခွင့်ရရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“တစ်နှစ်မှာ တစ်ခါလောက်ပဲ ဝက်ကလေး စားရတာ...” ဆိုင်ဝန်ထမ်းက သူမ၏ ဝါကျင့်ကျင့် သွားများကို ဖော်ပြရင်း ပြုံးလိုက်၏။ “ရှင်တို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် ငါနဲ့ အိပ်ချင်လားလို့ပဲ မေးကြည့်တာပါ။ အဲဒီအစား ဝက်ခြေထောက် ပြန်ပေးမယ်လေ...”
“တို့... တို့ အဆင်ပြေပါတယ်...” ရဲအရာရှိလီ က ခေါင်းခါရင်း တုန်ယင်စွာ ဆိုလိုက်၏။
“အဆင်ပြေရင်လည်း... ထားလိုက်ပါတော့...” ဆိုင်ဝန်ထမ်းက ရေရွတ်ကာ ပြုတ်ထားသော ကလေးလက်မောင်းကို သူမ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး လက်မှ ဆီများကို သုတ်လိုက်သည်။
ရှေ့နေကျန်း မှာမူ သူမပေးထားသော အဝတ်အစားများပေါ်တွင် ဆီကွက်များ ပေကျံသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။ လူသားအသားကို ချက်ပြုတ်ခြင်းက ဤမျှအထိ ဆီထွက်လိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့ဖူးချေ။
ထျန်းထျန်း သည် ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးနားသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော အမူအရာဖြင့် “ညီမလေး... မင်းစားနေတာက ဝက်ကလေး မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒါ ကလေးတစ်ယောက်လေ...” ဟု ဆိုသည်။
“ကလေး?” ဆိုင်ဝန်ထမ်း၏ သက်မဲ့မျက်လုံးများမှာ ထိုစကားကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားသွားသည်။ “ဒါက ဝက်ကလေး အစစ်ပါ။ သူက ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာပြီး ငါ့ကိုတောင် နာအောင် လုပ်သေးတာ”
လူတိုင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း မည်သို့ ပြန်ပြောရမှန်း မသိကြချေ။
“ဟဲဟဲ... ဗိုက်ပြန်ဆာလာပြန်ပြီ” ဆိုင်ဝန်ထမ်းက မျက်ခုံးပင့်ရင်း ဆိုသည်။ “ငါ ဝက်သားစွပ်ပြုတ် သွားသောက်ဦးမယ်။ ဗိုက်ဝအောင် စားရတာ တကယ် ကောင်းတာပဲ”
ထို့နောက် သူမသည် နားနေခန်းအတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားလေသည်။ တံခါးမပိတ်ခင်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် လူအုပ်ကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးပြလိုက်၏။
“စိတ်ကြိုက် ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်ရှင်!”
ထို့နောက် တံခါးကို ‘ဒိုင်း’ ခနဲ မြည်အောင် ပိတ်ချလိုက်တော့သည်။ ကျန်ရှိနေသော လူများမှာမူ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်လျက် မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိကြ၏။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အသက်ရှူရကျပ်လောက်အောင် ဖိအားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချီရှ ကပင် ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်၏။
“အားလုံးပဲ၊ ဒီငရဲခန်းကြီးက ဆယ်ရက်အတွင်း မပျက်စီးဘူးဆိုရင်တောင် ငါတို့ကတော့ တကယ့်ကမ္ဘာကို ပြန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ချီရှ က သူ၏ နဖူးကို ကိုင်ရင်း ဆိုသည်။ “ဒီနေရာမှာ ဒီအတိုင်း ဆက်နေနေမယ်ဆိုရင် ငါတို့လည်း ဟိုအမျိုးသမီးလိုပဲ မကြာခင် အရူးဖြစ်သွားကြလိမ့်မယ်”
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရဲအရာရှိလီ သည် ချီရှ ၏ စကားကို မငြင်းခုံတော့ချေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။ ဤကဲ့သို့ ပုံမှန်မဟုတ်သော မြို့ပျက်ကြီးထဲတွင်၊ နီမှောင်သော ကောင်းကင်နှင့် ရွှံ့ရောင်နေမင်းအောက်တွင် လူသားတစ်ယောက်သည် သူ၏ စိတ်ကျန်းမာရေးကို မည်မျှအထိ ထိန်းထားနိုင်ပါမည်နည်း။
နားနေခန်းအတွင်းမှ အိုးခွက်ပန်းကန်သံများ ထွက်ပေါ်လာရာ ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးသည် သူမ၏ ‘အရသာရှိလှသော အစားအစာ’ ကို နောက်တစ်ပန်းကန် ခပ်ယူကာ အငန်းမရ စားသောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။ တံခါးတစ်ချပ်သာ ခြားသော နေရာတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ မွေးကင်းစကလေးငယ်ကို စားသောက်နေ၏။ ဤနေရာရှိ အရာအားလုံးမှာ အစွန်းကုန် ပုံမှန်မဟုတ်တော့ချေ။
“ငါတော့ အပြင်ထွက်ပြီး စူးစမ်းချင်တယ်” ချီရှ က ကြေညာလိုက်သည်။ “မင်းတို့ကော မသိချင်ကြဘူးလား။ ဒီနေရာက တကယ်တော့ ဘာလဲ။ ဒီလူတွေက ဘယ်သူတွေလဲ။ ဒီမြို့မှာ အဆုံးသတ် ရှိလား။ အပြင်ဘက်မှာ ဘာရှိမလဲ။ ငါတို့ ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာပြီး ဘယ်လို ပြန်ထွက်ရမလဲဆိုတာပေါ့”
လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် ‘သိချင်စိတ်’ ထက် ‘ကြောက်ရွံ့စိတ်’ က ပို၍ ထင်ဟပ်နေသည်။
“ဒီနေရာမှာ အန္တရာယ်တွေပဲ ရှိနေမယ်လို့ ငါခံစားရတယ်...” ရှောင်ရန် က ခေါင်းခါရင်း ချီရှ ကို ပြောလိုက်သည်။ “ဟို ‘ကစားပွဲ’ တွေထဲ ဝင်ပါမယ့်အစား ငါကတော့ ဘေးကင်းမယ့် နေရာတစ်ခုမှာပဲ နေချင်တယ်”
“ညီမလေး၊ ဒီမှာ စားစရာ၊ သောက်စရာ ဘာမှမရှိဘူးနော်” ချောင်ကြားကျင့် က သူ၏ ဗိုက်ကို ပွတ်ရင်း ဆိုသည်။ “ငါတို့ အသက်ရှင်ဖို့ လိုတယ်လေ။ ဟို ‘ဝက်ကလေး’ တွေကိုတော့ တို့တွေ တကယ်စားလို့ မရဘူး မဟုတ်လား”
သူ၏ သဘောထားမှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်။ ဤနေရာတွင် ထိုင်၍ အသေခံမည့်အစား သူလည်း အပြင်ထွက်၍ စူးစမ်းချင်နေသည်။ လူကိုးဦးသည် ယခုအခါ နှစ်ဖွဲ့ကွဲသွားပြီ ဖြစ်သည်—အချို့က ထွက်ခွာချင်ကြပြီး အချို့ကမူ ကျန်နေခဲ့ချင်ကြသည်။
ဆရာဝန်ကျောက် က သူ၏ဘေးမှ စာရေးဆရာ ဟန်ယီမို ကို ကြည့်လိုက်၏။ “အပြင်ထွက်ပြီး စူးစမ်းတာကတော့ ကောင်းပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ရာရထားတဲ့လူကတော့ လိုက်လို့မရဘူး။ သူကတော့ ဒီမှာပဲ နေရမှာ။ ငါကလည်း ဆရာဝန်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ကို စောင့်ရှောက်ဖို့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့မယ်”
“ဒါဆိုရင် ကျွန်မလည်း ရှင်တို့နဲ့အတူ နေခဲ့မယ်” ရှောင်ရန် က တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
“မင်းတို့က အသက်ရှင်ဖို့ကို လက်လျှော့လိုက်ကြပြီလား” ချောင်ကြားကျင့် က ခေါင်းခါပြ၏။ “ဒဏ်ရာရတဲ့သူ တစ်ယောက်၊ အားနည်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဆရာဝန်တစ်ယောက်... မင်းတို့ တကယ်ပဲ ဒီမှာ နေကြမလို့လား”
“ငါလည်း နေခဲ့မယ်” ရဲအရာရှိလီ က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ ဆရာဝန်ကျောက် နှင့် အခြားသူများက ရဲအရာရှိလီ ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။ သူရှိနေခြင်းက သူတို့အတွက် ပို၍ လုံခြုံမှုပေးနိုင်မည်ကို အားလုံး သိကြသည်။
ရဲအရာရှိလီ က ဆရာဝန်ကျောက် ကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ “ဟိုလူမိုက် ပြောတာ မှန်တယ်။ မင်းတို့ သုံးယောက်တည်း ဒီမှာနေဖို့က အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ တိရစ္ဆာန်မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားတဲ့ အရူးတွေအပြင်၊ ဟိုအထဲက အမျိုးသမီးသာ ရူးပြီး ထွက်လာရင် မင်းတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။
ယခုအခါ လေးဦးမှာ နေခဲ့ရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး ဖြစ်သဖြင့် အားလုံး၏ အကြည့်မှာ ထျန်းထျန်း၊ ရှေ့နေကျန်း နှင့် လင်ချင်း တို့ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ ထိုအမျိုးသမီး သုံးဦးမှာမူ သူတို့၏ သဘောထားကို ထုတ်မပြောရသေးချေ။
“ငါကတော့ သေချာပေါက် နေခဲ့မှာပါ” ရှေ့နေကျန်း က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးရင်း ဆိုသည်။ “ရှေ့နေတစ်ယောက်အနေနဲ့ အချက်အလက် အပြည့်အစုံ မရှိဘဲ ငါ ဘာမှမလုပ်ဘူး။ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဆုံးဖြတ်တာက အမှားတွေပဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”
သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြောပြီးနောက် ရှေ့နေကျန်း သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ရဲအရာရှိလီ၊ ဆရာဝန်ကျောက် တို့ရှိရာသို့ သွားရောက် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။ ထိုအခါ ချီရှ နှင့် ချောင်ကြားကျင့် တို့မှာ သီးသန့် ဖြစ်ကျန်ခဲ့၏။ သူတို့သည် ဤကမ္ဘာကြီး၏ အန္တရာယ်များကို သိသော်လည်း အပြင်ထွက်၍ စူးစမ်းချင်နေကြသည်မှာ မရင့်ကျက်သေးသည့် ကလေးငယ်များအလားပင်။
ထျန်းထျန်း သည် ဘေးမှ လင်ချင်း ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဘာရှင်းပြချက်မျှ မပေးဘဲ ချီရှ ၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ သွားရပ်လိုက်၏။
“ဟင်?” ချောင်ကြားကျင့် က ပြုံးလိုက်သည်။ “မင်းကတော့ နေခဲ့မယ် ထင်နေတာ”
“နေခဲ့မယ် ဟုတ်လား?” ထျန်းထျန်း က ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြသည်။ ထို့နောက် မြေပြင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း “ရှင်တို့ မမြင်ကြဘူးလား။ ဒီမှာ ‘နံရံ’ တစ်ခု ရှိနေတယ်လေ။ အဲဒီနံရံကြောင့် ကျွန်မမှာ သွားဖို့ကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး” ဟု ဆိုသည်။
“နံရံ?” ချီရှ နှင့် ချောင်ကြားကျင့် တို့က မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်သော်လည်း ဘာနံရံမျှ မတွေ့ရချေ။
“ဒီနံရံရဲ့ တစ်ဖက်မှာက ရဲအရာရှိ၊ ရှေ့နေ၊ ဆရာဝန်နဲ့ စာရေးဆရာတွေ ရှိနေကြတာလေ။ ဒီဘက်မှာတော့ လူလိမ်၊ လူမိုက်နဲ့ ပြည့်တန်ဆာတွေပဲ ရှိတာ” ထျန်းထျန်း က အေးစက်သော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။ သူမသည် ဆံပင်စအချို့ကို နားနောက်သို့ သပ်တင်လိုက်ရင်း “ငါတို့ရဲ့ ‘အစုအဖွဲ့’ တွေက အစကတည်းက သတ်မှတ်ပြီးသား ဖြစ်နေတာပဲ မဟုတ်လား”
ချီရှ နှင့် ချောင်ကြားကျင့် တို့၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထျန်းထျန်း ဆိုလိုသည်ကို သူတို့ သဘောပေါက်လိုက်ကြ၏။ အမှန်ပင်။ သူတို့ ကိုးဦးစလုံးသည် ဤအခြေအနေထဲသို့ အတင်းအကျပ် ခေါ်ဆောင်ခံရသူများ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ လူမှုဘဝ နောက်ခံများမှာ ကွဲပြားနေကြသည်။ ချီရှ၊ ချောင်ကြားကျင့် နှင့် ထျန်းထျန်း တို့မှာ လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ မီးခိုးရောင်နယ်ပယ်တွင် နေထိုင်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကျန်သည့်သူများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။
ယခုအခါ အစုအဖွဲ့ မရွေးရသေးသူမှာ လင်ချင်း တစ်ဦးတည်းသာ ကျန်တော့သည်။ သူမ၏ ‘စိတ်ပညာ အကြံပေး’ ဆိုသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအရ ဆိုလျှင် သူမသည် ‘နံရံ’ ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ သွားသင့်သော်လည်း အားလုံး အံ့အားသင့်သွားရလောက်အောင်ပင် သူမသည် ချီရှ တို့အဖွဲ့ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့လေသည်။
ချီရှ သည် ဤအမျိုးသမီးနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားမိသော်လည်း ဘာလဲဆိုသည်ကိုမူ အတိအကျ မပြောနိုင်သေးချေ။
“မင်းလည်း လိုက်မှာလား” ထျန်းထျန်း က လင်ချင်း ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “မင်းက ငါတို့နဲ့ မတူဘူးလေ။ သူတို့နဲ့ နေခဲ့မယ်ဆိုရင် အဆင်ပြေနိုင်တာကို...”
“ဒါပေမဲ့ ငါက အရမ်းအသုံးဝင်တယ်လေ” လင်ချင်း က သူမ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားဆဲပင် ဖြစ်သော်လည်း စကားကို ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူမက ထျန်းထျန်း ကို ပြုံးပြရင်း “ငါ လူ့သဘာဝကို နားလည်တယ်လေ။ တစ်ချိန်ကျရင် ငါ အကူအညီ ပေးနိုင်လိမ့်မယ်” ဟု ဆိုသည်။
ချောင်ကြားကျင့် က ကိုယ်လက်ဆန့်ထုတ်ရင်း “ကောင်းပြီလေ၊ ချောချောလှလှ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်တောင် လိုက်မယ်ဆိုတော့ လူလိမ်လေးနဲ့ ငါလည်း ပျင်းရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆိုလိုက်၏။
“ငါ့ကို လူလိမ်လေးလို့ မခေါ်နဲ့” ချီရှ က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဆိုသည်။ “ပြီးတော့ မင်းတို့ ငါ့နောက်ကို လိုက်ဖို့လည်း မလိုဘူး”
“အေးပါ... အေးပါ...” ချောင်ကြားကျင့် က ခေါင်းညိတ်ရင်း “ဘယ်အချိန် ထွက်ကြမလဲ။ အခုလား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“ငါ...” ချီရှ စကားမဆုံးခင်မှာပင် လင်ချင်း က ကြားဖြတ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။ “အခုက တော်တော် နောက်ကျနေပြီ။ ငါ့အမြင်ကတော့ မနက်ဖြန်ကျမှ ထွက်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်”
“မနက်ဖြန်?” အားလုံး ပြတင်းပေါက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ကောင်းကင်ယံမှာ ပိုမိုနီမှောင်လာပြီး ချောက်ချားဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များက မြို့ပြတစ်ခုလုံးကို စတင်ဖုံးလွှမ်းလာလေတော့သည်။