အခန်း ၂၃ - အလဲအလှယ်
ကျပ်တည်းလှသော အခြေအနေတွင် ဆရာဝန်ကျောက် သည် ချီရှ ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိရာ ချီရှ သည်လည်း ဘာပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ ဆွံ့အလျက် ရှိနေ၏။
“ဒါကို သုံးလို့ရပါ့မလား” ချီရှ က တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သိပ်တော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး” ဆရာဝန်ကျောက် က ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ “ခွဲစိတ်ကုသရာမှာ သုံးတဲ့ အပ်တွေကလည်း ကွေးကွေးလေးတွေပဲ။ အပ်ကသာ လုံလောက်အောင် ထက်မယ်ဆိုရင်တော့ ဖြစ်သလို လုပ်လို့ရပါတယ်”
ချီရှ သည် အခြေအနေကို ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးအား လှမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။ “ညီမလေး... တို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံမပါလာဘူး။ အဲဒီအစား တစ်ခုခုနဲ့ လဲလှယ်လို့ ရမလား”
“ပိုက်ဆံ?” ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးသည် ချီရှ ကို ကြောင်ကြည့်နေ၏။ သူမသည် ‘ပိုက်ဆံ’ ဟူသော အယူအဆကိုပင် နားမလည်သည့်အလား ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပုံရသည်။ အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သူမက ဆိုလေသည်။ “ငါ ပိုက်ဆံ မလိုချင်ဘူး။ အတူတူ အိပ်ရအောင်”
“အိပ်... အိပ်ရအောင် ဟုတ်လား” ချီရှ ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွား၏။ “မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
“အတူတူ အိပ်ပြီးရင် ဝက်ကလေးတွေ စားလို့ရမှာပေါ့!” ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီး၏ အမူအရာသည် ရုတ်ခြည်း ရူးသွပ်သွားကာ သူမ၏ ပါးစပ်မှ တံတွေးများပင် ယိုကျလာတော့သည်။ သူမသည် ညစ်ပတ်ပေရေနေသော ခုတင်ပေါ်သို့ သွားထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဘေးနားရှိ နေရာလွတ်ကို ပုတ်ပြရင်း ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။ “လာပါ... မြန်မြန်လာပါ”
ထို့နောက် သူမသည် ထူးဆန်းသော သွက်လက်မှုဖြင့် သူမ၏ အင်္ကျီကို ချွတ်ချလိုက်ရာ အတွင်း၌ ဘာမျှ ဝတ်ဆင်မထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ညစ်ပတ်ပေရေကာ သွေးကွက်များ ပေကျံနေသည့် သူမ၏ အရိုးပေါ်အရေတင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရိုးစုတစ်ခုနှင့်ပင် တူလှတော့သည်။
ချောင်ကြားကျင့် သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ချီရှ ကို တံတောင်နှင့် တို့ကာ တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ “အဖွဲ့အတွက် မင်းပဲ စတေးလိုက်ပါတော့ကွာ”
“မင်းပဲ သွားပါလား” ချီရှ က စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။
“သူက မင်းကို သီးသန့် ဖိတ်ခေါ်နေတာပဲကို” ချောင်ကြားကျင့် က ခပ်နောက်နောက် ပြုံးရင်း ဆိုသည်။ “မင်း မကြားလိုက်ဘူးလား။ သူ့ကို အဖော်ပြုပေးလိုက်ရင် ဟိုအိုးထဲက ဝက်သားကို စားရမှာတဲ့။ ပြီးတော့ ဟိုစာရေးဆရာကလည်း သူ့အသက်ကယ်ဖို့ ငါးမျှားချိတ်ကို စောင့်နေတာလေ။ ဘယ်လိုပဲကြည့်ကြည့် ဒါက မွန်မြတ်တဲ့ စတေးမှုတစ်ခု ဖြစ်မှာပါ...”
ချီရှ ဘာမျှ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးသည် ချောင်ကြားကျင့် ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ရူးသွပ်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် တောက်ပနေ၏။ “မင်းလည်း လာလို့ရတယ်! လေးယောက်စလုံး အတူတူ လာခဲ့ကြ!”
“ဗျာ?” ချောင်ကြားကျင့် ကြောင်သွားကာ “ကျွန်တော်... ကျွန်တော်ပါလား...?”
“ဒါ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...” ရဲအရာရှိလီ သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ရဲအရာရှိအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမျက်စိရှေ့မှ အခြေအနေမှာ သူ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ “ညီမလေး... မင်း ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။ တို့က ပစ္စည်းလာဝယ်တာလေ။ ဘာလို့ ကိစ္စတွေကို ဒီလောက်အထိ ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်နေရတာလဲ”
“ငါ...” ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးသည် မျက်လုံးများကို ပြူးလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ငါ ဝက်ကလေးတွေ စားချင်တယ်!!”
အော်ဟစ်ပြီးနောက် သူမသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ငါးမျှားချိတ်နှင့် ငါးမျှားကြိုးကို ခုတင်ပေါ်သို့ ကမန်းကတန်း တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သံအိုးကြီးဆီသို့ ပြေးသွားကာ အထဲသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ “ဝက်ကလေး... ပုပ်မသွားနဲ့နော်...” သူမသည် သစ်ကိုင်းခြောက်တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်ကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် အိုးထဲမှ ဟင်းရည်ကို မွှေနေလေသည်။
ချီရှ သည် အခွင့်ကောင်းကို အမိအရ ဆုပ်ကိုင်ကာ ခုတင်နားသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်ပြီး ငါးမျှားချိတ်နှင့် ငါးမျှားကြိုးကို ကောက်ယူလိုက်၏။ ထို့နောက် ဆရာဝန်ကျောက် ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာပင် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ “ဒါကို ယူပြီး သူ့ကို အရင်သွားကုပေးလိုက်ပါ၊ ဒီဘက်က အခြေအနေကိုတော့ တို့ပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်မယ်”
“ကောင်းပြီ!” ဆရာဝန်ကျောက် သည် ပစ္စည်းများကို ယူကာ အပြင်သို့ အမြန်ထွက်သွား၏။ သူသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ အတော်အတန် သန့်ရှင်းသော ကျောက်ခဲအချို့ကို ရှာဖွေကာ ငါးမျှားချိတ်ကို သန့်စင်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ ထို့နောက် အပြင်တွင် စောင့်နေကြသော အဖွဲ့သားများကို နားနေခန်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်၏။
ထျန်းထျန်း ကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံရှိသူတစ်ဦးအတွက်ပင် ဆိုင်ဝန်ထမ်း၏ အပြုအမူမှာ နားလည်ရခက်လှပေသည်။ “အဲဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့တော့။ ချီရှ ပြောတာ မှန်တယ်။ အခုလောလောဆယ် အသက်ကယ်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ” လင်ချင်း က ဆိုကာ ငါးမျှားကြိုးကို ယူပြီး စာရေးဆရာ ဟန်ယီမို ဆီသို့ သွား၍ ကြည့်ရှုပေးလေသည်။
ဆရာဝန်ကျောက် သည် ကျောက်ခဲကို သုံး၍ ငါးမျှားချိတ်ပေါ်ရှိ သံချေးများကို တိုက်ချကာ တတ်နိုင်သမျှ ထက်အောင် ပြုလုပ်နေ၏။ ထိုစဉ် လင်ချင်း က ရှုပ်ထွေးနေသော ငါးမျှားကြိုးများကို ဖြည်ပေးနေသည်။
“အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီ...” အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ဆရာဝန်ကျောက် သည် ဟန်ယီမို ဘက်သို့ လှည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။ “အခု ငါ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က လှံကို ထုတ်ပြီး ဒဏ်ရာကို ပြန်ချုပ်တော့မယ်”
“ဟုတ်ကဲ့...” ဟန်ယီမို က ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ မေ့ဆေး မရှိဘူး” ဆရာဝန်ကျောက် က အားနာစွာဖြင့် ဝန်ခံလိုက်၏။ “နာကျင်မှုက မင်း ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ပြင်းထန်လိမ့်မယ်”
“ရပါတယ်... အနည်းဆုံးတော့ ကျွန်တော် အသက်ရှင်နိုင်ဦးမှာပဲ မဟုတ်လား” ဟန်ယီမို က အားတင်းကာ ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဒဏ်ရာသာ ပိုးမဝင်ဘူးဆိုရင်တော့ အသက်ရှင်ဖို့က ပြဿနာမရှိပါဘူး”
“ဒါဆိုရင် တော်သေးတာပေါ့... လုပ်လိုက်ပါတော့...”
……
နားနေခန်းအတွင်း၌မူ အမျိုးသား သုံးဦးသည် ဟင်းအိုးကို မွှေနှောက်နေသော ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီး၏ နောက်ကွယ်တွင် ရပ်ကြည့်နေကြ၏။ သူမသည် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်မထားသော်လည်း ထိုအမျိုးသား သုံးဦးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းထက် ထိုနေရာမှ အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးချင်စိတ်သာ ပေါက်နေကြသည်။
“ဟေး... လူလိမ်” ချောင်ကြားကျင့် က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ “မင်း သူ့ပစ္စည်းတွေကို ခိုးယူလိုက်တာလေ။ နောက်မှ သူ ဒေါသထွက်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“ငါလည်း မသိဘူး” ချီရှ က ခေါင်းခါပြ၏။
ရဲအရာရှိလီ က ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။ “တို့ဆီမှာ ‘ဒါအို’ တွေ ရှိနေသေးတာပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒါတွေနဲ့ လဲမယ်ဆိုရင်ရော သူ သဘောတူမလား”
“ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ!” ချောင်ကြားကျင့် က မကျေမနပ်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ “အဲဒီ ဒါအို တွေက ငါတို့ အသက်နဲ့ရင်းပြီး ရထားတာလေ။ မင်းက တကယ်ပဲ ဒီအရူးမကို ပေးချင်တာလား”
“တို့ကလည်း အသက်တစ်ချောင်းကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာပဲလေ!”
သူတို့ ငြင်းခုံနေစဉ် ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးက ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လာသည်။ သူမသည် စိတ်သက်သာရာရဟန်ဖြင့် ခုတင်နားသို့ လျှောက်သွား၏။ သို့သော် ခုတင်ပေါ်ရှိ ငါးမျှားချိတ်နှင့် ငါးမျှားကြိုးတို့မှာ မရှိတော့ချေ။ သူမသည် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားမိဟန်ဖြင့် ခုတင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
“ဟင်?” သို့သော် သူမသည် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်၏။ “အော်... ဟုတ်သားပဲ... အတူတူ အိပ်ဖို့ပဲ။ မင်းတို့ လေးယောက်ထဲက ဘယ်သူ အရင်လာမလဲ”
သူမသည် ရှေ့မှ လူသုံးဦးကို ကြည့်ရင်း ထပ်မံ၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြန်သည်။ “အမျိုးသား လေးယောက် မဟုတ်ဘူးလား။ အမြဲတမ်း သုံးယောက်ပဲလား။ ထားပါတော့... သုံးယောက်ဆိုလည်း ရပါတယ်”
ချောင်ကြားကျင့် က ခေါင်းခါရင်း “တွေ့လား? သူက ငါထင်တာထက်တောင် ပိုရူးနေတာ” ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။
“အင်း...” ချီရှ သည် ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ စကားစလိုက်၏။ “တို့ မင်းနဲ့ အတူတူ မအိပ်ချင်ဘူး။ ပစ္စည်းကို ဝယ်ပဲ ဝယ်ချင်တာ”
ထို့နောက် သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ရွှေရောင် ‘ဒါအို’ တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီး၏ ဘေးတွင် ချထားပေးလိုက်သည်။ “ဒါက ဘယ်လောက် တန်ဖိုးရှိလဲတော့ ငါမသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါတို့ဆီမှာ ရှိသမျှ အကုန်ပဲ”
ချီရှ ၏ အမြင်အရ ဤနေရာတွင် နေထိုင်သူများသည် တိရစ္ဆာန်မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသူများအကြောင်းကို သိရှိနိုင်ပြီး ‘ဒါအို’ အကြောင်းကိုလည်း အနည်းငယ် သိထားနိုင်သည်ဟု ယူဆသည်။ အသက်နှင့်ရင်း၍ လဲလှယ်ထားရသော ဤအရာများသည် သူတို့၏မျက်စိတွင် တန်ဖိုးရှိမည်မှာ သေချာလှပေသည်။
ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးသည် ထိုရွှေရောင်လုံးလေးကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ကောက်ယူကာ လက်ဖြင့် အနည်းငယ် ဖျစ်ကြည့်သည်။ ထို့နောက် ဘေးမှကြည့်နေသော အမျိုးသား သုံးဦးစလုံး အံ့အားသင့်သွားရလောက်အောင်ပင် ထိုလုံးလေးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေတော့သည်။
“ကြွပ်... ကြွပ်...” ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထိုရွှေရောင်လုံးလေးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားကာ သူမ၏ ဝါးစား၍ မျိုချခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။
“အရသာက သိပ်မကောင်းဘူး...” ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးက ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။ “ဝက်ကလေးတွေက ပိုပြီး အရသာရှိတယ်”
“ဘာ...” အရွယ်ရောက်ပြီးသား အမျိုးသား သုံးဦးစလုံးမှာ ဤမမျှော်လင့်ထားသော ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ဆွံ့အသွားကြရ၏။ သူတို့ အသက်နှင့်ရင်း၍ ရယူခဲ့ရသော အရာတစ်ခုကို အခြားလူတစ်ဦးက ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ စားပွဲတင်မုန့်တစ်ခုအလား စားပွဲတင်လိုက်သည်ကို သူတို့ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။
“အတူတူ မအိပ်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း... သွားကြတော့” ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုတို့ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ “တစ်နေ့ကျရင်တော့ ငါနဲ့ အတူတူ အိပ်မယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာမှာပါပဲ”
အခြေအနေမှာ ထူးဆန်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခွင့် ရရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ သုံးဦးစလုံးသည် စိတ်မသက်မသာဖြင့် အခန်းထဲမှ ထွက်လာကြကာ ‘ဒါအို’ တစ်လုံး ဆုံးရှုံးသွားရခြင်းကို ကျန်သည့်သူများအား မည်သို့ ရှင်းပြရမည်နည်းဟု တွေးတောနေကြ၏။
သို့သော် အပြင်သို့ ရောက်သည့်အခါ ဆရာဝန်ကျောက် သည် ဟန်ယီမို ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ လှံကို ထုတ်ယူနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ ဟန်ယီမို ၏ နဖူးတွင်လည်း ချွေးစက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။
“လာကူကြပါဦး!” လင်ချင်း က အရေးတကြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ချောင်ကြားကျင့် နှင့် ရဲအရာရှိလီ တို့သည် အပြေးအလွှား သွားရောက်ကူညီကြကာ၊ နာကျင်မှုကြောင့် အလိုလို ရုန်းကန်နေသော ဟန်ယီမို ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များကို ချုပ်ကိုင်ထားပေးကြ၏။
“ဟန်ယီမို၊ ငါ့ကို ကြည့်စမ်း!” ဆရာဝန်ကျောက် က အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ကို မှတ်မိသေးလား?!”
“ဆရာဝန်... ကျောက်... လေ...” ဟန်ယီမို က သွားကြိတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ မင်း သတိလွတ်မသွားစေနဲ့!” ဆရာဝန်ကျောက် က ငါးမျှားချိတ်တွင် ကြိုးကို အမြန်သီလိုက်ရာ ဟန်ယီမို ထံမှ နာကျင်စွာ ညည်းတွားသံ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ငါနဲ့ စကားဆက်ပြောနေစမ်းပါ” ဆရာဝန်ကျောက် က တည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ ဆိုသည်။ “မင်းရဲ့ အာရုံကို လွှဲဖို့အတွက် မင်းစိတ်ဝင်စားတဲ့ အကြောင်းအရာ တစ်ခုခုအကြောင်း ပြောပြစမ်း”
“ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားတဲ့ အရာ ဟုတ်လား...?” ဟန်ယီမို က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။
“မင်းက စာရေးဆရာ တစ်ယောက် မဟုတ်လား” ဆရာဝန်ကျောက် က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ လက်ရာတွေအကြောင်း ဘာလို့ မပြောပြတာလဲ”