အခန်း ၂၂ - ဆိုင်ဝန်ထမ်း
“ရွံရှာဖွယ် ကောင်းလှချေလား...” ချောင်ကြားကျင့် သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော အရာများကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ “ဒီလို စူးရှတဲ့ အနံ့အသက်က... အညစ်အကြေးတွေလား မသိဘူး”
အညစ်အကြေးများ ဟုတ်လား။ ချီရှ သည် ထိုစကားကြောင့် ချောင်ကြားကျင့် ဘက်သို့ ရုတ်ခြည်း လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ဤအချက်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော ရှုထောင့်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရသော် ဤနေရာတွင် သူတို့ ကိုးဦးနှင့် တိရစ္ဆာန်မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသူများအပြင် အခြားသော လူသားများ သို့မဟုတ် ‘သက်ရှိများ’ ရှိနေနိုင်သည်ဟူသော သဘောပင်။ ထိုသူ သို့မဟုတ် ထိုသက်ရှိသည် ဤနေရာတွင် အခြေချနေထိုင်သည်မှာ ကြာမြင့်လှပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် ဤကဲ့သို့ အညစ်အကြေးများ ကြမ်းပြင်အနှံ့ ရှိနေစရာ အကြောင်းမရှိချေ။
သူတို့တစ်ဖွဲ့လုံး အစွမ်းကုန် ရှာဖွေကြသော်လည်း အပ်၊ ချည်နှင့် ပတ်တီးတို့ကိုမူ မတွေ့ရှိကြရပါ။ ဤကုန်စုံဆိုင်အနီးတွင်လည်း ဆေးဆိုင် သို့မဟုတ် ဆေးခန်းရှိမည့် အရိပ်အယောင် မတွေ့ရချေ။ ဦးတည်ချက်မဲ့စွာ လျှောက်သွားနေခြင်းမှာလည်း အန္တရာယ်ကြီးလှပြီး စာရေးဆရာ ဟန်ယီမို သည်လည်း ဤမျှကြာအောင် စောင့်ဆိုင်းနိုင်မည့် အခြေအနေတွင် မရှိတော့ပေ။
“ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ...” ရဲအရာရှိလီ သည် ခါးထောက်လျက် ဆရာဝန်ကျောက် ကို အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။
ထိုစဉ် လူကိုးဦးစလုံးသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြကာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသော တံခါးတစ်ချပ်ကို သတိကြီးစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ကြ၏။
တံခါးနောက်ကွယ်မှ ပိန်ချုံးနေသော လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး လူဟုပင် ထင်မှတ်ရန် ခက်ခဲလောက်အောင် အရိုးပေါ်အရေတင် ဖြစ်နေလေသည်။ သူမ၏ အသက်အရွယ်ကို ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှသည်မှာ အရိုးစုအလား ဖြစ်နေသော သူမ၏ ရုပ်သွင်ကြောင့်ပင်။ ပါးပြင်များမှာ ချိုင့်ဝင်နေပြီး မျက်လုံးများမှာမူ အပြင်သို့ ပြူးထွက်နေသဖြင့် သူမ၏မျက်နှာမှာ အသားစဟူ၍ မရှိသလောက်ပင်။ သူမသည် ကွဲအက်နေသော နှုတ်ခမ်းလွှာများကို စေ့ထားရင်း သူတို့အား စူးစမ်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေ၏။ ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာဟန်ဖြင့် သူမ၏ ညစ်ပတ်စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ကမန်းကတန်း သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်ကာ အက်ရှရှအသံဖြင့် ဆိုလေသည်။
“ကြိုဆိုပါတယ်...”
ကြို...ဆိုပါတယ် ဟုတ်လား။ ရဲအရာရှိလီ က ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးမှ မေးလိုက်၏။ “မင်းက... ဆိုင်ဝန်ထမ်းလား”
ထိုအမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ “ဟုတ်ပါတယ်” ဟု ဖြေသည်။
မည်သူမျှ ဘာစကားမျှ ဆက်မဆိုနိုင်ကြတော့ဘဲ အခြေအနေမှာ ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ ဤနေရာတွင် အခြားလူသားတစ်ဦး ရှိနေခြင်းဟူသော ပဟေဠိထက် သူမသည် တကယ်ပင် ‘ဆိုင်ဝန်ထမ်း’ တစ်ဦးဖြစ်လျှင် ဤကဲ့သို့ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ကုန်စုံဆိုင်တွင် ဘာကြောင့် အလုပ်လုပ်နေရသနည်း ဟူသည်မှာ ပို၍ စဉ်းစားစရာ ဖြစ်နေ၏။ မည်သူမျှ လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့သောအခါ ဆိုင်ဝန်ထမ်းက တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် ဆိုပြန်သည်။
“စိတ်ကြိုက် ကြည့်ရှုနိုင်ပါတယ်ရှင်”
ဤစကားမှာ ဆိုင်တစ်ခုတွင် ပုံမှန်ကြားနေကျ စကားဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ ‘စိတ်ကြိုက်ကြည့်ရှု’ ရန် ဘာရှိပါသနည်း။ ကုန်ပစ္စည်းတင်စင်များပေါ်တွင် ကုန်ပစ္စည်းဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်နေပြီး ကျန်ရှိနေသည်မှာလည်း ဆွေးမြည့်ကာ ဖုန်တက်နေသော အရာများသာ ဖြစ်၏။ ဆိုင်ဝန်ထမ်း၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့နေပြီး သူတို့အဖွဲ့ကို စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ သူမ၏ အကြည့်မှာ သူတို့အဖွဲ့ထဲရှိ အမျိုးသမီးများကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေလေသည်။
“မင်းဆီမှာ အပ်နဲ့ ချည် ရှိလား” ချီရှ က တည်ငြိမ်သော မျက်နှာပေးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
“အပ်... နဲ့... ချည် လား” ဆိုင်ဝန်ထမ်း၏ သက်မဲ့မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားကာ သူမ၏ လက်ဖြင့် အပ်ချည်ထိုးနေသည့် ပုံစံကို တုပပြလေသည်။ “ရှင်ပြောတာ... ဒီလို အပ်နဲ့ ချည်မျိုးလား”
ထိုအခါမှသာ သူမ၏ လက်ပေါ်ရှိ ခြောက်သွေ့နေသော အနက်ရောင် သွေးကွက်များကို လူတိုင်း သတိပြုမိလိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။ ချီရှ က ရှေ့သို့ နောက်ထပ်တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာပင် မေးလိုက်၏။
“ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီလို အပ်နဲ့ ချည်မျိုးပဲ။ ရောင်းဖို့ ရှိလား”
“လူလိမ်... မင်းကတော့...” ချောင်ကြားကျင့် သည် ဤဘေးဒုက္ခများ မကြုံတွေ့ရခင်က မိမိကိုယ်ကိုယ် ဘာကိုမျှ မကြောက်တတ်သူဟု ယူဆခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ဤအမျိုးသမီးနှင့် စကားပြောရန် သတ္တိမမွေးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။ သူက တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ဆို၏။ “ချီရှ... ဒီမိန်းမက... သူက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ မင်း မမြင်ဘူးလား”
“ဒါတော့ ဘာဖြစ်လဲ” ချီရှ က အေးဆေးစွာပင် ဆိုသည်။ “ငါတို့ အခြေအနေက ဒီထက်ပိုပြီး ဆိုးစရာ မရှိတော့ဘူး”
ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ရှေ့ကောင်တာရှိ အကန့်ကို ရုတ်ခြည်း တွန်းဖွင့်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာသည်။ ထိုအခါမှသာ သူမ၏ ရုပ်သွင်ကို အားလုံး ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ကြရ၏။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ညစ်ပတ်ပေရေနေသည့် အဖြူရောင် အင်္ကျီပွပွမှာ အဝတ်ချိတ်တွင် ချိတ်ထားသော အဝတ်အလား သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တွဲလောင်းကျနေသည်။ အင်္ကျီပေါ်တွင် ဆီကွက်များ သို့မဟုတ် သွေးကွက်များဟု ယူဆရသော အစွန်းအထင်းများမှာ ပျံ့နှံ့နေသဖြင့် မူလအရောင်ကိုပင် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှ၏။ အင်္ကျီမှာ ဒူးဆစ်အထိ ရှည်လျားပြီး အောက်ပိုင်းတွင်မူ အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားဟန် မတူဘဲ ပေါင်များပေါ်တွင် ခြောက်သွေ့နေသော သွေးကွက်များ ပေကျံနေလေသည်။
ချီရှ သည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားကာ နောက်သို့ ဆုတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ဆိုင်ဝန်ထမ်းက သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ သူမ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုမှာ သစ်မြစ်ခြောက်များကဲ့သို့ပင် မာကျောပြီး နာကျင်လှသည်။
“ကျွန်မဆီမှာ ရှိတယ်!!” ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးက သူမ၏ ဝါကျင့်ကျင့် သွားများကို ဖော်ထုတ်ပြရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “ဒီမှာ အပ်နဲ့ ချည် ရှိတယ်! ကျွန်မနောက် လိုက်ခဲ့!”
သူမသည် ဝန်ထမ်းနားနေခန်းဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ချီရှ ကို အထဲသို့ လိုက်ခဲ့ရန် အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းလေသည်။ သူမ၏ အမူအရာမှာ လူတိုင်းကို တကယ်ပင် စိတ်ခြောက်ခြားစေသည်။ ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အမျိုးသမီးနှင့်အတူ နားနေခန်းထဲသို့ လိုက်သွားခြင်းမှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်များလှသည် မဟုတ်ပါလား။
“တော်ပြီဗျာ... ငါတို့ ဘာမှမဝယ်တော့ဘူး!” ချောင်ကြားကျင့် က ကြားဝင်ကာ အမျိုးသမီး၏ လက်ကို ဖယ်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ “လွှတ်လိုက်စမ်း”
သို့သော် ဆိုင်ဝန်ထမ်းမှာမူ သူ၏စကားကို ကြားပုံမရချေ။ သူမသည် ချီရှ ကို ဆက်လက် ဆွဲခေါ်နေပြီး သူမ၏ ပြုံးရယ်နေမှုမှာ ပို၍ပင် ထက်သန်လာသည်။ “ဒီအခန်းထဲမှာ အပ်နဲ့ ချည် ရှိတယ်! လိုက်ခဲ့ပါ!”
သူမ၏ ခွန်အားမှာ ချောင်ကြားကျင့် နှင့် ချီရှ နှစ်ဦးပေါင်းထက်ပင် ပိုမိုအားကောင်းနေ၏။ “ဟေး!! ငါ့ကို ဝိုင်းကူကြဦး!” ချောင်ကြားကျင့် က ရဲအရာရှိလီ နှင့် ဆရာဝန်ကျောက် တို့ဘက်သို့ လှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးလည်း ကြောင်အနေရာမှ သတိဝင်လာကာ ဝိုင်းဝန်းကူညီကြလေသည်။
ဆိုင်ဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးမှာမူ သူတို့၏ တားဆီးမှုကြောင့် ခြေလှမ်းများကို ပိုမိုသွက်လက်လာစေသည်။ ချီရှ သည် မိမိကိုယ်ကို ဆွဲခေါ်ခံနေရသော အင်အားကြီးမားမှုကို ခံစားနေရပြီး ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့၏။ ခြောက်လှမ်း၊ ခုနစ်လှမ်းခန့် အရောက်တွင် သူတို့အားလုံး ဝန်ထမ်းနားနေခန်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ဆရာဝန်ကျောက် နှင့် ရဲအရာရှိလီ တို့က ချီရှ ကို ဆွဲထုတ်ရန် ဆက်လက်ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ဆိုင်ဝန်ထမ်းက ရုတ်တရက် လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။
“အား!” သူတို့အားလုံး မမျှော်လင့်ဘဲ လွှတ်လိုက်သဖြင့် လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြ၏။ ဟန်ချက်ပြန်ထိန်းကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သောအခါ ဆိုင်ဝန်ထမ်းမှာ သူတို့ကို လုံးဝဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အခန်းအတွင်းရှိ ပစ္စည်းများကို သေချာစွာ ရှာဖွေနေသည်ကို တွေ့ရသည်။
အမျိုးသား လေးဦးစလုံးမှာ အခန်းတွင်းရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် ဆွံ့အသွားကြ၏။ အပြင်ဘက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤအခန်းမှာ အနည်းငယ် ပို၍ သန့်ရှင်းသယောင် ရှိသည်။ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ခေါက်ခုတင်တစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းပေါ်ရှိ အိပ်ရာခင်းများမှာ ဝါကျင့်ကာ အစွန်းအထင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ အိပ်ရာခင်းပေါ်တွင် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရှိနေသေးသော သွေးကွက်ကြီးတစ်ခုကိုလည်း မြင်တွေ့ရသည်။ အခြားထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ မီးဖိုငယ်တစ်ခုပေါ်၌ သံချေးတက်နေသော သံအိုးတစ်လုံး ရှိနေပြီး ဟင်းချက်နံ့သင်းသင်း ထွက်ပေါ်နေ၏။
ဆိုင်ဝန်ထမ်းမှာမူ ဤမြင်ကွင်းများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဟောင်းနွမ်းနေသော သေတ္တာကြီးတစ်ခုအတွင်း ပစ္စည်းများကို ရှုပ်ယှက်ခတ်အောင် ရှာဖွေနေသည်။ “ဘယ်မှာလဲ... အပ်နဲ့ ချည်...” သူမသည် သေတ္တာထဲမှ စည်သွတ်ဘူးများ၊ မဂ္ဂဇင်းဟောင်းများ၊ အိုးခွက်ပန်းကန်များနှင့် အခြား မီးဖိုချောင်သုံး ပစ္စည်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အပြင်သို့ ထုတ်ပစ်နေ၏။
ချောင်ကြားကျင့် က နှာခေါင်းကို ပွတ်လျက် သံအိုးကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း “ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်၊ ငါ တကယ်ကို ဗိုက်ဆာနေပြီ” ဟု ချီရှ ကို တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။ “ဒီမိန်းမသာ အရူးမဟုတ်ရင် ငါ့ကို ထမင်းတစ်နပ်လောက် ကျွေးဖို့ တောင်းဆိုမိမှာပဲ”
ချီရှ က သံအိုးထဲတွင် အဖြူရောင်အရာတစ်ခု ချက်ပြုတ်နေသည်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ဗိုက်ဆာသလို ခံစားနေရ၏။ “မင်းက ဒီနေရာက အရာတွေကို တကယ်စားရဲလို့လား” ရဲအရာရှိလီ က မျက်ခုံးပင့်လျက် မေးလိုက်သည်။ “အဲဒါတွေက ဘယ်လောက်တောင် ညစ်ပတ်နေမလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ...”
“ဒါပေမဲ့ အနံ့ကတော့ တကယ်မွှေးတာပဲ” ချောင်ကြားကျင့် ပြောသည်မှာလည်း မှန်ပေသည်။ သံအိုးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရနံ့မှာ အခန်းတွင်းသို့ ပျံ့နှံ့သွားကာ အပြင်ဘက်မှ အပုပ်နံ့ဆိုးများကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေသည်။
“မင်း ဘာတွေချက်နေတာလဲ” ချောင်ကြားကျင့် က သတ္တိမွေးကာ မေးလိုက်၏။ ထူးဆန်းသော အခြေအနေများ ရှိနေသော်လည်း သူသည် အိုးထဲမှ အရာကို မြည်းစမ်းကြည့်ချင်စိတ် တကယ်ပေါက်နေပုံရသည်။
“ဝက်ကလေးတစ်ကောင်လေ” ဆိုင်ဝန်ထမ်းက ပြန်ဖြေသည်။
“ဝက်ကလေး ဟုတ်လား” ချောင်ကြားကျင့် သည် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် သံအိုးနားသို့ သွားကာ အနီးကပ် ကြည့်ရှုရန် ပြင်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် ဆိုင်ဝန်ထမ်းက “ဟာ! တွေ့ပြီ!” ဟု အော်ဟစ်လိုက်၏။ သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လျက် လှည့်ကြည့်လာရာ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ “ကြည့်စမ်း! အပ်နဲ့ ချည်!” သူမက အောင်နိုင်သူအလား ကြေညာလိုက်၏။
ရဲအရာရှိလီ က ရှေ့သို့တိုးကာ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ‘အပ်နှင့် ချည်’ မဟုတ်ဘဲ သံချေးတက်နေသော ငါးမျှားချိတ်တစ်ခုနှင့် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေသော ငါးမျှားကြိုး အနည်းငယ်သာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။ သူသည် ဆရာဝန်ကျောက် ဘက်သို့ လှည့်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်မိသည်။
ဆရာဝန်ကျောက် သည် ငါးမျှားချိတ်နှင့် ငါးမျှားကြိုးကို အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်ကာ စဉ်းစားပြီးနောက် “ညီမလေး... မင်းဆီမှာ အခြား အပ်နဲ့ ချည်မျိုး မရှိတော့ဘူးလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်လေသည်။
“မရှိဘူး” ဆိုင်ဝန်ထမ်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။ “ဒါပဲ ရှိတယ်။ ရှင်တို့ ဝယ်ချင်လား”