အခန်း ၂၁ - အတွင်းပိုင်းဒေသ
“ဒါပေါ့... ဟဲဟဲ၊ ငါ ဘာတွေပြောနေတယ်ဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင် အသိဆုံးပါ” သေမျိုးနဂါး က ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ “ဒီတံခါးကနေ လူပေါင်း သန်းနဲ့ချီပြီး ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြတာ။ ငါဟာ အဲဒီလူတိုင်းကို ဒီစကားလုံးတွေအတိုင်းပဲ ပြောခဲ့တာပဲ။”
“သန်းပေါင်းများစွာ ဟုတ်လား...” လူတိုင်း ခဏမျှ ဆွံ့အသွားကြစဉ် ရဲအရာရှိလီ က ဒေါသတကြီးဖြင့် ကြားဖြတ်မေးမြန်းလိုက်၏။ “မင်းတို့က ဘာကောင်တွေလဲ။ လူပေါင်း ဘယ်လောက်များများကို ပြန်ပေးဆွဲထားကြတာလဲ။”
“ပြန်ပေးဆွဲတယ်?” သေမျိုးနဂါး သည် ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာဖုံးရှိ အပေါက်ငယ်များကြားမှ နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးအစုံ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် ရဲအရာရှိလီ ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ပြုံးလိုက်၏။ “မင်းတို့ တစ်ခုခု မှားနေပုံရတယ်။ မင်းတို့ကို ပြန်ပေးဆွဲလာတာ တကယ်ပဲ ငါတို့လို့ ထင်နေတာလား။”
“ဒါမဟုတ်ရင် တခြားဘာရှိဦးမှာလဲ!” ရဲအရာရှိလီ ကအံကြိတ်ရင်း ပြန်လည်အော်ဟစ်သည်။ “ငါတို့က ဒီနေရာကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် လာခဲ့ကြတယ်လို့ မင်းက ပြောချင်တာလား။”
လင်ချင်း က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ချီရှ နှင့် ရဲအရာရှိလီ တို့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်၏။ “သူတို့က ရူးနေကြတာ ရှင်တို့လည်း သိသားပဲ။ သူတို့နဲ့ ငြင်းခုံနေလို့လည်း ဘာမှထူးလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ သွားကြရအောင်။”
သူမ၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။ တိရစ္ဆာန်မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသူများသည် ပုံမှန်မဟုတ်ကြသလို ယခုမျက်စိရှေ့မှ တိရစ္ဆာန်ခေါင်းပေါင်းစုံကို စပ်ချုပ်ထားသည့် မျက်နှာဖုံးနှင့် လူမှာမူ ပို၍ပင် ရူးသွပ်ပုံရသည်။ အရူးတစ်ယောက်၏ ယုတ္တိနောက်သို့ လိုက်ပါငြင်းခုံခြင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင်သာ အရူးဖြစ်သွားရန် လမ်းစပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“မှတ်ထားကြပါ၊ ဒါအို သုံးထောင်ခြောက်ရာ မရှိဘဲ ဘယ်သူမှ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလို့ မရဘူး” သူတို့ ဖြတ်ကျော်သွားစဉ် သေမျိုးနဂါး က လေသံအေးအေးဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။
တစ်စုံတစ်ခုသော အင်အားက တွန်းအားပေးလိုက်သကဲ့သို့ ချီရှ သည် နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ “ဒါအို တွေကို နောက်ထပ် ဘယ်လိုရနိုင်မလဲ။”
“တောက်! သူ့ကို ဘာလို့ သွားမေးနေတာလဲ” ချောင်ကြားကျင့် က မကျေမနပ်ဖြင့် ချီရှ ကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ “မင်းက တကယ်ပဲ အဲဒီ ရွှေရောင်လုံးလေးတွေကို လိုက်ရှာနေတာလား။”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဒီကနေ ထွက်သွားရမယ်” ချီရှ ၏ မျက်နှာထက်တွင် ပြတ်သားသော အမူအရာတို့ ထင်ဟပ်နေ၏။ “တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို စောင့်နေတယ်။”
သေမျိုးနဂါး က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြရင်း ဆိုသည်။ “မင်းတို့ အရင်က ဖြတ်ကျော်ခဲ့တဲ့ ကစားပွဲတွေကနေ တစ်ဆင့်ပဲ။ ကစားပွဲ တစ်ခုချင်းစီမှာ ရရှိမယ့် ဒါအို အရေအတွက်ကတော့ ကွဲပြားလိမ့်မယ်။”
ချီရှ သည် မိမိလက်ထဲရှိ ရွှေရောင်လုံးလေးများကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာ အုံ့မှိုင်းသွား၏။ “ဆိုလိုတာက ငါတို့က ဒီဒါအိုတွေ ရဖို့အတွက် အဲဒီကစားပွဲတွေကို ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဝင်ကစားရမယ်လို့ မင်းပြောချင်တာလား။”
“ဟဲဟဲ... အမှန်ပဲ၊ ယူထားကြစမ်းပါ၊ ယူထားကြစမ်းပါ” သေမျိုးနဂါး သည် သူ၏ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော လက်များကို ဟိုဟိုဒီဒီ ယမ်းခါရင်း ဆိုသည်။ “ကယ်တင်ခြင်းကို ရနိုင်ရမယ်။”
ချီရှ သည် လက်ထဲရှိ အလုံးလေးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးထဲ နစ်မြောသွားလေသည်။ ကျန်သည့်လူများမှာမူ သူ့ကို မည်သို့ ဖျောင်းဖျရမည်မှန်း မသိသဖြင့် တံခါးအပြင်ဘက်သို့ တစ်ဦးပြီး တစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။
လေပြေတစ်ချက် ဝေ့တိုက်လာရာတွင် ဖော်ပြရန် ခက်ခဲသော ပြင်းထန်လှသည့် အနံ့အသက်ဆိုးကြီး ပါရှိလာသည်။ လူတိုင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာခြင်းအတွက် စိတ်သက်သာရာရမှုတို့ကား မရှိချေ။
သူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် မြင်တွေ့နေရသည်မှာ မြို့ပျက်ကြီးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ အပျက်အစီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ခြောက်ကပ်ကပ် မြေရိုင်းရှုခင်းကြီးတစ်ခု။ နီမှောင်သော ကောင်းကင်ယံတွင် ရွှံ့ရောင်သန်းနေသည့် နေမင်းကြီးသည် ထူးဆန်းစွာ ချိတ်ဆွဲလျက်ရှိပြီး၊ ၎င်း၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင် ချည်မျှင်တန်းများကဲ့သို့သော အစင်းကြောင်းများက အတွင်းဘက်သို့ ဖြာထွက်နေ၏။
ဤထူးဆန်းသော ကောင်းကင်ကြီးအောက်တွင် ပျက်စီးနေသော မြို့ပြရှုခင်းကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်။ ၎င်းသည် တစ်ချိန်က စည်ကားခဲ့သော မြို့ငယ်လေးတစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းနှင့် တူသော်လည်း ယခုမူ ဗုံးဒဏ်နှင့် မီးလောင်ကျွမ်းမှုဒဏ်တို့ကို ပြင်းထန်စွာ ခံထားရသည့် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ နေ့ညမပြတ် လောင်ကျွမ်းခဲ့သော မီးတောက်တို့သည် ဤဒေသတစ်ခုလုံးကို ယခုကဲ့သို့ စုတ်ပြတ်သတ်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အဆောက်အအုံ အများစုမှာ ပြိုပျက်နေပြီး နံရံများမှာလည်း အက်ကွဲကာ ယိုင်နဲ့နေကြ၏။ နီမှောင်သော နွယ်ပင်များကလည်း ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံများအပေါ်တွင် အပြိုင်းအရိုင်း တွားတက်နေကြလေသည်။
ရဲအရာရှိလီ က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချရင်း မေးလိုက်သည်။ “ဟေး... သေမျိုးနဂါး၊ မင်း ငါတို့ကို ဘယ်နေရာကို ခေါ်လာတာလဲ—”
သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း စကားလုံးတို့သည် ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားကာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရ၏။ လူတိုင်း သူ၏အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် အဆောက်အအုံ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိမနေတော့ဘဲ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ရင်ပြင်ကျယ်ကြီးတစ်ခုသာ ရှိနေတော့သည်။
ထိုအခိုက်တွင် လူကိုးဦးစလုံးသည် ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာသကဲ့သို့ ရင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အထီးကျန်စွာ ရပ်နေမိကြ၏။
“ငါတို့ ဒီနေရာကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ”
“ငါတို့ ထွက်လာတဲ့ တံခါးကော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ။ သေမျိုးနဂါးကော ဘယ်မှာလဲ”
ဝမ်းနည်းစရာမှာ ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးအနက် မည်သူမျှ ဤမေးခွန်းများကို အဖြေမပေးနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် သိသာထင်ရှားလှသော လျှပ်စစ်ဗီဒီယိုစကရင်ကြီး တစ်ခုရှိသည်။ ၎င်းသည် ဟောင်းနွမ်းနေပြီး အနားသတ်များတွင်လည်း သံချေးများ တက်နေ၏။ ထိုအခိုက်တွင် စကရင်ပေါ်၌ နားလည်ရခက်သော စာသားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာရာ လူတိုင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြရသည်။
“ဖိတ်ခေါ်အပ်သော ဘေးဒုက္ခ၏ ပဲ့တင်သံကို ငါကြားနေရ၏။”
“ဖိတ်ခေါ်အပ်သော ဘေးဒုက္ခ? အဲဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ချောင်ကြားကျင့် က ထိုစာသားကို နှစ်ခါပြန်ဖတ်သော်လည်း ဘာမှနားမလည်နိုင်ချေ။
လျှပ်စစ်စကရင်၏ အထက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကြီးမားသည့် ကြေးခေါင်းလောင်းကြီး တစ်ခုကို ချီရှ သတိထားမိလိုက်သည်။ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း တစ်ခုနှင့် ခေတ်မီနည်းပညာတို့၏ ဤကဲ့သို့ ရောယှက်နေမှုမှာ အလွန်ပင် ဟန်ချက်မညီလှပေ။
ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် စာရေးဆရာ ဟန်ယီမို က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ မော့ကာ တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်၏။ “ငါတို့ တကယ်ပဲ သေသွားခဲ့ကြတာပဲ... ဒါက မရဏကမ္ဘာ မဟုတ်လား”
ဤမြင်ကွင်းကို မတွေ့ရခင်အထိ သူသည် မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ် ထားခဲ့မိသေးသည်။ သူတို့ သေမသွားဘဲ သေခါနီးအချိန်မှာ ဒီနေရာကို ပြန်ပေးဆွဲခံရတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးခဲ့မိခြင်းပင်။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် ဤနေရာ၏ ထူးဆန်းမှုများကို မည်သို့ ရှင်းပြနိုင်ပါမည်နည်း။
“ငါတို့ သေသလား၊ ရှင်သလားတော့ ငါမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ဒဏ်ရာကို အခုချက်ချင်း မကုသရင်တော့ မင်းတကယ် သေသွားလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်” ဆရာဝန်ကျောက် က ဟန်ယီမို ကို တွဲကူထားရင်း အားပေးစကား ဆိုလိုက်သည်။
သူ၏ စကားကြောင့် လူတိုင်းသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများမှ နိုးထလာကာ မျက်စိရှေ့မှ လက်တွေ့ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့သည် လောလောဆယ်တွင် အသက်ရှင်နေကြဆဲဖြစ်ပြီး၊ အသက်ရှင်နေသရွေ့တော့ လက်လျှော့ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
“ဟိုးအဝေးမှာ ကုန်စုံဆိုင်တစ်ခု ရှိပုံရတယ်” လင်ချင်း က အဝေးသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“အတော်လေး ပျက်စီးနေပုံရပေမဲ့ အထဲမှာ အပ်၊ ချည်နဲ့ ပတ်တီးတွေ ရှိနေနိုင်သေးတာပဲ မဟုတ်လား” ချောင်ကြားကျင့် က ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ဟန်ယီမို ၏ အခြားတစ်ဖက်မှ တွဲကူပေးလိုက်ကာ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်၏။ “သွားကြည့်ကြတာပေါ့။ စားစရာ တစ်ခုခုများ ရှိနေရင် ပိုကောင်းမှာပဲ။”
လူအုပ်စုသည် ကုန်စုံဆိုင်ရှိရာသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာကြသည်။ ဤဒေသတစ်ခုလုံးတွင် ထူးဆန်းသော အနံ့အသက်များ စိမ့်ထွက်နေသဖြင့် လူတိုင်း၏ စိုးရိမ်စိတ်ကို ပိုမိုမြင့်တက်စေ၏။ ကုန်စုံဆိုင်မှာ လမ်းမတစ်ခု၏ အလယ်တွင် တည်ရှိနေပြီး ၎င်း၏ အဝင်တံခါးမှန်များမှာ အစအနမကျန် ကြေမွနေကာ ဆိုင်းဘုတ်မှာလည်း တစ်ပိုင်းတစ်စ ပြိုကျလျက် ရှိသည်။
ဆိုင်အဝင်ဝသို့ ရောက်ခါနီးတွင် လူတိုင်း ခြေလှမ်းများ တန့်သွားကြသည်။ ကုန်စုံဆိုင်၏ တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ခု၏ ရှေ့တွင် လူရိပ်တစ်ခု ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ထိုသူသည် နွားခေါင်းမျက်နှာဖုံးကို စွပ်ထားပြီး အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရုပ်တုတစ်ခုအလား ရပ်နေသည်။
လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများ ပြန်လည်မြင့်တက်လာ၏။ တိရစ္ဆာန်မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသူတိုင်းသည် အရူးများသာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ လက်တွေ့သိထားကြသည်။ ဤနွားခေါင်းနှင့် လူသည်လည်း သူတို့ကို နောက်ထပ် စမ်းသပ်ပွဲတစ်ခု ပေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းလော။
သူတို့သည် သတိကြီးစွာဖြင့် ရပ်တန့်ကာ ခဏမျှ စောင့်ကြည့်နေကြသော်လည်း နွားခေါင်းနှင့် လူမှာမူ လုံးဝလှုပ်ရှားခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူသည် စကားလည်း မပြောသလို သူတို့ဘက်သို့ လှည့်၍ပင် မကြည့်ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်းသည် သတ္တိမွေးကာ ကုန်စုံဆိုင်တံခါးဝသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးလိုက်ကြ၏။
“အဲဒါက အရုပ်များလား” ထျန်းထျန်း က သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။
ချီရှ က ထိုနွားခေါင်းနှင့် လူကို သေချာစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်မှ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် အရုပ်တစ်ရုပ် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ နောက်ကွယ်မှ စားသောက်ဆိုင်ကို စောင့်ကြပ်နေသူနှင့် တူလှပေသည်။
“သူ ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးပါဘူး၊ မရှိသလိုပဲ သဘောထားလိုက်ကြရအောင်” ရဲအရာရှိလီ က ဆိုကာ ကုန်စုံဆိုင်၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။
တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အပုပ်နံ့ဆိုးကြီးက နှာခေါင်းထဲသို့ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာသည်။ မြို့ပြင်၏ အနံ့အသက်မှာ ပြင်းထန်လှပြီဟု ထင်ရသော်လည်း ဤကုန်စုံဆိုင်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့မှာမူ မခံမရပ်နိုင်လောက်အောင်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားလှသည်။ ညှီစော်နံသောအနံ့၊ အပုပ်နံ့နှင့် မီးလောင်နံ့တို့ ရောပြွမ်းနေကာ ပူနွေးသောအငွေ့အသက်များပါ ပါရှိနေ၏။ ထိုအနံ့အသက်တို့မှာ ဟောင်းနွမ်းနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ထွက်ပေါ်လာခြင်းနှင့် တူလှပေသည်။
“အု...” ရှေ့နေကျန်း သည် မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ကာ ခါးကိုကိုင်းပြီး ပျို့အန်တော့သည်။ ထျန်းထျန်း က သူမကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ “ရှေ့နေကြီး၊ အဆင်ပြေရဲ့လား။”
“အဆင်ပြေပါတယ်” ရှေ့နေကျန်း က ပါးစပ်ကို သုတ်ရင်း ပြန်ဖြေသည်။ သူမသည် ထျန်းထျန်း ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။ “မင်းကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲနော်...”
ထျန်းထျန်း က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒါက ကျွန်မရဲ့ အလုပ်အကိုင်ကြောင့် ဖြစ်မှာပါ... ဒီထက်ဆိုးတဲ့ အနံ့တွေကိုတောင် ကြုံဖူးနေကျမို့လို့ပါ” ဟု ဆိုသည်။
“တော်ပါပြီ... အဲဒီအကြောင်းတွေ ထပ်မပြောပါနဲ့တော့...” ရှေ့နေကျန်း ထပ်မံ ပျို့အန်ချင်သလို ဖြစ်သွားပြန်သည်။
ချီရှ သည် သူ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ အတွင်းဘက်သို့ လှမ်းဝင်လိုက်၏။ ဆိုင်အတွင်းရှိ ကုန်ပစ္စည်းတင်စင် အများစုမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြိုလဲနေကြသည်။ ကြမ်းပြင်မှာလည်း မည်းမှောင်ကာ စေးကပ်နေပြီး မူလက မည်သည့်အရာ ဖြစ်ခဲ့သည်ကိုပင် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲနေတော့လေသည်။