အခန်း (၁၉) - အရာခပ်သိမ်းကို စွမ်းဆောင်နိုင်သော

"ငါ..." သေမျိုးမြွေမှာ ခဏတာ မှင်သက်သွားသည်။ သူက အဖြေတစ်ခုကို ရွေးချယ်ချင်ခဲ့သော်လည်း သူ ဘာပဲပြောပြော အချည်းနှီးသာဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသည်။

"ဟားဟားဟားဟား!" သေမျိုးမြွေက ရုတ်တရက် အသံနေအသံထားပျက်သည်အထိ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ရာ ဟန်ချက်ပင် ပျက်သွားလုမတတ်ဖြစ်သွားသည်။ အတန်ကြားပြီးနောက် သူက ရယ်မောခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး "မင်းက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ် ဟုတ်လား?" ချီရှက သေမျိုးမြွေကို အေးစက်စက် ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာကများ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းနေတာလဲ? ငါ နိုင်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား?"

သေမျိုးမြွေက နံရံဆီသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှောက်သွားပြီး မောင်းတံကို ဆွဲချရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ လူတိုင်းက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ ဆောင့်ဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် အောက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကျဆင်းလာကြသည်။

ချောင်ကြားကျင်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ သူက ချီရှဘက်သို့ လှည့်ကာ "လိမ်လည်သူ၊ ငါ နားမလည်ဘူး။ ဘာလို့ ဒါက နိုင်သွားတာလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချီရှက ကြိုးများ အမှန်တကယ် အောက်သို့ ကျဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါမှ စိတ်အေးသွားသလို တိုးတိတ်စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "သေချာစဉ်းစားကြည့်လေ" သူက ပြန်ဖြေသည်။ "ဒီမေးခွန်းကို မေးလိုက်တာနဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ လွတ်ပြီပဲ"

"ငါ နားလည်ပြီ..." ဆရာဝန်ကျောက်က စဉ်းစားဆင်ခြင်မိသွားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အကယ်၍ သူက 'ဟုတ်သည်' လို့ ဖြေခဲ့ရင် နောက်မေးခွန်းကိုလည်း 'ဟုတ်သည်' လို့ပဲ ဖြေရလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒါက ငါတို့ရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို အာမခံပေးတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်မေးခွန်းက 'မင်း မောင်းတံကို ဆွဲချပေးမှာလား?' ဖြစ်နေမှာမို့လို့ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ သူက 'မဟုတ်ပါ' လို့ ဖြေရင်ရော?!" ချောင်ကြားကျင်က ဟာကွက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားသလို အော်ပြောလိုက်သည်။ "သူက 'မဟုတ်ပါ' လို့ပဲ ဖြေလိုက်ရင် မရဘူးလား?"

"သူက 'မဟုတ်ပါ' လို့ ဖြေခဲ့ရင် နောက်မေးခွန်းကို 'ဟုတ်သည်' လို့ ဖြေရလိမ့်မယ်" ဟန်ယီမိုက အားနည်းသော အသံဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမေးခွန်းရဲ့ ပြောင်မြောက်မှုက သူ့ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်။ အကယ်၍ သူက 'မဟုတ်ပါ' လို့ ဖြေလိုက်ရင် သူက မေးခွန်းနှစ်ခုကို အဖြေမတူအောင် ဖြေပါ့မယ်လို့ ဝန်ခံလိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ မှတ်မိလား? မြွေခေါင်းစွပ်ထားတဲ့သူက သူ လိမ်မပြောဘူးလို့ ကတိပေးထားတယ်လေ"

ချောင်ကြားကျင် အံ့သြမှင်သက်သွားသည်။ သူက ချီရှဘက် လှည့်ပြီး "ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်လေးအတွင်းမှာ အဲ့ဒါကို တကယ်ပဲ စဉ်းစားနိုင်ခဲ့တာလား? မင်းက ဘယ်လို သတ္တဝါကြီးလဲ?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါ့ကိုယ်ငါတော့ သတ္တဝါကြီးလို့ မခေါ်ပါဘူး" ချီရှက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ငါက လေတိုက်ရာ လိုက်လွင့်နေတဲ့ လိမ်လည်သူတစ်ယောက်ပါပဲ"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လူစုမှာ မြေပြင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ဆင်းသက်လာကြသည်။ အချိန်အကြာကြီး တွဲလောင်းခိုနေရသောကြောင့် လူတိုင်း၏ လက်ဝါးများမှာ ပွန်းပဲ့ကာ ပူလောင်နာကျင်နေပြီး ဒဏ်ရာရထားသူ နှစ်ဦး၏ အခြေအနေမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားနေသည်။

"အားလုံးပဲ၊ 'အစမ်းကာလ' ကို အသက်ရှင်လျက် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်" သေမျိုးမြွေက သစ်သားတံခါးဘေးတွင် နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေရင်း ကြေညာလိုက်သည်။ "ဒီတံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပါ၊ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုက မင်းတို့ကို စောင့်ကြိုနေတယ်"

"ခွေးကောင်" ချောင်ကြားကျင်က သေမျိုးဆိတ်နှင့် သေမျိုးခွေးတို့အပေါ်တွင် မြိုသိပ်ထားရသမျှ ဒေါသများကို သူ့ရှေ့ရှိ သေမျိုးမြွေအပေါ်တွင် ပေါက်ကွဲပစ်တော့မည့်အလား ရန်လိုစွာဖြင့် တိုးလာသည်။

သေမျိုးမြွေက အေးစက်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ချောင်ကြားကျင်၏ ရန်လိုမှုကို မတုန်မလှုပ်သော အကြည့်ဖြင့် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ကောင်တွေ အကုန်လုံး အရူးတွေလား?!" ချောင်ကြားကျင်က အော်ဟစ်ရင်း သေမျိုးမြွေ၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ရန် ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။ "ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာဖုံးတွေ စွပ်ပြီး မင်းတို့က ငါတို့ကို အခါခါ သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်! အခုတော့ မင်း ငါ့လက်ထဲ မိပြီ!"

သေမျိုးမြွေက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် "မင်း အသက်ရှူနေနိုင်တုန်းလေး ငါ့ကို ချက်ချင်း လွှတ်ပေးဖို့ အကြံပြုချင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြောတယ်?!" ချောင်ကြားကျင်က လက်သီးကို ရွယ်လိုက်ပြီး သေမျိုးမြွေ၏ ခေါင်းကို အစွမ်းကုန် ထိုးချရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရဲအရာရှိလီက ရုတ်တရက် ဝင်ဆွဲထားလိုက်သည်။

"ဦးခေါင်းခွံ ကြေမွသွားတဲ့ လူကို မင်း မေ့သွားပြီလား?" ရဲအရာရှိလီက အကျိုးအကြောင်းပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ သူတို့အားလုံးက တစ်ပုံစံတည်းပဲဆိုရင် မင်း သူတို့ကို ဘယ်လို အနိုင်ယူဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ?"

"ငါ..." ချောင်ကြားကျင်၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာတွင် မလိုလားမှု အငွေ့အသက်များ ပေါ်လာသည်။ သူက သွားကို ကြိတ်လိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့ ဒီကျိန်စာသင့်..."

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ အခု ထွက်သွားလို့ ရပြီ မဟုတ်ဘူးလား?" ရဲအရာရှိလီက သူ့စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး "ငါတို့ အပြင်ရောက်တာနဲ့ သူတို့နဲ့ ထိုက်တန်တာကို ရစေရမယ်လို့ ငါ အာမခံတယ်" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး သေမျိုးမြွေအနားသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးလာကြသည်။ အနီးကပ်ရောက်မှသာ ဤလူ၏ ထူးဆန်းမှုများကို သူတို့ သေချာနားလည်သွားကြသည်။ မြွေခေါင်းစွပ်ထားသူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ အခြားနေရာများထက် ပို၍ အေးစက်နေသလို ခံစားရသည်။ သူ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဝတ်စုံနှင့် ခေါင်းပေါ်ရှိ မျက်နှာဖုံးတို့ထံမှ ထူးဆန်းသော ငါးညှီနံ့ကဲ့သို့ အနံ့တစ်မျိုး ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာဖုံးကြားမှ တလက်လက် တောက်ပနေသော မျက်လုံးများမှာ လူသားတစ်ဦး၏ မျက်လုံးများ ဖြစ်သည်မှာ သေချာလှသော်လည်း၊ သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်နေသော အနံ့မှာမူ သေဆုံးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော မြွေတစ်ကောင်၏ အနံ့နှင့် ဆင်တူနေသည်။

"အားလုံးပဲ ကမ္ဘာသစ်ကနေ ကြိုဆိုပါတယ်" မြွေခေါင်းစွပ်သူက လှည့်ကာ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်စဉ် သူ၏ လည်ပင်းကွဲအသံက မျက်နှာဖုံးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တကျွိကျွိမြည်သံ ခပ်သဲ့သဲ့နှင့်အတူ တံခါးအပြင်ဘက်မှ အလင်းရောင်များ ဝင်ရောက်လာသည်။

ချီရှက တံခါး၏ အပြင်ဘက်မှာ အပြင်ဘက် လဟာပြင်မဟုတ်ဘဲ စင်္ကြံလမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ?" ချီရှက မေးလိုက်သည်။

"ငါ ပြောခဲ့သားပဲ၊ ဒါက ကမ္ဘာသစ်ပါလို့" မြွေခေါင်းစွပ်သူက ပြန်ဖြေရင်း သူ၏ လက်များကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်သည်။ "မင်းတို့ထဲကနေ အနာဂတ် ဘုရားသခင် တစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာလိမ့်မယ်! ဒီကမ္ဘာသစ်မှာ ဘုရားသခင် ပေါ်ပေါက်လာလိမ့်မယ်! ဘယ်လောက်တောင် စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းလိုက်သလဲ!"

"ဘုရားသခင် အကြောင်း ထပ်လာပြန်ပြီ..." ချောင်ကြားကျင်က ကြမ်းတမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။ "မင်းတို့တွေ ဘာတွေ ကြံစည်နေကြတာလဲ?"

တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးခွန်းထုတ်လောက်အောင် စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ မြွေခေါင်းစွပ်သူမှာ အသက်ဝင်လာသည်။ "စိတ်ကူးယဉ်သမျှ အားလုံးကို ဖန်ဆင်းနိုင်မယ့် အရာခပ်သိမ်းကို စွမ်းဆောင်နိုင်သော ဘုရားသခင်!"

"အရာခပ်သိမ်းကို စွမ်းဆောင်နိုင်တာ?" ချောင်ကြားကျင်၏ မျက်မှောင်များ ပိုမို တွန့်ကျိုးသွားသည်။

ဆရာဝန်ကျောက်က ချောင်ကြားကျင်ကို တည်ငြိမ်စွာ လက်ကာပြလိုက်ပြီး ဆက်မမေးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက မြွေခေါင်းစွပ်သူကို ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ ငါတို့ နားလည်ပါပြီ။ ငါတို့ကို သွားခွင့်ပြုပါ"

မြွေခေါင်းစွပ်သူက ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။ ချီရှက ဦးဆောင်ကာ ထွက်သွားသည်။ ကျန်သည့်သူများလည်း ထိုနေရာတွင် ဆက်ပြီး မနေချင်ကြတော့သဖြင့် အလျင်အမြန် နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။

လူတိုင်း စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထူးခြားသော အနံ့တစ်ခုက သူတို့၏ အာရုံများကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ထိုအနံ့ကို ဘယ်လို ဖော်ပြရမည်နည်း? ပြင်းထန်လွန်းသည်။ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ လေထုထဲတွင် အလွန်ဆိုးရွားသော အနံ့အသက်များ ပါဝင်နေပြီး၊ လူ့အလောင်းပေါင်း ဘီလီယံချီကာ အကာအကွယ်မဲ့ ပုပ်သိုးဆွေးမြည့်နေသည့် အနံ့ဆိုးများ ပေါင်းစပ်ပြီး ပျံ့နှံ့နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဒီပုပ်ဟောင်နေသော အနံ့အသက်က အင်းဆက်ပိုးမွှား အုပ်စုကြီးများကို ဆွဲဆောင်ထားပြီး သူတို့သည် အစားအစာအတွက် ရူးသွပ်စွာ အချင်းချင်း အလုအယက် ဖြစ်နေကြသည်။ ဤအင်းဆက်များသည် အဆမတန် ပွားများလာသော်လည်း၊ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သေဆုံးသွားကြသဖြင့် ပုပ်သိုးဆွေးမြည့်မှုများကို ပိုမိုဆိုးရွားစေသည်။

နေရာအနှံ့ ပျံ့လွင့်နေသော အနံ့ဆိုးကြီးမှာ လေထဲတွင် စွဲထင်နေပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် နှာခေါင်းထဲသို့ အလွန်အမင်း စူးရှစွာ မဝင်ရောက်နိုင်တော့သည်အထိ ဖြစ်သွားသည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ သူတို့၏ အာရုံများကို တိုက်ခိုက်နေဆဲဖြစ်သော ပြင်းထန်သည့် အနံ့ဆိုးကြီးသာ ဖြစ်သည်။ ချီရှမှာ သူ၏ စိတ်ကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်အောင် အချိန်အတော်ကြာ ယူလိုက်ရသည်။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ နောက်ထပ် စိတ်ပျက်အားငယ်ဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုက သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

သူတို့သည် အဆုံးမရှိရှည်လျားသော စင်္ကြံလမ်းတစ်ခုတွင် ရပ်နေကြပြီး၊ ၎င်း၏ နိမ့်ကျနေသော မျက်နှာကျက်က ရှေ့သို့ အဆုံးမရှိ ဆန့်တန်းနေစဉ် ဖိနှိပ်ထားသလို ခံစားရသည်။ သူတို့၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် မရေမတွက်နိုင်သော သစ်သားတံခါးများက တကျွိကျွိမြည်သံနှင့်အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာကြသည်။ သူတို့ ထွက်လာခဲ့သော သစ်သားတံခါးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် သစ်သားတံခါးများ၏ အနောက်မှ လူရိပ်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အများစုမှာ မျက်နှာဖုံးတပ်ထားကြပြီး ခေါင်းမှခြေဖျားအထိ သွေးများ ရွှဲနစ်နေကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ချီရှသည် သာမန်လူ လက်တစ်ဆုပ်စာခန့်သာ အပြင်သို့ ထွက်လာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုဆိုရပါသော 'သာမန်လူများ' သည်လည်း အားအင်ကုန်ခမ်းကာ ယိုင်လဲလုမတတ် ဖြစ်နေကြသည်။ ချီရှကဲ့သို့ပင် သူတို့သည်လည်း အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ..." ဟန်ယီမိုက အားနည်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဖမ်းခေါ်ခံရတာ ငါတို့ချည်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား?"

ချီရှ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အတော်လေး မှောင်မိုက်သွားသည်။ ရှေ့တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော အခြေအနေက သူ အဆိုးရွားဆုံး စိုးရိမ်ထားသည်ထက်ပင် ကျော်လွန်နေသည်။ ဤအဖွဲ့အစည်းက မရေမတွက်နိုင်သော လူများကို ဖမ်းဆီးပြီး အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ဂိမ်းများထဲသို့ အတင်းအကျပ် သွတ်သွင်းထားခြင်းများလား?

"... အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူက နည်းလိုက်တာ..." ရှေ့နေကျန်း က ညည်းတွားလိုက်သည်။ မျက်စိတစ်ဆုံး ဆန့်တန်းနေသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော တံခါးများထဲမှ လက်တစ်ဆုပ်စာမျှသာ ထွက်လာကြသည်။ အလွန်နည်းပါးလွန်းလှသဖြင့် ချီရှတို့ အခန်းထဲတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလိုမျိုး 'ပါဝင်သူတိုင်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သည့်' အဖြစ်အပျက်မျိုး နောက်ထပ် မရှိနိုင်တော့ပေ။

"အားလုံးပဲ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး" မြွေခေါင်းစွပ်သူက အားလုံး လိုက်သွားရမည့် လမ်းကြောင်းကို လက်ဖြင့် ဝေ့ကာ အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက တံခါးဘေးတွင် နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေလိုက်ရာ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါမည်မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေသည်။

"သွားကြရအောင်" ထိုနေရာတွင် ဆက်နေရန် မသင့်တော်ကြောင်း သိထားသဖြင့် အားလုံးက တန်းစီကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားတံခါးများကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် သူတို့သည် တိရစ္ဆာန်မျက်နှာဖုံးများ စွပ်ထားသော အခြားသူများနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးမိကြသည်။ ထိုအထဲတွင် နွား၊ မြင်း၊ နှင့် ခွေး မျက်နှာဖုံးများ ပါဝင်သည်။ ဆိတ်နှင့် မြွေ မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသူများလည်း ရှိနေသေးသည်။

ချွင်းချက်မရှိ သူတို့အားလုံးထံမှ ထူးခြားသော အနံ့တစ်ခု — ပုပ်သိုးဆွေးမြည့်နေသော အနံ့ — ထွက်ပေါ်နေသည်။ မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူ တစ်ဦးစီမှာ သူတို့အား သတ်မှတ်ပေးထားသော တံခါးများဘေးတွင်သာ ရပ်နေကြသည်။ အထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မြင်ကွင်းအများစုမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေပြီး၊ အခန်းထဲမှ လူများ မည်သည့်ဂိမ်းများ ကစားခဲ့ရသနည်းဆိုသည်ကို တွေးတောချင်စရာ ဖြစ်နေသည်။

ခြေလှမ်းပေါင်း ဒါဇင်အနည်းငယ်မျှ ဆက်လျှောက်ပြီးနောက်၊ သူတို့ရှေ့တွင် တိရစ္ဆာန်မျက်နှာဖုံး နှစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အားလုံး လန့်သွားကြသည်။ ဘယ်ဘက်မှ လူက ကြွက်မျက်နှာဖုံး အကြီးကြီးကို စွပ်ကာ နံရံကို မှီထားပြီး၊ ညာဘက်မှ လူကမူ ဧရာမ ကြက်ဖမျက်နှာဖုံး နောက်ကွယ်တွင် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားကာ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်ပိုက်၍ ရပ်နေသည်။

ဤမျက်နှာဖုံးနှစ်ခုမှာ တုပလုပ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ အစစ်အမှန် တိရစ္ဆာန်ခေါင်းများမှ ဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။ သို့သော် ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်နေရာတွင် ဤမျှ ကြီးမားသော ကြွက်များနှင့် ကြက်ဖများ ရှိနေနိုင်မည်နည်း?

တိရစ္ဆာန်မျက်နှာဖုံး စွပ်ထားသော အခြားသူများကဲ့သို့ပင် ဤနှစ်ဦးမှာလည်း ချီရှနှင့် အခြားသူများကို ခဏမျှသာ လှမ်းကြည့်ပြီး လှုပ်ရှားမည့် အရိပ်အယောင်မျှ မပြကြချေ။

"ဒီတိရစ္ဆာန်တွေက ဘာတွေလဲ..." လင်ချင် က ကြောက်ရွံ့စွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူ နှစ်ဦးနှင့် ဗီဇအရ အလိုအလျောက် ခပ်ခွာခွာ နေလိုက်သည်။

ချီရှက မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် အသိတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ဆိတ်၊ ခွေး၊ မြွေ၊ ကြွက်၊ ကြက်ဖ...

"သူတို့က ဆယ့်နှစ်ရာသီခွင် တိရစ္ဆာန်တွေပဲ" သူက နှုတ်ခမ်းကို မသိမသာလေးလှုပ်ရုံမျှဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း လန့်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တကယ်ပင် စုတ်ပြတ်နေသော ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသူများ စွပ်ထားသည့် တိရစ္ဆာန်မျက်နှာဖုံးများမှာ ဆယ့်နှစ်ရာသီခွင်နှင့် ကိုက်ညီသော တိရစ္ဆာန် ဆယ့်နှစ်ကောင်ကို ကိုယ်စားပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။