အခန်း (၁၈) - ဟုတ်သည် သို့မဟုတ် မဟုတ်ပါ

လူကိုးယောက်သည် မျက်နှာကျက်မှ အသက်ဝင်နေသော မီးဆိုင်းများပမာ တွဲလောင်းကျနေပြီး ကြိုးများ၏ ဆွဲငင်မှုနှင့်အတူ ရှေ့နောက် လွှဲယမ်းနေကြသည်။ လင်ချင်က အောက်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့၏အောက်တွင် ဆယ်မီတာခန့် နက်သော တွင်းကြီးတစ်ခုက ဟောင်းလောင်းပေါက် ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ သူမသာ အချိန်မီ ကြိုးကို မဖမ်းမိခဲ့လျှင် အောက်သို့ ပြုတ်ကျပြီး သေဆုံးသွားမည်မှာ အသေအချာပင်။

"ဟေး၊ စာရေးဆရာ၊ မြဲမြဲကိုင်ထားလေ!" ဟန်ယီမို ကြိုးပေါ်မှ လျှောကျလာသည်ကို သတိထားမိသွားသော ချောင်ကြားကျင်က အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့အချိန်ကျမှ အားလျော့သွားရတာလဲ?"

"ငါ..." ဟန်ယီမို၏ မျက်နှာက အားယူထားရသဖြင့် ရှုံ့မဲ့နေသော်လည်း သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကတော့ ကြိုးပေါ်မှ တဖြည်းဖြည်း လွတ်ထွက်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဟန်ယီမိုနှင့် နီးကပ်စွာ ရှိနေသော ချောင်ကြားကျင်က သူ၏ကြိုးမှ လက်တစ်ဖက်ကို ချက်ချင်းလွှတ်လိုက်ပြီး ဟန်ယီမို၏ လက်ကို လှမ်းဖမ်းကာ ဟန်ယီမို၏ ခါးတွင် ကြိုးကို ပတ်ပေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်မို့ လိုအပ်သလောက် တင်းကျပ်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့ ရုန်းကန်နေရသည်ကို မြင်သောအခါ ရဲအရာရှိလီက ကူညီရန် လက်လှမ်းပေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းအားထုတ်လိုက်မှသာ ဟန်ယီမို၏ ခါးတွင် ကြိုးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ချည်နှောင်နိုင်သွားတော့သည်။

ထိုစဉ် အသံထွက်လာရာဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထျန်းထျန်းတစ်ယောက် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်နှာရှုံ့မဲ့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအခါမှသာ သူမ၏ လက်လည်း ဒဏ်ရာရထားသည်ကို အားလုံး သတိရသွားကြသည်။ မိန်းကလေးက မှတ်ကျောက်တင်လောက်စရာ ခံနိုင်ရည်ကို ပြသခဲ့ပြီး သူမ၏ သွေးများ ကြိုးပေါ်တွင် ရွှဲနစ်သွားသည်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ အောင့်ခံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နာကျင်မှုကို ဆက်လက် မခံစားနိုင်တော့သည့်အဆုံး သူမက ညာဘက်လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့်သာ အသည်းအသန် တွယ်ကပ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် မူလကတည်းက ခွန်အားနည်းပါးသူဖြစ်ရာ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးစာ အလေးချိန်ကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ထိန်းထားရန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလွန်းလှသဖြင့် ရုတ်တရက် အောက်သို့ လျှောကျသွားတော့သည်။

ချီရှ၏ အမူအရာက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထျန်းထျန်း၏ ဒဏ်ရာရနေသော လက်ကောက်ဝတ်ကို အမြန်လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ အထိအတွေ့ကြောင့် ထျန်းထျန်း၏ ပိန်ပါးသော ကိုယ်လုံးလေး ခပ်သဲ့သဲ့ တုန်ယင်နေပြီး သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်မှာ အေးစက်နေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

"ဟေး၊ လိမ်လည်သူ၊ မင်းက လုံးဝ အသည်းနှလုံးမရှိတဲ့ကောင်တော့ မဟုတ်ဘူးပဲ" ချောင်ကြားကျင်က နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

ချီရှက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ငါက နောက်ထပ် အလောင်းတစ်လောင်းကို ထပ်မမြင်ချင်လို့ပါ၊ အပိုတွေ လျှောက်မတွေးနဲ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်း၏ လက်မောင်းများက ပိုပိုပြီး ညောင်းညာလာကြသည်။ အချိန်အကြာကြီး တွဲလောင်းခိုနေရမှုက လူတိုင်းအပေါ် သက်ရောက်လာပြီး ရဲအရာရှိလီ၏ နဖူးတွင်ပင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျလာတော့သည်။

"ငါတို့ ဒီလိုမျိုး ဘယ်လောက်ကြာကြာ တောင့်ခံထားရဦးမှာလဲ?" လင်ချင်က ချီရှကို မေးလိုက်သည်။

"ငါလည်း သေချာမသိဘူး" ချီရှက လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေသည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် နောက်ထပ်ဂိမ်း အတွက် မည်သည့် အရိပ်အယောင်မှ မတွေ့ရသေးသော်လည်း အားလုံးအတွက် မျှော်လင့်ချက်မှာ ဝေဝါးနေဆဲဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်ထားသည်။ အကယ်၍ စီစဉ်သူများက ပိုပြီး ရက်စက်မည်ဆိုလျှင် လူတိုင်းကို ဤကဲ့သို့ ဆက်ခိုထားခိုင်းခြင်းဖြင့် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားစေနိုင်သည်။

သို့ပေမဲ့... နောက်ထပ်ဂိမ်းအတွက် တကယ်ပဲ အရိပ်အယောင် မရှိတာလား? ချီရှမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်နေရာရာမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ သဲလွန်စတွေများ ရှိနေမလား? သူက အောက်ခြေမြေပြင်ဆီသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သဲလွန်စများ ရှိနေမည်ဆိုလျှင် သူတို့၏အောက်ဘက် တစ်နေရာရာတွင်သာ ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

"ဟင်?" အောက်ခြေကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ အခန်း ပြိုကျသွားမှုကြောင့် နံရံအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို ချီရှ သတိထားမိလိုက်သည်။ ထိုနံရံ၏ အောက်ခြေထောင့်တွင် တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေပုံရသည်။ သို့သော် ထိုတံခါးမှာ လူတိုင်း လက်လှမ်းမီနိုင်စွမ်းမရှိသော နေရာတွင် ရှိနေသည်။ သူတို့မှာ မြေပြင်မှ ဆယ်မီတာခန့် အမြင့်တွင် ရောက်နေကြသည်။ ဤအမြင့်မှ ခုန်ချပြီး အနာတရကင်းကင်းနှင့် လွတ်မြောက်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

လင်ချင်က ချီရှ၏ အကြည့်ရာအတိုင်း ခဏမျှ လိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ထူးခြားမှုကို သတိပြုမိသွားသည်။ "တံခါးတစ်ချပ်လား?"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းက အောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး အောက်ခြေရှိ ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားတံခါးကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့လိုက်ကြသည်။ သူတို့အားလုံး အံ့သြမှုနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ ရောထွေးနေစဉ်မှာပင် ထိုတံခါးက တကျွိကျွိမြည်သံနှင့်အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာတော့သည်။

အမှောင်ထုထဲမှ လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ ချီရှက ထိုရောက်လာသူ အသစ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည်လည်း အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာဖုံးမှာ ဆိတ်ခေါင်းစွပ်သူနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ထိုလူက အစိမ်းရင့်ရောင် မြွေခေါင်းစွပ်ကြီးကို စွပ်ထားသည်။

"မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော် အားလုံးပဲ။ ငါက သေမျိုးမြွေ ပါ" သူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လေးလေးမှန်မှန် လေသံဖြင့် စကားစလိုက်သည်။

"သေမျိုး လုပ်မနေနဲ့!" ချောင်ကြားကျင်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "အရင်က ဆိတ်၊ ပြီးတော့ ခွေး၊ အခုက မြွေ ဟုတ်လား? မှတ်ထား၊ မင်းကို ငါ အပြတ်ရှင်းပစ်မယ်!"

"ကျေးဇူးပြုပြီး သိပ်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမနေကြပါနဲ့" သေမျိုးမြွေ၏ အသံက တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူက အားလုံးကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။ "မင်းတို့က စမ်းသပ်မှုရဲ့ နောက်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ။ ငါ့လက်နားမှာ မောင်းတံတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲ့ဒါကို ငါ ဆွဲချလိုက်တာနဲ့ မင်းတို့တွေ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ အောက်ကို ရောက်လာလိမ့်မယ်၊ ဘယ်သူမှလည်း ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

လူတိုင်းက မြွေခေါင်းစွပ်သူ၏ လက်ဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားကြရာ သစ်သားတံခါးဘေးတွင် သတိထားမိရန် ခက်ခဲသော မောင်းတံတစ်ခု အမှန်တကယ် ရှိနေသည်။ အလင်းရောင် မှိန်နေသဖြင့် အစက သတိမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို... အခု အဲ့ဒါကို ဆွဲချပေးလို့ ရမလား?" ရှောင်ရန်က ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"အင်း..." သေမျိုးမြွေက မသိမသာ ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းတို့အားလုံးကို ဂိမ်းတစ်ခု ကစားခိုင်းမယ်။ မင်းတို့ အသက်ရှင်ဖို့ဆိုတာ မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ်မှာပဲ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"နောက်ထပ် ဂိမ်းတစ်ခုလား..." ဆရာဝန်ကျောက်မှာ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေပြီး သူ၏ သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားကာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အသည်းအသန် ခုန်အုပ်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

"အားလုံး သေချာနားထောင်ကြ။ ဒီဂိမ်းရဲ့ နာမည်က 'ဟုတ်သည် သို့မဟုတ် မဟုတ်ပါ' လို့ ခေါ်တယ်" သေမျိုးမြွေက ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလိုက်ပြီး မျက်နှာကျက်မှ တွဲလောင်းကျနေသူများကို ကြေညာလိုက်သည်။ "မင်းတို့ အဖွဲ့လိုက်အနေနဲ့ ငါ့ကို မေးခွန်းမေးဖို့ အခွင့်အရေး သုံးခါ ရမယ်။ ငါ့ရဲ့ အဖြေတွေက 'ဟုတ်သည်' ဒါမှမဟုတ် 'မဟုတ်ပါ' ဆိုတာလောက်ပဲ ကန့်သတ်ထားမယ်။ ငါ တကယ် အမှန်အတိုင်း ဖြေမယ်လို့ အာမခံတယ်။ ဒီမေးခွန်းတွေ မေးပြီးတဲ့အခါ မင်းတို့အားလုံးကို အသက်ချမ်းသာပေးဖို့ ငါ ရွေးချယ်မယ်ဆိုရင် မောင်းတံကို ဆွဲချပေးမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ တံခါးကို ပိတ်ပစ်လိုက်မယ်၊ အဲ့ဒီအခါ မင်းတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကလည်း သတ်မှတ်ထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ချီရှက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မေးခွန်း သုံးခု? အဖြေကလည်း 'ဟုတ်သည်' နဲ့ 'မဟုတ်ပါ' ပဲ ကန့်သတ်ထားတယ်? ဒီဂိမ်းက အလွန်အမင်း ခက်ခဲမည့်ပုံပေါ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လူတိုင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မြွေခေါင်းစွပ်သူက သူတို့ကို လွှတ်ပေးလာအောင် ဖျောင်းဖျရန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ မေးခွန်းများမှာ ဤအရေးကြီးသော အကြောင်းအရာအပေါ်တွင်သာ ဗဟိုပြုနေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူက လိုက်လျောပါ့မလား?

သူငယ်တန်းဆရာမ ရှောင်ရန်က လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေသည့် အခိုက်အတန့်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး မဆိုင်းမတွပင် လှမ်းမေးလိုက်သည်။ "ဟေး၊ ရှင် ကျွန်မတို့ကို အောက်ချပေးလို့ ရမလား?!"

"ရပ်လိုက်!" ချီရှက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရှောင်ရန်၏ ပါးစပ်ကို လှမ်းအုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ သူမက မေးခွန်းကို ရုတ်တရက် ထုတ်ပြောလိုက်ပြီးဖြစ်ရာ သေမျိုးမြွေ၏ နားထဲသို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သေမျိုးမြွေက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး "မဟုတ်ပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ဟေး၊ မိန်းမမိုက်?!" ချောင်ကြားကျင်က အော်လိုက်သည်။ "ငါတို့မှာ စုစုပေါင်းမှ မေးခွန်းသုံးခုပဲ ရတာလေ၊ လျှောက်ပြီး ကမောက်ကမ မလုပ်စမ်းပါနဲ့!"

"ငါ..." ရှောင်ရန်က ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းငုံ့သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းမှုများ အပြည့်ဖြစ်သွားသည်။

"မေးခွန်း နှစ်ခု ကျန်သေးတယ်" သေမျိုးမြွေက တည်ငြိမ်စွာ မှတ်ချက်ချလိုက်ပြီး သစ်သားတံခါးဆီသို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ သူက သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို သူတို့ဘာသာ ရင်ဆိုင်ရန် လွှတ်ထားလိုက်သည့်ပုံပင်။

ရှောင်ရန်၏ အန္တရာယ်မရှိဟု ထင်ရသော မေးခွန်းက ဂိမ်းကို အလွန်အမင်း ခက်ခဲသော စမ်းသပ်မှုကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ သေချာသည်မှာ သေမျိုးမြွေသည် ထိုမျှ လွယ်လွယ်ကူကူ အရှုံးပေးမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူက သူတို့ကို ကယ်တင်ရန် ရည်ရွယ်ထားလျှင် ဘာကြောင့်များ ဤကဲ့သို့ ဂိမ်းတစ်ခုကို ဖန်တီးနေဦးမည်နည်း? သို့သော် သူက ကယ်တင်ရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘူး ဆိုလျှင်ကော၊ မောင်းတံကို ဆွဲချပေးရန် သူ့ကို မည်သို့ ဖျောင်းဖျနိုင်မည်နည်း? အကယ်၍ မေးခွန်းကို 'မင်း ငါတို့ကို အောက်မချပေးဘူး မလား?' ဟု ပြောင်းမေးလိုက်လျှင်ပင်၊ သူ၏ အဖြေက 'ဟုတ်သည်' ဟုသာ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်။

"လိမ်လည်သူ၊ မင်းမှာ ဖြေရှင်းနည်း ရှိလား?" ချောင်ကြားကျင်က ချီရှဘက်သို့ လှည့်မေးလိုက်သည်။

ချီရှက မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်လိုက်ရာ သူ၏ အတွေးများမှာ ဗြောင်းဆန်နေသည်။ ဖြေရှင်းနည်း၊ ဖြေရှင်းနည်း။ လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် အရာအားလုံးအတွက် အဖြေရှိနေဖို့ ဘယ်လိုလုပ် မျှော်လင့်နိုင်မှာလဲ? အခန်းထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်လာကတည်းက အလှည့်အပြောင်းတိုင်းတွင် ဖြေရှင်းနည်းများ ပေးခဲ့သူမှာ ချီရှပင် ဖြစ်သည်။ ဘာကြောင့်များ သူတစ်ယောက်တည်းကသာ ဒီလောက်များပြားလှသော အသက်ပေါင်းများစွာအတွက် တာဝန်ယူရမည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းပိုးထားရသနည်း?

စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက သူ့ကို လျင်မြန်စွာ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူသာ လက်လျှော့လိုက်လျှင် သူတို့အားလုံး ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နိုင်တော့မည်နည်း?

'ငါ ဒီမှာ သေလို့ မဖြစ်ဘူး...' ချီရှ၏ မျက်လုံးများက အသစ်တဖန် ပြန်လည်နိုးကြားလာသော ဆုံးဖြတ်ချက်များဖြင့် တောက်ပသွားသည်။

'သူမ ငါ့ကို စောင့်နေတယ်...'

နူးညံ့သော အမျိုးသမီးအသံတစ်ခုက ချီရှ၏ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ "ရှ... ရှင် သိလား? ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ လမ်းတွေ အများကြီးရှိတယ်၊ လူတိုင်းက ကိုယ်ပိုင်လမ်းကို လျှောက်ကြတာပဲ"

ချီရှ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။ ဟုတ်တယ်၊ သူ၏ အမှားက အခြားသူတစ်ယောက်၏ လမ်းအတိုင်း လိုက်လျှောက်ရန် ကြိုးစားနေခဲ့ခြင်းပင်။

"သေမျိုးမြွေ" ချီရှက အသံတိုးတိုးဖြင့် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ရဲအရာရှိလီမှာ လန့်သွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကာ "မင်း ဘာမေးချင်လို့လဲ? စောစောက အမှားမျိုး ထပ်မဖြစ်ရအောင် အရင်ဆုံး တိုင်ပင်ကြရအောင်လေ" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ အသက်ရှင်ဖို့ နည်းလမ်းကို ငါ စဉ်းစားလို့ ရသွားပြီ" ဟု ချီရှက ပြောရင်း ခေါင်းကို ငုံ့ကာ သေမျိုးမြွေထံသို့ အကြည့်ကို စူးစိုက်လိုက်သည်။ "ဘာမှ ဝင်မပြောကြနဲ့။ ဒါက မကြာခင် ပြီးဆုံးသွားတော့မှာပါ"

"မင်းမှာ တကယ်ပဲ ဖြေရှင်းနည်း ရှိလို့လား?" ကျန်းချန်ကျဲက မေးလိုက်သည်။

"ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်တာပဲ" ချီရှက ပြန်ဖြေရင်း ဆက်မေးရမည့် မေးခွန်းနှစ်ခုကို အသေအချာ စဉ်းစားကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သို့တည်းမဟုတ် တိတိကျကျ ပြောရလျှင် မေးခွန်းတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ဂိမ်းက မေးခွန်းတစ်ခုတည်းဖြင့် အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မည်။

အစကတည်းက သူတို့အနေဖြင့် တစ်ဖက်လူကို မောင်းတံဆွဲချပေးအောင် ဘယ်လိုဖျောင်းဖျရမလဲဆိုတာကို ပူပန်နေစရာ မလိုခဲ့ပေ။ သူတို့ စဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်မှာ 'ဟုတ်သည်' နှင့် 'မဟုတ်ပါ' ၏ ယုတ္တိဗေဒ သဘောတရားကိုသာ ဖြစ်သည်။

သေမျိုးမြွေက ချီရှကို စိတ်ဝင်စားသွားပုံရပြီး မြွေမျက်နှာဖုံး၏ မျက်လုံးပေါက်မှတစ်ဆင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ချီရှက ခဏရပ်လိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "သေမျိုးမြွေ... အကယ်၍ ငါ့ရဲ့ နောက်ထပ်မေးခွန်းက 'မင်း မောင်းတံကို ဆွဲချပေးမှာလား?' ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ အဲ့ဒီအတွက် မင်းရဲ့ အဖြေက ဒီမေးခွန်းရဲ့ အဖြေနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်နေမလား?"