အခန်း (၁၇) - ဆိတ်နှင့် ခွေး

"ဆိတ်နဲ့ ခွေး..." ချီရှက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း အရာအားလုံးကို အသေအချာ ပြန်လည်သုံးသပ်နေသည်။ အစပိုင်းတွင် မိမိကိုယ်ကိုယ် သေမျိုးဆိတ် ဟု အမည်တပ်ထားသူက သူတို့ကို အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ခိုင်းခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထို သေမျိုးဆိတ် ကပင် သူတို့ သေဆုံးသွားမှာကို မကြည့်ရက်နိုင်ပါဟုဆိုကာ သူတို့၏ အသက်အန္တရာယ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ပြနေပြန်သည်။

'ဒါက လိမ်ညာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား...?'

ရုတ်တရက် ချီရှ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် လျှပ်စီးလက်သွားသလို အသိတစ်ခု ပွင့်လင်းသွားသည်။ ဒါပဲ! ဒါ အတိအကျပဲ! လိမ်ညာမှု! အရာအားလုံးက ချီရှ၏ ခန့်မှန်းချက်နှင့် ကွက်တိကျသွားသည်။ ဆိတ် နှင့် ခွေး ဆိုသည်မှာ နာမည်သက်သက်မဟုတ်ဘဲ ဂိမ်းပုံစံ ကို ကိုယ်စားပြုသည့် သင်္ကေတများသာ ဖြစ်ရမည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဆိတ် သည် "ဝံပုလွေလာပြီဟု လိမ်ညာသောအမျိုးအနွယ်" ပုံပြင်ကို ရည်ညွှန်းနေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သိုးကျောင်းသားလေး၏ အစဉ်တစိုက် လိမ်ညာမှုကြောင့် အမှန်တကယ် ဘေးအန္တရာယ်ကြုံချိန်တွင် မည်သူမျှ မယုံကြည်တော့သလိုမျိုး၊ ဆိတ် ဂိမ်းများ၏ သဘောသဘာဝမှာ လိမ်ညာမှု နှင့် လှည့်စားမှုကို စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်ခွေး သည် သစ္စာရှိမှုကို ကိုယ်စားပြုနိုင်သည်။ စောစောက လှံတိုဂိမ်းတွင်သာ သူတို့ အချင်းချင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိခဲ့ပါက မည်သူမျှ အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့ဆိုလျှင် ခွေး သည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု ကို ကိုယ်စားပြုနေခြင်း ဖြစ်နိုင်မလား?

"မင်းတို့ သေဆုံးသွားမှာကို ငါ ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်မနေနိုင်ဘူး" ဆိုသည့် စကားသာ အလိမ်အညာဖြစ်ခဲ့လျှင်...။

"နေဦး..." ချီရှက မျက်လုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ "ဒီစာသားက ဖြေရှင်းနည်း မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ကို သေတွင်းထဲထဲရောက်အောင် ဆွဲခေါ်မယ့် ထောင်ချောက်ပဲ"

"မင်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ?" ချောင်ကြားကျင်က နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါတွေအားလုံးက အလိမ်အညာတွေပဲ!" ချီရှက ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။ "နံရံနားမှာ သွားကပ်နေတာက သေခြင်းတရား ဆီကို သွားတာပဲ၊ အပေါက်တွေရဲ့ အောက်တည့်တည့်မှာ ရပ်နေတာကမှ အသက်ရှင်သန်ခြင်း ပဲ!"

ဆရာဝန်ကျောက်နှင့် ရဲအရာရှိလီတို့သည် ချီရှပြောလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဇဝေဇဝါဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"အားလုံးပဲ မှတ်မိလား? ဆိတ် က လိမ်တတ်တယ်!" ချီရှက အခန်းအလယ်တွင် ရပ်နေရင်း အားလုံးကို သူ၏ အနားသို့ တိုးလာရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ "အကယ်၍ ငါတို့က စည်းမျဉ်းတွေအတိုင်း တသွေမတိမ်း လိုက်နာနေမယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမိသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါက ဆိတ် နဲ့ ခွေး ရဲ့ ကွာခြားချက်ပဲ!"

"ဒါပေမဲ့ ဒါက တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား?" ရှောင်ရန်က မဝံ့မရဲဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အပေါက်တွေက မင်းရဲ့ ခေါင်းပေါ်တည့်တည့်မှာလေ။ ဘယ်လိုပဲ ကြည့်ကြည့် အဲ့ဒီနေရာက အန္တရာယ်အရှိဆုံး နေရာပဲ မဟုတ်လား..."

ဤအချက်ကိုမူ ချီရှ၏ စိတ်ထဲတွင် အပြည့်အဝ ရှင်းလင်းခြင်း မရှိသေးပေ။ နံရံနားတွင် ကပ်နေသူများကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေပြီး အပေါ်က အပေါက်အောက်တွင် ရှိနေသူများကို ဘေးကင်းစေမည့် အရာက ဘာများဖြစ်နိုင်မည်နည်း?

"အင်း..." ချီရှက ပြန်လည်စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ စကားကို အနည်းငယ် ပြင်လိုက်သည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ။ ဒီအဆင့်ပြီးသွားရင် ဒီအခန်းထဲကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ အခွင့်အလမ်း အတော်လေး များတယ်။ ဒါကြောင့် မင်းတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဗီဇအတိုင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ကြပါ"

"ငါတို့ လွတ်မြောက်မယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသေချာနေတာလဲ?" ရဲအရာရှိလီက သတိထားပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီတစ်ခါ စာသားမှာ နောက်ထပ်ဂိမ်းအတွက် ကြိုတင်အသိပေးချက် မပါလို့ပဲ" ချီရှက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒါက ဖြစ်နိုင်ခြေ နှစ်ခု ရှိတယ်။ တစ်ခုက ဒါက နောက်ဆုံးဂိမ်း ဖြစ်နေတာ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း စီစဉ်သူက ဒီတစ်ခါမှာ ငါတို့ကို အကုန်သတ်နိုင်မယ်လို့ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေတာပဲ"

သူ၏ နောက်ဆုံးစကားကြောင့် လူစုကြားတွင် တိတ်ဆိတ်လေးလံသော လေထုက ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မည်သူမျှ ပြန်လည် မချေပနိုင်ကြတော့ပေ။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကတော့ ဒီမှာပဲ နေမယ်" ချီရှက သူရပ်နေသည့် နေရာကို ညွှန်ပြရင်း အခိုင်အမာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကတော့ မင်းတို့အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

ချီရှ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ချောင်ကြားကျင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးလာပြီး "ငါ အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ မင်းကို ငါ ယုံတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါက လိမ်လည်သူ တစ်ယောက်လေ" ချီရှက အေးစက်စက် ပြန်ပြောသည်။

"အဲ့ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး"

လင်ချင်က အခြေအနေကို အလေးအနက် စဉ်းစားပြီးနောက် သူမ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို အုပ်ထားဆဲဖြင့် အခန်းအလယ်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ဟေး! နင် ဘာလုပ်တာလဲ?" ရှောင်ရန်က နံရံတွင် ကပ်နေဆဲဖြင့် အော်ပြောလိုက်သည်။ "နင်က သူ့ကို တကယ်ပဲ ယုံတာလား?"

လင်ချင်က အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "အင်း။ သေချာစဉ်းစားကြည့်ဦးလေ၊ အခုထိ ငါတို့ ဘယ်သူ့ကို အားကိုးပြီး အသက်ရှင်လာခဲ့တာလဲ?"

ရှောင်ရန်မှာ ထိုစကားကြောင့် ဆွံ့အသွားရသည်။ လင်ချင်၏ စကားက အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ယုတ္တိရှိနေသည်။ စိတ်ထဲတွင် ခဏမျှ ဒွိဟဖြစ်ပြီးနောက် သူမသည်လည်း လင်ချင်နောက်သို့ လိုက်ကာ အခန်းအလယ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။

ဟန်ယီမိုသည်လည်း ဒဏ်ရာရထားသော ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း တိုးလာသည်။ "မင်းနာမည်က... ချီရှ ဟုတ်တယ်မလား? ငါလည်း မင်းကို ယုံပါတယ်"

ထျန်းထျန်းနှင့် ကျန်းချန်ကျဲတို့လည်း အလယ်ဗဟိုရှိ လူစုထဲသို့ လာရောက်ပူးပေါင်းကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ဆရာဝန်ကျောက်နှင့် ရဲအရာရှိလီတို့ နှစ်ယောက်သာ နံရံဘက်တွင် ကျန်ရှိတော့သည်။

"ဟေး၊ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်လည်း ဒီဘက်လာလေ" ထျန်းထျန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

"ငါ..." ဆရာဝန်ကျောက်က မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးသလို တွန့်ဆုတ်နေပုံရသည်။

"ဘယ်သူ့ကိုမှ အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးစရာ မလိုပါဘူး" ချီရှက လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခါက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ မလိုဘူး၊ အသက်ရှင်ဖို့က ကိုယ့်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်"

ကြမ်းပြင်ပေါ်က နာရီက ၁ နာရီ ၂၈ မိနစ်သို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာစဉ် ရဲအရာရှိလီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ချီရှကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုလိမ်လည်သူက ဤအချိန်တွင် သေကြောင်းကြံစည်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်သော်လည်း၊ အဘယ်ကြောင့် လူတိုင်းကို အပေါက်တွေအောက်တွင် လာရပ်ခိုင်းရသနည်း?

ထိုအချိန်တွင် လင်ချင်က သူတို့နှစ်ဦး၏ အတွေးကို ရိပ်မိပြီး လှမ်းပြောလိုက်သည်။ "ချီရှက ငါတို့ကို လိမ်နေပုံ မရပါဘူး၊ အခုပဲ ဒီဘက်ကို လာခဲ့ပါလား?"

"အဲ့ဒါကို မင်းက သိနိုင်လို့လား?" ရဲအရာရှိလီက အသံသြသြဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့" လင်ချင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ကျွန်မရဲ့ အလုပ်အကိုင်အရ လူတစ်ယောက် လိမ်နေသလား၊ မလိမ်ဘူးလားဆိုတာကို အတတ်နိုင်ဆုံး ခွဲခြားနိုင်ပါတယ်"

"ဒါဆိုရင်လည်း..." ရဲအရာရှိလီနှင့် ဆရာဝန်ကျောက်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လူစုရှိရာသို့ တိတ်တဆိတ် တိုးလာခဲ့ကြသည်။ လင်ချင်ကို ကြည့်ရင်း "ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်က အာမခံနေမှတော့ မင်းကို ငါတို့ ယုံကြည်လိုက်မယ်" ဟု ပြောလိုက်ကြသည်။

ထိုသို့ပြောသော်လည်း သူတို့၏ လက်ထဲတွင် စားပွဲအကျိုးအပဲ့များကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အပေါက်အောက်တွင် နေရာယူကာ အပေါ်မှ တစ်ခုခု ကျလာပါက ချက်ချင်း ကာကွယ်နိုင်ရန် စားပွဲချပ်ကို ခေါင်းပေါ်သို့ မြှောက်ထားလိုက်ကြသည်။

"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်ကတော့ တကယ့် အကွက်သမားတွေပဲ" ချောင်ကြားကျင်က ခပ်တိုးတိုး ကျိန်ဆဲရင်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ သူသည်လည်း သူတို့လိုပင် ကြမ်းပြင်မှ စားပွဲအကျိုးအပဲ့တစ်ခုကို ကောက်ယူရန် ပြင်လိုက်သည်။

ချီရှက အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ချောင်ကြားကျင်ကို တားလိုက်သည်။ "မလှုပ်နဲ့၊ နောက်ကျသွားပြီ"

သူ၏ စကားအဆုံးတွင် နာရီက ၁ နာရီ ၃၀ မိနစ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး မျက်နှာကျက်ပေါ်မှ စက်ယန္တရားတစ်ခု စတင်လည်ပတ်သံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်သော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်း တကယ်ပဲ သေချာရဲ့လား၊ လိမ်လည်သူ?" ချောင်ကြားကျင်က စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်။ လက်ရှိအခြေအနေမှာ လူကိုးယောက်၏ အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ထားသည့် လောင်းကစားတစ်ခုနှင့် ဆင်တူနေသည်။

ချီရှက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ငါကတော့ ခန့်မှန်းရုံသက်သက်ပဲ။ ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက် မှန်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပဲ"

ရုတ်တရက် အခန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသဖြင့် လူကိုးယောက်လုံး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားကြသည်။ ထျန်းထျန်းသည် ဗီဇအရ ရဲအရာရှိလီနှင့် ဆရာဝန်ကျောက်တို့ အနားသို့ တိုးကပ်သွားသည်။ ချီရှကမူ အပေါ်ရှိ စုပြုံနေသော အပေါက်ကိုးပေါက်ဆီသို့ မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုအမှောင်ထုထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူ မြင်အောင် ကြည့်နေသယောင်ပင်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အပေါက်ကိုးပေါက်ထဲမှ မှောင်မည်းသော အရာများ ဝုန်းခနဲ ပြုတ်ကျလာသဖြင့် လူတိုင်းက ကြောက်လန့်တကြား မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်ကြသည်။

ချီရှ တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုအရာများ၏ တကယ့်အသွင်အပြင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဟောင်းနွမ်းညစ်ပတ်နေသော လျှော်ကြိုးကိုးပင် ဖြစ်သည်။ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ကြိုးတစ်ပင်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ ထိုလျှော်ကြိုးများမှာ လက်ညှိုးနှစ်ချောင်းခန့် အထူရှိသဖြင့် မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ရန် အနေတော်ပင်။

'မကောင်းတော့ဘူး...' ချီရှ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ 'အခြေအနေက ငါထင်ထားတာထက် ပိုဆိုးနေတယ်'

အားလုံးက မျက်လုံးများကို သတိထား ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့ရှေ့တွင် ပုပ်စော်နံနေသော ကြိုးများ တွဲလောင်းကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ?"

အခြေအနေကို ဘာမှန်းမသိခင်မှာပင် ချီရှက အကျယ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ကြိုးကို မြန်မြန် ဆွဲထားကြ!! ချက်ချင်း!!"

လူလေးယောက်ခန့်က တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်စွာဖြင့် ကြိုးကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ကြသည်။ ထိုအခါ ကျန်သည့်လူများကလည်း လိုက်ပါပြီး ကြိုးကို လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။ ချီရှက ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဟန်ယီမိုမှာ ညာဘက်ပုခုံး ဒဏ်ရာကြောင့် ဘယ်ဘက်လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ကြိုးကို အားပျော့စွာ ကိုင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက ကြိုးကို မြဲမြဲကိုင်နိုင်မည့် အင်အား မရှိတော့ပေ။

"ဒါက မဖြစ်သေးဘူး၊ မင်း—"

ချီရှ စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူတို့ရပ်နေသည့် ကြမ်းပြင်မှာ ရုတ်တရက် အမှုန့်အဖြစ် ကြေမွသွားတော့သည်။

"အား!!!"

"ဘာတွေလဲကွာ!!"

အော်ဟစ်သံများ ပြိုင်တူ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အားလုံးက ကမ္ဘာမြေဆွဲအားကြောင့် အောက်သို့ ပြုတ်ကျမည့် အရှိန်ကို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကြိုးကို ကိုင်ထားနိုင်သောကြောင့် တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျမသွားခဲ့ပေ။ ဟန်ယီမိုသည်လည်း သွားကြိတ်ကာ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ကြိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သို့သော် သွေးထွက်လွန်နေသောကြောင့် သူ၏ ခွန်အားများမှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် ဒဏ်ရာရထားသော ထိုလူ၏ ဘယ်ဘက်လက်သည် ကြိုးပေါ်မှ တဖြည်းဖြည်း လျော့ရဲလာနေသည်ကို ချီရှ သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။