အခန်း (၁၃) - မိုးသည်းထန်စွာရွာခြင်း

ချီရှသည် စားပွဲကို အစွမ်းကုန်အားစိုက်လှည့်ရင်း ရှင်းပြနေသည်။ "နင်ရှမင်နဲ့ ရှန်းတုန်းရဲ့ တည်နေရာတွေကို ဆက်လိုက်ရင် အလျားလိုက်မျဉ်းတစ်ကြောင်း ရမယ်။ အတွင်းမွန်ဂိုလီးယား၊ စီချွမ်းနဲ့ ယွန်းနန်တို့ကို ဆက်လိုက်ရင်တော့ ဘယ်ဘက်စောင်း အောက်ဆွဲချက်တစ်ခု ရလိမ့်မယ်။"

"ပြီးတော့ ကျန်တဲ့ လေးမှတ်ဖြစ်တဲ့ ကွမ်ရှီး၊ ကွမ်တုန်း၊ ရှန်းရှီးနဲ့ ကျန်းစု တို့ကို ဆက်လိုက်ရင် စတုရန်းကွက်တစ်ခု ဖြစ်လာတယ်၊ အဲ့ဒါတွေအားလုံးပေါင်းလိုက်ရင်ညာဆိုတဲ့စာလုံးဖြစ်သွားတာပဲ။"

"ဟန်ယီမိုရဲ့ ဇာတိမြေက ဘယ်မှာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ကွမ်ရှီးပြည်နယ် ဒါမှမဟုတ် ထိုင်ဝမ်ပြည်နယ် ဖြစ်နေသရွေ့ အဲ့ဒီနေရာကပါးစပ် ပုံစံကို ဖြည့်ပေးမှာပဲ။ ဒါကြောင့် အဖြေက ကြိုတင်သတ်မှတ်ပြီးသားပဲ။"

လူတိုင်း ခြေလှမ်းကို သွက်သွက်လှည့်ရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထူးဆန်းသောအကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ချီရှ၏ ထူးခြားလှသော တွေးခေါ်ပုံက အဖြေကို နှစ်ကြိမ်ဆက်တိုက် ဖော်ထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့သဖြင့် လူတိုင်း သံသယဝင်စပြုလာသည်။ ချီရှက သူတို့၏ သံသယကို ရိပ်မိသဖြင့် အဖွဲ့ကို ပြောလိုက်သည်။

"နားမလည်မလွဲကြနဲ့။ အကယ်၍ နောက်ဂိမ်းမှာ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ခင်ဗျားတို့ကို စွန့်လွှတ်ဖို့ လိုအပ်လာရင် ကျွန်တော် ဘာမှမဆိုင်းမတွဘဲ လုပ်မှာပဲ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး အံကြိတ်ကာ စားပွဲကို ပို၍အားစိုက်ကာ ဆက်လှည့်ကြတော့သည်။ လူကိုးယောက်သည် စားပွဲကို ဝိုင်းအုံကာ ညာဘက်သို့ အဆက်မပြတ် လှည့်နေကြသည်။

"ငါတို့ ဘယ်နှစ်ပတ် ရှိသွားပြီလဲ?" ချောင်ကြားကျင့်က မေးသည်။

"ခြောက်ဆယ့်ရှစ်ပတ်၊" လင်ချင်က ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။

ချောင်ကြားကျင့် အံ့သြသွားပြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "မင်း တကယ်ကြီး လိုက်ရေနေတာလား? စားပွဲက ကြည့်ရတာ တစ်ပတ်ပတ်လည်း ဒီပုံစံပဲဟာကို။"

"စားပွဲပေါ်က သွေးကွက် ကျွန်မရှေ့ကို ဖြတ်သွားတိုင်း တစ်ခါစီ ရေနေတာ၊" လင်ချင်က လေးနက်စွာ ပြောသည်။ "ဂဏန်းရေတွက်တာက ကျွန်မတို့လို စိတ်ပညာအကြံပေးတွေအတွက် အရေးကြီးတယ်။"

ချီရှ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "အခုမှ အပတ်သုံးဆယ်တောင် မပြည့်သေးဘူး။ ပိုမြန်မြန် လုပ်ကြမှ ဖြစ်မယ်။"

လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လှုပ်ရှားမှုများကို ပိုမြန်အောင် လုပ်ကြသည်။ သို့သော် စားပွဲမှာ အတွင်းဘက်က သံကြိုးတွေ တင်းလာသလိုမျိုး လှည့်ရတာ ပိုပိုပြီး ခက်ခဲလာသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?" ချောင်ကြားကျင့် အံကြိတ်ထားသည်။ "ဒါကြီးက အရမ်းလေးလာပြီ။"

"ဇွဲမလျှော့ကြနဲ့ဦး... တကယ်ပဲ တံခါးတစ်ခုခုနဲ့ ချိတ်ထားလို့လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်!" ထျန်ထျန်က အံကြိတ်ရင်း အော်လိုက်သည်။ သူမ၏ စကားက မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော သူတို့အတွက် အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ တံခါးတစ်ချပ်။ ဒီအခန်းက အပေါက်တွေကို လေထဲကနေ ဖန်တီးနိုင်တယ်ဆိုရင် တံခါးတစ်ချပ်ကိုလည်း ဒီလိုပဲ ဘာလို့ ဖန်တီးလို့ မရရမှာလဲ?

လူတိုင်း၏ လက်မောင်းများ နာကျင်နေသော်လည်း စားပွဲကို တစ်ပတ်ပြီးတစ်ပတ် ခက်ခက်ခဲခဲ လှည့်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။

"လက်မလျှော့ကြနဲ့ အားလုံးပဲ! နောက်ထပ် ငါးပတ်ပဲ လိုတော့တယ်!" လင်ချင်က အားပေးတိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ထိုအဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် အချိန်တွင် လူတိုင်း အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ရှိသမျှအင်အားကို စုစည်းလိုက်ကြသည်။

ကျွီ... ကျွီ...

နောက်ဆုံးအပတ် ပြီးဆုံးသွားသည့်အခါ စားပွဲမှာ တစ်ခုခုထဲသို့ မြဲမြံစွာ ဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်ဆုံးတော့ လူတိုင်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး လက်မောင်းက ညောင်းညာမှုတွေက သိသိသာသာ ပေါ်လာတော့သည်။ ၁ နာရီ ၁၅ မိနစ် ရောက်ဖို့ ၃ မိနစ်သာ လိုတော့သဖြင့် လေထုထဲတွင် တင်းမာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"တံခါး ဘယ်မှာလဲ?!" ချောင်ကြားကျင့်က အလောတကြီး အော်မေးသည်။

ပတ်ပတ်လည်က နံရံတွေကတော့ ပြောင်းလဲမှု မရှိသေးဘဲ မှောင်မည်းနေသော အပေါက်များထဲမှ လှံစွပ်များ၏ အရောင်ဟပ်နေမှုကိုသာ မြင်နေရသည်။

"တောက်! တံခါး မရှိပါလား!" ချောင်ကြားကျင့်၏ အသံတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ "မှားသွားပြီ! ငါတို့ ခန့်မှန်းတာ မှားသွားပြီ!"

"ဘယ်ဘက်က အဖြေမှန်ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား?!" ရှောင်ရန်က အော်ဟစ်တော့သည်။ "ငါတို့ အဲ့ဒီလူလိမ်ကို မယုံခဲ့သင့်ဘူး! ငါတို့အားလုံး ဒီမှာ သေကြတော့မှာပဲ!!"

ချီရှ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ မှားသွားတာလား?

မည်သူမျှ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် စားပွဲအလယ်က နာရီမှာ ထူးဆန်းစွာ တုန်ခါလာပြီး လေဆာတန်း ရှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေဆာတန်းများသည် နာရီမှတစ်ဆင့် စားပွဲအစွန်းအထိ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြတ်သွားပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားသည်။ လူတိုင်း ကြောင်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် နာရီက စားပွဲကို ပီဇာစိတ်သလိုမျိုး တူညီတဲ့ အစိတ်အပိုင်း ကိုးခုအဖြစ် ခွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဒုန်း!

ကျယ်လောင်သောအသံနှင့်အတူ စားပွဲမှာ ရုတ်တရက် ပြိုကျသွားပြီး အလယ်က နာရီမှာသာ သစ်သားတိုင်ငယ်လေးပေါ်တွင် တင်ကျန်ရစ်သည်။ အချိန်က ကုန်ဆုံးလုနီးပြီဖြစ်ရာ လူတိုင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ?" ဟန်ယီမိုက အော်သည်။ "စားပွဲက ဘာလို့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲသွားတာလဲ?"

ထိုအချိန်တွင် ရဲအရာရှိလီက တြိဂံပုံစံ စားပွဲအပိုင်းအစ တစ်ခုချင်းစီ၏ အနောက်ဘက်တွင် လက်ကိုင်ကွင်းများ ပါရှိသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူ၏ လုပ်သက်အတွေ့အကြုံအရ အခြေအနေကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ဒိုင်းတွေ!" သူသည် တြိဂံပုံ စားပွဲအပိုင်းတစ်ခုကို ဆွဲယူကာ သူ့ရှေ့တွင် ကာလိုက်သည်။ "ဒါတွေကို လှံစွပ်တွေကို ကာကွယ်ဖို့ ဒိုင်းတွေအဖြစ် သုံးလို့ရတယ်!"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း လိုက်လုပ်ကြပြီး ကိုယ့်အတွက် ကာကွယ်ဖို့ စားပွဲအပိုင်းအစ တစ်ခုစီကို ကောက်ယူလိုက်ကြသည်။ သို့သော် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် အဓိက ပြဿနာတစ်ခုကို လူတိုင်း သတိထားမိသွားကြသည်။

"ဒါနဲ့ ဘယ်လို ကာကွယ်မှာလဲ?!" ရှေ့နေ ကျန်းချန်ကျဲ၏ အသံတွင် ရှားရှားပါးပါး ထိတ်လန့်မှုများ ပါဝင်နေသည်။ "လှံစွပ်တွေက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့ကနေ လာမှာ၊ ငါတို့က တစ်ဖက်တည်းပဲ ကာလို့ရတာလေ!"

"ကျွန်တော်တို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ လိုတယ်၊" ချီရှက တည်ငြိမ်မှု ပြန်ရလာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဝိုင်းလိုက်ကြရအောင်၊ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ရဲ့ ကျောကို တစ်ယောက်က ဒိုင်းနဲ့ ကာပေးထားမယ်။"

ချီရှ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း နေရာယူလိုက်ကြပြီး အသံတိတ် လေးနက်စွာဖြင့် စုဖွဲ့လိုက်ကြသည်။ လူတိုင်း၏ မမှန်သော အသက်ရှူသံများသာ အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူစိမ်း ကိုးယောက်သည် အခုတော့ အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် ခွဲခြား၍မရသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

ထိုအချိန်တွင် ချီရှ၏ အကြည့်က စာရေးဆရာ ဟန်ယီမိုထံသို့ မတော်တဆ ရောက်သွားသည်။ ဟန်ယီမို၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးစက်များ ရှိနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် တုန်ယင်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အခန်းအပြင်ဘက်မှ ခေါင်းလောင်းသံတစ်ခု ဝေးဝေးကနေ မြည်လာသည်။

"ခင်ဗျား အဆင်ပြေရဲ့လား?" ချီရှက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်... ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်..." ဟန်ယီမိုက ခေါင်းခါရင်း အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြေသည်။

"ဟေ့! ဆရာဝန်ကျောက်၊ ခင်ဗျားရဲ့ ဒိုင်းကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ဦး!" ကျန်းချန်ကျဲက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောသည်။

"ဘာလို့လဲ?" ဆရာဝန်ကျောက်က သူကိုင်ထားတဲ့ ဒိုင်းကို ကြည့်ရင်း မေးသည်။ သူ၏ ဒိုင်းမှာ အချွန်ဘက်က အောက်ကို ရောက်နေပြီး အကျယ်ဘက်က အပေါ်ကို ရောက်နေသည်။

"ခင်ဗျား အဲ့ဒီလို ကိုင်ထားတော့ ကျွန်တော့်ခြေထောက်တွေက မလုံတော့ဘူးလေ!" ကျန်းချန်ကျဲက စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။ "ကျွန်တော် အပစ်ခံရလိမ့်မယ်!"

"ကျွန်တော် ဒါကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ရင် ကျွန်တော့်ခေါင်းကို မကာနိုင်တော့ဘူးလေ!" ဆရာဝန်ကျောက်က ပြန်ပြောသည်။

"ဘယ်အရာက ပိုအရေးကြီးလဲ၊ ခေါင်းလား၊ ခြေထောက်လား?"

သူတို့ အငြင်းပွားနေသည်ကို ကြားသောအခါ တခြားသူ အချို့ကလည်း ဆရာဝန်ကျောက်၏ အယူအဆက ပိုမှန်သည်ဟု ထင်ကာ သူတို့၏ ဒိုင်းများကို လိုက်ပြောင်းလိုက်ကြသည်။ အချွန်ဘက်က အောက်၊ အပြားဘက်က အပေါ်သို့ ထားလိုက်ခြင်းက ထူးဆန်းသော အခြေအနေတစ်ခု ဖြစ်လာစေသည်။ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့က လာမည့် လှံစွပ်များကို အပေါ်ပိုင်းကသာ ကာကွယ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်း၏ ခြေထောက်များမှာ ဒဏ်ရာရဖို့ အားနည်းသွားမည်ဖြစ်သည်။

"ဒါက တကယ်ပဲ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းလား?" ရှောင်ရန်က ကြောင်ပြီး မေးသည်။ "အချွန်ဘက်နောက်မှာ ခြေထောက်တွေကို ပုန်းပြီး အရှေ့ကို ကာထားနိုင်ရင်တောင် အနောက်ကလာတဲ့ လှံစွပ်တွေ ဒါမှမဟုတ် မျက်နှာကြက်က ကျလာမယ့်ဟာတွေကို ဘယ်လိုကာမှာလဲ?"

"အပေါ်ကလာမယ့် အန္တရာယ်တွေကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူမယ်၊" ရဲအရာရှိလီက သူ၏ ဒိုင်းကို မြှောက်ရင်း ပြောသည်။ "အားလုံး ကျွန်တော့်နားကို ကပ်နေကြပါ။ ကျွန်တော် အားလုံး ဘေးကင်းအောင် လုပ်ပေးမယ်။"

လင်ချင်က အစီအစဉ်တစ်ခုကို မြန်မြန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ "အားလုံးက ဒိုင်းတွေကို တစ်ခုအပေါ် တစ်ခုအောက် တစ်လှည့်စီ ထားကြရအောင်။ ဒါဆိုရင် ဟာကွက်တွေ နည်းသွားလိမ့်မယ်!"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်!" ချောင်ကြားကျင့်က သဘောတူသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊" ချီရှက ကြားဖြတ်ပြောသည်။ "အကယ်၍ လူတိုင်းရဲ့ ဒိုင်းတွေက လှံစွပ်တွေနဲ့ ထောင့်မှန်ကျနေရင် အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်ခံရလိမ့်မယ်..."

"ဒါဆို မင်းက ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ လန်ဇိုင်း (leng-zai)*?" ချောင်ကြားကျင့်က မေးသည်။

ချီရှ၏ အကြည့်က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော ဆိတ်မျက်နှာဖုံးထံတွင် ဝဲလည်နေသည်။ "မျှစ်ကလေးတွေက ဘာလို့ မိုးရွာတာကို မကြောက်ကြတာလဲ?"

နောက်ဆုံးသဲလွန်စက ချီရှကို အတွေးနက်သွားစေသည်။ "နေဦး... ကျွန်တော် အချိန်နည်းနည်းလောက် ထပ်လိုတယ်၊" ချီရှက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

တခြားသူများကတော့ အသက်ရှူဖို့ပင် မေ့နေကြပြီး ချီရှကိုသာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ လှံစွပ်တွေ ထွက်လာဖို့ ၁ မိနစ်သာ လိုတော့သဖြင့် အခန်းထဲတွင် တင်းမာမှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည်။

"သူ့ကို အခုလောလောဆယ် ထားလိုက်ဦး!" ဆရာဝန်ကျောက်၏ အသံက အေးစက်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "လင်ချင် ပြောသလိုပဲ တစ်လှည့်စီ စီလိုက်ကြရအောင်!"

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း လန်ဂျောင်း (lan-joeng)!" ချောင်ကြားကျင့်က စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "ငါကတော့ ဒီလူလိမ် ပြောတာကိုပဲ ယုံတယ်။"

"မင်း!" ဆရာဝန်ကျောက် အံကြိတ်လိုက်သော်လည်း ဆက်မပြောတော့ပေ။

"သိပြီ!" ချီရှ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။ "အားလုံးပဲ၊ အချွန်ဘက်ကို အပေါ်ကို ထားလိုက်ကြ!"

အစပိုင်းတွင် သံသယရှိကြသော်လည်း လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသဖြင့် လောလောဆယ်တွင် ထိုညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လိုက်လုပ်ကြရသည်။ ဆရာဝန်ကျောက် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ၏ ဒိုင်းကို အချွန်ဘက် အပေါ်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ထိုင်ချလိုက်ကြ!" ချီရှက ဆက်ပြီး ညွှန်ကြားသည်။ "အချွန်တွေကို တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ထိအောင် နောက်ကို ဆွဲလိုက်။ ရဲအရာရှိလီ၊ ခင်ဗျား အပေါ်ကို ကာနေဖို့ မလိုတော့ဘူး၊ ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူတူ ဒီပုံစံထဲမှာ ဝင်လုပ်ပါ!"

ချီရှ၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း လူတိုင်း သူတို့၏ ဒိုင်းများကို ညှိလိုက်ရာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ကန်တော့ချွန်ပုံစံ ဖြစ်လာသည်။ လူတိုင်း အံ့သြသွားရသည်မှာ တြိဂံပုံ ဒိုင်းများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ကွက်တိကျနေပြီး အရပ်မျက်နှာ အနှံ့က ဟာကွက်များကို ထိရောက်စွာ ပိတ်ဆို့ထားနိုင်ခြင်းပင်။ အဝေးကကြည့်လျှင် ထိုပုံစံမှာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကို အံတုရန် အသင့်ဖြစ်နေသော မျှစ်တစ်ပင်နှင့် တူနေတော့သည်။

မှိန်ပျပျ အခန်းထဲတွင် လူတိုင်း၏ ရင်ခုန်သံများမှာ စိုးရိမ်တကြီး ခုန်နေကြပြီး အားလုံး၏ အသက်ရှူသံများသာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"လာတော့မယ်..." ချီရှက အချိန်ကို တွက်ချက်ပြီး အချက်ပြရန် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လူတိုင်းသည် လေတိုးသံကိုသာ ကြားလိုက်ရပြီး လေးလံသောအရာတစ်ခုက ချီရှ၏ ဒိုင်းကို လာမှန်သည်။ ထို့နောက်တွင်တော့ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့က အသံများက မုန်တိုင်းတစ်ခုလို သူတို့ကို တိုက်ခိုက်တော့သည်။

လှံစွပ်များ၏ အရှိန်မှာ မထင်မှတ်ထားလောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။ ထိမှန်မှုကြောင့် လူတိုင်း၏ လက်မောင်းများ နာကျင်သွားရပြီး ဒိုင်းများကို မြဲမြံအောင် မနည်း ထိန်းထားကြရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုအချိန်တွင် ဒိုင်းများအားလုံးမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဖိထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ဟန်ချက်ညီနေသည်။

"အားးးးး!" ရှောင်ရန်၏ အော်ဟစ်သံက လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်သွားသည်။ လှံစွပ်တစ်ခုက သူမရှေ့က ဒိုင်းကို ဖောက်ဝင်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ချီရှ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လှံစွပ်မှာ ရှောင်ရန်၏ မျက်လုံးနှင့် စင်တီမီတာ အနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်တန့်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ရင်တုန်သွားရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် စားပွဲသားမှာ ခိုင်ခံ့သဖြင့် အဆိုးဆုံးအခြေအနေကို တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် သူမ သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။