အခန်း (၁၁) - ဆက်လက်ချီတက်ခြင်း

ချီရှသည် ထရပ်ခြင်း သို့မဟုတ် သဲလွန်စရှာခြင်းမျိုး မလုပ်ဘဲ ဆက်ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အခြေအနေ၏ ထူးဆန်းမှုများက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝဲလည်နေဆဲပင်။ သူနှင့်အတူ ထိုင်နေဆဲဖြစ်သော နောက်တစ်ယောက်မှာ စိတ်ပညာ အကြံပေးပညာရှင် လင်ချင် ဖြစ်သည်။

"ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ?" သူမက သူမ၏ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်ကို အမှတ်မထဲ့ အုပ်ထားရင်း မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်လား?" ချီရှ အံ့သြသွားသည်။ "ဘာလဲ? ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပညာအရ ဆန်းစစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?"

"မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင်တို့လို ဉာဏ်ကောင်းတဲ့သူတွေက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာတွေနဲ့ ရုန်းကန်ရလေ့ရှိပေမဲ့၊ အခု အခြေအနေက ကုသမှုပေးဖို့ မသင့်တော်သေးဘူးလေ၊" လင်ချင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်မက ရှင် ဘာတွေ တွေးနေသလဲဆိုတာ သိချင်ရုံတင်ပါ။"

ချီရှ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော်ကရည်ရွယ်ချက်ကို စဉ်းစားနေတာ။"

"ရည်ရွယ်ချက်?"

ချီရှက လင်ချင်၏ မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မဖြေပေ။ ထိုအစား သူသည် ဆရာဝန်ကျောက်ထံ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဆရာဝန်၊ သာမန်လူတစ်ယောက်က နှလုံးကို သေနတ်နဲ့ အပစ်ခံရပြီးရင် ဘယ်လောက်ကြာကြာ အသက်ရှင်နိုင်သလဲ?"

ဆရာဝန်ကျောက် လှည့်ကြည့်လာပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားသည်။ "ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်ဆိုရင်၊ နှလုံးကို အပစ်ခံရတဲ့အခါ လူတစ်ယောက်က စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ သတိလစ်သွားတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆေးပညာအရ {သေဆုံးခြင်း} ကို {ဦးနှောက်သေဆုံးခြင်း} လို့ သတ်မှတ်တာ။ သတိလစ်သွားရင်တောင် ဦးနှောက်က နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ်လောက်အထိ အလုပ်လုပ်နေနိုင်သေးတယ်။"

"ဟုတ်တယ်၊" ဆရာဝန်ကျောက်က အတည်ပြုသည်။ "သူ နှလုံးကို အပစ်ခံရပြီးနောက် လုံးဝ သတိလစ်မသွားခင် မိနစ်အနည်းငယ်လောက် ကြာခဲ့တာပဲ။"

ချီရှနှင့် ဆရာဝန်ကျောက်တို့ စကားပြောနေစဉ် တခြားသူများမှာလည်း တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ထိုပြောစကားများကို အာရုံစိုက်လာကြသည်။ ဤလူလိမ်၏ ထက်မြက်လှသော ယုတ္တိဗေဒနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားကြောင့်သာ သူတို့ ကိုးယောက်လုံး အသက်ရှင်ခွင့် ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို သူ ဘာလို့ အဲ့ဒီနည်းလမ်းကို ရွေးခဲ့တယ်လို့ ခင်ဗျား ထင်သလဲ?" ချီရှက သူ၏ လက်ညှိုးနှင့် လက်မကို သေနတ်ပုံစံလုပ်ကာ သူ၏ နားထင်တွင် ထောက်လိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေမယ့်သူ အများစုကတော့ ဒီနည်းလမ်းကိုပဲ ရွေးကြမှာပဲ။"

ခဏအကြာတွင် သူ၏ လက်ညှိုးကို အပေါ်သို့ မြှောက်ကာ မေးစေ့အောက်သို့ ချိန်လိုက်သည်။ "ဒါမှမဟုတ် ဒီလိုမျိုးပေါ့။"

ချီရှသည် လက်ကို ပြန်ချလိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားနေရာကို ညွှန်ပြသည်။ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ကိုယ့်အသက်ကို အဆုံးစီရင်ချင်တဲ့သူက နာကျင်မှု အနည်းဆုံးနည်းလမ်းကိုပဲ ရွေးမှာပဲ။ ဒါဆို သူက ဘာလို့ နှလုံးကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့တာလဲ?"

ချောင်ကြားကျင့်သည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဆိတ်ခေါင်းစွပ်မျက်နှာဖုံးကို ကစားနေရင်း၊ သေဆုံးသွားသောသူ၏ ဦးခေါင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မှတ်ချက်ပေးသည်။ "ဒီ လန်ဂျောင်း (lan-joeng)* ရဲ့ ခေါင်းက ပိုမာနေလို့ တစ်ချက်တည်းနဲ့ မသေမှာ စိုးလို့နေမှာပေါ့။"

"သူ သွေးတွေ အန်ထုတ်နိုင်တယ်ဆိုကတည်းက သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံက ငါတို့နဲ့ တူနေတယ်ဆိုတာ ပြနေတာပဲ၊" ရဲအရာရှိလီက အခိုင်အမာ ပြောသည်။ "သူ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာပါစေ၊ ဒီလောက် အကွာအဝေးကနေ ခေါင်းကို အပစ်ခံရရင်တော့ သူ သေမှာ သေချာပါတယ်။"

ချီရှက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံသည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်မှာ ရှင်းပြချက် တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။" သူသည် ချောင်ကြားကျင့်၏ လက်ထဲရှိ မျက်နှာဖုံးကို ညွှန်ပြသည်။ "ဆိတ်ခေါင်းစွပ်လူက သူ့နှလုံးကို ပစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာဟာ တစ်ခုခုကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒီဂိမ်းမပြီးသေးဘူးလို့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိတယ်။"

ချောင်ကြားကျင့် လန့်သွားသည်၊ "မင်း ဆိုလိုတာက... သူက သူ့မျက်နှာဖုံး ပျက်စီးသွားမှာကို ကြောက်နေတာလား?"

"အတိအကျပဲ။"

ချီရှ၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း ချောင်ကြားကျင့်သည် ဆိတ်မျက်နှာဖုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ရာ ကြမ်းတမ်းလှသော ဆိတ်သားရေအောက်ခံကို လူတိုင်း မြင်လိုက်ရသည်။ ပုပ်စော်နံလှသော အနံ့ဆိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချီရှ ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်းပင် ဆိတ်မျက်နှာဖုံး၏ အတွင်းဘက်တွင် မင်အမည်းဖြင့် ရေးထားသော စာသားများ ရှိနေသည်။ အချို့နေရာများတွင် သွေးစွန်းနေသော်လည်း ချောင်ကြားကျင့်က ဂရုမစိုက်ပေ။ သူသည် သူ၏ တီရှပ်ဖြင့် သွေးကွက်များကို သုတ်ပစ်လိုက်ရာ စာလုံးတိုင်း ပေါ်လာတော့သည်။

"ဒါ ဘာကြီးလဲ?" ချောင်ကြားကျင့် ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် သူ၏ မပီကလာ ပီကလာ စံသုံးတရုတ်စကားဖြင့် စာကို ဖတ်တော့သည်။

• "ငါကတော့ {သေမျိုးခွေး} (Mortal Dog) ပါ။" "မင်းတို့အားလုံး ကျိန်စာမိနေကြပြီ။"

"မင်းတို့အားလုံး အသက်ရှင်နိုင်ပါစေလို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်။" "အချိန်ကတော့ တစ်မိနစ်၊ တစ်စက္ကန့်တောင် ရပ်တန့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားကနေ အန္တရာယ်ကြီးတွေ ကျရောက်လာတော့မယ်။"

"အကယ်၍ မင်းတို့ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ချင်တယ်ဆိုရင်၊ အိမ်ရှိရာ အရပ်မျက်နှာဘက်ကို မျက်နှာမူပြီး အကြိမ်တစ်ရာ ပတ်ချာလည်ပါ။"

"စကားမစပ်၊ စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ် - 'မိုးရွာပြီးနောက် မျှစ်ကလေးများ တဖွေးဖွေး' တဲ့။ မျှစ်တွေက ဘာလို့ မိုးရွာတာကို မကြောက်ကြတာလဲ?"

"မိုးတိတ်သွားတဲ့အထိပေါ့။"

ချီရှ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ နောက်ထပ် ဂိမ်းတစ်ခုအတွက် သဲလွန်စဖြစ်မှာ သေချာသည်။ သေခြင်းတရား၏ အရိပ်အယောင်က လူတိုင်းအပေါ် လွှမ်းမိုးနေပြီး ပျောက်ကွယ်သွားရန် ငြင်းဆန်နေသည်။ သူတို့က သေဆုံးပြီးသား ဖြစ်နေနိုင်သော်လည်း၊ ထိုသေခြင်းတရားကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး ခံစားကြရဦးမှာလား?

"ဟေ့၊ လူလိမ်၊ ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ?" ချောင်ကြားကျင့်က မေးသည်။

"ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ?" ချီရှက အေးစက်စွာ ပြန်ပြောသည်။ "ဒီမှာ လူကိုးယောက် ရှိတာပဲ၊ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်းပဲ အမြဲ စဉ်းစားနေရမှာလား?"

ရှေ့နေ ကျန်းချန်ကျဲက ထိုင်ခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မှတ်ချက်ပေးသည်။ "ဝန်ခံရမှာ ဝန်လေးပေမဲ့၊ ရှင့်ရဲ့ တွေးခေါ်ပုံကစီစဉ်သူတွေရဲ့တွေးခေါ်ပုံနဲ့ အရမ်းနီးစပ်တယ်။ ရှင့်မှာ တစ်ခုခု သိထားတာရှိရင် အခုပဲ မျှဝေပေးဖို့ အချိန်တန်ပြီ။"

"ကျွန်တော်—"

ချီရှ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ပတ်ပတ်လည်ရှိ နံရံများက ရုတ်တရက် ရွေ့လျားလာသည်။ လူတိုင်း အံ့အားသင့်နေစဉ်မှာပင် နံရံပေါ်တွင် အပေါက်များက လေထဲက ပေါ်လာသကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။ တစ်ချိန်က ခိုင်မာလှသော ဘိလပ်မြေနံရံကြီးမှာ ယခုအခါ ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနိုင်သော အရာဝတ္ထုတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ခဏအကြာတွင် နံရံပေါ်၌ အပေါက်များမှာ အစီအရီ ဖြစ်သွားပြီး မူလကတည်းက ရှိနေခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သံကြိုးများ တရွတ်တိုက်ဆွဲသံက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ?" လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်မှုများ စတင် လွှမ်းမိုးလာသည်။

"မျက်နှာကြက်ကို ကြည့်လိုက်ကြဦး!" တစ်ယောက်ယောက်က အော်လိုက်သည်။ အားလုံး မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာကြက်တွင်ပင် အပေါက်များစွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချီရှသည် နောက်ဆုံးတွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ချောင်ကြားကျင့်ထံမှ ဆိတ်မျက်နှာဖုံးကို ယူကာ နောက်ဆုံး စာကြောင်းကို သေသေချာချာ ဖတ်ကြည့်သည်။မိုးတိတ်သွားတဲ့အထိပေါ့။

'မိုး...?'

ချောင်ကြားကျင့်သည် နံရံနားသို့ သတိကြီးစွာ ကပ်သွားပြီး အပေါက်တစ်ခုထဲကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူ၏ မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

"သေစမ်း!" သူက ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ပုန်းစရာနေရာကို အသည်းအသန် ရှာသော်လည်း ပုန်းစရာ နေရာမရှိမှန်း သိလိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဘာတွေ့လိုက်လို့လဲ?" ရှောင်ရန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ သတ္တိရှိလှသော ချောင်ကြားကျင့်ပင်လျှင် တွေ့လိုက်ရသည့်အရာကြောင့် ထိတ်လန့်တကြား နောက်ဆုတ်သွားသည်ဆိုလျှင် ထိုအရာသည် တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းသည့် အရာဖြစ်ရမည်။

"တောက်...!" ချောင်ကြားကျင့်က အော်ပြောသည်။ "ငါးမျှားတဲ့ လှံစွပ် (Harpoons) တွေ! အပေါက်တွေထဲမှာ လှံစွပ်တွေ အပြည့်ပဲ၊ အနောက်ကိုဆွဲတင်နေကြပြီ!"

"ဆွဲတင်နေကြပြီ ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ?" ဆရာဝန်ကျောက်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးသည်။

"အားဖြည့်နေတာဖြစ်မှာပေါ့၊" ချီရှက ပြန်ဖြေသည်။ "သံကြိုးသံတွေက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့ကနေ ထွက်နေတာပဲ။ ဒီလှံစွပ်တွေကို အနောက်ကို ဆွဲတင်ပြီး အားဖြည့်နေကြတာ၊ ဘယ်အချိန်မဆို ပစ်လွှတ်နိုင်တယ်။"

"ဟေ့၊ လူလိမ်၊ တစ်ခုခု မြန်မြန် စဉ်းစားဦး!" ချောင်ကြားကျင့်က စိုးရိမ်တကြီး တိုက်တွန်းသည်။ "အကယ်၍ အဲ့ဒါတွေက အရပ်မျက်နှာ အနှံ့ကနေ တစ်ပြိုင်နက် ထွက်လာမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဘယ်မှာ သွားပုန်းရမှာလဲ?"

ချီရှသည် အခြေအနေကို ဂရုတစိုက် စဉ်းစားသည်။ သူ့အတွက် အသက်ရှင်ဖို့ကတော့ သိပ်မခက်ခဲလှပေ။ အခန်းထဲမှာ အလောင်းနှစ်လောင်း ရှိနှင့်နေပြီဖြစ်သည်။ လှံစွပ်များ၏ ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းမှာ အကန့်အသတ် ရှိလိမ့်မည်။ အလောင်းနှစ်လောင်းကို ထောင့်တစ်ခုတွင် ထပ်လိုက်ပြီး သူက ထိုအလောင်းများနောက်တွင် နေလိုက်လျှင် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဒဏ်ရာရနိုင်ခြေ ရှိသော်လည်း အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အလမ်းကတော့ များနေဆဲပင်။

"ဒီစမ်းသပ်မှုကို လူတိုင်း ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ပုံပဲ၊" ချီရှက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ရှင်သန်မှုကိုပဲ ကျွန်တော် အရင်ဦးစားပေးရလိမ့်မယ်၊ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကိုတော့ မကယ်တင်နိုင်တော့ဘူး။"

"မင်း..." ချောင်ကြားကျင့် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘဲ ရဲအရာရှိလီနှင့် ဆရာဝန်ကျောက်တို့ကို အကူအညီတောင်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်သည်။ သို့သော် သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်း မသိ ဖြစ်နေကြသည်။

ချီရှသည် ဆိတ်မျက်နှာဖုံးပေါ်က သဲလွန်စများကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုသည်။ ငါများ မှားယွင်းစွာ အဓိပ္ပာယ်ကောက်မိတာလား? နောက်ဆုံးတစ်ယောက် ကျန်ရစ်မှသာ ဒီဂိမ်းက အမှန်တကယ် ပြီးဆုံးမှာလား? လူတိုင်း အသက်ရှင်နေသရွေ့တော့ ဒီသေမင်းတမန် ဂိမ်းတွေက ဆက်ရှိနေဦးမှာပဲ။ အမှန်တော့ ဒီအခန်းက တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းသည်၊ နံရံတွေက ဘယ်အချိန်မဆို ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။ အခြေအနေက ယုတ္တိဗေဒအရ ရှင်းပြဖို့ ခက်ခဲနေပြီး လက်တွေ့ထက် မှော်အတတ်တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။ သို့သော် စီစဉ်သူက ထိုကဲ့သို့ စွမ်းအားရှိလျှင် ဘာဖြစ်လို့ သေဆုံးပြီးသား လူကိုးယောက်ကို ဒီလို စိန်ခေါ်မှုတွေ လုပ်နေရမှာလဲ? ဒါဟာ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေကို စီမံခန့်ခွဲတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုက လုပ်တဲ့ ရက်စက်တဲ့ ဂိမ်းတစ်ခုလား?

ချီရှ အတွေးထဲ နစ်နေစဉ် လင်ချင်က သူ၏လက်ထဲက မျက်နှာဖုံးကို ကြည့်ပြီး မှတ်ချက်ပေးသည်။ "ဒီမှာ... ငါတို့ အသက်ရှင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရေးထားတယ်လေ။ အိမ်ရှိရာ အရပ်မျက်နှာဘက်ကို မျက်နှာမူပြီး အကြိမ်တစ်ရာ ပတ်ချာလည်ပါတဲ့။"

လူတိုင်း အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီး ဤထူးဆန်းသော ညွှန်ကြားချက်ကို စဉ်းစားကြသည်။

"ကိုယ့်ဇာတိမြေ ရှိရာအရပ်ကို မျက်နှာမူပြီး လမ်းလျှောက်နေရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား?" ထျန်ထျန်က အကြံပြုသည်။

"မဖြစ်နိုင်တာ၊" ချောင်ကြားကျင့်က ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြောသည်။ "ဒီလို ပိတ်ထားတဲ့ အခန်းထဲမှာ မင်းရဲ့ ဇာတိမြေက ဘယ်အရပ်မှာလဲဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ? ပြီးတော့ အကြိမ်တစ်ရာ ပတ်နေရင် ခေါင်းပဲ မူးသွားမှာပေါ့။"

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်! ငါတော့ အရင်စမ်းကြည့်မယ်!" ထျန်ထျန်သည် ကျရာအရပ်မျက်နှာတစ်ခုကို ရွေးကာ သူမဘာသာ ပတ်ချာလည် လမ်းလျှောက်တော့သည်။

ချီရှကတော့ အတွေးနက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဖြေက ဒီလောက် မရိုးရှင်းနိုင်မှန်း သူ သိနေသည်။