အခန်း (၇၁) - ပညာရှိဆိုသူများ၊ ပါးစပ်သာ အာကျယ်သူများ

မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့မိပေ။

ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သော စံနမူနာများဖြင့် အမြဲတစေ မာန်ဝင့်ကြွားနေတတ်သည့် ဟိုင်းရူးလ်စစ်တက္ကသိုလ် မှ ထိုကျောင်းသားများသည် ကွပ်မျက်ရေးစင်ပေါ်တွင် တကယ်ပင် ကြိုးပေးသတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရလေပြီ!

အထိတ်လန့်ဆုံးအချက်မှာ သူတို့ ပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခံရခြင်းထက် အင်ပါယာစစ်သည်တော်များ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ထိုအမိန့်ကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် သာမန်ရာဇဝတ်ကောင်များ မဟုတ်ကြပေ။ တရားမျှတမှုကို ကာကွယ်ပြီး အမှန်တရားအတွက် ရပ်တည်ပေးရမည့် လူငယ်ပညာတတ်များ ဖြစ်ကြသည်။

သို့တိုင်အောင် စစ်သည်တော်များသည် သူတို့၏ လည်ပင်းမှ ကြိုးကွင်းများကို စည်းနှောင်ကြပ်တည်းရန် အလျဉ်းတွန့်ဆုတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အစပိုင်းတွင်တော့ ကျောင်းသားများသည် ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်ရင်း ခြေထောက်များကို လေထဲတွင် အချည်းနှီး ကန်ကျောက်နေခဲ့ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တဖြည်းဖြည်း အားပျော့လာကာ လှုပ်ရှားမှုများ နှေးကွေးသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကြိုးကွင်းဒဏ်ကြောင့် အသက်ရှူရပ်တန့်ကာ သက်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်များအဖြစ် တွဲလောင်းကျကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

တစ်ခဏမျှ ကွပ်မျက်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံး လေးလံသော တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကြီး ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

လေပြေအဝှေ့တွင် ယိမ်းနွဲ့နေသော အလောင်းကောင်များ၏ အသက်ကင်းမဲ့နေသည့် မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်လျက်ရှိသည်။

ကြိုးစင်ဆီသို့ လေပြင်းတစ်ချက် ဖြတ်သန်းတိုက်ခတ်သွားချိန်တွင်တော့ ကြိုးကွင်းများဆီမှ ကျွီကနဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"တောက်! မင်းတို့တွေက မိစ္ဆာတွေပဲ!"

ထိုအသံမှာ မည်သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာမှန်း မည်သူမျှ မသိလိုက်ကြပေ။

အကြောက်တရားရော၊ ဒေါသပါ ရောယှက်တုန်ခါနေသော ထိုအသံလေးသည် တိတ်ဆိတ်မှုကြီး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို လျင်မြန်စွာပင် ခံလိုက်ရပြန်သည်။

ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကြီးသည်လည်း ကြာကြာမခံလိုက်ပေ။

မကြာမီမှာပင်၊ ပထမအသုတ် ကွပ်မျက်ခြင်းကို ပြီးစီးသွားသော စစ်သည်တော်များသည် နောက်ထပ်ဖမ်းဆီးခံထားရသည့် ကျောင်းသားဆယ်ဦးကို ကြိုးစင်ပေါ်သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲတင်သွားကြပြန်သည်။

"ငါ့ကို လွှတ်ပေး! ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့!"

"မင်းတို့ ဒီလိုလုပ်လို့မရဘူး! ဟိုင်းရူးလ်စစ်တက္ကသိုလ်က လက်စားချေမှာကို မင်းတို့ မကြောက်ဘူးလား?"

"ကျေးဇူးပြုပြီး! ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အမှားကို ဝန်ခံပါ့မယ်။ ကျွန်တော့်ကိုတော့ မသတ်ပါနဲ့!"

သို့သော် သူတို့ မည်မျှပင် သနားစဖွယ် အသနားခံနေပါစေ၊ ရလဒ်မှာ တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ လည်ပင်းများဆီသို့ ကြိုးကွင်းများ စွပ်ဝင်သွားပြီးနောက် ခြေအောက်မှ သစ်သားချပ်များ အကန်ခံလိုက်ရသည်။ သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများ ရုတ်ခြည်းပြတ်တောက်သွားကာ သေမင်းတမန်၏ ခေါ်ဆောင်ခြင်းမခံရမီအချိန်ထိ လေထဲတွင် တွဲလောင်းခိုလျက် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေခဲ့ကြသည်။

မိမိတို့အလှည့်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရသူများအကြားတွင်တော့ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုများ ကူးစက်ပျံ့နှံ့သွားလေပြီ။

တစ်ချိန်က မောက်မာဝင့်ကြွားစွာ လှောင်ပြုံးပြုံးတတ်ခဲ့ကြသော ဖမ်းဆီးခံကျောင်းသားအများစုမှာ ယခုအခါ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ယင်နေကြလေသည်။

သူတို့၏ ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော မာနတရားနှင့် အထင်အမြင်သေးမှုများအားလုံး အစအနမကျန် ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီး အကွယ်အကာမဲ့နေသော အကြောက်တရားများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

သူတို့ထဲမှ မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ဧကရာဇ်အောရက်ခ်အနေဖြင့် သူတို့ကို တကယ်တမ်း ကွပ်မျက်ဝံ့လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်မထားခဲ့ကြပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဧကရာဇ်တစ်ပါးလေ— ဂုဏ်သတင်းကြီးမားလှသော ဟိုင်းရူးလ်စစ်တက္ကသိုလ်၏ အမျက်ဒေါသကို သူ မကြောက်ရွံ့ဘူးလား။

လူထု၏ ကန့်ကွက်ဆန္ဒပြမှုများကို သူ မကြောက်ဘူးလား။

သို့သော် လက်တွေ့အခြေအနေက ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အောရက်ခ်က သူတို့ကို တကယ်ပင် သတ်ဝံ့ခဲ့သည်။

သူတို့၏ မြင့်မြတ်လှပါသည်ဆိုသော ဂုဏ်ပုဒ်များကို မီးရှို့ပစ်ရမည့် စက္ကူစုတ်များသဖွယ် သဘောထားကာ သူက အလျဉ်းတုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းခဲ့လေသည်။

ဤကဲ့သို့သော သွေးထွက်သံယို သတ်ဖြတ်ပွဲကြီး စတင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်း၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဟုန်တစ်ခုလည်း ကပ်ပါလာတော့သည်။

အစပိုင်းတွင် စစ်သည်တော်များ ကိုယ်တိုင်ပင် တွေဝေတုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ကြသေးသည်။

တက္ကသိုလ်မှ ကျောင်းသားများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် လက်စားချေမှုများကို ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်သွားမည်ကို သူတို့ စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ကြသည်။

သာမန်ပြည်သူများကရော သူတို့ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချကြလေမည်လားဟု တွေးတောခဲ့ကြသည်။

သို့တိုင်အောင် လက်တွေ့တွင်မူ ကွဲပြားခြားနားသော အမှန်တရားတစ်ခုက ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

လာရောက်ကြည့်ရှုကြသော လူအုပ်ကြီးထံမှ မည်သည့်ဆန့်ကျင်ခုခံမှုမှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာခြင်းမျိုးလည်း မရှိခဲ့ကြပေ။

ထိုအစား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်ကို ကြည့်ရှုနေရသည့် ပရိသတ်များအလား မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ဝင်ရောက်တားဆီးရန် လက်တစ်ချောင်းမျှပင် မလှုပ်ရှားခဲ့ကြချေ။

လူထုကြီးသည် ထင်မှတ်ထားသည်ထက် များစွာပို၍ ထုံပေပေ နိုင်လွန်းနေကြသည်။

ဤထူးဆန်းလှသော လျစ်လျူရှုမှုကပင် စစ်သည်တော်များကို ရဲစွမ်းသတ္တိအသစ်များ ရရှိစေခဲ့သည်။

သူတို့၏ ရင်ထဲမှ အကြောက်တရားများ အငွေ့ပျံသွားကာ ခက်ထန်ရက်စက်သော ရဲတင်းမှုများဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာတော့သည်။

တစ်ချိန်က မောက်မာဝင့်ကြွားစွာ စကားဆိုခဲ့ကြဖူးသော ကျောင်းသားအချို့မှာ ယခုအခါ ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်ကျသည်အထိ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေခွေလေး လဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်တော့ စစ်သည်တော်များ၏ နှာခေါင်းရှုံ့မှုက ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့သည်။

"ဒါက မြင့်မြတ်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ အဖြစ်မှန်ပဲလား" စစ်သည်တစ်ဦးက စိတ်ထဲမှ ကြိတ်၍ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့လည်း သူတို့က သာမန်လူတွေနဲ့ ဘာမှမကွာပါဘူး။ သေမင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်လိုက်ရချိန်မှာတော့ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ပြီး ဘောင်းဘီထဲ သေးပါ ထွက်ကျကုန်တာပဲ။"

ဤအမှန်တရားက ကျောင်းသားများ ကိုယ်တိုင်ကိုပင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ခတ်သွားစေသည်။

ဧကရာဇ်အောရက်ခ်သည် ဤမျှလောက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကရုဏာတရား ခေါင်းပါးလှသူတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးကြချေ။

ယခုတော့ အကြောက်တရားဖြင့် တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်နေကြရင်း လက်တွေ့အခြေအနေမှန်ကို သူတို့ သဘောပေါက်သွားချိန်တွင် အရာအားလုံးက နောက်ကျလွန်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့က သေခြင်းတရားကို မကြောက်ရွံ့သူများ မဟုတ်ကြပေ။

ထိုအစား အောရက်ခ်အနေဖြင့် သူတို့ကို တကယ်တမ်း ကွပ်မျက်ဝံ့မည်မဟုတ်ဟု အပိုင်တွက်ထားခဲ့ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ထိုယုံကြည်ချက်ကပင် သူတို့၏ အဓိက အကာအကွယ်ဒိုင်းလွှား ဖြစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုဒိုင်းလွှားကြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲအက်သွားချိန်၊ အောရက်ခ်က သူ၏လက်များကို တကယ်ပင် သွေးစွန်းခံဝံ့ကြောင်း မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင်တော့ သူတို့၏ ယုံကြည်ချက်များ ပြိုလဲကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"သူ ရူးနေပြီ!" တစ်ယောက်က တွေးလိုက်မိသည်။ "ဒီလူက... တကယ့်ကို ရူးသွပ်နေတဲ့ ကောင်ပဲ!"

ကွပ်မျက်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသော အော်ဟစ်ငိုယိုသံများက ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိသည်။

"ကျွန်တော် ဝန်ခံပါတယ်! ကျွန်တော်တို့ မှားသွားပါတယ်!"

"ဒါတွေလုပ်ဖို့ တက္ကသိုလ်က ကျွန်တော်တို့ကို အမိန့်ပေးခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့က အမိန့်နာခံခဲ့ရုံသက်သက်ပါ။ ဒါ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှု မဟုတ်ပါဘူး!"

"မဟာဧကရာဇ် အောရက်ခ်... ကရုဏာတော်ကြီးမားလှတဲ့ အရှင်မင်းကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ချမ်းသာခွင့်ပေးတော်မူပါ!"

သို့သော် သူတို့ မည်မျှပင် ငိုယိုတောင်းပန်နေပါစေ၊ အဖြေကတော့ တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ကြိုးကွင်းများ တင်းကျပ်သွားမည်... ခန္ဓာကိုယ်များ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်သွားမည်... ထို့နောက်တွင်တော့ တိတ်ဆိတ်ခြင်းက ကြီးစိုးသွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

စောင့်ကြည့်နေကြသော သာမန်ပြည်သူများအကြားတွင်လည်း တစ်စုံတစ်ရာက အပြောင်းအလဲဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လူအများစုမှာ တစ်ချိန်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများကို မြင့်မြတ်သော စိတ်ဆန္ဒ၊ ခိုင်မာဖြောင့်မတ်သော စရိုက်လက္ခဏာများရှိသည့် စံပြပုဂ္ဂိုလ်များအဖြစ် မြင်ယောင်ကာ ကြည်ညိုလေးစားခဲ့ဖူးကြသည်။

သို့သော် ဤထူးချွန်အဆင့်ဟု ဆိုကြသူများက ကြောက်လန့်တကြား ငိုယိုတောင်းပန်နေကြပြီး အထိတ်တလန့်ဖြစ်နေသော တောသူတောင်သားများအလား ပြိုလဲကျသွားသည်ကို မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင်တော့ ထိုထင်ယောင်ထင်မှား အမြင်ကြီးက အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

"တောက်!" အမျိုးသားတစ်ဦးက မြေပြင်ပေါ်သို့ တံတွေးထွေးချလိုက်သည်။ "ဒါက မြင့်မြတ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ ကောင်တွေရဲ့ အဆင့်ပဲလား။ အားလုံးက သူရဲဘောကြောင်တဲ့ကောင်တွေချည်းပဲ။"

"သူတို့က မြင့်မြတ်တဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ၊ ကြီးကျယ်တဲ့ စံနှုန်းတွေအကြောင်း အမြဲတမ်း ပါးစပ်က အာပေါင်အာရင်းနဲ့ ဟောပြောနေခဲ့ကြတာလေ။" အခြားတစ်ဦးကလည်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့် သေမင်းနဲ့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရချိန်ကျတော့ သူတို့လည်း ငါတို့လိုပါပဲ။ ကြောက်လွန်းလို့ သေးပါ ထွက်ကျကုန်တာပဲ။"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျောင်းသားများအပေါ်ထားရှိသည့် ပြည်သူလူထု၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုများမှာ ရွံရှာမုန်းတီးမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"တရားမျှတမှုရဲ့ ပညာရှင်များ" ဟူသော တောက်ပလှသည့် ဂုဏ်ပုဒ်ကြီး အက်ကွဲပျက်စီးသွားပြီး အခြားသူများနည်းတူ အားနည်းချက်တွေနှင့် တဆတ်ဆတ်တုန်ယင်နေကြသည့် လူငယ်လေးများ၏ ပုံရိပ်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြမ်းတမ်းရက်စက်သော ကွပ်မျက်မှုများက ရပ်တန့်မသွားဘဲ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။

အင်ပါယာဥပဒေအရ ဤကျောင်းသားများအပေါ် စွဲဆိုထားသည့် ပြစ်မှုများမှာ အလွန်ပင် ကြီးလေးလှသည်။

တရားရုံး၏ အမြင်တွင် သူတို့သည် သစ္စာဖောက်များဖြစ်ကြပြီး သစ္စာဖောက်များအတွက်မူ ကြိုးစင်ပေါ်တွင် အသက်ခံရခြင်းဟူသည့် ကံကြမ္မာတစ်ခုတည်းသာ ရှိလေသည်။

ကြိုးစင်ပေါ်တွင် ကျောင်းသားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကြိုးပေးခံနေရချိန်တွင် တပ်မှူး ဂါယာကလည်း အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။

ကွပ်မျက်ရေးကွင်း၏ အပြင်ဘက်တွင် ဟိုင်းရူးလ်စစ်တက္ကသိုလ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ဧရာမ အင်ပါယာစစ်တပ်ကြီးက တက္ကသိုလ်အား အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ဝိုင်းရံထားပြီး သံမဏိခံတပ်ကြီးတစ်ခုအလား အသေအချာ ပိတ်ဆို့ထားလေသည်။

ဧကရာဇ် အောရက်ခ်၏ အမိန့်တော်စာကို ကိုင်ဆောင်လျက် တပ်မှူး ဂါယာက တက္ကသိုလ်၏ ဝင်ပေါက်တံခါးကြီးဆီသို့ ရဲဝံ့ပြတ်သားစွာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ တာဝန်မှာ ဧကရာဇ်၏ ဆန္ဒတော်ကို အသိပေးရန်နှင့် အင်ပါယာဥပဒေကို အသက်ဝင်စေရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မိုးခြိမ်းသံအလား ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးက သူ့ကို ဆီးကြိုလိုက်သည်။

"မင်း ဘာတွေလုပ်နေတယ်လို့ မင်းကိုယ်မင်း ထင်နေတာလဲ။ မင်း အခု ဘယ်နေရာကို ရောက်နေလဲဆိုတာ သေချာသိရဲ့လား။"

လေထုကြီးတစ်ခုလုံး ဒေါသတရားတို့ဖြင့် တုန်ခါနေသည်။

"ဒါ ဟိုင်းရူးလ်စစ်တက္ကသိုလ်ပဲ! မင်းတို့ကို ဒီနေရာမှာ ကြိုဆိုမှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားစမ်း!"

ရှေ့ဘက်ရှိ ခန်းမဆောင်ထဲမှနေ၍ ပရော်ဖက်ဆာ အီသန်က ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ဒေါသတရားတို့ဖြင့် တောက်လောင်လျက်ရှိသည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် တောက်ပနေသော ကမ္ပည်းလိပ်စာချပ်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ထိုမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လျှို့ဝှက်အင်းကွက်များက အခွေလိုက် ရစ်ပတ်တောက်ပနေလေသည်။

အီသန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ဂါယာ၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသော စစ်သည်တော်များကို နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားစေသည်။

တက္ကသိုလ်မှ ပရော်ဖက်ဆာများသည် စာပေသင်ကြားပေးရုံသက်သက်သာ လုပ်ဆောင်သော ဆရာများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့ကိုယ်တိုင်ကပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသော ကျွမ်းကျင်သူအဆင့် သိုင်းပညာရှင်များ ဖြစ်ကြသည်။

တစ်ဦးချင်းစီတိုင်းသည် အနည်းဆုံး ကျွမ်းကျင်သူအဆင့် စစ်သည်တော် သို့မဟုတ် မှော်ဆရာတစ်ဦး၏ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသူများဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သာမန်စစ်သည်များအနေဖြင့် ခုခံနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိချေ။

သို့တိုင်အောင် ဂါယာ၏ မျက်နှာအမူအရာက တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ အသံက တည်ကြည်ကာ အေးစက်နေသည်။

သူက အီသန်ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ စကားဆိုလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး အောရက်ခ်ရဲ့ အမိန့်တော်အရ... ဟိုင်းရူးလ်စစ်တက္ကသိုလ်ဟာ အင်ပါယာဥပဒေကို ဖီဆန်ခဲ့တယ်။ အင်ပါယာကို ကျိန်ဆဲပြီး တော်ဝင်မိသားစုကို စော်ကားခဲ့တဲ့အပြင် အီရင်ဒေါမြို့အတွင်းမှာ ကမောက်ကမဖြစ်အောင် ပြည်ပရန်သူတွေနဲ့တောင် ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့တယ်။"

"အင်ပါယာရဲ့ တရားဥပဒေအရ တက္ကသိုလ်တစ်ခုလုံးဟာ နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှုနဲ့ အပြစ်ရှိပြီး သေဒဏ်ကြိုးပေး ကွပ်မျက်ခြင်းကို ခံကြရမယ်။"

ထိုစကားလုံးများက မိုးခြိမ်းသံအလား ကျရောက်လာသည်။

အီသန်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် အမည်းရောင်သမ်းသွားပြီး သူ၏ဘေးရှိ အခြားသော ပရော်ဖက်ဆာများ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဒေါသထွက်နေသည့် အမူအရာများ ထင်ဟပ်လာသည်။

"မင်းက ငါတို့ကို ထိရဲတယ်ပေါ့လေ?" အီသန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဂါယာ... မင်း ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ မင်းကိုယ်မင်း နားလည်ရဲ့လား။ မင်းတို့ရဲ့ အောရက်ခ်ကရော ဒါ ဘာကိုဆိုလိုလဲဆိုတာ တကယ် သိရဲ့လား။"

"ဟိုင်းရူးလ်စစ်တက္ကသိုလ်ကို လက်ချိုးစမ်းသပ်လိုက်တဲ့အတွက် ဘယ်လိုအကျိုးဆက်တွေ ပေါ်လာမလဲဆိုတာ သူနားလည်ရဲ့လား။ ငါတို့ဆီမှာ ဘယ်လိုအင်အားတွေ ဖုံးကွယ်ထားလဲဆိုတာကိုရော သူ သိရဲ့လား။"

သူတို့၏ အသံများက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ဒေါသအဟုန်က မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ကြီးထွားလာသည်။

သို့သော် ဂါယာက အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်မသွားချေ။ သူ၏ လေသံက ကျောက်ဆောင်တစ်ခုအလား တည်ငြိမ်ခိုင်မာနေဆဲဖြစ်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး အောရက်ခ်က အရာအားလုံးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးသားပါ။ ဆိုးကျိုးတွေ၊ အန္တရာယ်တွေ အားလုံးက အင်ပါယာကြီးရဲ့ တည်မြဲမှုနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ဘာမှ အရေးမပါတော့ပါဘူး။"

"အင်ပါယာရဲ့ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းကို ရင်ဆိုင်နေရချိန်မှာ မင်းတို့လို ပရော်ဖက်ဆာတွေ၊ မင်းတို့ရဲ့ တက္ကသိုလ်၊ မင်းတို့ရဲ့ ကြီးမြတ်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာ... အဲဒါတွေ အားလုံးက ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိဘူး။"

"အကယ်၍ မင်းတို့က အင်ပါယာရဲ့ အမိန့်တော်ကို ဆန့်ကျင်ဖို့ ခေါင်းမာနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ သေခြင်းတရားဆိုတဲ့ အဆုံးသတ် တစ်ခုတည်းကိုပဲ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။ အေးအေးဆေးဆေး အဖမ်းခံဖို့ ငါ အကြံပေးပါရစေ။"

ထို့နောက် ဂါယာက သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ သံမဏိကဲ့သို့ ခိုင်မာပြတ်သားသော အာဏာသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"စစ်သည်တော်အားလုံး ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြ။ သူတို့အားလုံးကို ဖမ်းဆီးကြစမ်း! အကယ်၍ ခုခံခဲ့မယ်ဆိုရင် နေရာမှာတင် ချက်ချင်းကွပ်မျက်ဖို့ အခွင့်အာဏာ ပေးထားတယ်။"

ထိုစကားလုံးများက သံမဏိဓားသွားအလား ထက်မြက်လွန်းလှပြီး တက္ကသိုလ်ခန်းမဆောင်များ တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

ထိုစကားကြားလိုက်ရချိန်တွင်တော့ အီသန်၏ မျက်လုံးများက ဒေါသကြောင့် သွေးရောင်လွှမ်းသွားတော့သည်။

သူက ဂါယာအား အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲပစ်တော့မည့်အလား စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အဆုတ်ထဲရှိရှိသမျှ အင်အားအပြည့်ဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း! မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ဟိုင်းရူးလ်စစ်တက္ကသိုလ်ထဲကို နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်းတောင် ထပ်မလှမ်းရဘူး!"

"မင်းတို့ ဒီတံခါးခုံကို ဖြတ်ကျော်ရဲရင် လာခဲ့လေ... ပြီးရင် အသေခံလိုက်ကြ!"

သူ၏ ဟိန်းဟောက်သံကြီးက ကျောင်းဝင်းတစ်ခုလုံး၌ မိုးခြိမ်းသံအလား ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အသံ၏ တုန်ခါမှုအဟုန်ကြောင့် မြေကြီးပင်လျှင် တသိမ့်သိမ့် တုန်ခါသွားရသည်။

ထိုအချိန်တွင် မြို့အနှံ့အပြားမှ ရေတွက်၍မရနိုင်လောက်အောင် များပြားလှသော သိုင်းပညာရှင်များစွာက အပြောင်းအလဲကို အာရုံခံမိသွားပြီး သူတို့၏ ခေါင်းများကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဟိုင်းရူးလ်စစ်တက္ကသိုလ်မှ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုကြီးမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းသည် တစ်မြို့လုံး၏ အာရုံစိုက်ရာ ဗဟိုချက်မအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။