အပိုင်း (၇)
"ကလေးလေး... မင်းတို့ဆီမှာ ပါတာတွေ အကုန်ပေးလိုက်စမ်း၊ မဟုတ်ရင်တော့ အစ်ကိုကြီးတို့က ပညာပေးရလိမ့်မယ်နော်~~"
"မင်းမှာ ပါလာတဲ့ ဓားက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်၊ အဲဒါကို ဒီအစ်ကိုကြီးဆီမှာပဲ ခေတ္တ အပ်နှံထားလိုက်ပါ!"
သူတို့ရှေ့က အသက် ရှစ်နှစ်အရွယ် ကလေးသုံးယောက်ကို ကြည့်ပြီး ဒီလူမိုက်တွေက သိပ်ပြီး အရေးတယူ မလုပ်ကြပါဘူး။ သံကြိုးတွေနဲ့ သံပတ်လက်နက်တွေ ကိုင်ထားတဲ့ လူမိုက်နှစ်ယောက်က အုပ်စုထဲကနေ ထွက်လာပြီး သူတို့ဘာသာ 'ကြင်နာတယ်' လို့ ထင်နေတဲ့ အပြုံးမျိုးနဲ့ အယ်လ်ကို ခြိမ်းခြောက်လိုက်ကြတယ်။
"မိုက်မဲတဲ့ အကောင်တွေ၊ ဒီနေ့က မင်းတို့အတွက် ကံကောင်းတဲ့နေ့ဖြစ်သွားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကျေးဇူးတင်လိုက်ကြဦး။"
အယ်လ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ခါးကြားက ဓားရိုးကို လှမ်းကိုင်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် စိတ်ကူးလိုက်တာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ဇီဝကမ္မထိန်းချုပ်ခြင်း စွမ်းရည်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ခွန်အားနဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို အမြင့်ဆုံးအထိ ချက်ချင်း မြှင့်တင်ပေးလိုက်တယ်။
ရွှူး—
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ အယ်လ်ရဲ့ ဘေးမှာရှိတဲ့ ကာရီနာနဲ့ နာမီရော၊ ရှေ့က လူမိုက်တွေရော အားလုံးဟာ အယ်လ် တစ်ယောက် လေအဝှေ့မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသလိုမျိုး မြင်လိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မျက်စိလျင်တဲ့ လူတချို့ကတော့ ကြယ်ပျံတစ်စင်း သူတို့ကြားထဲက ဖြတ်သန်းသွားသလိုမျိုး ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
အယ်လ် ပြန်ပေါ်လာတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူက လူမိုက်တွေရဲ့ နောက်ကျောဘက်မှာ ဓားကို အိမ်ထဲ ပြန်ထည့်နေတဲ့ အနေအထားနဲ့ ရပ်နေပြီ ဖြစ်တယ်။ ဓားက အိမ်ထဲကို အဆုံးထိ ရောက်သွားတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် လူမိုက်တွေဆီကနေ အဝတ်အစားတွေ ဆုတ်ပြဲသွားတဲ့ အသံတွေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့တယ်။
သူတို့ရဲ့ ခြေဖနောင့်ကြောနဲ့ လက်ကြောတွေဟာ သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့စွာ ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီ အကြောတွေကို ဖြတ်လိုက်တဲ့ တရားခံကတော့ တခြားသူမဟုတ်ဘဲ အယ်လ် ပါပဲ။
ဒီလူမိုက်တွေရဲ့ အစီအစဉ်က အယ်လ်တို့ သုံးယောက်ကို ဓားပြတိုက်ဖို့သက်သက် ဖြစ်ပြီး တချို့ကလည်း ကောင်မလေးတွေရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ကြည့်ကာ သူဌေးတွေဆီ ရောင်းစားဖို့ပဲ ကြံစည်ထားကြတာပါ။ သူတို့မှာ သတ်ဖြတ်ဖို့အထိတော့ စိတ်ကူးမရှိကြပါဘူး။
ဒါ့အပြင် ကုန်းမြေက ပင်လယ်နဲ့ မတူတာကြောင့်ရယ်၊ ကာရီနာနဲ့ နာမီကို အဖော်အဖြစ် စုဆောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတာကြောင့်ရယ်ကြောင့် အခုနတင်မှ သူ့ကို မကြောက်တော့တဲ့ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို သူ့အပေါ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သွေးဆာတဲ့သူလို့ အထင်မခံချင်ပါဘူး။
ဒါကြောင့်...
သုံးနှစ်တာ လေ့ကျင့်စဉ်အတွင်းမှာ သားရဲတွေကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အသေသတ်ခဲ့တဲ့ အယ်လ်ဟာ အခု ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် လက်လျှော့ပေးလိုက်ပြီး ဒီလူမိုက်တွေကို မသတ်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ဓားပြတိုက်ဖို့နဲ့ ပြန်ပေးဆွဲဖို့ ကြံစည်တဲ့ ရလဒ်အနေနဲ့တော့ အယ်လ်က သူတို့ရဲ့ အကြောတွေကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာကြောင့် ဒီလူမိုက်တွေဟာ နောင်မှာ ဘယ်တော့မှ မကောင်းမှုတွေ ထပ်လုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဇီဝကမ္မထိန်းချုပ်ခြင်း စွမ်းရည်က အယ်လ်ကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြီးပြည့်စုံအောင် ထိန်းချုပ်နိုင်စေတာကြောင့် စိတ်ကူးလိုက်တာနဲ့ သူ့ရဲ့ အရှိန်နဲ့ ခွန်အားကို သုညကနေ အမြင့်ဆုံး (MAX) အထိ တိုးမြှင့်နိုင်ပါတယ်။
ဆိုလိုတာက...
သူ့ခန္ဓာကိုယ်က လေ့ကျင့်မှု အခြေအနေနဲ့ ကိုက်ညီပြီး လေ့ကျင့်ခန်း နည်းစနစ်သာ ရှိမယ်ဆိုရင် အယ်လ်ဟာ သီအိုရီအရ ကမ္ဘာပေါ်က ဘယ်လို သိုင်းပညာမျိုးကိုမဆို အလွယ်တကူ သင်ယူနိုင်ပါတယ်။ ဒီလို ပြီးပြည့်စုံတဲ့ ထိန်းချုပ်မှုက အယ်လ်ရဲ့ ဓားသိုင်းပါရမီနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ကို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့တင် "ခုတ်ပိုင်းခြင်း" ရဲ့ အနှစ်သာရကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ နားလည်သွားတဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေပါတယ်။
ဒါဆိုရင်... ဘယ်လို "ခုတ်ပိုင်းခြင်း" အဆင့်ကိုမှ အမြင့်ဆုံးအဆင့်လို့ သတ်မှတ်နိုင်မှာလဲ?
သံမဏိကို ခုတ်ပိုင်းနိုင်တာလား?
လေခွဲဓားချက်ကို သုံးနိုင်တာလား?
မဟုတ်ပါဘူး၊ နှစ်ခုလုံး မဟုတ်ပါဘူး!
သံမဏိကို ခုတ်ပိုင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လေခွဲဓားချက်ပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်ခုလုံးက တစ်ခုခုကို ဖြတ်တောက်လိုက်တာပါပဲ။ ဒီစွမ်းရည်နှစ်ခုကို တတ်မြောက်ထားတဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ "ခုတ်ပိုင်းခြင်း" က အဆင့်တစ်ခုအထိ ရောက်နေပြီ၊ အလွန်အစွမ်းထက်တယ်လို့ပဲ ပြောလို့ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီခုတ်ပိုင်းခြင်း နှစ်မျိုးလုံးက "မာကျောမှု" ကို အခြေခံတဲ့ ခုတ်ပိုင်းခြင်းတွေဖြစ်ပြီး "ပျော့ပြောင်းမှု" ကို အခြေခံတဲ့ ခုတ်ပိုင်းခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါဆို "ပျော့ပြောင်းမှု" အခြေခံတဲ့ ခုတ်ပိုင်းခြင်းက ဘာလဲ?
လူဖီရဲ့ ညာလက်ရုံးဖြစ်သူ ဇိုရို (Zoro) ရဲ့ ဆရာဖြစ်တဲ့ ကိုရှီရိုး (Koushirou) ရဲ့ စကားကို ကိုးကားရမယ်ဆိုရင် "ဒီကမ္ဘာမှာ ဓားသမား နှစ်မျိုးရှိတယ်... တစ်မျိုးက အရာအားလုံးကို ခုတ်ပိုင်းနိုင်တဲ့ ဓားသမား၊ နောက်တစ်မျိုးကတော့ ဘာကိုမှ မဖြတ်တောက်တဲ့ ဓားသမားပဲ။"
ကိုရှီရိုးက ဒီစကားကို ပြောတုန်းက ဇိုရိုရဲ့ ရှေ့မှာတင် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ဓားအစစ်နဲ့ ခုတ်ပြခဲ့ပေမယ့် မပြတ်ခဲ့ပါဘူး။ အစပြုသူတစ်ယောက်ထက်တောင် ညံ့တယ်လို့ ထင်ရတဲ့ ဒီဓားသိုင်းက တကယ်တော့ အမြင့်ဆုံး ဓားသိုင်းပညာပါပဲ။ ဒီအမြင့်ဆုံး ဓားသိုင်းကို မာကျောမှုနဲ့ ပျော့ပြောင်းမှု နှစ်ခုလုံး ပေါင်းစပ်ထားတဲ့ ခုတ်ပိုင်းခြင်းလို့လည်း ခေါ်နိုင်ပါတယ်။
"ခုတ်ပိုင်းခြင်း" ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်အထိ နားလည်ထားတဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက်ဟာ သူခုတ်ချင်တဲ့ အရာမှန်သမျှကို ခုတ်ပိုင်းနိုင်ပေမယ့်၊ သူ မခုတ်ချင်ဘူးဆိုရင်တော့ စက္ကူတစ်ရွက်ကိုတောင် ဖြတ်တောက်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီလို တည်ရှိမှုကိုတော့ - "ဓားဆရာ (Master Swordsman)" လို့ ခေါ်ဆိုနိုင်ပါတယ်။
ကမ္ဘာ့အထက်မြက်ဆုံး ဓားကို ကိုင်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခုတ်ချလိုက်ပေမယ့် ဇိုရိုကို နှစ်ပိုင်းမပြတ်သွားအောင်၊ ဒဏ်ရာတောင် မရအောင် သူ့ရဲ့ ခွန်အားကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ မီဟော့ခ် (Mihawk) လိုမျိုးပေါ့။ သူတို့ဟာ မာကျောမှုနဲ့ ပျော့ပြောင်းမှု ပေါင်းစပ်မှုကို အထွတ်အထိပ်အထိ တတ်မြောက်ထားတဲ့ ဓားဆရာတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။
အယ်လ်ရဲ့ "ခုတ်ပိုင်းခြင်း" ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်လို့ ဖော်ပြရဲတာက သူလည်းပဲ ဒီစွမ်းရည်ကို တတ်မြောက်ထားလို့ပါပဲ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင်... ဒီအသက်အရွယ်မှာတင် ဒီစွမ်းရည်ကို တတ်မြောက်ထားတာကြောင့် သူ့ရဲ့ ပါရမီဟာ လောကကြီးရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံထားရတဲ့ မွေးရာပါ ဓားသမားလို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။
အကယ်၍ သူ့ရဲ့ အရာခပ်သိမ်းရဲ့ အသက်ရှူသံ နယ်ပယ်သာ ကျယ်ပြန့်မယ်ဆိုရင် သူဟာ မိဟော့ခ်နဲ့ ရှန့်ခ် (Shanks) တို့လို အဆင့်ကို ရောက်ရှိနိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ ဓားချက်က သံမဏိဟာကီ မပါဘဲနဲ့တောင် ရေခဲတောင်တွေကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ခုတ်ပိုင်းပစ်နိုင်မှာပါ။
ဒါပေမဲ့ အယ်လ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြီးထွားလာတာနဲ့အမျှ အရာခပ်သိမ်းရဲ့ အသက်ရှူသံ လွှမ်းခြုံနိုင်တဲ့ အကွာအဝေးကလည်း ဆက်လက် ကျယ်ပြန့်လာမှာဖြစ်ပြီး သူဟာ ဓားဆရာတစ်ယောက်အဖြစ် သဘာဝအတိုင်း တိုးတက်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီ အမှိုက်တွေကို အသားအရေတောင် မပွန်းပဲ့စေဘဲ အကြောတွေကိုပဲ ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့တာက အယ်လ်ဟာ မာကျောမှုနဲ့ ပျော့ပြောင်းမှု ပေါင်းစပ်မှုကို အသုံးပြုခဲ့လို့ပါပဲ။
"အား... အား... အား..."
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ အကြောတွေ အဖြတ်ခံလိုက်ရတာကြောင့် အားနည်းသူကို နှိပ်စက်လေ့ရှိတဲ့ လူမိုက်တွေဟာ နာကျင်လွန်းလို့ အော်ဟစ်နေကြတော့တယ်။ အားလုံးဟာ မြေကြီးပေါ်မှာ လူးလှိမ့်နေကြပြီး အော်သံတွေကလွဲလို့ ဘာစကားမှ မပြောနိုင်ကြတော့ပါဘူး။
"...သွားကြစို့!"
ဓားကို အိမ်ထဲပြန်ထည့်ပြီးနောက် အယ်လ်က လှည့်လာကာ ကာရီနာနဲ့ နာမီကို လက်လှမ်းပြလိုက်တယ်။
"အော်... အင်း... အင်း..."
မှင်တက်နေတဲ့ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ဟာ အယ်လ်ရဲ့ အသံကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာပြီး မသိစိတ်အရ ပြန်ထူးလိုက်ကြတယ်။ ချက်ချင်းပဲ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်ပြလိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ အယ်လ်ဆီကို ဖော်ပြမတတ်နိုင်တဲ့ တုန်လှုပ်မှု၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပြေးသွားကြတော့တယ်။
လူတွေရဲ့ စိတ်ကို မြင်နိုင်တဲ့ အယ်လ်ရဲ့ စွမ်းရည်ရှေ့မှာတော့ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ အတွေးတွေက သူ့ခေါင်းထဲမှာ ဟိန်းထွက်နေခဲ့တယ် - ငါတို့တော့ ကံပွင့်ပြီဟေ့!
ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ အတွေးက သူတို့ဟာ ရတနာကြီးတစ်ခုကို ရှာတွေ့လိုက်ပြီ၊ သူတို့တော့ တိုးတက်တော့မယ် ဆိုတာပါပဲ!
ပထမဆုံး ဆုံတွေ့တုန်းက မြင်ခဲ့ရတဲ့ အပြာရောင် လေခွဲဓားချက်နဲ့ အခုနတင် မျက်စိနဲ့တောင် မလိုက်နိုင်တဲ့ အမြန်နှုန်းတွေက သူတို့ကို ဒီလို တွေးစေခဲ့တာပါ။
အယ်လ်ဆိုတဲ့ အားကိုးရာ 'ရွှေခြေထောက်ကြီး' က သူတို့ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး တောင့်တင်းခိုင်မာနေပါသေးတယ်။
ဒီ 'ရွှေခြေထောက်ကြီး' ကိုသာ မြဲမြဲဖက်ထားနိုင်ရင်တော့ သူတို့တွေ ပင်လယ်ဓားပြတွေဆီမှာ အခိုင်းအစေ လုပ်နေစရာ မလိုတော့သလို၊ ပိုက်ဆံတွေလည်း အများကြီး အမြန်ဆုံး ရှာနိုင်တော့မှာပါ။
ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ ဒီ နီးစန် ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ပဲ သူမရဲ့ ရွာကို ပြန်ဝယ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီ ငါးလူသားတွေကို အနိုင်တိုက်မယ်ဆိုတာကတော့ လက်ရှိ နာမီ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အတွေးပဲ ဖြစ်ပါတော့တယ်။