အပိုင်း (၄၇)

"ဟူး... အဲဒီအဘွားကြီး နီးစန်ကို ကြည့်လိုက်တဲ့ အကြည့်က တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ!"

ဧည့်ခန်းဆီကို ဦးတည်နေတဲ့ စင်္ကြံလမ်းမှာ လမ်းလျှောက်ရင်း ကာရီနာက သူမရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ပြီး သက်ပြင်းကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်ပါတယ်။

"ဒါပေါ့၊ တစ်ဖက်လူက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ကတည်းက ပင်လယ်ထဲမှာ ကျင်လည်ခဲ့တာလေ" အယ်လ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။

"နှစ်... နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော်တုန်းက?"

"တကယ်လား? ဒါဆိုရင် အဲဒီအဘွားကြီးရဲ့ အသက်က... နှစ်တစ်ရာကျော်နေပြီပေါ့?"

အယ်လ်ရဲ့ စကားကြောင့် ကောင်မလေး သုံးယောက်လုံး မှင်တက်သွားကြပါတယ်။ ကာရီနာကတော့ သာမန်လူတွေ ပင်လယ်ထဲထွက်တဲ့ အချိန်ကာလကို စိတ်ထဲကနေ တွက်ချက်ကြည့်ပြီး အံ့ဩတကြီး အော်မိတော့မလို့ပါ။ နောက်ဆုံးမှ အယ်လ်ရဲ့ သတိပေးချက်ကို သတိရပြီး ပါးစပ်ကို လက်နဲ့အမြန်ပိတ်ကာ အယ်လ်ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ပါတယ်။

"ဟုတ်တယ်" အယ်လ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။

"ရှူး—"

ကောင်မလေး သုံးယောက်လုံး အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိကြပါတယ်။ ငါးလူသားတွေကလွဲရင် တခြားမျိုးနွယ်စုတွေကို သူတို့ မမြင်ဖူးကြသလို၊ ကူရဲဟာရဲ့ အသက်အရွယ်ကိုလည်း အားလုံးက တုန်လှုပ်သွားကြပါတယ်။ ပိုပြီး အံ့ဩဖို့ကောင်းတာက ဒီလောက်အသက်ကြီးတဲ့ အဘွားကြီးက အခုထိ အနားမယူသေးဘဲ ဆရာဝန်အဖြစ် လုပ်ကိုင်နေဆဲ ဖြစ်တာပါပဲ။

ဒါကို တွေးမိတော့မှ ကောင်မလေးတွေက ကူရဲဟာရဲ့ "ငါ့ရဲ့ ထာဝရနုပျိုခြင်း လျှို့ဝှက်ချက်ကို သိချင်လား?" ဆိုတဲ့ စကားကို ပြန်သတိရသွားကြပါတယ်။ ထာဝရနုပျိုခြင်း လျှို့ဝှက်ချက်ဆိုတာ သူတို့ တကယ်ကို လိုချင်တဲ့အရာပဲလေ!

သူတို့ရဲ့ အတွေးတွေကို သိနေတဲ့ အယ်လ်ကတော့ မတတ်နိုင်သလို ခေါင်းခါလိုက်မိပါတယ်။ အသက်ကလေး ဒီလောက်ပဲ ရှိသေးတာကို အနာဂတ်မှာ ရုပ်ရည်ပျက်စီးမှာကို စိုးရိမ်နေကြတာ... မိန်းကလေးတွေဟာ တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ သတ္တဝါတွေပါပဲ။

သူတို့ ရဲတိုက်ရဲ့ ဧည့်ခန်းကို ရောက်တဲ့အခါ ကူရဲဟာ ထွက်လာတာကို စောင့်ရင်း လေးယောက်သား စကားစမြည် ပြောနေကြပါတယ်။ ရဲတိုက်တစ်ခုလုံးမှာ အခုအချိန်မှာ ကူရဲဟာကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး။ မန်ဂါဇာတ်လမ်းထဲက ချော့ပါ (Chopper) ဆိုရင်လည်း လူသားအသက်အရွယ်အရ အခုမှ ၅ နှစ်ပဲ ရှိဦးမှာဖြစ်သလို၊ သူက ဟီတို ဟီတို လူသားနတ်ဆိုးအသီး (Hito Hito no Mi) ကို စားပြီးပြီလားဆိုတာတောင် မသေချာသေးပါဘူး။ အယ်လ် မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ကူရဲဟာက ချော့ပါ့ကို ခေါ်ယူကျွေးမွေးတဲ့အချိန်မှာ ဒရမ်ကျွန်းရဲ့ ဘုရင်က ဝါပိုးလ် (Wapol) ဖြစ်နေပါပြီ။ ဆိုလိုတာက ကူရဲဟာ ချော့ပါ့ကို မတွေ့သေးခင် အချိန်အများကြီး လိုပါသေးတယ်။

"...ကလေးစုတ်၊ အောက်ဆင်းပြီး ဒါတွေ သွားဝယ်ချေ။"

ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲ မသိပါဘူး၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကူရဲဟာဟာ သူမရဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေကို အဆုံးသတ်ပြီး စင်္ကြံလမ်းကနေ ထွက်လာပါတယ်။ သူတို့လေးယောက် နှုတ်ဆက်ဖို့ ထမတ်ခင်မှာတင် ကူရဲဟာက စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ထုတ်ပြီး အယ်လ်ဆီကို လှမ်းပစ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ သူမက အယ်လ်ကို ကြည့်တောင်မကြည့်ဘဲ ဝိုင်သွားယူနေပေမယ့် စာအုပ်ကတော့ အယ်လ်ရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲကို အတိအကျ ကျရောက်သွားပါတယ်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဒေါက်တာ ကူရဲဟာ။"

စာအုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်တဲ့ အယ်လ်က လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကောင်မလေး သုံးယောက်ကို ကြည့်ကာ - "ငါ တစ်ယောက်တည်း ဆင်းသွားလိုက်မယ်၊ မင်းတို့ ဒီမှာပဲ နေခဲ့ကြ" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ဟုတ်ကဲ့ နီးစန်။"

ကောင်မလေးတွေလည်း လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ကြပါတယ်။ အယ်လ်က စာအုပ်ကိုကိုင်ပြီး ရဲတိုက်ထဲက ထွက်ကာ တောင်အောက်ဆင်းဖို့ ကေဘယ်ကားဆီကို သွားပါတယ်။ ကားပေါ်မှာ ထိုင်နေရင်း အယ်လ်က ကူရဲဟာ ပေးလိုက်တဲ့ စာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ လုံးဝ နားမလည်တဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အပင်တွေနဲ့ တခြား အရာတွေရဲ့ နာမည်တွေနဲ့ ပြည့်နေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အယ်လ်ကတော့ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ အခု သူ ကောင်မလေးတွေကို ထားခဲ့ပြီဆိုတော့ သူ နားမလည်တာရှိရင် လမ်းသွားလမ်းလာတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ကို ဖတ်လိုက်ရုံပဲလေ။ တောင်အောက်ရောက်တာနဲ့ အယ်လ်က ဘဏ်မှာ ပိုက်ဆံသွားထုတ်ပြီး မြို့ထဲက အကြီးဆုံး ဆေးဆိုင်ကို သွားပါတယ်။ သူက ဆိုင်ဝန်ထမ်းဆီ စာအုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး တစ်ဖက်မှာလည်း အလိမ်မခံရအောင် ဆိုင်ဝန်ထမ်းရဲ့ စိတ်ထဲက အတွေးတွေကို စောင့်ကြည့်နေပါတယ်။

ကံကောင်းတာက ဒရမ်ကျွန်းဟာ ဆေးပညာရှင်များနိုင်ငံ ဖြစ်နေဆဲမို့ ဆေးဆိုင်သေးသေးလေးမှာတောင် ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းတွေက စစ်မှန်ပါတယ်။ ဒီက ရောင်းသူတွေကလည်း ဒီကျွန်းမှာ မျက်စိရှင်တဲ့ ဆရာဝန်တွေ အများကြီးရှိတာ သိတာကြောင့် အတုရောင်းဖို့ဆိုတာ တခြားကျွန်းတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ခက်ခဲမှန်း သိကြလို့ပါပဲ။

နာရီဝက်လောက်အတွင်းမှာ စာအုပ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို ဆိုင်ဝန်ထမ်းက သီးခြားစီ ထုပ်ပိုးပြီး ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်ပေးပါတယ်။ ဘယ်ရီ သန်း ၃၀ ကျော် ပေးချေပြီးတဲ့နောက် အယ်လ်က ဆိုင်ဝန်ထမ်းကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆိုင်ထဲက ထွက်လာပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ထဲမှာ လူရှင်းသွားတဲ့အထိ ခဏ စောင့်နေလိုက်ပါတယ်။

ရှူး— ဘုန်း!

မျက်စိနဲ့ မမြင်နိုင်တဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုက အပြင်ကနေ ဆိုင်ဝန်ထမ်းရဲ့ နောက်ကျောဆီကို တယ်လီပို့ (Teleport) လုပ်လိုက်သလိုမျိုး ရောက်သွားပါတယ်။ အယ်လ်က လက်ဓားနဲ့ ဆိုင်ဝန်ထမ်းကို တစ်ချက်တည်း ရိုက်ပြီး သတိမေ့သွားအောင် လုပ်လိုက်ပါတယ်။ သတိမေ့နေတဲ့ ဆိုင်ဝန်ထမ်းရဲ့ ခေါင်းပေါ် လက်တင်ပြီး အယ်လ်က မှတ်ဉာဏ်တွေကို တိုက်ရိုက် ဖတ်လိုက်ပါတော့တယ်။

ဒီမှတ်ဉာဏ်တွေကို သူ သူ့အပိုင်မှတ်ဉာဏ် အဖြစ် အစာချေဖျက်ပြီးသွားပြီဆိုရင်တော့ အယ်လ်ဟာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေအကြောင်း ဘာမှမသိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကနေ အဲဒီဆိုင်ဝန်ထမ်းထက် မနည်းတဲ့ ဗဟုသုတရှိသူတစ်ယောက် ဖြစ်လာမှာပါ။ မှတ်ဉာဏ်တွေကို အစာမချေခင်မှာတင် အယ်လ်က ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအဖြစ် ဆိုင်ထဲကနေ ထွက်ခွာသွားပါတယ်။

တောင်ပေါ်တက်မယ့် ကေဘယ်ကားပေါ် ရောက်မှသာ အယ်လ်က ဆိုင်ဝန်ထမ်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို အမြန် အစာချေလိုက်ပါတယ်။ အသုံးမဝင်တဲ့ အချက်အလက်တွေကို ဖယ်ထုတ်ပြီး ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဗဟုသုတတွေကိုပဲ သူ့အသိပညာအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပါတယ်။

"...မြန်သားပဲ၊ ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့!"

အယ်လ် ကျောပိုးအိတ်နဲ့ ပြန်ရောက်လာတော့ ဝိုင်သောက်ပြီး မျက်နှာလေး နီမြန်းနေတဲ့ ကူရဲဟာက ချီးကျူးစကားဆိုပြီး သူ့ကို ဓာတ်ခွဲခန်းထဲ ခေါ်သွားပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ယစ်မူးနေတဲ့ အခြေအနေမှာတင် ဒေါက်တာ ကူရဲဟာဟာ အာဟာရဖြည့်စွက်စာ ဖော်စပ်နည်းကို ကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ပြသပါတော့တယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အယ်လ်ကတော့ ကရိုကပ်စ်ကို မစောင့်ဘဲ ကူရဲဟာဆီ လာခဲ့တာဟာ တကယ့်ကို မှန်ကန်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်လို့ ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဒီအဘွားကြီးကတော့ တကယ့်ကို ဆေးဝါးဗေဒရဲ့ ဆရာကြီးပါပဲ!

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နာရီကမှ သူမကို အကြံဉာဏ်တောင်းခဲ့တာ... သူမက ဓာတ်ခွဲခန်းထဲက ထွက်လာတာနဲ့ ဖော်မြူလာက အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သလို အခုဆိုရင် လက်တွေ့တောင် ဖော်စပ်ပြနေပါပြီ။ ဒီအရှိန်အဟုန်ကတော့ တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပါပဲ!

ဒါပေမဲ့ ပိုပြီး အံ့ဩဖို့ကောင်းတာက အခုမှ စတာပါ။

"...ကဲ၊ ဒါကို သောက်လိုက်။"

ဒေါက်တာ ကူရဲဟာက ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေနဲ့ တခြားအရာတွေကို ကျိုချက်ပြီး ရလာတဲ့ အစိမ်းရောင် အရည်တွေကို ပုလင်းထဲထည့်ကာ အယ်လ်ဆီ ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ လေသံမှာ ဘာခံစားချက်မှ မပါတာကြောင့် ဒါဟာ အောင်မြင်တဲ့ ထုတ်ကုန်လား၊ ကျရှုံးတဲ့ ထုတ်ကုန်လားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့... အဲ့လိုမသိနိုင်တာကလဲ တခြားသူတွေအတွက်ပဲလေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ။"

ဒေါက်တာ ကူရဲဟာ ဖော်စပ်ပြနေတာကို ကြည့်ရင်း သူမရဲ့ စိတ်ထဲက အတွေးတွေကိုပါ ဖတ်နေတဲ့ အယ်လ်ကတော့၊ သူမ ကမ်းပေးတဲ့ 'ဖျော်ရည်' ကို ဘာမှ တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်ပါတော့တယ်။

အရည်တွေ လည်ချောင်းထဲ စီးဝင်သွားတာနဲ့ အယ်လ်ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ အပူရှိန်တစ်ခု တက်လာတာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဒီအပူရှိန်က မီးလို ပူလောင်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ရေနွေးနွေးလေးလို နွေးထွေးတဲ့ ခံစားချက်မျိုးပါ။