အပိုင်း (၄၀)

ဘုန်း—!

လျှပ်စီးလက်မှုနှင့်အတူ မှောင်မိုက်နေသော ညဉ့်အမှောင်သည် နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားသည်။ နားကွဲမတတ် ထစ်ချုန်းသံကြီးက ပင်လယ်ပြင်တစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်ပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည်။ လှိုင်းလုံးကြီးများက သင်္ဘောနံဘေးကို တရစပ် ရိုက်ခတ်နေ၏။ ပြင်းထန်သော ရေစီးကြောင်းကြောင့် သင်္ဘောမှာ အပေါ်အောက် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး၊ သင်္ဘောခန်းအတွင်းမှာလည်း ငလျင်လှုပ်နေသကဲ့သို့ ပစ္စည်းများစွာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကုန်သည်။

"ဒါက ဂရန်းလိုင်း လား?"

တတိယထပ် အခန်းထဲတွင် လေးယောက်သား ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် တစ်ခါတစ်ရံ နေ့ကဲ့သို့လင်းပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ညကဲ့သို့မှောင်နေသော အပြင်လောကကို ကြည့်နေကြသည်။ အအေးဒဏ်ကြောင့် ဂွမ်းအင်္ကျီ ဝတ်ထားဆဲဖြစ်သော ကာရီနာက သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည် - "ခုနလေးတင်က ဆီးနှင်းမုန်တိုင်း တိုက်နေတာ၊ အခုတော့ မိုးကြိုးမုန်တိုင်း ဖြစ်သွားပြန်ပြီ။ ဒီလို ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ ရာသီဥတုက ရေကြောင်းသုံးပစ္စည်းဆိုင်က ဆိုင်ဝန်ထမ်း ပြောပြခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ။"

"တော်သေးတာပေါ့ ငါတို့ သင်္ဘောလဲခဲ့လို့။ မဟုတ်ရင် အရင်သင်္ဘောနဲ့ဆိုရင် ပင်လယ်ရေတွေဝင်ပြီး ငါတို့ အိပ်စရာနေရာတောင် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။"

"တစ်နေကုန် ပင်ပန်းလာကြပြီ၊ အားလုံး သွားနားကြတော့။" အယ်လ်က နာမီ့လက်ကောက်ဝတ်က လော့ဂ်ပို့စ် ကို ဖြုတ်ပြီး သူ့လက်မှာ ပတ်လိုက်ရင်း ပင်ပန်းနေရှာသော ကောင်မလေး သုံးယောက်ကို ကြည့်ကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည် - "ဒီည ငါပဲ စောင့်ကြည့်ပေးမယ်။ တစ်ခုခု ပြဿနာရှိရင် ငါ လာနှိုးလိုက်မယ်။"

"ဟား... ဒါဆိုရင်တော့ အားကိုးပါရစေဦး နီးစန်။" ကောင်မလေး သုံးယောက်ကလည်း အားနာမနေတော့ပါဘူး။ ကာရီနာက သန်းဝေရင်း အပေါ်အင်္ကျီကို ချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ် ပစ်လှဲလိုက်သည်။ အယ်လ်ရဲ့ ခေါင်းအုံးထဲ ခေါင်းနှစ်ထားရင်း သူမရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ရယ်သံလေးနဲ့ ပြောလိုက်တယ် - "အူးဟဲဟဲ... ဒီညတော့ နီးစန်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာပဲ အိပ်တော့မယ်။"

"ဟဲဟဲ... ကျွန်မလည်း တူတူပဲ။" မိမိအခန်းကို ပြန်ဖို့ ပြင်နေတဲ့ နာမီကလည်း ချက်ချင်းပဲ ကုတင်ပေါ် ခုန်တက်လိုက်ပြီး အယ်လ်ရဲ့ စောင်ကို ဖက်ကာ ပြုံးနေပါတော့တယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကုအီနာ့မျက်နှာလေး အနည်းငယ် နီမြန်းသွားကာ ခေါင်းငုံ့ပြီး အခန်းထဲက အမြန်ထွက်သွားပါတယ်။ သူမ ခေါင်းငုံ့သွားတာက သူမရဲ့ ရင်ထဲက ဆန္ဒကို တခြားသူတွေ မမြင်စေချင်လို့ပါ။ အသက် ရှစ်နှစ်အရွယ်ပဲ ရှိသေးပြီး အယ်လ်နဲ့ စတွေ့ကတည်းက ကုတင်တစ်ခုတည်းမှာ အတူအိပ်လာတဲ့ ကာရီနာ၊ နာမီတို့နဲ့ ကုအီနာက မတူပါဘူး။ ကုအီနာက အသက် ၁၁ နှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့အတွက် အရာအားလုံးကို အခြေခံအားဖြင့် နားလည်နေပြီလေ။

အယ်လ်က ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ထွားကြိုင်းတာကြောင့် အသက် ၈ နှစ်မှာတင် ၁၁ နှစ်အရွယ် ကုအီနာနဲ့ အရပ်တူခဲ့ပြီး၊ အခုဆိုရင် ကုအီနာ့ထက်တောင် စင်တီမီတာ အနည်းငယ် ပိုမြင့်ကာ ၁.၅၅ မီတာ ရှိနေပါပြီ။ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ... အယ်လ်က အရပ်တင် တူတာမဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ အတွေးအခေါ်တွေက ကုအီနာ့ထက် ပိုပြီး ရင့်ကျက်နေပါတယ်။ သူ့ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့အခါ ကုအီနာဟာ အစ်မကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ကာရီနာတို့လိုပဲ အယ်လ်ရဲ့ ညီမလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။

အယ်လ်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေအောက်မှာ ပြီးခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်အတွင်း ကုအီနာသာ စိတ်ကို မထိန်းထားနိုင်ရင် သူမလည်း ကာရီနာတို့လိုပဲ အယ်လ်ကို ကပ်ချွဲနေတဲ့ ညီမလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေလောက်ပါပြီ။ သူမလည်း အယ်လ် အိပ်စက်တဲ့ ခေါင်းအုံးနဲ့ စောင်တွေကို ပြေးဖက်ချင်ပေမယ့် ကုအီနာ့မှာတော့ အဲဒီလောက်အထိ သတ္တိမရှိသေးပါဘူး။ သူမရဲ့ ဒီလို ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံလေးက အယ်လ်ရဲ့ မျက်စိထဲမှာတော့ အရမ်းကို ချစ်စရာကောင်းနေပါတယ်။ အယ်လ်ရဲ့ လူတွေရဲ့ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှေ့မှာ ကုအီနာ့ရဲ့ အတွေးတွေက ဖုံးကွယ်လို့ မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ဒါကို ဖွင့်မပြောခဲ့ပါဘူး။ လောလောဆယ်တော့ သူလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်သေးဘူးလေ။ သူသာ အဲဒီ စွမ်းရည်တွေ တကယ်ရလာရင်တော့ ဒီကောင်မလေး သုံးယောက်လုံး သူ့လက်ထဲက လွတ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ (ဝိုး!)

...

ဂရန်းလိုင်းရဲ့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ရာသီဥတုဟာ မိုးလင်းတဲ့အထိ ကြာမြင့်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီအတောအတွင်း သင်္ဘောဟာ နှင်းမုန်တိုင်း၊ မိုးကြိုးမုန်တိုင်း၊ မိုးသီးကြွေတာတွေကို တစ်လှည့်စီ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး လမ်းကြောင်းကနေ အကြိမ်ကြိမ် သွေဖည်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကံကောင်းတာက အယ်လ်ဟာ နာမီ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖတ်ထားတာကြောင့် ရေကြောင်းပြ အသိပညာအချို့ ရှိနေပြီး သင်္ဘောကို လမ်းကြောင်းပေါ် အချိန်မီ ပြန်တင်နိုင်ခဲ့တာပါ။

ရွက်လှေငယ်လေးဟာ ဂရန်းလိုင်းရဲ့ လမ်းကြောင်း (၇) သွယ်ထဲက တစ်ခုထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး ပထမဆုံးကျွန်းနဲ့ နီးကပ်လာတော့မှသာ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ရာသီဥတုနဲ့ ပင်လယ်ပြင်ဟာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားပါတော့တယ်။

"နီးစန်၊ မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ..."

ပင်လယ်ပြင် ငြိမ်သက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ရာသီဥတုကြားမှာ တစ်ညလုံး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်ခဲ့ကြတဲ့ ကာရီနာနဲ့ နာမီတို့ နိုးလာကြပါတယ်။ အယ်လ်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ဟာ သန်းဝေရင်း သူတို့အခန်းကို ပြန်ကာ မျက်နှာသစ်ဖို့ ပြင်ကြပါတယ်။

"ငါက အဲဒီလောက်တောင် အားကိုးရတာလား?"

ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အယ်လ်က သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်ကာ အနည်းငယ် မြှောက်ပင့်ပြီး ပြောလိုက်မိပါတယ်။ လူတွေရဲ့ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်တဲ့အတွက် ကာရီနာနဲ့ နာမီတို့ ဘာကြောင့် ဒီလိုပတ်ဝန်းကျင်မှာ အေးဆေးအိပ်နိုင်လဲဆိုတာ အယ်လ် သိပါတယ်။ အတူတူနေလာတဲ့ ခြောက်လအတွင်းမှာ ကာရီနာနဲ့ နာမီတို့ဟာ အယ်လ်အပေါ်မှာ အလွန်အမင်း အားကိုးတဲ့စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့တာပါ။ အယ်လ်သာ သူတို့ဘေးမှာ ရှိနေရင် ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာရင်တောင် မကြောက်တော့သလိုမျိုးပေါ့။ ဒီလို အားကိုးခံရတာက အယ်လ်ကို ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်စေပါတယ်။

ရေချိုးခန်းမှာ ခဏတာ ကိုယ်လက်သန့်စင်ပြီးနောက် အယ်လ်ဟာ အောက်ထပ်ကို ဆင်းလာခဲ့ပါတယ်။ ဒီအချိန်မှာ မနက် ၆ နာရီကတည်းက ထတဲ့ ကုအီနာက အားလုံးအတွက် မနက်စာ ပြင်ဆင်နေပါပြီ။

"မနက်စာ မကြာခင် ရတော့မယ်၊ နာမီနဲ့ ကာရီနာကော?" ခြေသံကြားတော့ နောက်ဆုံး ကျန်နေတဲ့ ကြက်ဥကြော်နဲ့ ဝက်ပေါင်ခြောက်ကို ပြင်နေတဲ့ ကုအီနာက အယ်လ်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ မေးလိုက်ပါတယ်။

"သူတို့ အခု ဆင်းလာကြတော့မှာ။" အယ်လ်က ထမင်းစားပွဲရဲ့ ထိပ်ဆုံးနေရာမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ ကုအီနာ့ကို ကြည့်ကာ မေးထောက်ပြီး ပြောလိုက်တယ် - "မနေ့ညက မင်းလည်း သိပ်မအိပ်ရဘဲနဲ့ အခုလို စောစောထပြီး မနက်စာ ပြင်ပေးတာ တကယ်ကို ပင်ပန်းရမှာပဲ။"

"ငတုံး၊ ရှင့်ရဲ့ စွမ်းရည်ကို သုံးပြီး မိန်းကလေးတွေရဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာတွေကို လိုက်မချောင်းနဲ့လေ။" ကုအီနာရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ ခဏ ရပ်သွားပြီး မျက်နှာလေး နီမြန်းကာ အယ်လ်ကို ကျောပေးထားလိုက်ပါတယ်။

"ငါက အန္တရာယ်ရှိမလားဆိုပြီး ပင်လယ်ပြင်ကို တစ်ခါတစ်လေ လှမ်းကြည့်ပေးတာပါ" အယ်လ်က အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေတယ် - "မင်း စိတ်မချမ်းသာရင်တောင်မှ မင်းတို့ရဲ့ ဘေးကင်းရေးအတွက်တော့ ငါ ဒါကို ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"လုပ်ချင်တာ လုပ်တော့..." ကုအီနာက လက်တစ်ဖက်မှာ ပန်းကန်၊ နောက်တစ်ဖက်မှာ နို့ပူပူတစ်ခွက်ကို ကိုင်ပြီး အယ်လ်ရှေ့မှာ ချပေးလိုက်ပါတယ်။ အယ်လ်ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တယ် - "နို့သောက်လိုက်ဦး၊ လူချောင်းကြီး။"

သူတို့ စတွေ့တုန်းကလို တည်ကြည်အေးစက်မှုတွေ မရှိတော့တဲ့ ကုအီနာ့ကို ကြည့်ပြီး အယ်လ်က နို့ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပါတယ်။ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ ကျေနပ်မှုတွေ တစ်ခါထပ်ပြီး ပြည့်နှက်သွားပြန်ပါတယ်။

နောင်ကျရင် သူ့ကို 'ဓားသမားငယ် အယ်လ်' လို့ မခေါ်ကြပါနဲ့တော့၊ 'ကောင်မလေးတွေကို ပျိုးထောင်တဲ့ ဆရာကြီး အယ်လ်' လို့ပဲ ခေါ်ပေးကြပါတော့ဗျာ။

အယ်လ်က ကုအီနာ့ကို စနောက်နေတုန်းမှာပဲ ကာရီနာနဲ့ နာမီတို့ မျက်နှာသစ်ပြီး အပေါ်ထပ်က ဆင်းလာကြပါတယ်။ လေးယောက်သား ကုအီနာ ပြင်ဆင်ပေးတဲ့ မနက်စာကို အတူတူ သုံးဆောင်ပြီးတဲ့နောက် သူတို့ရဲ့ ပုံမှန် နေ့စဉ်ဘဝကို ပြန်လည် စတင်ကြပါတော့တယ်။ ကာရီနာက လေတိုက်နှုန်းနဲ့ လော့ဂ်ပို့စ်ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေကို မှတ်တမ်းတင်ဖို့ တာဝန်ယူရပြီး၊ အယ်လ်ကတော့ ကုအီနာနဲ့ နာမီ့ကို လေ့ကျင့်ရေးခန်းထဲခေါ်သွားကာ သူတို့ရဲ့ ငရဲခန်းဆန်ဆန် လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို ပြန်စလိုက်ပါတော့တယ်။

မနက်ခင်းအချိန် ကုန်ဆုံးလို့ မွန်းလွဲပိုင်းကို ရောက်ရှိလာတဲ့အခါမှာတော့...

သင်္ဘောရဲ့ ရှေ့ဘက် ပင်လယ်ပြင်ဆီမှာ ကျွန်းတစ်ကျွန်းရဲ့ ပုံရိပ်လွှာဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပါပြီ။

ဂရန်းလိုင်း ရဲ့ ပထမပိုင်းခရီးစဉ်မှာ ပထမဆုံးမှတ်တိုင်ဖြစ်တဲ့ နေရာကို... သူတို့ ရောက်ရှိလို့လာပါပြီ!