အပိုင်း (၃၉)

"ဒါက ဂရန်းလိုင်း ရဲ့ အဝင်ဝလား?"

"ပင်လယ်ရေတွေက အထက်ကို စီးနေတာပဲ။ ကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့ မမြင်ရရင် ဒီကမ္ဘာမှာ ဒီလို ထူးဆန်းတဲ့ အံ့ဖွယ်အရာ ရှိလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တကယ် ယုံမှာ မဟုတ်ဘူး!"

လောကကြီးရဲ့ အဆုံးသတ်ကြီးလို ဖြစ်နေတဲ့ ရက်ဒ်လိုင်း (Red Line) ကြီးရဲ့ ရှေ့မှာတော့ သူတို့ရဲ့ သင်္ဘောဟာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လောက်တောင် မရှိပါဘူး။ တန်ပေါင်းများစွာသော ပင်လယ်ရေတွေ အထက်ကို စီးတက်နေတဲ့ ပြောင်းပြန်တောင် (Reverse Mountain) ကို ကြည့်ပြီး၊ စာအုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးသလို အယ်လ်ကလည်း သူတစ်ပါးမှတ်ဉာဏ်ကို ဖတ်တတ်တယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ကြိုတင်ရှင်းပြထားခဲ့ပေမယ့် ကောင်မလေး သုံးယောက်ရဲ့ မျက်နှာမှာတော့ အံ့ဩမှင်တက်မှုတွေ အပြည့်ပါပဲ။

"ဒီခံစားချက်က... နီးစန်၊ ရွက်တွေကို မြန်မြန် လိပ်လိုက်တော့!" သင်္ဘောဟာ ပြောင်းပြန်တောင် အဝင်ဝနဲ့ နီးကပ်လာတာနဲ့အမျှ နာမီ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ခုခုကို အလိုလို ခံစားမိသွားပြီး အယ်လ်ကို အလောတကြီး လှမ်းအော်ပြောလိုက်ပါတယ်။

"အေး!" အယ်လ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ရွက်တိုင်အောက်ကို ဆင်းသွားကာ ကြိုးကို ကိုင်ပြီး အားနဲ့ ဆွဲလိုက်ပါတယ်။ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ ဧရာမ ခွန်အားကြောင့် ရွက်တိုင်ဟာ ကျုံ့ဝင်သွားပါတယ်။ ကြိုးကို သေချာချည်ပြီးတဲ့နောက် အယ်လ်ဟာ နာမီ့ဘေးကို ပြန်ရောက်လာပါတယ်။

ဒီအချိန်မှာ သင်္ဘောဟာ အထက်ကို စီးနေတဲ့ ရေစီးကြောင်းထဲကို ရောက်သွားပါပြီ။ ပင်လယ်ရေစီးကြောင်းဟာ မမြင်ရတဲ့ ဧရာမ လက်နှစ်ဖက်လိုမျိုး သင်္ဘောကို ပြောင်းပြန်တောင်ပေါ်ကို ပင့်တင်သွားပါတယ်။ သင်္ဘောက တောင်ပေါ်လမ်းကြောင်းထဲ ရောက်တာနဲ့ သင်္ဘောနောက်ပိုင်းမှာ ဂျက်အင်ဂျင် တပ်ထားသလိုမျိုး တောင်ထိပ်ဆီကို မြှားတစ်စင်းလို အဟုန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ပြေးတက်သွားပါတော့တယ်။ အရှိန်က ဘယ်လောက်တောင် မြန်သလဲဆိုရင် စစ်သင်္ဘောတွေတောင် မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။

"အံ့ဩစရာကြီးပဲ!"

"ငါတို့ရဲ့ ဇာတိမြေက ဒီလောက်တောင် ကျယ်ပြန့်ပြီး လှတာလား?"

နာမီက တက်မကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ မြဲမြဲကိုင်ထားပြီး ကျန်တဲ့ သုံးယောက်ကတော့ သင်္ဘောဘေးက လက်ရန်းတွေကို ကိုင်ထားကြပါတယ်။ သူတို့ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အရှေ့ဘက်ပင်လယ် ကြီးက သူတို့ရဲ့ နောက်ခံကားချပ် ဖြစ်သွားပါပြီ။ ပြောင်းပြန်တောင်ပေါ်က မြူထူတွေကြောင့် သူတို့မျက်စိထဲမှာ အရှေ့ဘက်ပင်လယ်ဟာ မြူဖြူတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ နတ်ဘုံနတ်နန်းတစ်ခုလို လှပနေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီမြင်ကွင်းကို မိနစ်အနည်းငယ်ပဲ ခံစားခွင့် ရလိုက်ပါတယ်။ သင်္ဘောက တောင်ထိပ်ကို ရောက်သွားပြီးတဲ့နောက် အပေါ်ကနေ အောက်ကို ထိုးဆင်းတဲ့ အလှည့်ကို ရောက်လာပါတယ်။ အတက်နဲ့ အဆင်း ခံစားချက်က လုံးဝကို ကွဲပြားပါတယ်။ ဆွဲငင်အား ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်က ပေါ့ပါးသွားပြီး ကာရီနာနဲ့ ကုအီနာတို့ဟာ သင်္ဘောပေါ်ကနေ လွင့်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကြပါတယ်။ ကံကောင်းတာက အယ်လ်က သူတို့ကို အချိန်မီ လှမ်းဖမ်းလိုက်ပြီး သူ့ကို မြဲမြဲဖက်ထားခိုင်းလိုက်တာပါ။ နာမီ့ကိုလည်း စိတ်လုံခြုံမှုပေးဖို့ အယ်လ်က သူမနောက်ကနေ အမြန်ဖက်ထားပေးပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ မြဲမြဲမှီထားစေပါတယ်။

ကံကောင်းတာကတော့ ဆင်းတဲ့အရှိန်က တက်တဲ့အရှိန်လိုပဲ မြန်ပါတယ်။ မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ သင်္ဘောဟာ ရေလမ်းကြောင်းထဲကနေ ဝုန်းခနဲ ထွက်လာပြီး ပင်လယ်ပြင်ပေါ်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျဆင်းသွားပါတော့တယ်။

"ဟူး... တကယ့်ကို ရင်ထိတ်စရာ အတွေ့အကြုံပဲ၊ ဒီသင်္ဘောကြီး ဒီဖိအားကို မခံနိုင်တော့ဘူးလို့တောင် ထင်မိတာ" အယ်လ်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲ မှီနေတဲ့ နာမီက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူထုတ်လိုက်ပါတယ်။ နတ်ဆိုးအသီး စားထားပေမယ့်လည်း ဒီလို ရင်ခုန်စရာ အတွေ့အကြုံက နာမီ့ကို ချွေးအေးတွေ ပျံသွားစေပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမမျက်နှာကတော့ ဖြူလျော့မသွားပါဘူး၊ ဒါဟာ မူရင်းဇာတ်လမ်းထဲက နာမီထက် သူမရဲ့ သတ္တိက အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး သန်မာလာပြီဆိုတာ အယ်လ် တွေးထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ။

"ဒါက ဂရန်းလိုင်း လား?" ကာရီနာက အယ်လ်ရဲ့ လက်မောင်းကို လွှတ်လိုက်ပြီး မနည်းပြုံးပြလိုက်တယ် - "ဟားဟား... ကောင်းကင်က ပင်လယ်လိုပဲ ပြာနေတာပဲ၊ ဒဏ္ဍာရီလာ ပင်လယ်ဓားပြသင်္ချိုင်း ဆိုတာလည်း ဒီလောက်ပါပဲလား။" ကာရီနာက အဲဒီလို ပြောလိုက်ပေမယ့် တုန်ယင်နေတဲ့ အသံနဲ့ တောင့်တောင့်ကြီး ရယ်မောနေတာက သူမလည်း ရင်ထဲမှာ တော်တော်လေး ထိတ်လန့်သွားတာကို ပြသနေပါတယ်။

ကုအီနာကတော့ ပိုပြီး ရိုးသားပါတယ်။ သူမက လှေမူးနေပုံရပြီး အယ်လ်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ မှီနေကာ စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ပါဘူး။ ကောင်မလေးနှစ်ယောက် ဒီလိုဖြစ်တာ မဆန်းပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်စက္ကန့်မှာ နတ်ဘုံနတ်နန်းလို မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရတာကိုး။ အယ်လ်ရဲ့ ယခင်ဘဝက အမြင့်ကြောက်တဲ့သူတွေ Roller Coaster စီးပြီး လန့်သေမတတ် ဖြစ်သွားတာမျိုးပေါ့။ ကုအီနာနဲ့ ကာရီနာတို့ အန်မချလိုက်တာတင် တော်တော်လေး တော်နေပါပြီ။

"ရွက်လွှင့်ကြစို့၊ ပြီးတော့ ပင်လယ်လေရှူရင်း အနားယူကြတာပေါ့။" အယ်လ်က ရွက်တိုင်အောက်ကိုသွားပြီး ကြိုးတွေကို ဖြည်ကာ ရွက်ဖျင်တွေကို ချလိုက်ပါတယ်။ အဲဒီနောက် သင်္ဘောလေးက ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ရွက်လွှင့်လာပါတယ်။

တွင်းကိပ် (Twin Cape) မှာရှိတဲ့ မီးပြတိုက်ကို ကြည့်ရင်း အယ်လ်က ပင်လယ်ရေအောက်ထဲကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိပါတယ်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ နှမြောတသမှုတွေ ဖြတ်ပြေးသွားတယ်။ မထင်မှတ်ဘဲ ဒီအချိန်မှာတော့ ကရိုကပ်စ် (Crocus) က လာဘွန်း (Laboon) ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နေထိုင်နေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ အယ်လ်က ပင်လယ်ဓားပြဘုရင်ရဲ့ သင်္ဘောဆရာဆီကနေ အကြံဉာဏ်တချို့ တောင်းချင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အယ်လ်က စောင့်ရတာကို မုန်းပါတယ်၊ အထူးသဖြင့် အချိန်မရှိတဲ့ အခါမျိုးမှာပေါ့။ ကရိုကပ်စ်ကို မေးဖို့ဆိုတာကလည်း သူ့ရဲ့ ရွေးချယ်စရာတွေထဲက တစ်ခုပဲ ဖြစ်တာကြောင့် အယ်လ်ကတော့ ဆက်သွားဖို့ပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အယ်လ်ဟာ ဖိအားဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ အာရုံခံ ဟာကီ ကြောင့် ပင်လယ်ရေအောက်ထဲက သက်ရှိတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက ဘယ်လောက်အထိ ဧရာမကြီးမားလဲဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်း သိလိုက်ရပါတယ်။ 'ကျွန်းဝေလငါး' ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ လိုက်ဖက်ပါပေတယ်။ အကယ်၍ ရန်သူက လာဘွန်းသာ ဆိုရင်တော့ လေခွဲဓားချက်တွေ ရှိနေတာကြောင့် သူ့အနေနဲ့ လာဘွန်းကို ထိခိုက်အောင် ဒါမှမဟုတ် သတ်နိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက် ရှိပေမယ့်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ ကောင်မလေး သုံးယောက်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ဖို့အတွက်တော့ သူ ယုံကြည်ချက် မရှိပါဘူး။ လာဘွန်းက သူ့အမြီးကို တစ်ချက် လှုပ်ယမ်းလိုက်ရုံနဲ့တင် ဧရာမလှိုင်းကြီးတွေ ဖြစ်သွားမှာဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးအသီး စားထားတဲ့ နာမီဟာ ချက်ချင်း ရှုံးနိမ့်သွားမှာပါ။

အကယ်၍ အယ်လ်သာ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ တောင်တစ်လုံးကို ဖြတ်နိုင်တဲ့ ဓားဆရာကြီး ဆိုရင်တော့ လာဘွန်းဆိုတာ ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်ရှင်းနိုင်မယ့် သက်ရှိတစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူက အဲဒီအဆင့်ကို မရောက်သေးပါဘူး။ ပင်လယ်ထဲက ဧရာမ သက်ရှိကြီးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အယ်လ်ကို ပင်လယ်ပြင်ကြီးက သတိပေးလိုက်သလိုပါပဲ။

"မင်းက မွေးရာပါ ပါရမီရှင် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ... ကံမကောင်းစွာနဲ့ မင်းက အားနည်းလွန်းနေသေးတယ်!"

"သံမဏိ ဟာကီ၊ နာမည်ကြီးဓား၊ ရေတပ် ခြေလျင်ခြောက်သိုင်း (Navy Six-Style)၊ လေခွဲဓားချက်၊ ဧကရာဇ် ဟာကီ၊ ဧကရာဇ် ဟာကီနဲ့ ရစ်ပတ်တိုက်ခိုက်ခြင်း... ပြီးတော့ နတ်ဆိုးအသီးတွေပါ!"

ရှေ့က ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း အယ်လ်က စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်လိုက်တယ် - "နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်အတွင်းမှာ ငါ သင်ယူစရာတွေ၊ တတ်မြောက်ရမှာတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပဲ..."

သူ ရှေ့ဆက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေလို့ မရတော့ပါဘူး။ ကူးပြောင်းလာသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ အယ်လ်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အခုမှ စတင်တော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။

သင်္ဘောဟာ တွင်းကိပ် ကနေ ထွက်ခွာလာတာနဲ့တင် အယ်လ်ဟာ အတွေးကမ္ဘာထဲကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါတယ်။

တွင်းကိပ်က မီးပြတိုက်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာတော့ ပင်လယ်စင်ရော်တစ်ကောင်ဟာ ထိုင်နေပြီး သူတို့ရဲ့ သင်္ဘောလေး ပင်လယ်ပြင်ထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတာကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာကိုတော့ သူ သတိမထားမိလိုက်ပါဘူး။ အဲဒီနောက်မှာတော့ အဲဒီစင်ရော်ဟာ အတောင်ပံတွေကို ခတ်ပြီး တွင်းကိပ်ရဲ့ ကောင်းကင်ယံကနေ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပါတော့တယ်။