အပိုင်း (၃၇)

"နာမီ... နင် အဆင်ပြေရဲ့လား?!"

အားလောင် ပန်းခြံရဲ့ အဝင်အထွက်အားလုံးကို ပိတ်ထားတဲ့ မီးတံတိုင်းကြီး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့လေးယောက် အပြင်ကို ထွက်လာတဲ့အခါ၊ အပြင်မှာ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်နေကြတဲ့ ရွာသားတွေဟာ သူတို့အနားကို စုရုံးရောက်ရှိလာကြပါတယ်။

"အားလုံးပဲ... အဆင်ပြေသွားပါပြီ..." နာမီက သူမရှေ့က ရွာသားတွေကို ကြည့်ပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ အော်ပြောလိုက်တယ် - "အာလောင် ပင်လယ်ဓားပြတစ်ဖွဲ့လုံးကို ကျွန်မ သတ်ပစ်လိုက်ပြီ!"

"..."

နာမီဟာ အရင်ကထက် အများကြီး သန်မာလာပြီဆိုတာ သိထားကြပေမယ့်လည်း ဒီအဖြေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ရွာသားတွေဟာ ခဏလောက် မှင်တက်သွားကြပါတယ်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ အားလောင် ပန်းခြံအပြင်ဘက်က ကွင်းပြင်ကြီးထဲမှာ နားကွဲမတတ် အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံတွေ ဟိန်းထွက်သွားပါတော့တယ်။

ညရောက်တဲ့အခါ ကိုကိုယာရှိရွာရဲ့ မြေကွက်လပ်မှာ ဧရာမ မီးပုံပွဲကြီးတစ်ခုကို ပြုလုပ်ကြပြီး၊ ရွာသားတွေဟာ အားလောင်အဖွဲ့ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအဆုံးသတ်သွားတာကို ဂုဏ်ပြုဖို့အတွက် ပါတီပွဲတစ်ခုကို စီစဉ်လိုက်ကြပါတယ်။ ရွာလူကြီးတွေကတော့ ဂမ်ဇိုရဲ့ ကြီးကြပ်မှုနဲ့အတူ အားလောင်အဖွဲ့ရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက ရတနာတွေကို ရွာတွေအလိုက် မျှမျှတတ ခွဲဝေယူကြပါတယ်။

တကယ်တော့ အားလောင်အဖွဲ့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုဟာ အမြစ်မတွယ်သေးပါဘူး။ ကိုကိုယာရှိရွာ အပါအဝင် ပတ်ဝန်းကျင်က ရွာတွေဟာ အားလောင်အဖွဲ့ကို အခွန်မဆောင်နိုင်လို့ ဖျက်ဆီးခံရမယ့် ဘေးကနေ အခုမှ လွတ်မြောက်ခဲ့တာပါ။ သူတို့ရဲ့ အိပ်မက်ဆိုးက အစပဲ ရှိသေးပေမယ့် နာမီက အချိန်မီ နှိုးလိုက်သလို ဖြစ်သွားပါတယ်။

အရင်က အယ်လ်တို့ အမဲလိုက်တဲ့အခါ ဓားပြခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ ခေါင်းနဲ့ သူတို့ဆီက ရတနာတွေကို ယူတာက သူတို့ရဲ့ အဓိက ဝင်ငွေလမ်းကြောင်းပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါမှာတော့ အားလောင်ရဲ့ ခေါင်းကိုလည်း သူတို့ မယူခဲ့သလို၊ ရွာသားတွေဆီက အဓမ္မ သိမ်းယူထားတဲ့ ရတနာတွေကိုလည်း သူတို့ မယူခဲ့ကြပါဘူး။ အဲဒီအစား အားလောင်ကို မီးပင်လယ်ထဲမှာ ပြာဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး၊ ရတနာအားလုံးကို ရွာသားတွေကိုပဲ ပြန်ပေးလိုက်ပါတယ်။

အယ်လ်တို့ သုံးယောက်က နာမီ့မျက်နှာကို ထောက်ထားလို့ ဒီလိုလုပ်ပေးတာဖြစ်သလို၊ နာမီကလည်း ရွာသားတွေကို ကျေးဇူးဆပ်ချင်တာကြောင့်ရော၊ နှုတ်ဆက်ချင်တာကြောင့်ပါ ဒီလို ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပါ။ အယ်လ်ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကြောင့် နာမီ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးဟာ အယ်လ်ရဲ့ ပုံသွင်းမှုအောက်ကို လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားပါပြီ။ သူမဟာ အယ်လ်နောက်ကို ပင်လယ်ထဲအထိ လိုက်ချင်ပြီး သူမရဲ့ နီးစန်ကို ဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ ခွဲမသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်။ ဒါကြောင့် သူမ ထွက်သွားတဲ့အခါ သူမရဲ့ အစ်မ နိုဂျီကို (Nojiko) ကို ရွာသားတွေက ဝိုင်းပြီး စောင့်ရှောက်ပေးကြဖို့ ဒီလိုနည်းလမ်းနဲ့ ကျေးဇူးဆပ်ခဲ့တာပါ။

ရတနာတွေ အကုန်ထုတ်ပြီးတဲ့နောက် နာမီဟာ တခြားကိစ္စတွေ ဖြေရှင်းဖို့အတွက် အယ်လ်တို့နဲ့ ခဏ လူခွဲလိုက်ပြီး၊ အယ်လ်တို့ သုံးယောက်ကိုတော့ နိုဂျီကိုက နွေးထွေးစွာ ဧည့်ခံပါတယ်။ နာမီက ငါးလူသားတွေကို သုတ်သင်နေတာကို မြင်လိုက်ရကတည်းက နိုဂျီကို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ မေးခွန်းတွေ ပြည့်နှက်နေတာပါ။ သူမ အရမ်း သိချင်နေပါပြီ! သူမရဲ့ ညီမလေးဟာ အပြင်ထွက်သွားတာ ခြောက်လပဲ ရှိသေးတယ်၊ ပြန်လာတော့ အဖော် သုံးယောက် ပါလာရုံတင်မကဘဲ မီးတောက်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အံ့ဩစရာ စွမ်းအားတွေပါ ရလာတယ်လေ။ ပြီးခဲ့တဲ့ ခြောက်လအတွင်းမှာ သူမ ဘာတွေ ကြုံခဲ့ရတာလဲ? နာမီနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း စကားပြောဖို့ အချိန်မရသေးတာကြောင့် နိုဂျီကိုက အယ်လ်တို့ သုံးယောက်ကိုပဲ ပတ်မေးပါတော့တယ်။

နိုဂျီကို့ရဲ့ တက်ကြွလွန်းတဲ့ အမေးအမြန်းတွေကို အယ်လ်ကတော့ သိပ်ပြီး အသားမကျပါဘူး။ ကံကောင်းတာက ဒီအချိန်မှာ ကာရီနာက ကြားထဲက ဝင်ပါပေးလိုက်ပါတယ်။ ထက်မြက်တဲ့ ဦးနှောက်ရှိတဲ့ ကာရီနာဟာ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ နာမီထက်မညံ့တဲ့ ခိုးယူမှုစွမ်းရည်ရှိသလို၊ နာမီထက် ပိုကောင်းတဲ့ သတင်းစုဆောင်းနိုင်စွမ်းနဲ့ ဆက်ဆံရေး ကျွမ်းကျင်မှုတွေ ရှိပါတယ်။ သူမရဲ့ ဆက်ဆံရေး ကျွမ်းကျင်မှုက ရှစ်နှစ်သမီးလေးလို့ မထင်ရလောက်အောင်ပဲ အဖွဲ့ထဲမှာ အယ်လ်ပြီးရင် ဒုတိယ အရေးပါဆုံးလူ ဖြစ်နေစေပါတယ်။ ဓားသိုင်းတော်တဲ့ ကုအီနာနဲ့ နတ်ဆိုးအသီး စားထားတဲ့ နာမီတို့တောင်မှ အဖွဲ့တွင်း အရေးပါမှုမှာ ကာရီနာ့ကို မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။

ကာရီနာက နိုဂျီကို့ရဲ့ အာရုံကို အယ်လ်ဆီကနေ သူမဆီ ရောက်သွားအောင် စကားလုံးတွေနဲ့ လိမ္မာပါးနပ်စွာ ဆွဲဆောင်လိုက်ပါတယ်။ ကာရီနာနဲ့ နိုဂျီကို စကားပြောနေတုန်းမှာပဲ အယ်လ်နဲ့ ကုအီနာတို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ပြီး ပါတီပွဲထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။ အယ်လ်ရော ကုအီနာပါ ဒီလို လူစည်ကားတဲ့ အခြေအနေမျိုးနဲ့ သိပ်မလိုက်ဖက်ကြပါဘူး။ အယ်လ်က လူတွေရဲ့ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိတာကြောင့် သူစိမ်းတွေနဲ့ စကားပြောရမှာကို မသိစိတ်အရ ရှောင်ကြဉ်တတ်သလို၊ ကုအီနာကတော့ သူမရဲ့ ဝါသနာကြောင့်ပါ။ သူတို့ အဖွဲ့သားအချင်းချင်း လုပ်တဲ့ ပါတီပွဲဆိုရင်တော့ သူတို့ ပျော်ပျော်ပါးပါး ဆင်နွှဲကြမှာဖြစ်ပေမယ့်၊ ကျေးဇူးဆပ်ဖို့အတွက် သူစိမ်းတွေ လုပ်ပေးတဲ့ ပါတီပွဲမှာ အကြာကြီး ထိုင်နေရတာက သူတို့အတွက်တော့ နေရခက်စေပါတယ်။

ရွာသားတွေ အနားမကပ်လာခင်မှာတင် အယ်လ်နဲ့ ကုအီနာတို့က ပွဲထဲကနေ ခိုးထွက်လာခဲ့ကြပါတယ်။

"အယ်လ်၊ နောက်ထပ် ဘာတွေ ဆက်လုပ်ဖို့ အစီအစဉ် ရှိလဲ?" ပင်လယ်ဘက်ကို လျှောက်သွားရင်း ကုအီနာက စကားစရှာတဲ့အနေနဲ့ အရင်ဆုံး မေးလိုက်ပါတယ်။

"နောက်ကျရင် ငါတို့ ဂရန်းလိုင်း (Grand Line) ထဲကို ဝင်ကြမယ်။" အနီနဲ့ အဖြူစပ် နတ်နန်းအပျိုတော် ဝတ်စုံနဲ့ ကုအီနာ့ကို ကြည့်ရင်း အယ်လ်က ပြုံးကာ သူ့ရဲ့ အတွေးတွေကို ပြောပြလိုက်တယ် - "နာမီက လိုဂျီယာ နတ်ဆိုးအသီးကို စားပြီးသွားပြီဆိုတော့၊ ဒီအေးအေးချမ်းချမ်း ရှိလှတဲ့ ပင်လယ်ပြင်က ငါနဲ့ မင်းကို ပိုပြီး သန်မာလာအောင် ဖိအားပေးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

" 'ပင်လယ်ဓားပြသင်္ချိုင်း' လို့ လူသိများတဲ့ ဂရန်းလိုင်း ပင်လယ်ပြင်ကြီးကမှ ငါ့ကို ပိုပြီး သန်မာလာစေမှာဖြစ်သလို၊ မင်းကိုလည်း 'အရာခပ်သိမ်းရဲ့ အသက်ရှူသံ' ကို အမြန်ဆုံး နားလည်သွားစေမှာပါ။"

"အင်း!" ကုအီနာက အယ်လ်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဘာမှ ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။

စကားပြောစရာ မရှိလို့ သူမနဲ့အတူ တိတ်တဆိတ် လမ်းလျှောက်နေတဲ့ ကုအီနာ့ကို ကြည့်ရင်း အယ်လ်ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ တစ်ခုခု လက်ခနဲ ပေါ်လာပြီး ရုတ်တရက် မေးလိုက်တယ် - "...ကုအီနာ၊ မင်းရော နတ်ဆိုးအသီး စားချင်လား?"

"ဟင်?" ကုအီနာ ခဏ မှင်တက်သွားပြီးမှ မသိစိတ်အရ မေးလိုက်တယ် - "ဘာလို့ အဲဒီလို မေးတာလဲ?"

"မင်း ငါတို့အဖွဲ့ထဲ စဝင်တုန်းက တကယ်တော့ မင်းနဲ့ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်တဲ့ အချိန်မှာ မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ငါ တိတ်တဆိတ် ဖတ်ခဲ့တယ်..." အယ်လ်က ကုအီနာ့မှတ်ဉာဏ်ကို တကယ်မဖတ်ခဲ့ပေမယ့် သူမကို တမင်တကာ ဝန်ခံလိုက်တာပါ - "မင်းရဲ့ ဆရာတွေက မင်းကို အမြဲပြောနေကြတဲ့ 'မိန်းကလေးတွေက ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်တွေကြောင့် ဘယ်တော့မှ ကမ္ဘာ့နံပါတ် (၁) ဓားသမား မဖြစ်နိုင်ဘူး' ဆိုတဲ့ စကားကို မင်း စိတ်ထဲမှာ အမြဲ တွေးတောနေတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။'

"ဒါပေမဲ့ ဒီကန့်သတ်ချက်ကို ချိုးဖျက်နိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ အဲဒါကတော့ ဒဏ္ဍာရီလာ ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာကို စားဖို့ပဲ။"

"နတ်ဆိုးအသီး တစ်လုံးတည်းနဲ့တင် နာမီဟာ အားအနည်းဆုံးလူကနေ ငါတို့အဖွဲ့မှာ အသန်မာဆုံးလူ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလေ။"

"ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေကို ချိုးဖျက်ဖို့အတွက် နတ်ဆိုးအသီးကို စားဖို့ မင်း ရွေးချယ်မလား?"

နောက်ဆုံးစကားကို ပြောလိုက်တဲ့အခါ အယ်လ်က လမ်းလျှောက်နေရာက ရပ်လိုက်ပြီး ညအမှောင်အောက်မှာ ကုအီနာ့ရဲ့ လှပတဲ့ မျက်ဝန်းတွေကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

"...ဒါဆို ရှင့်ရော?" ကုအီနာက ချက်ချင်း အဖြေမပေးဘဲ ပြန်မေးလိုက်တယ် - "အယ်လ်၊ အကယ်၍ ရှင်သာဆိုရင် ရှင်က စစ်မှန်တဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ နေမလား၊ ဒါမှမဟုတ် နတ်ဆိုးအသီးကို စားမလား?"

"အကယ်၍ ငါ အနှစ်သက်ဆုံး နတ်ဆိုးအသီးသာ ငါ့ရှေ့မှာ ပေါ်လာမယ်ဆိုရင်တော့ ငါကတော့ စားဖို့ပဲ ရွေးချယ်မှာပဲ။" အယ်လ်က ပြတ်သားတဲ့ အဖြေကို ပေးလိုက်တယ် - "ဒီကမ္ဘာမှာရှိတဲ့ ဓားသိုင်းပညာမှာ အဆုံးသတ် ဆိုတာ ရှိတယ်။ ပြင်ပအားတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့မှသာ အဲဒီအတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ပြီး ကမ္ဘာ့သမိုင်းတလျှောက် အသန်မာဆုံး ဓားသမား ဖြစ်လာနိုင်မှာ!"

"ဒါအတွက်ကြောင့် ရေမကူးနိုင်တော့တဲ့ တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။"

ပြတ်သားတဲ့ အမူအရာနဲ့ အယ်လ်ကို ကြည့်ပြီး ကုအီနာက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ လှပတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ် - "ဒါဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ ရွေးချယ်မှုကလည်း ရှင့်အတိုင်းပါပဲ။ ရှင့်ရဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ကူထမ်းပေးနိုင်မယ့်သူ ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်... စစ်မှန်တဲ့ ဓားသမား မဖြစ်ရင်တောင်မှ၊ ရေမကူးနိုင်တော့တဲ့ တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ရမယ်ဆိုရင်တောင်မှ၊ ကျွန်မလည်း နတ်ဆိုးအသီးကို စားဖို့ အသင့်ပါပဲ!"
"ဒါဆိုရင်တော့... မင်းနဲ့ အလိုက်ဖက်ဆုံးဖြစ်မယ့် နတ်ဆိုးအသီးတစ်လုံးကို ငါရှာပေးမှာပေါ့!"

အယ်လ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ကုအီနာကို စိတ်ချလက်ချရှိစေဖို့ ကတိပေးလိုက်ပါတော့တယ်။