အပိုင်း (၂၈)

"ချီးယားစ်—!"

ညဉ့်အချိန်၊ ပင်လယ်ပြင်တွင် ကျောက်ချရပ်နားထားသော သင်္ဘောပေါ်၌ ဖြစ်သည်။ သင်္ဘောခန်းအတွင်းရှိ စားသောက်ခန်းထဲတွင် လေးယောက်သား ပါတီပွဲ ကျင်းပနေကြသည်။ ဖျော်ရည်များ ဖြည့်ထားသော ဝိုင်ဖန်ခွက်များကို ကိုင်မြှောက်ကာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တိုက်လိုက်ကြပြီးနောက် ကောင်မလေးသုံးယောက် အသေအချာ ပြင်ဆင်ထားသည့် ညစာကို စားရင်း အကြောင်းအရာမျိုးစုံကို စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

"...နီးစန်၊ အခုဆိုရင် ရှင့်က အရှေ့ဘက်ပင်လယ်မှာ နာမည်ကြီး နေပြီပဲ။ ဒီနှစ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်စာရင်းထဲက နာမည်ကြီး ပင်လယ်ဓားပြ အကုန်လုံးနီးပါးကိုလည်း ကျွန်မတို့ နှိမ်နင်းပြီးသွားပြီ" စကားပြောရင်းနှင့် ကာရီနာ၏ အကြောင်းအရာမှာ သူတို့၏ အဓိကအလုပ်ဘက်သို့ ရောက်လာသည် - "အဲဒီတော့ ကျွန်မတို့ ခဏလောက် ငြိမ်နေပြီး အဆင့်သတ်မှတ်ချက် အသစ်ထွက်လာတာကို စောင့်မလား? ဒါမှမဟုတ် ခြင်ဆိုတာလည်း သွေးစုပ်တာပဲဆိုတော့ (အသေးအဖွဲလည်း အရေးပါတယ်ဆိုလိုသည်) ဆုကြေးသိပ်မများပေမယ့် သတင်းအချက်အလက်တွေ လူသိရှင်ကြား ထွက်နေတဲ့ 'ဓားပြအသေးလေး' တွေကိုပဲ ဆက်ပြီး လိုက်ဖမ်းကြမလား?"

"ခဏလောက် အနားယူကြတာပေါ့" အယ်လ်က လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ညှစ်ထားသော ဖျော်ရည်ကို သောက်လိုက်ရင်း ကာရီနာ့ဘေးမှာ ထိုင်နေသည့် နာမီကို ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည် - "နောက်ထပ်ကျရင် ငါတို့ တစ်နေရာကို သွားပြီး တစ်ခုခု ရှာကြမယ်။"

"ဘယ်ကိုလဲ?" အယ်လ်၏ အကြည့်တွေ ထူးဆန်းနေသည်ကို နာမီ သတိမထားမိဘဲ နီးစန်က သူမ၏ ရေကြောင်းပြ ကျွမ်းကျင်မှုကို စမ်းသပ်နေသည်ဟု ထင်ကာ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"စီးဆစ်ကျွန်း (Sixis Island)၊ အဲဒီနေရာကို သိလား?" အယ်လ်က မေးလိုက်သည်။

"စီးဆစ်ကျွန်း? တော်တော်လေး ရင်းနှီးတဲ့ နာမည်ပဲ..." နာမီက ကြားဖူးနားဝ ရှိပုံရသည်။ သူမဘေးက ကာရီနာလည်း ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး မေးစေ့ကို ပွတ်ကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။

ကောင်မလေးနှစ်ယောက်၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး အယ်လ်ဘေးတွင် ထိုင်နေသည့် ကုအီနာ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အားကျရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူမ အဖွဲ့ထဲဝင်လာသည်မှာ ဆယ်ရက်ကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အယ်လ်၏ ပိုက်ဆံကို သုံးပြီး အယ်လ်ကျွေးတာ စားနေရသည်ကလွဲလျှင် အယ်လ်ကိုဖြစ်စေ၊ အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကိုဖြစ်စေ ဘာမှ မကူညီနိုင်သေးကြောင်း ကုအီနာ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ရှိမိုဆူကီရွာဆိုသည့် နေရာသေးသေးလေးတွင်သာ နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ကုအီနာ့ခေါင်းထဲတွင် ဓားမှလွဲ၍ ဘာမှ မရှိပေ။ သူမသည် အားကောင်းသည့် ရေကြောင်းပြ ပါရမီနှင့် ပထဝီဝင် ဗဟုသုတရှိသော နာမီနှင့် မတူသလို၊ အသက် ရှစ်နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော်လည်း ရင့်ကျက်သည့် စိတ်ဓာတ်၊ သတင်းစုဆောင်းနိုင်စွမ်းနှင့် ဆက်ဆံရေး ကျွမ်းကျင်မှု ရှိသော ကာရီနာနှင့်လည်း မတူပေ။ အသက် ရှစ်နှစ်နှင့် ဓားဆရာ ဖြစ်နေပြီး ရက်စက်သော ဓားပြများကို ကြက်ကလေး ငှက်ကလေး သတ်သလို သတ်နိုင်သည့် အယ်လ်နှင့်ဆိုလျှင် ဝေလာဝေးပါပဲ။

သူတို့ သုံးယောက်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ကုအီနာမှာ နုနယ်ပြီး ပျင်းရိသော အလိုလိုက်ခံထားရသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။ ဤအချက်က ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသော သူမအတွက်တော့ တကယ့်ကို တုန်လှုပ်စရာပါပဲ။

"...စိတ်မပျက်ပါနဲ့၊ မင်းရဲ့ တာဝန်က သူတို့နဲ့ တူတာမှ မဟုတ်တာ"

ကုအီနာ စိတ်ဓာတ်ကျနေစဉ်မှာပဲ လက်ဖဝါးတစ်ခုက သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရောက်လာပြီး ချောမွေ့လှသော ဆံပင်ပြာလေးများကို အသာအယာ ပွတ်ပေးလိုက်သည်။ အယ်လ်က ပြုံးပြီး သူမကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည် - "မင်းက ငါတို့အဖွဲ့ရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ပါ။ မနက်ဖြန်ကစပြီး ငါ မင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် လေ့ကျင့်ပေးမယ်။"

"အင်း၊ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်!" ကုအီနာက ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းထဲတွင် တိုက်ခိုက်ချင်စိတ် ဟုခေါ်သော မီးလျှံများ တောက်လောင်လာသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ မှတ်မိပြီ!"

ဒီအချိန်မှာ နာမီ၏ အသံက ဝန်းကျင်ကို ရုတ်တရက် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ စားပွဲကို တစ်ချက် ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် နာမီက အယ်လ်ကို နားမလည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည် - "စီးဆစ်ကျွန်း ဆိုတာ ကျွန်မ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အရှေ့ဘက်ပင်လယ်မှာ အရမ်းနာမည်ကြီးပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ လူသူမဲ့ကျွန်း တစ်ခုပဲ။"

"လူသူမဲ့ကျွန်း? ငါလည်း မှတ်မိပြီ..." ဒီစကားလုံးကို ကြားလိုက်ရတော့ ကာရီနာ့မျက်နှာမှာလည်း သဘောပေါက်သွားသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည် - "လူသူမဲ့ကျွန်းဆိုတာက အဲဒီကျွန်းက သဲကန္တာရကြီးလို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ အဲဒီကျွန်းက အရမ်းလှလို့ နာမည်ကြီးတာ။"

"ဒါပေမဲ့ လှပတဲ့ အသွင်အပြင်အောက်မှာ သေစေနိုင်တဲ့ အန္တရာယ် ရှိတယ်။"

"စီးဆစ်ကျွန်းက တိရစ္ဆာန် မရှိ၊ ရေ မရှိ၊ သစ်ပင်နဲ့ အသီးအနှံတွေ မရှိတဲ့ လူသူမဲ့ကျွန်းပဲ... စားစရာ သောက်စရာ ဘာမှမရှိဘူး။"

"အကယ်၍ လူတွေက ပင်လယ်ထဲမှာ သင်္ဘောပျက်ပြီး အဲဒီကျွန်းကို မတော်တဆ ရောက်သွားရင်တော့ စီးဆစ်ကျွန်းနားက ဖြတ်သွားတဲ့ သင်္ဘောနဲ့ ကံကောင်းထောက်မစွာ မဆုံမချင်း ငတ်ပြတ်ပြီး သေကြရတာပဲ။"

"ဒါကြောင့် စီးဆစ်ကျွန်းဟာ အရှေ့ဘက်ပင်လယ်မှာ နာမည်ကြီးပေမယ့် ဘယ်သူမှ မသွားရဲကြဘူး။" စကားအဆုံးမှာ ကာရီနာက အယ်လ်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည် - "နီးစန်၊ စီးဆစ်ကျွန်းကို ဘာသွားရှာမလို့လဲ?"

"ငါ အဲဒီကို အသီးတစ်လုံး သွားရှာမလို့... ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရရင် နတ်ဆိုးအသီး တစ်လုံးပေါ့!" အယ်လ်က ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"နတ်ဆိုးအသီး?" ဤစိမ်းသက်သော စကားလုံးကြောင့် ကာရီနာနှင့် နာမီတို့ တစ်ခါထပ်၍ မှင်တက်သွားပြန်သည်။ ချက်ချင်းပင် ကောင်မလေးနှစ်ယောက်မှာ တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပုံရပြီး မျက်လုံးလေးများ ဝိုင်းစက်သွားကြသည်။

"ဒါ... ဒါဆိုရင်..." ကာရီနာက ပထမဆုံး သတိဝင်လာပြီး ရှားရှားပါးပါး ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည် - "ဟုတ်... ဟုတ်ပါတယ်၊ အဲဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာ... နတ်ဆိုးအသီး လား?"

အယ်လ်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ရှူး—" အယ်လ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်ကို မြင်တော့ ကာရီနာနှင့် နာမီတို့ အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ကြသည်။

"ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ရတနာက တကယ်ရှိတာလား?"

"ဒါ... ဒါက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲနော်!"

အယ်လ်အပေါ် ယုံကြည်မှုကြောင့် ကောင်မလေးနှစ်ယောက်လုံး နတ်ဆိုးအသီးရှိကြောင်းကို သံသယမဝင်ကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကာရီနာက သိချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်သဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည် - "နီးစန်၊ ရှင်က စီးဆစ်ကျွန်းရဲ့ တည်နေရာကိုတောင် မသိဘဲနဲ့ အဲဒီကျွန်းပေါ်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ရတနာရှိတာကို ဘယ်လိုသိတာလဲ?"

"မင်းကတော့ အမြဲတမ်း အချက်အလက်ကို ထိထိမိမိ မေးတတ်တာပဲ" အယ်လ်က ကာရီနာကို လက်မထောင်ပြလိုက်ပြီးနောက် လိမ်ညာပြောဆိုမှုများကို စတင်ကာ သူ့စွမ်းရည်၏ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည် - "အာရုံခံ ဟာကီ အကြောင်း ငါပြောခဲ့တာ မှတ်မိလား?"

"အင်း..." ကာရီနာနှင့် နာမီတို့ ခေါင်းကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်လိုက်ကြသည်။ ကုအီနာလည်း သူမ၏ ထမင်းစားတံကို ချလိုက်ပြီး အယ်လ်၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ သူ့စကားကို စောင့်နေသည်။

"ကုအီနာ့ဖေဖေဆီ မသွားခင်အထိတော့ ငါက အာရုံခံ ဟာကီဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ တကယ်မသိခဲ့ဘူး။ ဒီလောကမှာ ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီလိုစွမ်းအားမျိုး ရှိတာလို့ ထင်နေခဲ့တာ" အယ်လ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောပြသည် - "စီနီယာကို သွားစိန်ခေါ်မှသာ အာရုံခံ ဟာကီဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သိခဲ့ရသလို ငါ့ရဲ့ အာရုံခံ ဟာကီက တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူးဆိုတာကိုလည်း သိလိုက်ရတယ်။"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ငါ့ရဲ့ အာရုံခံ ဟာကီက မွေးရာပါ စွမ်းရည်ဖြစ်ပြီး အဲဒီနဲ့အတူ ပါလာတဲ့ အထူးစွမ်းရည်တစ်ခုလည်း ရှိနေလို့ပဲ။"

ခဏလောက် ရပ်လိုက်ပြီးနောက် အယ်လ်က ရှေ့မှာရှိသည့် ကာရီနာနှင့် နာမီကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းလေး ပြုံးယောင်သန်းလျက် ပြောလိုက်သည် - "အဲဒီစွမ်းရည်က... ငါ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖတ်လို့ရတာပဲ။"

"..."

အယ်လ်၏ စကားအဆုံးတွင် ကောင်မလေးသုံးယောက်၏ တုံ့ပြန်ပုံများမှာ ကွဲပြားသွားသည်။ အယ်လ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသည့် နာမီနှင့် ခုနကတင် အယ်လ်၏ လက်ထိတွေ့မှုကို ခံထားရသော ကုအီနာတို့မှာ မျက်နှာလေးများ ဖြူလျော့သွားကြသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနှင့် ကာရီနာမှာမူ ထိတ်လန့်မသွားသည့်အပြင် "ဒါကြောင့်ကိုး" ဆိုသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ပြောလိုက်သည် - "ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်မတို့ စတွေ့တုန်းက နီးစန်က ကျွန်မတို့ခေါင်းကို အရင်ဆုံး ပွတ်လိုက်ပြီးတော့ ရှင့်ရဲ့ အပြောအဆိုနဲ့ အမူအရာတွေက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားတာကိုး။ တကယ်တော့ အဲဒီအချိန်မှာ ရှင် ကျွန်မတို့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖတ်လိုက်တာပဲ။"

ပြောပြီးတာနဲ့ ကာရီနာဟာ အယ်လ်ကို တောက်ပတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး - "တစ်ဖက်လူကို ထိလိုက်ရုံနဲ့တင် သူတို့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို ဖတ်လို့ရတယ်ဆိုတာ... ဒီစွမ်းရည်က သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းတဲ့နေရာမှာတော့ တကယ့်ကို အသင့်တော်ဆုံး စွမ်းရည်ပဲ!" လို့ ပြောလိုက်ပါတော့တယ်။