အပိုင်း (၂၂)

"အရမ်း... အရမ်းတော်တာပဲ! ဒါက ဖေဖေရဲ့ တကယ့်ခွန်အားလား?"

ခုနက ပြင်းထန်တဲ့ လေတိုက်ခတ်မှုကြောင့် ကုအီနာနဲ့ တခြားသူတွေဟာ အယ်လ်တို့နဲ့ အတော်လှမ်းလှမ်းမှာ ရောက်နေခဲ့ကြပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကိုရှီရိုးက သူ့အသံကို တမင်ထိန်းပြောခဲ့တာကြောင့် ကုအီနာရော ဇိုရိုပါ သူတို့ပြောတာတွေကို မကြားခဲ့ရပါဘူး။ သူတို့အမြင်မှာတော့ အယ်လ်က တိုက်စစ်ကို ခဏရပ်လိုက်ပြီး စကားအချို့ ပြောပြီးနောက် ကိုရှီရိုးဆီ ပြန်ပြေးဝင်သွားတာကိုပဲ မြင်ရပါတယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကိုရှီရိုးက အယ်လ်ရဲ့ ဓားကို အလွယ်တကူပဲ ဖြတ်တောက်လိုက်တာပါ။ သူတို့ မျက်စိမှားတာလားတော့ မသိဘူး၊ ကိုရှီရိုးရဲ့ လက်ထဲက ဓားအရောင်ဟာ ခဏချင်းမှာတင် ပြောင်းလဲသွားသလိုမျိုး မြင်လိုက်ရပါတယ်။

"နီးစန်၊ ဘာဖြစ်သွားသေးလဲ?" ဇိုရိုရဲ့ အံ့ဩသံတွေနဲ့မတူဘဲ ကာရီနာနဲ့ နာမီတို့ကတော့ အယ်လ် သူ့ရဲ့ ကျိုးသွားတဲ့ ဓားကို သိမ်းလိုက်တာ မြင်တာနဲ့ စိုးရိမ်တကြီး အနားကို ပြေးလာကြပါတယ်။

ကုအီနာကတော့ ဘာတွေတွေးနေမှန်း မသိပေမယ့် သူမလည်း မသိစိတ်အရ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်နောက်က လိုက်လာပြီး ရှုံးနိမ့်သွားပေမယ့် စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ ကျေနပ်နေတဲ့ အယ်လ်ကို ကြည့်နေမိပါတယ်။

"ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..." အယ်လ်က သူ့ရဲ့ အရပ်အသာစီးရမှုကို သုံးပြီး ကာရီနာနဲ့ နာမီတို့ရဲ့ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်ပေးလိုက်ကာ ကုအီနာကို ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။ အဲဒီနောက် ကိုရှီရိုးကို တစ်ခါထပ်ပြီး အရိုအသေပေးလိုက်တယ် - "စီနီယာ၊ အခုလို လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် တကယ့်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... နောက်တစ်ခါ ကျွန်တော် လာတဲ့အခါကျရင်တော့ အခုလိုမျိုး အရှုံးကြီး မရှုံးစေရဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။"

နောက်ဆုံးစကားကို ပြောတဲ့အခါ အယ်လ်က ခေါင်းမော့ပြီး ကိုရှီရိုးကို လေးလေးနက်နက် ကတိပေးလိုက်တာပါ။

"အဲဒီနေ့ကို ငါ မျှော်လင့်နေပါ့မယ်" ကိုရှီရိုးက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

"ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ခွင့်ပြုပါဦး။" အယ်လ်က ကာရီနာနဲ့ နာမီကို ခေါ်ပြီး ကုအီနာ့ဘေးကနေ ဖြတ်သွားပါတယ်။ ဘေးက ဖြတ်သွားတဲ့အချိန်မှာ မိန်းကလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားတာကို အယ်လ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဒါကို မြင်တော့ အယ်လ်က စိတ်ထဲကနေ ခိုးပြုံးလိုက်မိတယ်။ ရှိမိုဆူကီရွာကို လာခဲ့တဲ့ ခရီးစဉ်က တကယ်ပဲ အကျိုးရှိတော့မှာပါ။

ကုအီနာ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ အယ်လ်ရဲ့ စွမ်းရည်ကနေ လွတ်ကင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့် ဒီမိန်းကလေးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲဖို့ အယ်လ်မှာ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ချက် ရှိသွားပါပြီ။ ဖြစ်နိုင်တာကတော့ သူကိုယ်တိုင် ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘဲ တစ်ဖက်လူက သူ့အလိုလို အိမ်ပေါက်ဝအထိ ရောက်လာတာမျိုးပေါ့။

တကယ်ပါပဲ... သူတို့ သုံးယောက် ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာတင် ဇိုရိုက ကိုရှီရိုးဆီ ပြေးသွားပြီး ခုနက တိုက်ပွဲအကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးနေပေမယ့် ကုအီနာကတော့ ရုတ်တရက် လှည့်ထွက်သွားပြီး သူတို့ သုံးယောက် ထွက်သွားတဲ့ဘက်ကို အပြေးလေး လိုက်သွားပါတော့တယ်။ သမီးဖြစ်သူရဲ့ နောက်ကျောကို ကြည့်ရင်း ကိုရှီရိုးရဲ့ မှေးစင်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ တောက်ပတဲ့ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပါတယ်။

"...ခဏလေး စောင့်ပါဦး!"

Dojo အပြင်ဘက်မှာ အယ်လ်က ကာရီနာနဲ့ နာမီကိုခေါ်ပြီး ဟိုတယ်တစ်ခုမှာ ရက်အနည်းငယ်လောက် တည်းဖို့ စီစဉ်နေတုန်းမှာ ကုအီနာရဲ့ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အဝေးကနေ ပြေးလာတဲ့ ကုအီနာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ပြေးလာလို့လား၊ တခြားအကြောင်းကြောင့်လားတော့ မသိဘူး၊ သူမရဲ့ မျက်နှာက နည်းနည်း နီမြန်းနေပြီး အသံတွေတောင် တုန်ရင်နေပါတယ် - "အဲဒါ... အခုပဲ ဒီကနေ ထွက်သွားတော့မှာလား?"

"ဟုတ်တယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ?" အယ်လ်က အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးပြီး မျက်တောင်မခတ်တမ်း လိမ်လိုက်ပါတယ်။

ဒါကို ကြားတော့ ကုအီနာ့မျက်နှာမှာ ပျာယာခတ်သွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာပြီး အလျင်အမြန် မေးလိုက်တယ် - "ပင်လယ်ထဲမှာ ဆက်ပြီး စွန့်စားသွားဦးမှာလား?"

"သေချာတာပေါ့..." အယ်လ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြောပြလိုက်တယ် - "တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့က ဆုကြေးစားမုဆိုး တွေလေ။ ပစ်မှတ်တွေကို ရှာရင်းနဲ့ တစ်ဖက်မှာလည်း အရှေ့ဘက်ပင်လယ်မှာ နာမည်ကြီးတဲ့ Dojo တွေကို လိုက်ပြီး စိန်ခေါ်ရင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ စွမ်းအားတွေကို မြှင့်တင်မလို့။"

"အမဲလိုက်ရင်းနဲ့ စိန်ခေါ်ပွဲတွေ လုပ်တာလား... အဲဒီလိုမျိုးနဲ့ စွမ်းအားတွေကို မြှင့်တင်တာပေါ့?" ကုအီနာရဲ့ လှပတဲ့ မျက်ဝန်းတွေဟာ တောက်ပသွားပါတယ်။ အဲဒီနောက် သူမဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ သတ္တိကို စုစည်းလိုက်ပုံရပြီး တုန်ရင်နေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ် - "အဲဒါ... ကျွန်မ... ကျွန်မကော ရှင့်တို့နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့လို့ ရမလား?"

"...မင်း သေချာလို့လား?" အယ်လ်က ကုအီနာကို သံသယရှိသလိုမျိုး ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်တယ် - "မင်းက ငယ်သေးတာပဲ၊ စီနီယာကော မင်းကို ပင်လယ်ထဲ ထွက်ခွင့်ပေးပါ့မလား?"

"ကျွန်မ ဖေဖေကို နားချလိုက်ပါ့မယ်!" သူမရဲ့ ရင်ထဲက ဆန္ဒကို ထုတ်ပြောပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကုအီနာဟာ သူမရဲ့ ပုံမှန်အခြေအနေအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး အယ်လ်ကို တည်ကြည်တဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်တယ် - "ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးပါ၊ ရှင့်တို့နဲ့အတူ ပင်လယ်ထဲ လိုက်ခွင့်ပြုပါ။"

"ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ တစ်ညတော့ တည်းဦးမှာပါ..." အယ်လ်က ကုအီနာကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ကာရီနာနဲ့ နာမီကို ခေါ်ပြီး ထွက်ခွာသွားပါတယ်။ သူ ထွက်မသွားခင်မှာတော့ စကားတစ်ခွန်းပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ် - "မနက်ဖြန် မနက် ခုနစ်နာရီကျရင် ဆိပ်ကမ်းကနေ ငါတို့ ထွက်ခွာကြမယ်။"

"ကျွန်မ သေချာပေါက် လာခဲ့ပါ့မယ်!" ကုအီနာက ထွက်သွားတဲ့ သူတို့ သုံးယောက်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား အော်ပြောလိုက်တယ်။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်၊ Dojo ရဲ့ ဝင်းခြံထဲမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ကုအီနာဟာ ဇိုရိုရဲ့ ၁,၈၈၇ ကြိမ်မြောက် စိန်ခေါ်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး သူ့ကို လေထဲအထိတောင် လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်လိုက်ပါတယ်။

"ဇိုရို၊ မင်း ထပ်ရှုံးပြန်ပြီ။" မြေကြီးပေါ်မှာ မကျေမနပ် ထိုင်နေတဲ့ ဇိုရိုကို ကြည့်ရင်း ကုအီနာက အမောတကောနဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောတယ် - "လက်လျှော့လိုက်စမ်းပါ၊ မင်း ငါ့ကို ဘယ်တော့မှ နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"မုန်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ!" ဇိုရိုက ထရပ်ပြီး ဝါးဓားနှစ်လက်ကို ကောက်ယူကာ ကုအီနာကို မကျေမနပ် ကြည့်ပြီး ပြောတယ် - "ကုအီနာ၊ စောင့်နေလိုက်ဦး၊ နောက်တစ်ခါကျရင် ငါ သေချာပေါက် နိုင်ပြမယ်!" ပြောပြီးတာနဲ့ ဇိုရိုက Dojo အပြင်ကို တန်းပြေးထွက်သွားပါတယ်။ သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်နေရာမှာ သွားပြီး ဆက်လက်လေ့ကျင့်ဖို့ပါပဲ။

ဇိုရို ထွက်သွားတာကို ကြည့်ရင်း ကုအီနာရဲ့ ပြုံးနေတဲ့ မျက်နှာဟာ တဖြည်းဖြည်း မှိုင်းညှို့သွားပါတယ်။ သူမ နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုပေမယ့်... ဖိအားတွေက ပိုတိုးလာနေပါပြီ။ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ဇိုရိုဟာ ဘာမှမသိတဲ့ အဆင့်ကနေ သူမကို အမီလိုက်လာခဲ့တာပါ။ တစ်ဖက်မှာတော့ သူမရဲ့ စွမ်းအားက ဇိုရိုကို စတွေ့တုန်းကထက်စာရင် သိပ်ပြီး မတိုးတက်လာပါဘူး။ အကယ်၍ သူမသာ ဆက်ပြီး မတိုးတက်ရင် ဇိုရိုရဲ့ ပါရမီနဲ့ ယောက်ျားလေးဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကြောင့် သူမကို တစ်နေ့မှာ သေချာပေါက် ကျော်တက်သွားပါလိမ့်မယ်။

"တောင်းပန်ပါတယ် ဇိုရို... ဒါဟာ ငါတို့ရဲ့ နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်" ကုအီနာက သူမဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိတယ်။

ညဉ့်အချိန်၊ Dojo ရဲ့ တရားအားထုတ်ရာ အခန်းထဲမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

"...ဒါက မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်လား?" ဖျာပေါ်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကိုရှီရိုးက သူ့ရှေ့မှာ ဓားကို ပေါင်ပေါ်တင်ပြီး ဒူးထောက်ထိုင်နေတဲ့ ကုအီနာကို မှေးစင်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် မေးလိုက်ပါတယ်။

"ဟုတ်ပါတယ် ဖေဖေ။" ကုအီနာက ကိုရှီရိုးကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်တယ် - "ကျွန်မ သူတို့အဖွဲ့ထဲ ဝင်ချင်ပါတယ်၊ သူတို့နဲ့အတူ စွန့်စားခရီး ထွက်မယ်၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးက Dojo တွေနဲ့ ဓားသမားတွေကို စိန်ခေါ်မယ်၊ ပြီးတော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကလည်း ကမ္ဘာ့အတော်ဆုံး ဓားသမား ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုတာ ဖေဖေ သိအောင် သက်သေပြပါ့မယ်။"

"ဒါပေမဲ့ မင်း သိထားရမှာက ပြင်ပကမ္ဘာက အရမ်းအန္တရာယ်များပြီး လှည့်ဖြားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်ဆိုတာပဲ..."

အကယ်၍ ကုအီနာသာ တစ်ယောက်တည်း ပင်လယ်ထဲ ထွက်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကိုရှီရိုးက သနားညှာတာမှုမရှိဘဲ ငြင်းပယ်မှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ အယ်လ်ရဲ့ ပါရမီနဲ့ စွမ်းအားကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ ရှစ်နှစ်သားအရွယ်မှာတင် လေခွဲဓားချက်ကို သုံးနိုင်တဲ့ ဓားဆရာဖြစ်နေသလို၊ ဟာကီ သုံးမျိုးထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ အာုံခံ ဟာကီကိုလည်း တတ်မြောက်ထားသူပါ။ သူ့ရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ မလိုက်ဖက်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် အယ်လ်ရဲ့ စွမ်းအားဟာ ဂရန်းလိုင်း ရဲ့ ပထမပိုင်းမှာတောင် တောက်ပမယ့် ကြယ်တစ်ပွင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ အရှေ့ဘက်ပင်လယ်မှာတော့ လျှို့ဝှက်တဲ့ ဆရာကြီးတွေနဲ့ မတွေ့သရွေ့ အယ်လ်ကို ယှဉ်နိုင်သူ အလွန်နည်းပါတယ်။

ဒါကြောင့် ကိုရှီရိုးဟာ ကုအီနာက အယ်လ်နောက် လိုက်သွားချင်တယ်လို့ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာ ရက်ရက်စက်စက် မငြင်းပယ်ခဲ့တာပါ။ သေချာတာပေါ့... ဖခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့တော့ အပြင်လောက ဘယ်လောက် အန္တရာယ်များလဲဆိုတာကို ကုအီနာ့ကို သတိပေးချင်ပါသေးတယ်။

ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကုအီနာရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ သဘောထားကတော့ လုံးဝ မယိမ်းယိုင်ပါဘူး - "အကယ်၍ ကျွန်မ ကျရှုံးသွားခဲ့ရင်လည်း အဲဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အရည်အချင်းက ဒီလောက်ပဲ ရှိလို့ဆိုတာကို လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်။"

"ဒါဟာ မင်းရဲ့ ရွေးချယ်မှုဆိုမှတော့... သွားပေတော့။"

နဂါးသတ်သူရဲကောင်းရဲ့ မျိုးဆက်တွေဖြစ်တဲ့ ရှိမိုဆူကီ မျိုးနွယ်စုမှာ စစ်မှန်တဲ့ သူရဲကောင်းစိတ်ဓာတ် ရှိကြပါတယ်။ ရင်ထဲမှာ စိုးရိမ်နေပေမယ့်လည်း ကိုရှီရိုးကတော့ အပြင်ပန်းမှာ တည်ငြိမ်စွာနဲ့ပဲ ကုအီနာရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ပါတယ်။

"...ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဖေဖေ!"

ကုအီနာဟာ ဒီတစ်ခါမှာ ဖခင်ဖြစ်သူဆီက ခွင့်ပြုချက် ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ပါဘူး။ သူမကတော့ သူမဖခင်က ရက်ရက်စက်စက် ငြင်းပယ်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဆူပူကြိမ်းမောင်းမယ်လို့ပဲ ထင်ထားတာပါ။ သူမကတော့ အစီအစဉ်တွေတောင် ဆွဲထားပြီးသားပါ။ အကယ်၍ ဖခင်ဖြစ်သူက ငြင်းခဲ့ရင် အခန်းထဲကို ပြန်သွားပြီး စာတစ်စောင် ရေးခဲ့ကာ အယ်လ်တို့နဲ့ သွားတွေ့ဖို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးဖို့အထိ စဉ်းစားထားတာပါ။
အခုတော့ သူမရဲ့ဖခင်ဆီက ထောက်ခံအားပေးမှုကို ရရှိသွားပြီဖြစ်တာကြောင့် ကုအီနာရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။

အကယ်၍သာ သူမဟာ စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်တဲ့သူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျလာတော့မယ့် မျက်ရည်တွေကို ထိန်းထားနိုင်မှာတောင် မဟုတ်ပါဘူး။

"ပြန်သွားပြီး မင်းရဲ့ ပစ္စည်းပစ္စယတွေကို သိမ်းဆည်းလိုက်တော့..."

စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ သမီးဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး ကိုရှီရိုရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ခံစားချက်မျိုးစုံ ဖြစ်ပေါ်နေပေမယ့် အပြင်ပန်းမှာတော့ နူးညံ့တဲ့အသံနဲ့ပဲ "ငါ့အခန်းထဲမှာ ခဏစောင့်နေဦး၊ မင်းအတွက် ပေးစရာတစ်ခု ရှိသေးတယ်" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖေ!"

ကုအီနာက အားတက်သရောနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတော့တယ်။