အပိုင်း (၁၇)

"မုန်းဖို့ကောင်းလိုက်တာ!" ကုအီနာက သူ့ကို အရေးတယူမလုပ်တာကို မြင်တော့ ဇိုရို စိတ်တိုသွားပေမယ့် မကျေမနပ်နဲ့ပဲ ဘေးကို ကပ်ရပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ အခု သူဟာ Dojo ကို လာစိန်ခေါ်တုန်းကလို ဘာမှမသိတဲ့ ငတုံးလေး မဟုတ်တော့ပါဘူး။ ကုအီနာကို အကြိမ်ပေါင်း တစ်ထောင်မက ရှုံးနိမ့်ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူဟာ ကုအီနာနဲ့ယှဉ်ရင် အဝေးကြီး လိုသေးတယ်ဆိုတာ သိသွားခဲ့ပါပြီ။ ဒါ့အပြင် Dojo ကို လာစိန်ခေါ်တဲ့သူတွေကို ကိုင်တွယ်တာက တကယ့်ကို ခေါင်းဆောင်ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ။

"မင်းကို အနိုင်ယူပြီးရင် Dojo ပိုင်ရှင်ကို စိန်ခေါ်လို့ ရပြီလား?" အယ်လ်က သူ့အရပ်အမောင်းနဲ့ မတိမ်းမယိမ်းရှိတဲ့ ကုအီနာကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဇိုရိုကို တစ်ချက် ဝှေ့ကြည့်လိုက်တယ် - "ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာရှိတဲ့သူအားလုံးကို အနိုင်ယူပြီးမှ Dojo ပိုင်ရှင်ကို စိန်ခေါ်ခွင့်ရမှာလား?"

"...မင်းသာ ငါ့ကို နိုင်ရင်တော့ နောက်တစ်ဆင့်က Dojo ပိုင်ရှင်က မင်းရဲ့ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်လာမှာပါ" အယ်လ်ရဲ့ 'ထောင်လွှားမှု' ကြောင့် ကုအီနာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပေမယ့် တည်ငြိမ်တဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်ပါတယ်။

အယ်လ်က ဖျာပေါ်မှာ ဒူးတုတ်ထိုင်နေပြီး မျက်လုံးမှေးထားတဲ့ ကိုရှီရိုးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ကိုရှီရိုးကတော့ ဝင်မပါဘဲ ကုအီနာကိုပဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။

"ဒါဆိုရင်တော့ စကြတာပေါ့!" စကားအဆုံးမှာ အယ်လ်က ခါးကဓားကို ဖြုတ်ပြီး ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ ကာရီနာ့ဆီ ကမ်းပေးလိုက်ကာ ကုအီနာရှိရာ လူချင်းယှဉ်ပြိုင်တဲ့ နေရာဆီ လျှောက်သွားပါတယ်။ ဝါးဓားတွေ ထည့်ထားတဲ့ သစ်သားစည်ပိုင်းဆီကနေ ဝါးဓားတစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဝါးဓားကို ကိုင်ထားပြီးသားဖြစ်တဲ့ ကုအီနာကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် သူ့ကို ရက်အနည်းငယ်ကြာ ဓားသိုင်းသင်ပေးခဲ့တဲ့ 'ဆရာ' ဆီက သင်ယူထားတဲ့ ဓားသမားတို့ရဲ့ ကျင့်ဝတ်အတိုင်း အလေးအမြတ် ပြုလိုက်ပါတယ်။

"ကျွန်တော့်နာမည် အယ်လ်ပါ၊ သင်ပြပေးပါဦး။"

"ကျွန်မနာမည် ကုအီနာပါ၊ သင်ပြပေးပါဦး!"

ဇိုရိုနဲ့ စတွေ့တုန်းကနဲ့ မတူဘဲ အခုရှေ့က အယ်လ်ဟာ အခုမှ ဓားနဲ့ပတ်သက်ပြီး အစပြုသူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာနေတာကြောင့် ကုအီနာ့မျက်နှာမှာ တိုက်ခိုက်ချင်စိတ်တွေ ပေါ်လာပါတယ်။ အသက် ၉ နှစ်အရွယ်မှာတင် လူကြီးတွေကို အနိုင်ယူနိုင်တဲ့ ပါရမီရှင် ဓားသမားမလေးဖြစ်တာကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူကလွဲရင် ဒီ Dojo မှာ သူမကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိပါဘူး။ ကုအီနာ့ဆီမှာ ကာရီနာနဲ့ နာမီတို့ အားကျရတဲ့ ယုံကြည်မှုမျိုး ရှိနေပါတယ်။ အဲဒီ အရှိန်အဝါကတော့ အကြိမ်ကြိမ် အောင်ပွဲခံခဲ့ရာကနေ စုစည်းလာတဲ့အငွေ့အသက်ပါပဲ။ အကယ်၍ ကုအီနာသာ ဒီအရှိန်အဝါကို ဆက်ထိန်းထားနိုင်ရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ ဟာကီ စွမ်းအားနဲ့ ထိတွေ့တဲ့အခါ အချိန်တိုအတွင်းမှာတင် ထူးထူးခြားခြား တိုးတက်လာမှာ အသေအချာပါပဲ။

တိုက်ပွဲ မစရသေးပေမယ့် အယ်လ် ဝန်ခံရပါလိမ့်မယ်။ ကုအီနာနဲ့ မဆုံခင်အထိတော့ ကာရီနာဟာ သူတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ အတော်ဆုံး ရွယ်တူတစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ အခု ကုအီနာ့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူမဆီက ထွက်ပေါ်နေတဲ့ အလင်းရောင်က ကာရီနာ့ကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားပါတယ်။

ဒီလောက် တော်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟာ အနာဂတ်မှာ ရေတပ်ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ဂီယွန် (Gion) ထက်မနည်း အစွမ်းထက်လာမှာ သေချာပေမယ့် မတော်တဆ လှေကားပေါ်က ပြုတ်ကျပြီး သေဆုံးသွားရမယ်ဆိုတာ နှမြောစရာပါပဲ။ ဒါကို တွေးမိရင်း အယ်လ်ဟာ ကာရီနာ၊ နာမီတို့လိုပဲ သူ့ကို ရွံရှာမှု မပေးတဲ့ ဒီမိန်းကလေးကို ကြည့်ပြီး စိတ်ကူးတစ်ခု ရလာပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် သူ ဒီမိန်းကလေးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မလားပေါ့။

"အဆင်သင့်... စ!"

ဒီအချိန်မှာ ခုနက လူလတ်ပိုင်းကြီးက ဒိုင်လူကြီးအဖြစ် အယ်လ်နဲ့ ကုအီနာ့ဘေးမှာ ရပ်ပြီး အကျယ်ကြီး အော်လိုက်ပါတယ်။

"ရားးး!"

ကုအီနာက အယ်လ် အာရုံလွင့်နေတာကို သတိမထားမိပါဘူး။ အော်ဟစ်သံနဲ့အတူ ဝါးဓားကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ မြဲမြဲကိုင်ကာ အယ်လ်ဆီကို ခုတ်ချလိုက်ပါတယ်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ကြီးလာတဲ့ ဝါးဓားကို ကြည့်ရင်း အယ်လ် သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက်မှာတော့ ဒီမိန်းကလေးနဲ့ ကျောင်းသားအားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာတင် တခြားအဆင့်မှာရှိတဲ့ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကို သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာ ပြသလိုက်ပါတော့တယ်။

ရွှမ်း—

အယ်လ်က သူ့လက်ထဲက ဝါးဓားကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာကိုပဲ သူတို့ မြင်လိုက်ရပါတယ်။ မယုံနိုင်စရာကောင်းလောက်အောင် အေးစက်တဲ့ အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက ကုအီနာ့မျက်လုံးရှေ့ကနေ ဖြတ်ပြေးသွားပါတယ်။ အဲဒီနောက်... သူမ လက်ထဲမှာ ပေါ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဝါးဓားက လွတ်ကျသွားသလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဝါးဓားရဲ့ လက်ကိုင်ကတော့ သူမလက်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းပါ။ ဝါးဓားရဲ့ ဓားသွားပိုင်းကတော့ နှစ်ပိုင်းပြတ်ပြီး မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားပါပြီ။

ညီညာဖြောင့်တန်းနေတဲ့ ပြတ်ကြောင်းကို ကြည့်ရင် ဒီဝါးဓားဟာ ကမ္ဘာ့အထက်မြက်ဆုံး လက်နက်တစ်ခုနဲ့ အလယ်ကနေ အဖြတ်ခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။ တကယ်တမ်းမှာတော့ အဲဒီဝါးဓားကို ဖြတ်လိုက်တဲ့ လက်နက်က ဘာမှ ထက်မြက်မှုမရှိတဲ့၊ အစပြုသူတွေ လေ့ကျင့်ဖို့ သီးသန့်လုပ်ထားတဲ့ ဝါးဓားတစ်လက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

သံသယဖြစ်စရာ မလိုပါဘူး... အယ်လ်က ဝါးဓားကို ဖြတ်လိုက်တဲ့ မြင်ကွင်းက ကြည့်နေသူအားလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေပါတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အစကနေ အဆုံးထိ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ထိုင်နေတဲ့ ကိုရှီရိုးလည်း အံ့ဩသွားရပါတယ်။ ကိုရှီရိုးက မှေးထားတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အံ့ဩတကြီးနဲ့ ဝါးဓားကို တစ်ဖက်တည်းနဲ့ကိုင်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေတဲ့ အယ်လ်ကို စိုက်ကြည့်နေမိပါတယ်။

"သံမဏိကို ခုတ်ပိုင်းနိုင်တဲ့ ဓားသမားပဲ..."

ကိုရှီရိုးရဲ့ နှုတ်ဖျားကနေ စကားလုံးတွေက တရွေ့ရွေ့ ထွက်ပေါ်လာပြီး တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ Dojo တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားပါတယ်။

"ဓားဆရာ... ဓားဆရာ (Master Swordsman) ဟုတ်လား?!"

"ဓားဆရာ ဆိုတာ ဘာလဲ? ကြည့်ရတာ သူက အရမ်းတော်တဲ့ ပုံပဲ!"

"အံ့ဩစရာပဲ၊ အဲဒီလူက ကုအီနာမမကြီး လက်ထဲက ဝါးဓားကို ဘယ်လိုလုပ် ချိုးပစ်လိုက်တာလဲ?"

"ငတုံးရဲ့၊ ချိုးတာမဟုတ်ဘူး၊ ခုတ်ဖြတ်လိုက်တာ!"

"တကယ်ကြီးလား? ဝါးဓားက တခြားဝါးဓားတစ်လက်ကို ဘယ်လိုလုပ် ဖြတ်နိုင်မှာလဲ?"

"အဲဒါတော့... ငါလည်း မသိဘူး!"

"..."

ကိုရှီရိုးရဲ့ စကားအဆုံးမှာ Dojo တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားပါတော့တယ်။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် တုံ့ပြန်ပုံတွေ မတူကြပါဘူး။ ဓားသိုင်းအကြောင်း သိနားလည်တဲ့ လူလတ်ပိုင်းကြီးနဲ့ မှင်တက်နေတဲ့ ကုအီနာတို့ကတော့ အယ်လ်ကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြပါတယ်။ အစပြုသူတွေနဲ့ သာမန်သင်တန်းသားတွေကတော့ ဘာမှ နားမလည်သလို ဖြစ်နေကြတုန်းပါပဲ။

"သံမဏိကို ခုတ်ပိုင်းနိုင်တာ... ဓားဆရာ!" ကုအီနာက ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ စကားကို ပြန်ပြောရင်း အယ်လ်ကို ရှုပ်ထွေးတဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ သူမ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးပါဘူး။ သူမနဲ့ ရွယ်တူလောက်ပဲ ရှိတဲ့ ဒီလူငယ်လေးက သံမဏိကို ခုတ်ပိုင်းနိုင်တဲ့ ဓားဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ပေါ့။ သူ့ရဲ့ ဝါးဓားနဲ့ သူမရဲ့ ဝါးဓားကို ဖြတ်ပစ်နိုင်တာ အံ့ဩစရာ မရှိတော့ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်း ငယ်လွန်းနေတာ မဟုတ်ဘူးလား?! သူမနဲ့ ရွယ်တူတွေက ဒဏ္ဍာရီလာ "သံမဏိကို ခုတ်ပိုင်းခြင်း" နည်းစနစ်ကို တတ်မြောက်နေပြီဆိုရင်၊ သူမကော တကယ်ပဲ ကမ္ဘာ့အတော်ဆုံး ဓားသမား ဖြစ်လာနိုင်ပါဦးမလား? ဖေဖေ ပြောတာတွေက တကယ်ပဲလား? မိန်းမတွေက ယောက်ျားတွေထက် အမြဲတမ်း ညံ့နေတာလား?

ဒီအချိန်မှာပဲ ကုအီနာ့ရဲ့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ အောင်ပွဲခံခဲ့လို့ ရရှိထားတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေဟာ တစ်ခဏချင်းမှာတင် အကြီးအကျယ် ရိုက်ချိုးခြင်း ခံလိုက်ရပါတယ်။ ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ အမြဲတမ်း စိတ်ပျက်နေတဲ့ အမူအရာတွေ၊ ဇိုရိုကိုပဲ အရေးတယူ လုပ်တာတွေက ကုအီနာ့ခေါင်းထဲမှာ ဆလိုက်ရှိုးတွေလို တရစပ် ဖြတ်ပြေးနေပါတယ်။ ဒါကို တွေးမိရင်း ကုအီနာက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ လက်ခံနိုင်စွမ်းမရှိတဲ့ ပုံစံနဲ့ အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားပါတော့တယ်။

"ကု... ကုအီနာ..."

ဇိုရိုအတွက်တော့ ကုအီနာ ရှုံးနိမ့်သွားတာကို မြင်ဖူးတာ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်သလို၊ တခြားအဆင့်မှာရှိတဲ့ စွမ်းအားကို မြင်လိုက်ရတာလည်း ပထမဆုံးအကြိမ်ပါပဲ။

ကုအီနာ့ရဲ့ အတွေးအားလုံးကို အယ်လ်က မြင်နေရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကတော့ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ မိန်းကလေးကို တားတာမျိုး၊ နှစ်သိမ့်တာမျိုး မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။

သူ့ရဲ့ ခွန်အားကို ထုတ်မပြဘဲနဲ့ ဒီကောင်မလေးရဲ့ မာနကို ရိုက်ချိုးပစ်နိုင်မှာ မဟုတ်သလို၊ သူ့ရဲ့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတဲ့ အကြံဉာဏ် ကိုလည်း အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါ့အပြင် ကုအီနာ နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စထက်... အယ်လ်ဟာ ဒီခရီးစဉ်ရဲ့ တကယ့်ပန်းတိုင် ကိုလည်း မေ့လျော့မနေခဲ့ပါဘူး။