အခန်း ၉၁ ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ သားရဲပေါက်လေး အီကိုပါ
“ဂရုစိုက်ကြနော်၊ ဟုတ်ပြီလား?” ဗီရာက သူမ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကို လပ်စ်၏ ပခုံးပေါ် တင်ရင်း၊ ညာဘက်လက်ဖြင့် အီကို၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ “အဖွားဆီ မကြာမကြာ လာလည်ကြဦး။”
“ကျွန်တော်တို့ ဂရုစိုက်ပါ့မယ် အဖွား၊” လပ်စ်က ပြန်ဖြေသည်။ “အဖွားလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါဦး။”
“အီကိုက မန်မားကို ချစ်တယ်!” ဟု အီကိုက ပြောလိုက်ရာ ဗီရာ ပြုံးသွားမိသည်။ ဗီရာက သူမ၏ မွေးစားမြစ်မလေး၏ ဦးခေါင်းကို နမ်းလိုက်သဖြင့် ကလေးမလေးမှာ တခိခိနှင့် ရယ်မောတော့သည်။
အဆိုပါ သားအဖနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း ဗီရာက တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ လပ်စ် အီလီစီယမ် သို့ ပြန်သွားတိုင်း သူမ စိတ်ပူနေတတ်သည်။ သို့သော်လည်း ဆံပင်နီနီနှင့် ဆယ်ကျော်သက်လေးမှာ သူ တတ်နိုင်သမျှ အိမ်သို့ ခဏခဏ ပြန်လာတတ်ပြီး တစ်ခါပြန်လာလျှင်လည်း ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် နေပေးလေ့ရှိသည်။
ထို့အပြင် လပ်စ်သည် မိဘများကို အမှတ်စာရင်းပြသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးကဲ့သို့ သူ၏ 'ဝိညာဉ်စာအုပ်' ကို အဖွားဖြစ်သူအား အမြဲ ပြသတတ်သည်။ သူ မည်မျှအထိ တိုးတက်နေပြီလဲဆိုသည်ကို မြင်စေချင်၍ ဖြစ်သည်။ မိမိသည် အစပြုဇုန် တွင် ဘေးကင်းကင်းနှင့် နေနိုင်လောက်အောင် အားကောင်းလာပြီဖြစ်ကြောင်း အဖွားဖြစ်သူကို စိတ်ချစေချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
လပ်စ်၏ တိုးတက်မှု အခြေအနေကို ဗီရာ သိထားသည့်အတွက် သူမ၏ စိုးရိမ်စိတ်မှာ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အလိုလိုက်တတ်သည့် မိဘတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် သူတို့နှစ်ဦး ခွဲခွာရတိုင်း သူမ ဝမ်းနည်းနေမိဆဲဖြစ်သည်။ ဆယ့်ခြောက်နှစ်ကျော်ကြာအောင် စောင့်ရှောက်လာခဲ့ပြီးနောက်တွင် လပ်စ်အနေဖြင့် သူရွေးချယ်ထားသော လမ်းကို ကိုယ်တိုင် လျှောက်လှမ်းရတော့မည်ကို အဘွားအို နားလည်ထားသည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ အဖွား။ ကျွန်တော်တို့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာပါ့မယ်၊” ဟု လပ်စ်က ပြောလိုက်သည်။ သူ့ကို ကြည့်နေသော ဗီရာ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဖုံးကွယ်မရသည့် စိုးရိမ်ရိပ်များကို သူ မြင်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဗီရာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “မြေးတို့နှစ်ယောက် ပြန်လာမယ့်အချိန်ကို အဖွား စောင့်နေမယ်။ နတ်ဘုရားတွေက မြေးတို့ကို စောင့်ရှောက်ပါစေကွယ်။”
လပ်စ်က ပြုံးရင်း သူ၏ ညာဘက်လက်ကို ရင်ဘတ်ပေါ် တင်လိုက်သည်။
“ပွင့်စေ! နတ်ဘုံတံခါး !”
—----
လပ်စ်၏ ဦးခေါင်းထိပ်ကို အသိုက်လုပ်ကာ နေရာယူထားသော အီကိုသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလွန်တရာ စပ်စုလိုသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။
ဟာ့ဖ်အယ်ဖ် လေးသည် သစ်ရွက်ကျေးရွာ ထဲ လမ်းလျှောက်လာစဉ် လူပု အချို့က သူ့ကို နှုတ်ဆက်ကြပြီး အချို့ကမူ သူဖြတ်သွားစဉ် ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။ 'သားရဲကြီး'ကို နှိမ်နင်းပြီးနောက် ရရှိခဲ့သည့် ဂုဏ်သတင်းရမှတ် များကြောင့် သစ်ရွက်ကျေးရွာမှ ဒေသခံများက သူ့ကို သူငယ်ချင်းတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ့ခေါင်းပေါ်မှ စလိုင်း ပေါက်စလေးမှာလည်း လူပုကလေးများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိနေသည်။ လပ်စ်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသည့် အီကိုကို ကလေးအများစုက စပ်စပ်စုစုဖြင့် လိုက်ကြည့်နေကြသည်။
ထိုစဉ် အဝေးမှ ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခုက သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
“အစ်ကိုကြီး!”
လပ်စ်သည် ကိုလက်တို့နှင့်အတူ သွားလေ့ရှိသည့် အရက်ဆိုင်၏ ဝရံတာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို လက်လှမ်းပြနေသော ချစ်စရာကောင်းသည့် လူပုမလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဟယ်လင်၊ အန်ဒီ၊ အက်ဇယ်လ် တို့အပြင် သူ့ကို စိတ်ပျက်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေသော မက်တီကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။
လပ်စ်သည် သူငယ်ချင်းများရှိရာ အရက်ဆိုင်သို့ လမ်းလျှောက်သွားရင်း ပြန်၍ လက်ပြလိုက်သည်။ ယနေ့သည် သူတို့ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတွေ့ဖြစ်သည်မှာ ဆယ်ရက်မြောက်နေ့ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ယနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် 'နော်ရီယာခံတပ်' သို့ သွားရန်လည်း စီစဉ်ထားကြသည်။
ဆံပင်နီနီနှင့် ဆယ်ကျော်သက်လေးတွင် လမ်းတစ်လျှောက် ဖြတ်သန်းသွားရမည့် စစ်ဆေးရေးဂိတ်များအတွက် ဘိုးရီးယပ်စ် ပေးထားသော အထူးခွင့်ပြုမိန့်များ ရှိနေသည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ?”
လပ်စ် သူတို့ဝိုင်းသို့ ရောက်လာသည်နှင့် မက်တီက ပထမဆုံး မေးလိုက်သော စကားဖြစ်သည်။ “ငါတို့ စောင့်နေတာ နှစ်နာရီတောင် ရှိပြီ။”
“ဆောရီးကွာ၊ အဖွားနဲ့ မနက်စာ အတူစားနေလို့ နည်းနည်း နောက်ကျသွားတာ၊” ဟု လပ်စ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
မက်တီက တောက်တစ်ချက်ခေါက်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ အန်ဒီနှင့် အက်ဇယ်လ်တို့က လပ်စ်ကို ဖော်ဖော်ရွေရွေ နှုတ်ဆက်ကြပြီး ကိုလက်နှင့် ဟယ်လင်မှာမူ လပ်စ်ခေါင်းပေါ်မှ အပြာရောင် စလိုင်းလေးကို စပ်စုသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။ မိန်းကလေးနှစ်ဦး၏ အမူအရာကို မြင်သဖြင့် လပ်စ်က အီကိုကို သူတို့နှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ၊ ဒါကတော့ ငါ့ရဲ့ မွန်းစတားလေး အီကိုတဲ့၊” လပ်စ်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ “အီကို၊ ဒါကတော့ မင်းရဲ့ အစ်မကြီး ကိုလက်နဲ့ ဟယ်လင်။ ဒါတွေကတော့ အစ်ကိုကြီး အန်ဒီနဲ့ အက်ဇယ်လ်၊ ဟိုဘက်က လူပုလေးကိုတော့ 'ဆင်မ်ပ်' လို့ပဲ ခေါ်လိုက်။”
မက်တီက မျက်လုံးအသာလှန်လိုက်ကာ လက်ထဲမှ ဘီယာကို သောက်လိုက်သည်။ စလိုင်းပေါက်စလေးက သူ့ကို မည်သို့ပင် ခေါ်စေကာမူ သူ စိတ်မဝင်စားပေ။
“မမ!” အီကိုက လပ်စ်၏ ခေါင်းပေါ်မှ စားပွဲပေါ်သို့ တွားဆင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် ကိုလက်၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်လုံးလေးများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ လူပုမလေး၏ နှလုံးသားမှာ အရည်ပျော်သွားရသည်။
“မဖြစ်တော့ဘူး၊ ငါတော့ နောက်ဆို စလိုင်းတွေကို သတ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊” ဟု ပြောရင်း ကိုလက်က အီကို၏ ပါးလေးကို အသာအယာ တို့ထိလိုက်ရာ စလိုင်းလေးမှာ တခိခိနှင့် ရယ်မောတော့သည်။
“အီကို၊ မင်း ပန်ကိတ် ကြိုက်လား? ငါ့ဆီကဟာ နည်းနည်း စားမလား၊” ဟု ဟယ်လင်က ပြောရင်း သူမ ပန်းကန်ထဲမှ ပန်ကိတ်ကို ခက်ရင်းဖြင့် ခွံ့ပေးလိုက်သည်။
အီကိုက ဟယ်လင်ရှိရာသို့ တွားသွားကာ ပါးစပ်ဟပေးလိုက်သဖြင့် ဟယ်လင်က ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။
“အရသာရှိရဲ့လား?” ဟယ်လင်က မေးသည်။
“အင်း!” အီကိုက ပျော်ရွှင်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရာ ကိုလက်နှင့် ဟယ်လင်တို့က အပြိုင်အဆိုင် ခွံ့ကျွေးကြတော့သည်။
စလိုင်းလေးသည် မိန်းကလေးနှစ်ဦး ကျွေးသမျှကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသုံးနေသည်။ အီကို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြည်လင်နေသဖြင့် သူမ မည်သို့ အစာချေဖျက်နေသည်ကို အားလုံးက မြင်နေရသည်။
“စလိုင်းတွေက အစာကို ဒီလောက်မြန်မြန် ချေဖျက်နိုင်တာလား?” လပ်စ်က အီကိုအား ဝက်အူချောင်းလေး တစ်ဖဲ့ ကျွေးပြီးစ ကိုလက်ကို မေးလိုက်သည်။
လပ်စ်သည် ယခင်က စလိုင်းများကို သေသေချာချာ မမြင်ဖူးသဖြင့် အီကို၏ အစာချေနှုန်းမှာ ပုံမှန် ဟုတ်မဟုတ် သူ မသိပေ။ သူမကို ကျွေးလိုက်သည့် အစာတစ်လုပ်ချင်းစီမှာ ငါးစက္ကန့်ပင် မပြည့်ခင် ကြေပျက်သွားသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဆလိုင်းအားလုံးမှာ အီကိုကဲ့သို့ပင်လားဟု သူ သိချင်နေမိသည်။
ကိုလက်နှင့် ဟယ်လင်တို့က အဆိုပါ မေးခွန်းကို စဉ်းစားရင်း ခေတ္တ ငြိမ်သွားကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့ မြင်နေရသည်မှာ ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကာ အီကိုကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“ငါ သိသလောက်တော့ စလိုင်းတွေ အစာချေဖို့ နာရီပေါင်းများစွာ ကြာတတ်တယ်၊” ဟု ကိုလက်က အီကိုကို တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ဘာမဆို စားတတ်တဲ့ 'လောဘကြီးဆလိုင်း' တောင်မှ အစာစားပြီးရင် အနည်းဆုံး နာရီဝက်လောက် အစာချေရတာ။”
ကိုလက် စကားပြောပြီးသည်နှင့် အီကိုက လေတက်လိုက်ကာ လပ်စ်၏ လက်ပေါ်သို့ တွားတက်သွားသည်။ မကြာခင်မှာပင် လပ်စ်၏ ဦးခေါင်းပေါ် ပြန်ရောက်သွားပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။
'ငါ စလိုင်းတွေအကြောင်း နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး သုတေသနလုပ်ဖို့ လိုမယ်ထင်တယ်' လပ်စ်က တွေးလိုက်သည်။ 'တော်သေးတာပေါ့၊ ငါ့မှာ အီလီစီယမ်လက်စွဲကျမ်း ရှိလို့။ နောက်မှ အဲဒါကို သေသေချာချာ ဖတ်ကြည့်ရမယ်။'
လပ်စ်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး အိပ်ပျော်နေသည့် စလိုင်းလေးကို ကြည့်ရင်း ကိုလက်နှင့် ဟယ်လင်က အီကိုကို မည်သည့်နေရာမှ ရလာသနည်းဟု မေးကြသည်။ အီကိုမှာ ကာဘန်ကယ်လ် ကို သတ်ပြီးနောက် ရရှိခဲ့သည့် ဆုလာဘ်ဥမှ ပေါက်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့် အဖွားဗီရာက ပေးခြင်းဖြစ်သည်ဟုသာ လပ်စ်က ပြောလိုက်သည်။
အီလီစီယမ်တွင် ကလေးများက ချီးကျူးစရာတစ်ခုခု လုပ်သည့်အခါ မိဘများက လက်ဆောင်ပေးလေ့ရှိသည်မှာ သမားရိုးကျကိစ္စဖြစ်သဖြင့် လူပုလေးနှစ်ဦးက ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ကြပေ။
တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် သူတို့အားလုံး အရက်ဆိုင်မှ ထွက်လာကာ 'ကုန်သည်များအဖွဲ့ချုပ်' သို့ သွား၍ နော်ရီယာခံတပ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးမည့် ရထားလုံးတစ်စီး ငှားရမ်းလိုက်ကြသည်။
သူ ဆိုလစ် သို့ မပြန်မီတွင် နက်ဗရီယဲလ် က သူ တောင်းဆိုထားသည့် 'နိုက်မဲယားမြင်း' ကို သူ မရှိတုန်း ခံတပ်မှ ယူဆောင်လာပေးမည်ဟု ပြောထားသည်။ လပ်စ်သည် သူ၏ အရိုးစုစစ်တပ်အတွက် လက်နက်နှင့် သံချပ်ကာများ သွားယူရန်လည်း ရှိနေသဖြင့် ဤအစီအစဉ်ကို အတော်ပင် ကျေနပ်နေသည်။
သူ့အနေဖြင့် သူ၏ လက်အောက်ခံများမှာ နော်ရီယာမြင်းစီးသူရဲများ အသုံးပြုသည့် စံနှုန်းမီလက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ရုံနှင့်ပင် စွမ်းအားများ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာမည်ဖြစ်ပြီး ရန်သူများကို ပိုမိုထိခိုက်စေနိုင်သလို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် မှော်အတတ်ဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုများကိုလည်း ပိုမိုခံနိုင်ရည် ရှိလာမည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။