နတ်ဘုံတံခါးဝမှ အားအကောင်းဆုံး ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်သူ

အခန်း (၆) - ငါဟာ ဂိမ်းနတ်ဘုရားပဲ

ဆံပင်နီတိုတိုနှင့် မျက်လုံးစိမ်းစိမ်းရှိသော အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်သည် ဦးချိုပါသော ယုန်တစ်ကောင်နောက်သို့ အစွမ်းကုန် အားစိုက်ကာ အံကြိတ်လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်။

'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီယုန်ကို ငါရအောင်ဖမ်းရမယ်!' ဟု လူငယ်လေးသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အစွမ်းကုန်တွန်းအားပေးရင်း စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးလိုက်သည်။

ကလေးငယ်များသာမက လူကြီးအချို့ပါ ဘေးမှနေ၍ သူ့ကို အော်ဟစ်အားပေးနေကြသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူသည် ဤစမ်းသပ်မှုကို အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ လာရောက်စိန်ခေါ်နေသည်ကို သူတို့မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကောင်လေး အောင်မြင်ပါစေဟု အားလုံးက စိတ်ရင်းဖြင့် ဆုတောင်းပေးနေကြသည်။

ရင်ဘတ်ထဲမှ စူးရှသောနာကျင်မှုမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ လူငယ်လေး၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း မမှန်တော့ပေ။ ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူသည် နာကျင်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ အသက်နှင့်ရင်း၍ ပြေးလွှားနေခဲ့သည်။

အဝေးတစ်နေရာမှနေ၍ အဖြူရောင်ရေမြင်းကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ သူ့ကိုကြည့်နေသူမှာ အဘွားအိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် တည်ငြိမ်သော အမူအရာရှိနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ သူမမွေးစားထားသော မြေးဖြစ်သူ၏ အခြေအနေအတွက် အလွန်စိုးရိမ်နေမိသည်။

"မင်း ငါ့လက်ထဲ ရောက်ပြီ!" ကောင်လေးသည် လက်လှမ်းမီရုံသာ ဝေးတော့သည့် ယုန်ကလေးကို ဖမ်းဆီးရန် လက်ကိုလှမ်းလိုက်ရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူသည် အဖမ်းအဆီး အောင်မြင်စေရန်အတွက် နောက်ဆုံးစက္ကန့်တွင် ရှိသမျှအင်အားအားလုံးကို အသုံးချကာ အကွာအဝေးကို အပြင်းအထန် ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ့လက်ချောင်းများက ယုန်၏ အမွှေးအမျှင်များကို ထိလုနီးပါးအချိန်တွင်ပင် ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ခဏတာ ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အရာအားလုံး မှောင်အတိ ကျသွားတော့သည်။

ကောင်လေးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက်သား ပြုတ်ကျသွားပြီး လှုပ်ရှားမှုအားလုံး ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် အဘွားအိုသည် လဲကျနေသော ကောင်လေး၏ဘေးသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ပက်လက်လှန်ပေးလိုက်သည်။

ကောင်လေး၏ ဦးခေါင်းတွင် ဒဏ်ရာအများအပြားရရှိနေပြီး အားလုံးမှာ သွေးထွက်နေသည်။ သူ့၏ အောက်နှုတ်ခမ်းမှာလည်း ပေါက်ပြဲသွားပြီး သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေခဲ့သည်။

"လပ်စ်..." အဘွားအိုသည် သူမ၏ မွေးစားမြေးလေး၏ အခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲတွင် နာကျင်ခံစားလိုက်ရသည်။ "ငတုံးလေးရာ... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အတင်းအကျပ် လုပ်ရတာလဲ?"

အဘွားအိုသည် သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ၎င်းအတွင်းမှ ဆေးရည်တစ်ဝက်ကို ကောင်လေး၏ ဦးခေါင်းနှင့် မျက်နှာပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများပေါ်သို့ ဖြန်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အရေးပေါ်အခြေအနေများအတွက် သူမ အမြဲတမ်းဆောင်ထားလေ့ရှိသော အရည်အသွေးမြင့် ကုသဆေးရည် ပင် ဖြစ်သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဒဏ်ရာများမှာ ပိတ်သွားပြီး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာသည်။

အဲ့ဒီနောက် ကျန်ရှိနေသော ဆေးရည်တစ်ဝက်ကို ကောင်လေး၏ လက်မောင်း၊ ခြေထောက်နှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အခြားဒဏ်ရာများပေါ်သို့ ထပ်မံဖြန်းပေးလိုက်ပြန်သည်။

သူမ၏ မြေးငယ်တွင်ရှိသော ဒဏ်ရာအားလုံးကို ကုသပေးပြီးပြီဟု သေချာသွားသောအခါမှ သူ့ကိုပွေ့ချီလိုက်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးသည် အဘွားအိုထံသို့ လျှောက်လာပြီး သူမရင်ခွင်ထဲမှ ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဗီရာ ၊ စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လပ်စ်ကို အီလီစီယမ် ထဲ ဝင်ခွင့်ပြုဖို့ ငါခွင့်မပြုနိုင်ဘူး၊" ဟု ထိုအမျိုးသားက ပြောသည်။ "သူ့ကို အဲ့ဒီကို ပို့လိုက်တာက သေတွင်းထဲ ပို့လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ။ သူက ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး ကြင်နာတတ်တဲ့ ကောင်လေးမှန်း ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဝိုင်းဂတ် ခံတပ်ကပဲ သူ့အတွက် ထာဝရအိမ် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။"

ဗီရာသည် သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ငါနားလည်ပါတယ် ဂျရတ် ။ လပ်စ်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုခံယူချင်တဲ့ တောင်းဆိုမှုကို လက်ခံပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ဗီရာသည် ဂျရတ်ကို အသာအယာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး မြေးဖြစ်သူကို ပွေ့ချီကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဝိုင်းဂတ် ခံတပ်၏ နေထိုင်သူများသည် ဆိုဖီ၏ ကျောပေါ်တွင် ပါသွားသော ဆံပင်နီနှင့် ကောင်လေးကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချကြသည်။

"ဒီနှစ်လည်း သူ ထပ်ကျရှုံးပြန်ပြီပေါ့။"

"သနားစရာ လပ်စ်လေး။ သူ နေ့တိုင်း လေ့ကျင့်နေရှာတာ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အားနည်းတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သူ့ကို အောင်မြင်ခွင့် မပေးဘူး ဖြစ်နေတယ်။"

"နှမြောဖို့ ကောင်းလိုက်တာ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါကပဲ အကောင်းဆုံး ဖြစ်မှာပါ။ အီလီစီယမ်ထဲ ဝင်ခွင့်မရရင်တောင် သူက ငါတို့ခံတပ်ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတုန်းပဲလေ။"

"ဟုတ်တယ်။ ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းတော့ ဘာဖြစ်လဲ? သူ့ထက် သန်မာတဲ့လူတွေတောင် အီလီစီယမ်ထဲမှာ သေကုန်ကြတာပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ သန်မာနေပါစေ၊ သေသွားရင်တော့ ဘာမှ အရေးမပါတော့ဘူးလေ!"

လပ်စ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူသည် ရင်းနှီးနေသော အခန်းတစ်ခုအတွင်း လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နီးပါး နေထိုင်ခဲ့သည့် အခန်းဖြစ်ပြီး ဤတွေ့ရှိမှုက သူ့ကို အားကိုးရာမဲ့သလို ခံစားရစေသည်။

'ငါ ထပ်ပြီး ကျရှုံးပြန်ပြီ၊' လပ်စ်သည် သူ့မျက်နှာကို လက်ဝဲဘက်လက်ဖြင့် အုပ်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။ မကြာမီမှာပင် ကောင်လေး၏ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံသည် တစ်ခန်းလုံး ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

'ငါက ဘာလို့ ကျရှုံးသူတစ်ယောက်အဖြစ် မွေးဖွားလာရတာလဲ?'

'ငါက ဘာလို့ အသုံးမကျတဲ့သူအဖြစ် မွေးဖွားလာရတာလဲ?'

'တခြားသူတွေက အသက် ၁၄ နှစ်မှာ အီလီစီယမ်ထဲကို ဝင်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ငါက အခု ၁၆ နှစ်ရှိနေပြီ၊ အခုထိ ဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေတုန်းပဲ! ငါ့ဘဝရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ? အဘွားကို ငါ ထပ်ပြီး စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မိပြန်ပြီ။ သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ဖို့တောင် ငါ အရမ်းရှက်နေမိတယ်...'

လပ်စ်၏ နှလုံးသားထဲမှ အရှက်ရမှု၊ အားငယ်မှုနှင့် အားကိုးရာမဲ့မှုတို့သည် သောင်းကျန်းနေသော မြစ်ရေကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မျက်ရည်များမှာလည်း အတားအဆီးမရှိ စီးကျနေသည်။

သူသည် သူ့အဘွား ဂုဏ်ယူစေရန်အတွက် တတ်နိုင်သမျှ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိပ်စက်နေသော အမည်မသိရောဂါကြောင့် ရပ်နေရင်းနှင့်ပင် သတိလစ်သွားတတ်လေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ကောင်းမွန်စွာ လေ့ကျင့်သင်ကြားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤခံတပ်ရှိ ကလေးများသည် အသက် ၁၂ နှစ်ပြည့်လျှင် အီလီစီယမ်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန်အတွက် လေ့ကျင့်ရေးများကို တရားဝင် စတင်ရလေ့ရှိသည်။

အီလီစီယမ် လွင်ပြင် သို့မဟုတ် အီလီစီယမ် ဟု အတိုကောက်ခေါ်သည့် ထိုနေရာမှာ ကမ္ဘာကြီး၏ အဓိက သယံဇာတ အရင်းအမြစ်များ ထွက်ရှိရာ နေရာဖြစ်သည်။ လိုအပ်သော အရည်အချင်း ပြည့်မီသူများကိုသာ ဤထူးခြားသော နေရာသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုပြီး သူတို့နေထိုင်သည့် ကမ္ဘာနှင့် လုံးဝမတူဘဲ ထူးဆန်းလှပသော ထိုကမ္ဘာတွင် မိမိတို့ခံတပ်ကို ချဲ့ထွင်ခွင့် ပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝိုင်းဂတ် ခံတပ်၏ ဝါရင့်စစ်သည်တော်များသည် ထိုကမ္ဘာသစ်ကို စူးစမ်းလေ့လာနိုင်ရန်အတွက် ဤလူငယ်လေးများကို လေ့ကျင့်ပေးကြရသည်။

လပ်စ် အသက် ၁၂ နှစ် ပြည့်သောအခါ သူသည်လည်း သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။ သူသည် သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ အီလီစီယမ်တွင် စွန့်စားခန်းများ ဆင်နွှဲနိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့ဘဝက သူ့ပါးကို စပ်စပ်နားနား ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

လေ့ကျင့်နေစဉ် သတိလစ်သွားတတ်သော သူ့အကျင့်ကြောင့် သူကိုယ်တိုင်လည်း ဒဏ်ရာများစွာ ရရှိခဲ့သလို တခြားသူများကိုလည်း ထိခိုက်စေခဲ့သည်။

အသက် ၁၄ နှစ်တွင် သူသည် ဓားကို လွှဲနေစဉ် သတိလစ်သွားခဲ့ရာ ဓားကြီး လွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မည်သူ့ကိုမှ မထိမှန်ခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်မှစ၍ မည်သူကမျှ သူ့နှင့်အတူ ဓားချင်းယှဉ်မတိုက်ရဲတော့ပေ။

ကြံ့ခိုင်မှု လေ့ကျင့်ခန်း (ခေါ်) ခရီးဝေးပြေးခြင်းမှာလည်း ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ပြေးနေရင်း အလယ်လမ်းတွင် လပ်စ် သတိလစ်သွားသဖြင့် သူငယ်ချင်းများက ခံတပ်သို့ ရောက်သည်အထိ သူ့ကို ထမ်းပိုးသယ်ဆောင်လာခဲ့ကြရသည်။

ပထမပိုင်းတွင် သူတို့ သည်းခံပေးနိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း ဤသို့ အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်လာသောအခါတွင်မူ ခရီးဝေးပြေးခြင်းကို တစ်ယောက်တည်း မလုပ်သင့်ကြောင်း သူတို့က ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုလာကြတော့သည်။

နောက်ဆုံး ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပြဿနာမှာ မြားပစ်လေ့ကျင့်နေစဉ် ဖြစ်သည်။ သူ သတိလစ်သွားပြီး မြားကို မတော်တဆ လွှတ်လိုက်ရာ နည်းပြဆရာ၏ တင်ပါးကို သွားမှန်ခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် သူသည် မြားပစ်လေ့ကျင့်ရေးတွင် ပါဝင်ခွင့်ကိုပါ အပိတ်ခံလိုက်ရတော့သည်။

သူသည် နည်းပြဆရာများကို အထပ်ထပ်အခါခါ တောင်းပန်တိုးလျှိုးခဲ့သော်လည်း အားလုံးက ခေါင်းခါပြကြပြီး သူ့အဘွား၏ ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင်သာ လေ့ကျင့်ရန် ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။

ဗီရာသည် မြေးဖြစ်သူကို လေ့ကျင့်ပေးရန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ လပ်စ်၏ မတည်ငြိမ်သော အခြေအနေကြောင့် လေ့ကျင့်နေစဉ်အတွင်း မြေးဖြစ်သူ အသက်ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည့် အချိန်များပင် ရှိခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဗီရာက စစ်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန်မှာ လပ်စ်အတွက် မသင့်တော်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ရတော့သည်။

ဒါပေမဲ့ လပ်စ်ကတော့ ဒီအမှန်တရားကို လက်မခံချင်ခဲ့ဘူး။ အခြားသူတွေလိုပဲ လပ်စ်လည်း အီလီစီယမ်ကို သွားချင်ခဲ့တယ်။ သူ့အဘွားကို ဂုဏ်တက်စေချင်ခဲ့တယ်။

လပ်စ်သည် အဆင့်မြင့် စစ်သည်တော် တစ်ဦးဖြစ်လာပြီး သူ့ကို ကလေးဘဝကတည်းက ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့ရခြင်းမှာ အချိန်ကုန်ခံရကျိုးနပ်ကြောင်း အဘွားကို သက်သေပြချင်ခဲ့သည်။ ကျရှုံးသူ သို့မဟုတ် အသုံးမကျသူဟူသော တံဆိပ်ကပ်ခံရခြင်းကို သူ မလိုလားပေ။

အဘွားမှာ လပ်စ်၏ တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဖြစ်ပြီး သူသည် အသုံးမကျသူမဟုတ်ကြောင်း ပြသချင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ကိုယ်သူ သက်သေပြရန်အတွက် သူသည် တိတ်တဆိတ် လေ့ကျင့်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ ခံတပ်အတွင်းရှိ ကလေးများက သတိလစ်နေသော လပ်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နေ့တိုင်း အိမ်သို့ ပြန်ထမ်းလာကြသည်မှာ ပုံမှန်မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် လပ်စ်သည် စိတ်ကို ပြန်လည်ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်။ သူသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး အခန်းပြတင်းပေါက်မှ အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။

"ငါက တကယ်ပဲ အီလီစီယမ်ထဲ ဝင်ဖို့ ကံမပါတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊" ဟု လပ်စ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ သူ တကယ်ပင် အရှုံးပေးချင်စိတ် ပေါက်သွားခဲ့ပြီ။

အီလီစီယမ်သည် အံ့သြစရာကောင်းသော အရာများစွာကို ရရှိနိုင်သည့် နေရာဖြစ်သည်။ ထိုကမ္ဘာသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သူ မည်သူမဆို စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ကျော်ကြားမှု၊ ဂုဏ်သိက္ခာတို့အပြင် သူတို့၏ အကြီးမားဆုံးသော အိပ်မက်များကိုပါ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ကြသည်။

၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက၊ ဆိုလစ် ကမ္ဘာကြီးကို ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သည့် နှစ်တစ်ရာစစ်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးပြီးနောက်တွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် ကမ္ဘာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် သူတို့၏ ကမ္ဘာကို ကယ်တင်ရန် သော့ချက်ရှိသည့် နယ်မြေအသစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လူငယ်လူကြီးမရွေး ဤအမည်မသိကမ္ဘာကို ဝင်ရောက်စူးစမ်းလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။ လပ်စ်သည်လည်း ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲက ဆန္ဒကို မလိုက်နိုင်သည့် အားနည်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် အခွင့်အရေးကို ထပ်မံ ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရပြန်သည်။

သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အိပ်မက်ကို စွန့်လွှတ်ရန် ဖျောင်းဖျနေစဉ်မှာပင်၊ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရွှင်လန်းသော ရယ်သံတစ်ခု ပျံ့လွင့်လာသည်။

"မင်း အခုထိ တောင့်ခံခဲ့ပြီးမှ၊ အခုမှ အရှုံးပေးတော့မလို့လား?" ဟု နောက်ပြောင်ကျီစယ်သော အသံတစ်ခုက သူ့နားနားမှာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘယ်ကထွက်လာမှန်း မသိသော ထိုအသံကြောင့် လပ်စ်သည် လန့်ဖျပ်သွားပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

အဲ့ဒီနောက် အသံဘယ်ကလာလဲဆိုတာ သိရအောင် သူ့အခန်းပတ်ပတ်လည်ကို အပြေးအလွှား လိုက်ရှာကြည့်မိသည်။

"ဘယ်ကို လိုက်ကြည့်နေတာလဲ?" ဟု နောက်ပြောင်သောအသံက ထပ်မံမေးလိုက်သည်။ "ငါက မင်းရဲ့ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတာ။"

လပ်စ်သည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ ဆံပင်ပြာတိုတိုနှင့် မျက်လုံးခဲရောင်ရှိပြီး အသက် ၁၀ နှစ်ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသော ကောင်လေးတစ်ယောက် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေသည်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လိုက်ရသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ?" လပ်စ်သည် ဝိုင်းဂတ် ခံတပ်တွင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ထိုကလေးငယ်ကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ငါ့နာမည်က အီရီယို ပါ၊" ဟု အီရီယိုက ရင်းနှီးဖော်ရွေသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်ရာ၊ လပ်စ်သည် လူပျောက်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကို ပြန်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါက ဂိမ်းနတ်ဘုရားပါ၊ ငါ့သူငယ်ချင်းအရင်းခေါက်ခေါက် မာကေးဇိုချီတယ် စတင်ခဲ့တဲ့ အလုပ်ကို အဆုံးသတ်ပေးဖို့ ငါ ဒီကို လာခဲ့တာ။"