နတ်ဘုံတံခါးဝမှ အားအကောင်းဆုံး ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်သူ

အခန်း (၅) - အိမ်ပြန်ကြရအောင်

သူမ၏ ရင်သွေးငယ်ကို ထည့်ထားသည့် အနှီးထုပ်လေးကို ပွေ့ဖက်ရင်း အယ်ဖ်အမျိုးသမီးငယ်လေးတစ်ဦး၏ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံသည် ညဉ့်အမှောင်ထုအတွင်း ပျံ့လွင့်နေသည်။

သူမ၏ မိဘများနှင့် ဆွေမျိုးသားချင်းများက သနားစရာကောင်းလှသော သူမကို ကြည့်ရှုနေကြစဉ်တွင် သူမ၏ မျက်ရည်များသည် မိုးပေါက်များကဲ့သို့ ကျဆင်းနေရှာသည်။

သူတို့အားလုံးသည် လပြည့်ည၏ လရောင်အောက်၊ မြစ်ကမ်းပါးဘေးတွင် ရပ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကြယ်တာရာများ တောက်ပနေသော ထိုညသည် အလွန်လှပသော ညတစ်ည ဖြစ်သော်လည်း အမျိုးသမီးငယ်၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများက ထိုလှပသော မြင်ကွင်းကို အရောင်မှိန်စေခဲ့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အယ်ဖ်မျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲ က အမျိုးသမီးငယ်၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုအတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူး အက်ဒီလင်း ၊" ဟု အကြီးအကဲက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘွားပိုင်မြေမှာ မြှုပ်နှံဖို့ ခွင့်မပြုနိုင်ဘူး။ ဒါကို မင်းနားလည်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်။"

အက်ဒီလင်းသည် ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျနေရင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သူမသည် မျိုးနွယ်စု၏ ရိုးရာဓလေ့ကို သိရှိသော်လည်း မွေးဖွားပြီး မကြာမီမှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့သော သူမ၏ ရင်သွေးနှင့် ခွဲခွာရမည်ကို တွေးကာ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားနေရသည်။

အက်ဒီလင်း၏ ဖခင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင် ခြင်းတောင်းတစ်ခုကို ကိုင်ကာ သမီးဖြစ်သူထံ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ခြင်းတောင်းထဲတွင် ကလေးငယ် အိပ်စက်ရန် သက်သောင့်သက်သာရှိစေမည့် အဝတ်စများကို ခင်းကျင်းထားသည်။ သို့သော် အက်ဒီလင်း၏ ကလေးငယ်မှာမူ လွန်ခဲ့သော တစ်ရက်ကတည်းက နောက်ဆုံးထွက်သက်ကို ရှူရှိုက်သွားခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ထိုအဝတ်စများ၏ နူးညံ့မှုကို ခံစားနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

အမျိုးသမီးငယ်သည် သူမ၏ ရင်သွေး၏ နဖူးကို နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် ခြင်းတောင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ အဲ့ဒီနောက် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ် ထဲမှ သစ်သားပြားလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ မှော်စွမ်းအားဖြင့် နာမည်တစ်ခုကို ထွင်းထုလိုက်သည်။

"အမေ မင်းကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာနဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေ မပေးနိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ နာမည်တစ်ခု ပေးဖို့တော့ မမေ့ပါဘူး၊" ဟု အက်ဒီလင်းက သူမ၏သား နာမည်ကို ထွင်းထုပြီးနောက် ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ ကလေးငယ်ကို တွေ့ရှိခဲ့လျှင် ကောင်းမွန်စွာ မြှုပ်နှံပေးနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကမ္ဘာသုံးဘာသာစကားဖြင့် သူမ၏သားနာမည်ကို ရေးထွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လပ်စ် ။

ထိုနာမည်မှာ အက်ဒီလင်းက သူမ၏သားအတွက် ပေးခဲ့သော နာမည်ဖြစ်သည်။

ခြင်းတောင်းထဲတွင် သစ်သားပြားလေးကို ထည့်ပြီးနောက် အက်ဒီလင်း၏ မိခင်သည် သမီးဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲထည့်ကာ တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ မြေးလေးကို ငါကိုယ်တိုင် ပို့ဆောင်ပေးပါရစေ၊" ဟု အက်ဒီလင်း၏ ဖခင်က ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ငါတို့လည်း အချိန်တန်ရင် လာရမယ့် ကတိထားရာ ကောင်းကင်ဘုံဆီ နတ်သူတော်စင်တွေက လမ်းပြပေးပါစေလို့ ငါဆုတောင်းပါတယ်။ ငါတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ မြေးလေး... မင်းကို ကောင်းမွန်တဲ့ သင်္ဂြိုဟ်မှုမျိုး မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့လို့။"

အန်သီးယပ်စ် အယ်ဖ်မျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲသည် ခြင်းတောင်းကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

'ငါ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးချင်ပေမဲ့လည်း အကြီးအကဲတွေက လုံးဝ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး၊' ဟု အကြီးအကဲက တွေးလိုက်သည်။ 'အက်ရှ်အန်သီးယပ်စ် မြေမှာ သွေးနှော တွေအတွက် သေဆုံးပြီးတာတောင် နေရာမရှိဘူး။ ခွင့်လွှတ်ပါ ကလေးငယ်... ငါ့မှာလည်း ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့ပါ။'

ရုတ်တရက် အယ်ဖ်မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးက သီချင်းစတင်သီဆိုလိုက်သည်။ ထိုသီချင်းမှာ သူတို့၏ ချစ်ရသူများ ကမ္ဘာကြီးမှ ခွဲခွာသွားချိန်တွင် အယ်ဖ်များ သီဆိုလေ့ရှိသော "ခွဲခွာခြင်းသီချင်း" ပင် ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် ကျန်ရှိသော အယ်ဖ်များကလည်း သူတို့မျိုးနွယ်စု၏ အငယ်ဆုံးအဖွဲ့ဝင်၏ နောက်ဆုံးခရီးစဉ်အတွက် ဝိုင်းဝန်းသီဆို ပို့ဆောင်ပေးကြသည်။

အက်ဒီလင်း၏ ဖခင်သည် ခြင်းတောင်းကို မြစ်အတွင်းသို့ ချလိုက်သည်။ သူ၏ မြေးငယ်ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ခြင်းတောင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ပါတော့သည်။

အက်ဒီလင်းက ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မိခင်က သူမကို အတင်းဆွဲထားရသည်။ အကယ်၍ သူမသာ အသေအချာ ဆွဲမထားလျှင် အက်ဒီလင်းသည် မြစ်ထဲသို့ ခုန်ချကာ ခြင်းတောင်းကို ကမ်းပေါ် ပြန်ဆွဲတင်လာမည်ကို သူမ သိနေသည်။

"အိပ်စက်လိုက်တော့ ကွယ်၊" အကြီးအကဲက ရုန်းကန်နေသော အမျိုးသမီးငယ်ကို အိပ်မွေ့ချမှော်ဂါထာဖြင့် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ အက်ဒီလင်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်မိစေရန် သူ တတ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

မကြာမီ အမျိုးသမီးငယ်သည် ရုန်းကန်နေခြင်းကို ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ မိခင်ရင်ခွင်ထဲသို့ လဲကျသွားသည်။ သူမ နိုးလာသည့်အခါတွင် သူမ၏သားကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မတွေ့ရတော့မှန်း သိနေသည့်အတွက် သူမ၏ မျက်ရည်များက ဆက်လက်စီးကျနေဆဲဖြစ်သည်။

ခြင်းတောင်းသည် အဗွန်လီ မြစ်ပေါ်တွင် လွင့်မျောသွားပြီး မြစ်ရေစီးကြောင်းနှင့်အတူ အက်ရှ်အန်သီးယပ်စ် နယ်မြေမှ ဝေးရာသို့ ပါသွားခဲ့သည်။ ထိုနယ်မြေသည် သူ သေဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် သူ့ကို လက်မခံသည့် နေရာဖြစ်သည်။

နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ခြင်းတောင်းသည် မည်သူ့နှောင့်ယှက်မှုမှ မရှိဘဲ မိုင်ပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော် လွင့်မျောလာခဲ့သည်။

မြစ်ထဲတွင် နေထိုင်သည့် အချို့သော သတ္တဝါများသည် ခြင်းတောင်းထဲမှ သက်ရှိလက္ခဏာကို မခံစားရသဖြင့် သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်ကြပေ။ ၎င်းသည် မြစ်ရေပေါ်တွင် မျောပါလာသော သစ်သားတုံးတစ်ခုသာဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူကာ သူတို့အလုပ် သူတို့ ဆက်လုပ်နေကြသည်။

ရုတ်တရက် ကြယ်တာရာများ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ယံထက်တွင် အပြာရောင် ကြယ်တံခွန်တစ်ခုသည် တောက်ပြောင်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ချန်ထားခဲ့ရင်း အရှိန်နှင့် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

မြစ်ထဲတွင် မျောပါနေသော ခြင်းတောင်း၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံလိုက်ရသလိုမျိုး ကြယ်တံခွန်သည် လမ်းကြောင်းပြောင်းသွားပြီး စက္ကန့်နှင့်အမျှ အရွယ်အစား သေးငယ်သွားခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် စကြဝဠာ၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ခရီးနှင်လာသော အပြာရောင် ကြယ်တံခွန်သည် တင်းနစ်ဘောလုံး အရွယ်အစားမျှရှိသော အပြာရောင် အလင်းလုံးလေးတစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ထိုအလင်းလုံးလေးသည် ကလေးငယ်၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သေဆုံးနေသော ကလေးငယ်သည် အောက်ဆီဂျင် ပြတ်လပ်နေသော အဆုတ်ထဲသို့ လေဖြည့်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ ပါးစပ်ကို ရုတ်တရက် ဟလိုက်သည်။

ကလေးငယ်၏ အသားအရေမှာ တဖြည်းဖြည်း ကောင်းမွန်လာသော်လည်း တစ်ခုခုလုပ်ရန် အင်အား အလွန်ချည့်နဲ့နေဆဲဖြစ်သည်။ မကြာမီ လှုပ်ရှားမှုအားလုံး ရပ်တန့်သွားပြီး ကောင်လေးသည် ခြင်းတောင်းထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ သူ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို သယ်ဆောင်ထားသည့် ခြင်းတောင်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိနေသော အန္တရာယ်များကို သူ မသိရှိသေးပေ။

"ငါတို့ အိမ်ရောက်တော့မယ် ဆိုဖီ ၊" ဟု အဘွားအိုတစ်ဦးက သူမ စီးနင်းလာသော သတ္တဝါ၏ ကျောကို အသာအယာ ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အခြားသူတွေနဲ့အတူ မနက်စာစားနိုင်ဖို့ နည်းနည်းလောက် မြန်မြန်သွားရအောင်။"

ရေထဲမှ ၃ မီတာခန့် မြင့်သော အဖြူရောင် ရေမြင်းကြီး တစ်ကောင်၏ ခေါင်းပေါ်လာပြီး ၎င်းက ဟိန်းသံတိုလေးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

အဘွားအိုသည် ဝေးကွာသော အရပ်တွင်ရှိသည့် ဝိုင်းဂတ် ဟု လူသိများသော ခံတပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်လာစဉ်တွင် ဧရာမ မိကျောင်းကြီးနှစ်ကောင် အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို တွေ့ရပြီး ကျန်မိကျောင်းအုပ်ကြီးက ဘေးမှ ကြည့်နေကြသည်။

နှစ်စဉ် ဤအချိန်မျိုးတွင် ဟန့်ဒင်း မြစ်အတွင်း၌ ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်လေ့ရှိသည်မှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

အဘွားအိုနှင့် သူမ၏ ရေမြင်း ဆိုဖီတို့သည် အာဏာလု တိုက်ခိုက်နေသော မိကျောင်းကြီးနှစ်ကောင်နှင့် ဝေးရာသို့ ရှောင်ကွင်းသွားကြသည်။ ယခုအချိန်မှာ ၎င်းတို့၏ မိတ်လိုက်ရာသီဖြစ်သဖြင့် ဤသားရဲများသည် ပုံမှန်ထက် ပိုမို ကြမ်းတမ်းနေတတ်သည်။

တိုက်ခိုက်နေသော သားရဲကြီးနှစ်ကောင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားစဉ်တွင် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ငိုသံသည် အဘွားအို၏ နားထဲသို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်လာသည်။

သူမသည် ငိုသံထွက်ပေါ်ရာသို့ လိုက်လံရှာဖွေကြည့်ရာ၊ မိကျောင်းအုပ်ကြီးရှိရာသို့ တဖြည်းဖြည်း မျောပါသွားသော ခြင်းတောင်းလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

အဘွားအိုသည် ခြင်းတောင်းထဲမှ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ငိုသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

"ဆိုဖီ၊ ပြန်လှည့်! အခုချက်ချင်း!" ဟု အဘွားအိုက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

အဖြူရောင် ရေမြင်းကြီးသည် သူမသခင်၏ အမိန့်ကို နာခံကာ တိုက်ပွဲဝင်နေသော မိကျောင်းကြီးများနှင့် မီတာအနည်းငယ်သာ ဝေးတော့သည့် ခြင်းတောင်းလေးဆီသို့ အမြန်ဆုံး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ကလေးငယ်၏ ငိုသံကို အဘွားအိုတစ်ယောက်တည်း ကြားခဲ့သည်မဟုတ်ပေ။ အချို့သော မိကျောင်းများသည် မျက်လုံးများ နီမြန်းကာ ခြင်းတောင်းရှိရာသို့ စတင် ကူးခတ်လာကြသည်။

၎င်းတို့အတွက်မူ ကလေးငယ်၏ ငိုသံသည် အခမဲ့ စားသောက်ပွဲကြီးတစ်ခုဆီသို့ ဖိတ်ခေါ်သံကဲ့သို့ပင်။

မကြာမီ မိကျောင်းတစ်ကောင်သည် ခြင်းတောင်းနှင့် တစ်မီတာအကွာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး ခြင်းတောင်းနှင့် အတွင်းမှ ကလေးငယ်ကို ဝါးမြိုရန် ၎င်း၏ ဧရာမ မေးရိုးကြီးကို ဟလိုက်သည်။

သို့သော် ၎င်း၏သားကောင်ကို မစားရသေးမီမှာပင် ခြေထောက်တစ်ဖက်သည် ၎င်း၏ နှာတံပေါ်သို့ နင်းချလိုက်ပြီး ၎င်း၏ မေးရိုးကြီးကို အတင်းအကျပ် ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။

အဘွားအိုသည် ခြင်းတောင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မယူလိုက်ပြီးနောက် မိကျောင်းများကို နင်းခြေကာ အဝေးသို့ ခုန်ထွက်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး ခုန်ချက်တစ်ခုနှင့်အတူ သူမသည် အဖြူရောင် ရေမြင်း၏ ကျောပေါ်သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး အမြန်ဆုံး ထွက်ပြေးရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဒေါသထွက်နေသော မိကျောင်းများသည် သူတို့၏ သားကောင်ကို ခိုးယူသွားသော သူခိုးနောက်သို့ ဟိန်းဟောက်ရင်း လိုက်လာကြသည်။

တိုက်ခိုက်နေသော မိကျောင်းကြီးနှစ်ကောင်မှာလည်း တိုက်ပွဲကို ရပ်လိုက်ပြီး ရေမြင်း၏ ထွက်ပြေးမည့် လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

"ဒီလောက် အသေးအဖွဲကိစ္စကို ပြဿနာအကြီးအကျယ် ဖြစ်အောင် မလုပ်ချင်ပါဘူး၊" ဟု အဘွားအိုက သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို စိုက်ကြည့်နေသော မျက်လုံးနီနီနှင့် မိကျောင်းကြီးနှစ်ကောင်ကို ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ဒီကလေးကို ခေါ်သွားမယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ့လမ်းက ဖယ်ပေးကြစမ်း။"

မိကျောင်းကြီးနှစ်ကောင်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ အဘွားအိုက စိတ်ပျက်စွာဖြင့် လျှာသပ်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီတော့လည်း ပြီးတာပဲ။ ဆိုဖီ... ရှေ့ကို တိုး!" ဟု အဘွားအိုက အမိန့်ပေးသည်။

အဖြူရောင် ရေမြင်းသည် သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်ထားသော မိကျောင်းကြီးနှစ်ကောင်ဆီသို့ အရှိန်နှင့် ပြေးဝင်သွားသည်။ အဘွားအိုနှင့် သူမ၏ ရေမြင်းတို့သည် မိကျောင်းကြီးများနှင့် ဆယ်မီတာခန့်သာ ဝေးတော့သည့်အချိန်တွင် မိကျောင်းကြီးနှစ်ကောင်မှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် သူတို့ဆီသို့ ခုန်အုပ်လာကြသည်။

အဘွားအိုသည် လက်ဝဲဘက်ဖြင့် ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ထားစဉ်တွင် သူမ၏ လက်ယာဘက် လက်ချောင်းများကို ပဟေဠိဆန်သော ပုံစံများဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

မကြာမီ လူရိပ်နှစ်ခုသည် လေဟာနယ်ထဲမှ ပေါ်ထွက်လာပြီး အဘွားအိုနှင့် သူမ၏ ရေမြင်းကို ကိုက်ခဲရန် ဟနေသော စူးရှသည့် သွားများ ပြည့်နှက်နေသည့် မိကျောင်းကြီးနှစ်ကောင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

နားကွဲလုမတတ် ကွဲအက်သံကြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဟိန်းထွက်သွားပြီး မိကျောင်းကြီးနှစ်ကောင်မှာ မီတာပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

၎င်းတို့၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးများသည် မြစ်ရေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး နေရာအနှံ့ လှိုင်းတံပိုးများ ထွက်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသော ကျန်မိကျောင်းများသည် ရှေ့ဆက်မတိုးတော့ဘဲ အဘွားအိုကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်နေကြသည်။ အာဏာအရှိဆုံး မိကျောင်းကြီးနှစ်ကောင်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် အလဲထိုးလိုက်သည့်နောက်တွင် သူမကို ပြဿနာရှာရန် စိတ်ကူးများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အဘွားအိုသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို မတတ်သာသလို ခါယမ်းလိုက်သည်။ "မနက်စာ စားဖို့ နည်းနည်းတော့ နောက်ကျတော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ မတတ်နိုင်ဘူးပေါ့။"

အဲ့ဒီနောက် သူမသည် ခြင်းတောင်းထဲတွင် ငိုနေဆဲဖြစ်သော ကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မငိုပါနဲ့ ကလေးလေးရဲ့။ မင်း အခု ဘေးကင်းသွားပါပြီ၊" ဟု အဘွားအိုက ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ကလေးငယ်ကို ချော့မြူရန်အတွက် သူမ၏ လက်ချောင်းလေးဖြင့် ကလေး၏ ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

တိုက်ဆိုင်မှုလား သို့မဟုတ် ကလေး၏ သဘာဝ ဗီဇလား မသိရသော်လည်း၊ သူမ၏ လက်ချောင်းနှင့် ထိလိုက်သည့် ခဏမှာပင် ကလေးငယ်၏ လက်လေးများသည် သူမ၏ လက်ချောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ကလေးငယ်သည် ငိုနေခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို မြင်ရသောအခါ အဘွားအို ပြုံးလိုက်မိသည်။ ကလေးငယ်သည် ပြန်လည် အိပ်ပျော်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသဖြင့်၊ ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခြင်းတောင်းကို ဘေးကင်းအောင် သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ဂရုတစိုက် တင်ထားလိုက်သည်။

"သွားကြစို့ ဆိုဖီ၊" ဟု အဘွားအိုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့ အိမ်ပြန်ကြရအောင်။"