နတ်ဘုံတံခါးဝမှ အားအကောင်းဆုံး ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်သူ
အခန်း (၂၈) အီလီစီယမ်၏ ဇာတ်ကြောင်း

ဒီယာဘလို၏ သံချပ်ကာအသစ်ကို ခဏမျှ ငေးမောအားကျပြီးနောက် လပ်စ်သည် သူကိုယ်တိုင်ဝတ်ဆင်ရန် "မဆုတ်မနစ်သော စစ်သည်တော်" အမည်ရှိ ဝတ်စုံအစုံကို စတင်စုဆောင်းတော့သည်။

< မဆုတ်မနစ်သော စစ်သည်တော် >
ဝတ်ဆင်ရန် လိုအပ်ချက် - အခြေခံအမှတ်အားလုံး ၁၅ မှတ်စီရှိရမည်။

– မဆုတ်မနစ်သော စစ်သည်တော် ခေါင်းဆောင်း
ဉာဏ်ပညာ +၁

– မဆုတ်မနစ်သော စစ်သည်တော် သားရေသံချပ်ကာ
ခုခံမှု +၁၅

– မဆုတ်မနစ်သော စစ်သည်တော် သားရေပေါင်ကာ
ခုခံမှု +၁၀

– မဆုတ်မနစ်သော စစ်သည်တော် လက်မောင်းကာ
ခုခံမှု +၁၀

– မဆုတ်မနစ်သော စစ်သည်တော် ဖိနပ်
ခုခံမှု +၁၀

< မဆုတ်မနစ်သော စစ်သည်တော် ဝတ်စုံအပိုဆောင်းအကျိုးကျေးဇူး >

– အစိတ်အပိုင်း ၂ ခု ဝတ်ဆင်ပါက
ခွန်အား +၃

– အစိတ်အပိုင်း ၃ ခု ဝတ်ဆင်ပါက
သွက်လက်မှု +၃

– အစိတ်အပိုင်း ၄ ခု ဝတ်ဆင်ပါက
ကျွမ်းကျင်မှု+၃

– အစိတ်အပိုင်း ၅ ခု ဝတ်ဆင်ပါက
သွေး +၁၅၀
ခုခံမှု +၄၀
ဓာတ်သဘာဝ အားလုံးအပေါ် ခုခံမှု +၁၀
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာတိုက်ခိုက်မှု ထိခိုက်မှု လျှော့ချခြင်း ၁၀%

လပ်စ်သည် ဤဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ရန် လိုအပ်ချက်များ မပြည့်မီသေးသော်လည်း သူ၏လက်ဝယ်ရှိ သားရဲဝိညာဉ်ကျောက် (၇) ခု၏ အကူအညီဖြင့် ဤဝတ်စုံကို အခက်အခဲမရှိ ဝတ်ဆင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူသေချာပေါက် ယုံကြည်နေသည်။

မှတ်တမ်းများအရ အစုလိုက်ဝတ်စုံ များသည် ရရှိရန် မလွယ်ကူပေ။ ၎င်းတို့ကို အီလီစီယမ်ရှိ အဖွဲ့ဝင် ခြောက်ဦး သို့မဟုတ် ခြောက်ဦးထက်ပိုသော အဖွဲ့များဖြင့်သာ ဖြတ်ကျော်နိုင်သည့် အထူးဂူသင်္ချိုင်း များတွင်သာ ရှာဖွေစုဆောင်းနိုင်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘွား" ဟု လပ်စ်က မဆုတ်မနစ်သော စစ်သည်တော်ဝတ်စုံကို သူ၏သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ်ကွယ်" ဟု ဗီရာက ကျန်ရှိသော ပစ္စည်းများကို သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ရင်း ဆိုသည်။

သူမပိုင်ဆိုင်သော ပစ္စည်းအတော်များများသည် အလွန်မြင့်မားသော လိုအပ်ချက်များရှိသည်။ သူမက လပ်စ်အား ထိုအရာများကို ထုတ်ပြရခြင်းမှာ ဤပစ္စည်းများသည် သူ့အတွက် အချိန်မရွေး အသင့်ရှိနေသည်ဟု သိစေလိုသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

လပ်စ်သည် သူ၏အဘွား၏ စေတနာကို နားလည်ပြီး ရင်ထဲတွင် အလွန်ဝမ်းသာနေမိသည်။ သူမြင်ခဲ့ရသည့် အချို့ပစ္စည်းများသည် သူ့အနေဖြင့် 'တမန်တော်' အဆင့်သို့ ရောက်မှသာ သုံးနိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုအရာများ အသင့်ရှိနေသည်ကို သိရရုံနှင့်တင် အားတက်စရာ ကောင်းလှသည်။

"အဘွား... အဘွားလည်း ငယ်ငယ်တုန်းက အီလီစီယမ်ထဲကို ဝင်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား?"

"ဟုတ်တာပေါ့။"

"အဘွားရဲ့ အစပျိုးခဲ့တဲ့ ရွာလေးက ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြလို့ရမလား?" လပ်စ်က စူးစမ်းမေးမြန်းသည်။ "အဲ့ဒီမှာလည်း သားရဲကျူးကျော်မှုတွေ ရှိလား?"

ဗီရာက ပြုံးလိုက်ပြီး လပ်စ်ကို သူမနောက်သို့ လိုက်ခဲ့ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် အဘွားနှင့်မြေးနှစ်ဦးသည် သူတို့နေအိမ်၏ ဥယျာဉ်ကို ငေးကြည့်ရင်း လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြသည်။

"အဘွားရဲ့ ငယ်ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို မပြောခင်၊ အီလီစီယမ်ဆိုတာ ဘယ်လိုပေါ်လာသလဲဆိုတာကို အရင်ပြောပြမယ်" ဗီရာက အတိတ်က ပုံရိပ်ဟောင်းများကို ပြန်လည်မြင်ယောင်ကြည့်ရင်း အဝေးသို့ ငေးကြည့်ကာ ဆိုသည်။ "အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ဆိုလစ် ကမ္ဘာမှာ နှစ်တစ်ရာစစ်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားကာစပဲ၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးရဲ့ ပထဝီဝင်အနေအထားကလည်း ထာဝရပြောင်းလဲသွားခဲ့ရတယ်။

လူတွေ နေထိုင်လို့ရတဲ့ နေရာတွေက အတော်လေး နည်းပါးသွားခဲ့တယ်။ ဒီနယ်မြေကနေ ထွက်ခွာသွားမယ်ဆိုရင် မင်းမြင်ရမှာက သဲကန္တာရပြင်ကြီးတွေပဲ ရှိတော့မယ်။ မြေပြင်တော်တော်များများက အပင်မပေါက်နိုင်၊ ရေမရှိနိုင်သလို မြေအောက်ကနေ အခါအားလျော်စွာ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေကြောင့် ဘယ်သတ္တဝါမှ အကြာကြီး မနေနိုင်တဲ့ မြေရိုင်းတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။"

"နောက်ထပ် အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်တွေ မဆုံးရှုံးရအောင် အုပ်ချုပ်သူနိုင်ငံအားလုံးက သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရယူခဲ့ကြတယ်။ ဆိုလစ်မြေပြင်ပေါ်မှာ ဘယ်တော့မှ အကြီးစားစစ်ပွဲတွေ ထပ်မတိုက်ဖို့ သူတို့ သဘောတူခဲ့ကြတာပေါ့။ ဒီပဋိညာဉ်ကို ခိုင်မြဲစေဖို့အတွက် ဒီကမ္ဘာကို စွန့်ခွာသွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားတွေဆီမှာ နောက်ဆုံးဆန္ဒအနေနဲ့ သူတို့ အသနားခံခဲ့ကြတယ်။

သနားလို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီကမ္ဘာနဲ့ ပတ်သက်သမျှ အဆက်အသွယ်အားလုံးကို တကယ်ပဲ ဖြတ်တောက်ချင်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ် နတ်ဘုရားတွေက သဘောတူခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး အကြီးစားစစ်ပွဲတွေ ထပ်မဖြစ်အောင် စကြဝဠာဆိုင်ရာ ဥပဒေသတစ်ခုက ဒီကမ္ဘာကို လွှမ်းခြုံထားခဲ့တာပေါ့။"

"အခုအချိန်မှာတော့ ပဋိပက္ခဖြစ်စရာဆိုလို့ နယ်စပ်ပြဿနာလေးတွေပဲ ရှိတော့တယ်၊ အဲ့ဒါတောင် အများစုက ထိတွေ့မှု အနည်းငယ်လောက်ပဲ ဖြစ်ကြတာ။ ဘယ်သူမှ ဒီစည်းကမ်းကို မချိုးဖောက်ရဲကြဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့လုပ်ရပ်ရဲ့ နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်ကို ဘယ်သူမှ မခံစားနိုင်လို့ပဲ။"

ဗီရာသည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ပြီးနောက် သူမ၏ဇာတ်ကြောင်းကို ဆက်ပြောသည်။

"နှစ်အနည်းငယ် ကြာသွားပြီးတဲ့နောက် အားလုံးက ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေထိုင်နေကြတုန်းမှာပဲ၊ ကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားတဲ့ အင်အားကြီးမားတဲ့ အသံတစ်ခုကို အားလုံး ကြားလိုက်ကြရတယ်" ဗီရာက လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲက သူမ၏အရိပ်ကို ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။ "အဲ့ဒီအသံက 'ဒီကမ္ဘာကြီးက ပျက်စီးတော့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကယ်တင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို အီလီစီယမ်မှာ ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်' လို့ ပြောခဲ့တယ်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပဲ ကမ္ဘာအနှံ့အပြားမှာ အီလီစီယမ်ကို သွားလို့ရတဲ့ နယ်စပ်ဖြတ်ကျော်ဂိတ် တွေ ပေါ်လာတော့တာပဲ။ ဝိုင်းလ်ဂါ့ဒ်ခံတပ် ဆိုတာလည်း အဲ့ဒီလမ်းကြောင်းတွေထဲက တစ်ခုကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ဖို့ တည်ဆောက်ခဲ့တာပေါ့။"

"အဲ့ဒီအချက်ကြောင့်ပဲ ဒီနယ်မြေမှာ ဝိုင်းလ်ဂါ့ဒ်က အရှင်သခင် ဖြစ်လာခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ ပတ်ဝန်းကျင်က ကျေးရွာတွေ၊ မြို့တွေက သူတို့ကလေးတွေကို အကန့်အသတ်မရှိတဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေရှိတဲ့ ဒီအမည်မသိကမ္ဘာထဲကို ဝင်ခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ဒီကို စေလွှတ်ကြတာပေါ့။"

ဘေးနားတွင် တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေသော လပ်စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ခံတပ်တံတိုင်းအတွင်း၌ ကြီးပြင်းလာခဲ့သူဖြစ်ရာ၊ ကလေးငယ်များစွာသည် သူတို့၏ အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ လာရောက်ကာ အခွန်အခများ ပေးဆောင်ပြီး အီလီစီယမ်သို့ သွားရာ ဂိတ်ထဲသို့ ဝင်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်ကို သူမြင်ဖူးသည်။

"အဘွား... ကျွန်တော် အရင်က တစ်ခါမှ မစဉ်းစားမိဖူးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ကံကောင်းတဲ့သူလို့ သတ်မှတ်လို့ရမလား?" လပ်စ်က မေးသည်။ "ကျွန်တော်က စမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ရုံနဲ့ အီလီစီယမ်ကို ဝင်လို့ရတယ်။ တခြားသူတွေကတော့ အဲ့ဒီဂိတ်ထဲကို ဝင်ဖို့အတွက် အခကြေးငွေ ပေးရတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် ဘယ်လောက်တောင် အခွင့်ထူးခံရလဲဆိုတာ သတိမထားမိခဲ့တာလား?"

ဗီရာက တခိခိ ရယ်မောလိုက်သည်။ "အင်း... မင်းက ခံတပ်တံတိုင်းထဲကနေ အပြင်ထွက်ခဲတော့ အပြင်က အခြေအနေတွေကို မသိတာ မဆန်းပါဘူး။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် မင်းက အခွင့်ထူးခံပါပဲ။ မင်းက အီလီစီယမ်ကို ဝင်ဖို့ အခကြေးငွေ ပေးစရာမလိုသလို၊ တင်းကျပ်တဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ပြည့်မီဖို့လည်း ပူစရာမလိုဘူး။ ကျွန်မတို့ နယ်မြေထဲက တခြားကျေးရွာတွေနဲ့ မြို့တွေကလည်း သုံးလတစ်ကြိမ် ကျွန်မတို့ကို အခွန်ပေးဆောင်ရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီပစ္စည်းတွေ ပေးဆောင်ရတဲ့အတွက် အပြန်အလှန်အနေနဲ့ ခံတပ်က သူတို့ကို ကျူးကျော်မှုမှန်သမျှနဲ့ ၃ နှစ်ကနေ ၅ နှစ်တစ်ကြိမ် ဖြစ်တတ်တဲ့ သားရဲလှိုင်း တွေကနေ ကာကွယ်ပေးရမယ့် တာဝန်ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အခန်းကဏ္ဍက သစ်ရွက်ကျေးရွာကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ နော်ရီယာခံတပ် နဲ့ ဆင်တူတာပေါ့။"

လပ်စ်က နားလည်သွားသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ "ဒါဆို အီလီစီယမ်ထဲကို ဝင်သွားတဲ့ တခြားကျေးရွာက ကလေးတွေကကော ဘာဖြစ်ကုန်ကြလဲ?"

"သူတို့က နာဗာရီအင်ပါယာ ထဲမှာရှိတဲ့ သူတို့အဖွဲ့နဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ရွာလေးရွာထဲက တစ်ရွာရွာမှာ ကျပန်းပေါ်လာလိမ့်မယ်" ဗီရာက ပြန်ဖြေသည်။ "အဖွားတို့ အီလီစီယမ်ကို စရောက်တုန်းက အဖွားတို့ ရောက်သွားတဲ့ နယ်မြေတွေကို အုပ်ချုပ်နေတဲ့ မိသားစုတွေ ရှိနှင့်ပြီးသား။

အဖွားတို့ထဲက အချို့က အဲ့ဒီကမ္ဘာမှာ ခြေကုပ်ရဖို့ ကိုယ်ပိုင်ခံတပ်တွေကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြတယ်။ အချို့ကတော့ အဲ့ဒီက အုပ်ချုပ်သူမိသားစုတွေနဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ပြီး၊ နယ်မြေတွေ ရရှိတဲ့အထိ မြင့်မြတ်တဲ့ ဘွဲ့ထူးတွေ ရအောင် ကြိုးစားခဲ့ကြတာပေါ့။"

"ဝိုင်းလ်ဂါ့ဒ်ခံတပ်ကို တည်ထောင်သူကတော့ ဒုတိယနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီး ဗိုင်းကောင့် ဘွဲ့ရတဲ့အထိ ကြိုးစားခဲ့တာ။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ပဲ ကျွန်မတို့အဖွဲ့ဟာ အီလီစီယမ်မှာ ကိုယ်ပိုင်နယ်မြေ ရခဲ့တာပေါ့။ အဲ့ဒီအချိန်ကစပြီး အင်အားကြီးလာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သစ်ရွက်ကျေးရွာနဲ့ မတူတာက အဖွားတို့ဘက်မှာတော့ သားရဲကျူးကျော်မှုတွေအတွက် ပူစရာမလိုဘူး။"

လပ်စ်က နားလည်ကြောင်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "အဘွား... အဖွားတို့ နယ်မြေက ကလေးတွေက အဆင့်မြင့်စစ်သည် တွေ ဖြစ်လာရင် ခံတပ်က သူတို့ကို ဘယ်လို ဆက်ဆံသလဲ?"

"မေးခွန်းကောင်းပဲ။" ဗီရာက သူမမြေး၏ စူးစမ်းလိုစိတ်ကို ချီးကျူးလိုက်သည်။ "မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ အဆင့်မြင့်စစ်သည် တွေက အထူးကိစ္စတွေပေါ့။ သူတို့က အင်အားကြီးသူတွေအဖြစ် လူသိများတော့ သူတို့ရဲ့ အဆင့်နဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ဆက်ဆံမှုကို ရကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆင့်မြင့်စစ်သည် တစ်ယောက်ဖြစ်လာတာနဲ့ ဘဝက ပိုလွယ်ကူသွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး။

မင်းဟာ မင်းပိုင်ဆိုင်တဲ့ တိုင်းနိုင်ငံ၊ အင်ပါယာ ဒါမှမဟုတ် မင်းဆက်အတွက် မစ်ရှင်တွေကို အမြဲတမ်း သွားနေရလိမ့်မယ်။ လပ်စ်... မင်း သိပြီးသားဖြစ်မှာပေမဲ့ အီလီစီယမ်ဆိုတာ ငြိမ်းချမ်းတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး။ ဆိုလစ်မှာ စစ်ပွဲတွေ မဖြစ်နိုင်တော့ပေမဲ့ အီလီစီယမ်မှာတော့ ဒါက သာမန်ကိစ္စပဲ။ အဖွဲ့အစည်းတွေ၊ မျိုးနွယ်စုတွေနဲ့ ဂိုဏ်းတွေကြားက တိုက်ပွဲတွေက နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ဖြစ်နေတာ။

လူတွေဟာ အီလီစီယမ်ကို သွားရတဲ့ တကယ့်အကြောင်းရင်းကို မေ့နေကြသလိုပဲ၊ အဲ့ဒါကတော့ ကျွန်မတို့ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာဖို့ပဲ။ အခြေအနေတွေက ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမယ်ဆိုရင် ဆိုလစ်က လူတွေအားလုံးဟာ အီလီစီယမ်ကိုပဲ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ပြီး ပျက်စီးနေတဲ့ ဒီကမ္ဘာကြီးကို အပြီးအပိုင် စွန့်ခွာသွားကြမှာကို အဘွား စိုးရိမ်မိတယ်။"

ဗီရာသည် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးနှင့် သူမ၏မြေးကို ကြည့်ပြီး တခိခိ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကလေး... ဒီကိစ္စတွေက မင်း စဉ်းစားရမယ့်အရာတွေ မဟုတ်ပါဘူး" ဗီရာက စနောက်သောလေသံဖြင့် ဆိုသည်။ "ဒါတွေက လူကြီးတွေ ပူပန်ရမယ့်ကိစ္စတွေ။ မင်းအတွက်ကတော့ ပိုပြီး သန်မာလာအောင်ပဲ အာရုံစိုက်ပါ။ အခုလောလောဆယ်မှာ အဆင့် ၁ သားရဲတစ်ကောင်က မင်းကို လက်ဝါးနဲ့ တစ်ချက်ပုတ်ရုံနဲ့ သေစေနိုင်တယ်။ မင်းမှာ အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ အရည်အချင်း မရှိသေးဘူး။"

လပ်စ်သည် သူ၏အဘွားကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ဤကမ္ဘာသို့ လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကမ္ဘာကြီးကို ကယ်တင်ရန်ဖြစ်ကြောင်းသာ သူမကို ပြောပြလျှင် ဗီရာက သူ့ကို ရယ်မောနေလိမ့်မည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။

သို့သော်လည်း အဆုံးမှာတော့ သူ၏အဘွား ပြောသည်က မှန်နေပါသည်။

အဆင့် ၁ သားရဲ၏ တစ်ချက်ပုတ်ရုံနှင့် သေနိုင်မည့်သူတစ်ဦးသည် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ကမ္ဘာကြီးအပေါ် သက်ရောက်မှုရှိစေမည့် အရည်အချင်းမျိုး အမှန်တကယ် မရှိသေးပေ။