နတ်ဘုံတံခါးဝမှ အားအကောင်းဆုံး ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်သူ

အခန်း (၂၀) - သားရဲများ ကျူးကျော်ခြင်း [အပိုင်း ၁]

လပ်စ်သည် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေစဉ် သန်းခေါင်ယံအချိန်၌ ဆူညံသော ခေါင်းလောင်းထိုးသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟာ့ဖ်အဲ့လ်ဖ်ကောင်လေးသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အခန်း၏ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေမှန်း သူ မသိသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် ဆူညံပွက်လောရိုက်စေသော အကြောင်းရင်းကို သိရှိရန် အပြင်ဘက်သို့ ကြည့်ရှုစစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လူပုကင်းလှည့်ရဲအချို့ ကျေးရွာ၏ တောင်ဘက်တံခါးဆီသို့ ဦးတည်ပြေးလွှားနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရန် လပ်စ်အတွက် သိပ်မကြာလိုက်ပေ။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အမူအရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဆိုးရွားသည့် တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း လပ်စ် သိလိုက်သည်။

ဆံပင်နီနှင့် ကောင်လေးသည် ဂါချာ မှ ရရှိထားသော 'ဝံပုလွေသားရေ သံချပ်ကာ' ကို ချက်ချင်း ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့သည်။

< ဝံပုလွေသားရေ သံချပ်ကာ >

• ခုခံအား : ၂၀

• ထိုးစစ်နှင့် ခုတ်ချက်ဒဏ်များအား ၁၀% လျှော့ချပေးသည်။

သူ တည်းခိုခန်း၏ ပထမထပ်သို့ ရောက်သောအခါ လူပုအများအပြားသည် အဖွဲ့များခွဲကာ ပြင်ဆင်နေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ သံချပ်ကာများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင်လည်း လက်နက်များကို မြဲမြံစွာ ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

"ခွင့်ပြုပါဦး၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲဆိုတာ ပြောပြလို့ ရမလား?" ဟု လပ်စ်က အရက်ဘားနောက်တွင် ရပ်ကာ ဆေးတံသောက်နေသော တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်ကို မေးလိုက်သည်။

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် ဆေးတံကို တစ်ချက် အားပါးတရ ရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် လပ်စ်၏ မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေသည်။ "ရံဖန်ရံခါမှာ သားရဲတွေ ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်တာမျိုး ရှိတတ်တယ်။ အခုတော့ ဝိညာဉ်သရဲ တွေ ကျူးကျော်နေလို့ ရွာရဲ့ ကာကွယ်ရေးကို အားဖြည့်ဖို့ လူတိုင်း တောင်ဘက်တံခါးမှာ စုဝေးနေကြတာ။ မင်းရော ရွာကို ကာကွယ်တဲ့နေရာမှာ ပါဝင်ဖို့ စိတ်ကူးရှိလား?"

"ဟုတ်ကဲ့၊" လပ်စ်က ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် သစ်ရွက်ကျေးရွာကို ရောက်တာ မကြာသေးပေမဲ့ ဒီနေရာကို ကာကွယ်ဖို့ ကျွန်တော် တတ်နိုင်သမျှ လုပ်ဆောင်သင့်တယ်လို့ ခံစားရပါတယ်။"

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်၏ အကြည့်များမှာ ပျော့ပျောင်းသွားပြီး လပ်စ်၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်သည်။ "နောက်ကျရင် မင်းအတွက် အရသာရှိတဲ့ မနက်စာတစ်ခု ပြင်ဆင်ပေးထားမယ်။ သွားတော့... ဒါပေမဲ့ အသက်မသေအောင်တော့ သတိထားဦး။"

လပ်စ်က ပြုံးလျက် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ တံခါးဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ လူပုများသည် လပ်စ်နှင့် ပိုင်ရှင်တို့၏ စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရွာ၏ ဘေးဒုက္ခရောက်ချိန်တွင် ကူညီလိုသော လပ်စ်၏ စိတ်ဓာတ်အပေါ် အထင်ကြီးသွားကြသည်။

"မင်းတို့ ငတုံးတွေက ဘာကို ကြောင်ကြည့်နေကြတာလဲ?" တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က အရက်သောက်သည့်နေရာတွင် အချိန်ဖြုန်းနေဆဲဖြစ်သော လူပုများကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့က လူပုတွေလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဂေါ်ဘလင် တွေလား? အဲ့ဒီ ဟာ့ဖ်အယ်ဖ်ကို တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုင်းနေတော့မှာလား? မတိုက်ချင်တဲ့ကောင်ရှိရင် အခုပဲ လစ်တော့။ ငါ့ဆီမှာ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေကို မလိုချင်ဘူး!"

လူပုများသည် တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်က သူတို့ကို အမှန်တကယ် နှင်ထုတ်လိမ့်မည်ကို ကြောက်သဖြင့် ရွာကာကွယ်ရေးတွင် ပါဝင်ရန် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

လူတိုင်း ထွက်သွားသောအခါ တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နံရံတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော လူပုဆယ်ကျော်သက်လေးတစ်ဦး၏ ပုံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ မင်းသာ ရှိနေရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ သားရယ်၊" ဟု ပိုင်ရှင်က ဒုတိယအကြိမ် သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။ "မင်းမရှိဘဲနဲ့တော့ ဒီနေရာက ဘယ်တော့မှ အရင်လို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

လပ်စ်သည် သစ်ရွက်ကျေးရွာ၏ တောင်ဘက်တံခါးသို့ အပြေးသွားနေစဉ် သူနှင့်အတူ ပြေးနေသော လူပုအများအပြားကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး လပ်စ်!" ကိုလက်သည် သူနှင့်အတူ ပြေးရင်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "အစ်ကိုကြီးလည်း ရွာကာကွယ်ရေးမှာ ပါဝင်မလို့လား?"

"ဟုတ်တယ်၊" လပ်စ်က ပြန်ဖြေသည်။ "ကိုလက်... ငါပဲ ထင်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းက ဒီကိစ္စကို တကယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေတာလား?"

"စိတ်လှုပ်ရှားတာပေါ့! ဒါ ကျွန်မအတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် ရွာကာကွယ်ရေးမှာ ပါဝင်ခွင့်ရတာလေ။ အဖေနဲ့ အမေက ဒီလို အန္တရာယ်ရှိတဲ့အလုပ်တွေကို ပုံမှန်ဆို တားကြတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု ကျွန်မက အီလီစီယမ်မှာ ရှိနေတာဆိုတော့ သူတို့ ကျွန်မကို တားလို့မရတော့ဘူး!"

"... သတိနဲ့ပဲ လုပ်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား?"

"အင်း!"

လပ်စ်နှင့် စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ကိုလက်သည် အရှိန်မြှင့်ပြေးကာ လပ်စ်ကို နောက်ချန်ထားခဲ့သည်။ ဟာ့ဖ်အဲ့လ်ဖ်ကောင်လေးမှာ သူ့ထက် မီတာငါးဆယ်ခန့် ကြိုရောက်နေပြီဖြစ်သော လျင်မြန်သည့် လူပုမလေးကို ကြည့်ကာ ဆွံ့အသွားရသည်။

'သူ တကယ် မြန်တာပဲ၊' လပ်စ်က တွေးတောမိသည်။ 'လူပုတွေ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။'

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် လပ်စ်သည် တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တောင်ဘက်တံခါးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လူပုကင်းလှည့်ရဲအချို့မှာ မြို့ရိုးပေါ်တွင် ရပ်လျက် လက်ထဲတွင် မြားသေနတ် များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

ကိုလက်နှင့် သူမ၏အဖွဲ့မှာလည်း တံခါးအနီးရှိ ကာကွယ်ရေးမြို့ရိုး၏ တစ်ဖက်တွင် စုဝေးနေကြပြီး အဝေးမှ တစ်ခုခုကို ကြည့်နေကြသည်။ လပ်စ်သည် အချိန်မဖြုန်းဘဲ မည်သို့သော ရန်သူများကို ရင်ဆိုင်နေရသည်ကို သိရန် မြို့ရိုးပေါ်သို့ တက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ မြို့ရိုးပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် ရွာဆီသို့ တလှုပ်လှုပ်ဖြင့် လျှောက်လာနေသော မရေမတွက်နိုင်သည့် အရိုးစုများနှင့် ဇွန်ဘီများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားတော့သည်။

'ဒါက သားရဲကျူးကျော်မှုလား?' လပ်စ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူသည် သားရဲကျူးကျော်မှုနှင့် မစိမ်းပေ၊ အကြောင်းမှာ ဝိုင်းဂတ်ဒ်ခံတပ်သည်လည်း အတိတ်တွင် ထိုကဲ့သို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကလေးများကိုမူ ခံတပ်၏ မြေအောက်ခိုလှုံရာနေရာတွင် အမြဲတမ်း စုဝေးထားလေ့ရှိသဖြင့် သူတို့အနေဖြင့် တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်ခွင့် သို့မဟုတ် စောင့်ကြည့်ခွင့် မရခဲ့ကြပေ။

ယခု အီလီစီယမ်တွင် သားရဲကျူးကျော်မှုနှင့် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရသောအခါတွင်မှ အကြီးအကဲများက ကလေးများကို ဤကဲ့သို့ ကြီးမားသော တိုက်ပွဲများတွင် ဘာကြောင့် ဝင်မပါခိုင်းဘဲ စောင့်ရှောက်ထားသလဲဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားခဲ့သည်။

'အဘွားက သားရဲကျူးကျော်မှုတွေရှိရင် အမြဲတမ်း ပါဝင်ကာကွယ်ပေးခဲ့တာပဲ၊' လပ်စ်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စတင်ဝင်ရောက်လာသော ကြောက်ရွံ့မှုများကို မောင်းထုတ်ရန် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ 'ရပါတယ်၊ ငါ ဒီမြို့ရိုးပေါ်မှာပဲ နေသရွေ့တော့ ဘေးကင်းမှာပါ။ ရွာရဲ့ အစောင့်တွေ ရှိနေတာပဲ၊ သူတို့ ဒါကို ကိုင်တွယ်နိုင်မှာ သေချာပါတယ်။'

လပ်စ်သည် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမည်ဟု သူ့ကိုယ်သူ နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း၊ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသော သူ၏ နှလုံးသံနှင့် နားထဲမှ မြည်သံများကြောင့် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် မထားနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် သေးငယ်သော လက်ကလေးတစ်ဖက်က သူ၏လက်ကို လာရောက်ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"စိတ်မပူနဲ့ အစ်ကိုကြီး! ကျွန်မ အစ်ကိုကြီးကို ကာကွယ်ပေးမယ်!" ကိုလက်က မျက်နှာတွင် အပြုံးကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအရိုးစုတွေနဲ့ ဇွန်ဘီတွေက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ သူတို့ကို အလွယ်လေး နှိမ်နင်းနိုင်တယ်!"

လပ်စ်၏ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားသည်ကို သူမ သတိထားမိသဖြင့်၊ အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေများနှင့် ကြုံရတိုင်း သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူက သူမကို ပြောလေ့ရှိသော စကားများကို ပြန်လည်ပြောပြခြင်း ဖြစ်သည်။

လပ်စ်သည် သူ၏ ညာလက်ကို ကိုင်ထားသော ပြုံးနေသည့် မိန်းကလေးငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ထိတ်လန့်နေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

'သတိထားစမ်း လပ်စ်!' လပ်စ် သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ထဲမှ ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။ 'ငါက ဒီမှာ အကြီးဆုံးလေ! ငါကပဲ ဒီကလေးတွေကို ကာကွယ်ပေးရမှာ! ငါ့ထက် ၄ နှစ်ငယ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်မှာ ပုန်းနေတယ်ဆိုတာ အဘွားသာ သိသွားရင် တကယ် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာပဲ!'

လပ်စ်သည် ကိုလက်၏ လက်ကလေးကို အသာအယာ ပြန်ညှစ်လိုက်ပြီး မြို့ရိုးမှ မီတာ ရာဂဏန်းမျှသာ ဝေးတော့သော ဝိညာဉ်သရဲ စစ်တပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး၊" လပ်စ်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။ "ဒီလို အားနည်းတဲ့ အရိုးစုတွေနဲ့ ဇွန်ဘီတွေကို ငါ မကြောက်ပါဘူး။ ပြောရရင် ငါကိုယ်တိုင်တောင် အရိုးစုတစ်ကောင်ကို ဆင့်ခေါ်နိုင်သေးတယ်။ မင်း ကြည့်မလား?"

"တကယ်လား? အစ်ကိုကြီးက အရိုးစုတစ်ကောင်ကို ဆင့်ခေါ်နိုင်တာလား?"

"ဆင့်ခေါ်နိုင်တာပေါ့။ ကြည့်နေ။ ထွက်ပေါ်လာစမ်း၊ ဒီယာဘလို!"

ချက်ချင်းပင် ဖြူဖွေးသော အရိုးစုတစ်ကောင်သည် လပ်စ်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။ လပ်စ် ဆင့်ခေါ်လိုက်သော အရိုးစုကို မြင်သောအခါ ကိုလက်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားတော့သည်။

လပ်စ်သည် သူ၏ အမည်ပေးထားသော သတ္တဝါအကြောင်း ကြွားဝါရန်ပင် အချိန်မရလိုက်မီမှာပင်၊ မြားအများအပြားသည် ဒီယာဘလို ရှိရာသို့ ပျံသန်းလာသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အချို့မှာ သူ၏ အရိုးနံရံကြားမှ အန္တရာယ်မရှိဘဲ ဖြတ်သွားသော်လည်း၊ အချို့မှာမူ သူ၏ ဦးခေါင်းကို ထိမှန်သွားသဖြင့် ခေါင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။