အခန်း ၁ — အစပြုခြင်း
“ဒါဆို မနက်ဖြန် ငါတို့ တောထဲကို စခန်းချသွားကြမယ်။ မက်စ်၊ မင်း အကြောင်းပြချက်မျိုးစုံပေးပြီး မလိုက်ဘူးလို့တော့ မလုပ်နဲ့နော်။ မင်း မဖြစ်မနေ လိုက်ရမယ်။”
သူက ခဏရပ်လိုက်ပြီး မျက်စိတစ်ဖက်မှိတ်ပြကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“အယ်လီဆန်လည်း လိုက်မှာနော်။”
အသက်နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိတဲ့ လူငယ်နှစ်ယောက်ဟာ လမ်းမပေါ်မှာ အတူတူလမ်းလျှောက်လာကြသည်။
စကားပြောလိုက်သူက ဂျေကော့ဖြစ်သည်။ သူ့မှာ ရွှေရောင်ဆံပင်၊ ထင်ရှားပြတ်သားပြီး ချောမောတဲ့မျက်နှာ၊ ကျစ်လျစ်သန်မာတဲ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်။ သူဝတ်ထားတာကလည်း တန်ဖိုးကြီး အမှတ်တံဆိပ်အဝတ်အစားတွေဖြစ်သည်။
သူ့ဘေးမှာ လမ်းလျှောက်လာသူကတော့ မက်စ်ဖြစ်သည်။
ဂျေကော့နဲ့ယှဉ်လိုက်ရင် မက်စ်မှာ ထူးထူးခြားခြား ထင်ရှားတဲ့ရုပ်ရည်မျိုး မရှိပေ။
သာမန်ထက် အနည်းငယ်ပိုကောင်းရုံလောက်သာ ရှိပြီး အညိုရောင်ဆံပင်တိုတိုကို ထားထားသည်။ အင်္ကျီလက်ရှည်ပွပွတစ်ထည်နဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
ဒီဂျေကော့က ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းပဲ။
တစ်ခါတလေ သူက ဘာကြောင့် ငါလို သာမန်ကောလိပ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်နဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်နေရတာလဲဆိုတာ စဉ်းစားမိတယ်။ ငါ့မှာ သူနဲ့သူငယ်ချင်းဖြစ်ချင်စရာ ဘာမှမရှိဘူးလေ။
အထူးသဖြင့် ငါတို့ကောလိပ်မှာ လူမှုအဆင့်အတန်းကို အရမ်းအလေးထားကြတာ။ လူတိုင်းက ကိုယ့်အဆင့်အတန်းနဲ့ တူတဲ့လူတွေနဲ့ပဲ သူငယ်ချင်းဖြစ်ကြတာများတယ်။
ဒီအဆင့်အတန်းကို သုံးမျိုးခွဲထားတယ်။ ချမ်းသာသူ၊ လူလတ်တန်းစားနဲ့ ဆင်းရဲသား။
ဆင်းရဲသားတွေကိုတော့ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ ဝက်တွေနဲ့တောင် တူတူပဲ ဆက်ဆံကြတယ်။
ဝန်ခံရတာ နာကျင်ပေမယ့် ဒီလိုအဆင့်အတန်းခွဲခြားမှုထဲမှာ ငါက လူလတ်တန်းစားရဲ့ အောက်ခြေလောက်ပဲ ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်ကတော့ ထိပ်ဆုံးအဆင့်မှာရှိပြီး အရမ်းချမ်းသာတယ်။ သူ့အဖေက စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ယောက်လေ။
ကောင်းပါပြီ။ ဒီအရာတွေအားလုံးကို ငါက သိပ်ပြဿနာမရှိပါဘူး။
ငါ့ကို အခြားအရာအားလုံးထက် ပိုပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတာကတော့… ငါ အခုထိ လူပျိုဖြစ်နေတုန်းပဲဆိုတာပဲ။
အသက်နှစ်ဆယ်ရှိပြီ။ အခုထိ အတွေ့အကြုံမရှိသေးဘူး။
သူပြောတဲ့ အယ်လီဆန်ကတော့ ငါတို့ကောလိပ်ထဲမှာ အလှဆုံးမိန်းကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ ငါလည်း ပထမနှစ်ကတည်းက သူ့ကို အရမ်းသဘောကျနေခဲ့တာ။
ငါချစ်တဲ့မိန်းကလေးနဲ့ပဲ ပထမဆုံးအကြိမ်ကို ရချင်တာ။ ဒီအခြေအနေမှာတော့ အယ်လီဆန်ပေါ့။
ငါ့လိုလူတစ်ယောက်ကို သူက စိတ်ဝင်စားလာအောင် ဆွဲဆောင်နိုင်မယ့်အရာ ဘာမှမရှိတာကြောင့် သူ့ကို မျှော်လင့်နေတာက မိုက်မဲတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ဂျေကော့က တစ်ခါတလေ ငါနဲ့အယ်လီဆန် တွေ့နိုင်အောင် အခွင့်အရေးလုပ်ပေးတတ်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုထိ သူက ငါ့ကို စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောဖူးဘူး။
ဘယ်သူသိမလဲ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ငါ့ကို သဘောကျလာနိုင်တာပဲ။
“ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ငါလည်း လိုက်ခဲ့မယ်။”
မက်စ်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
အယ်လီဆန်နဲ့ အချိန်ဖြုန်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးတစ်ခုကိုတောင် သူ လက်လွှတ်မှာမဟုတ်ပေ။
“ဒါဆို အတည်ပဲနော်။ အခုတော့ သွားပြီး သောက်ကြရအောင်။ အရက်နည်းနည်းသောက်ပြီးရင် ကိတ်လည်း လာမယ်။ ဒီည သူနဲ့ ပျော်ပျော်ပါးပါး နေမလို့။ မင်းလည်း လိုက်ချင်ရင် လိုက်ခဲ့လေ။”
ဂျေကော့က မျက်နှာပေါ်မှာ စနောက်တဲ့အပြုံးနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“မလိုက်တော့ဘူး။ မနက်ဖြန်အတွက် ပစ္စည်းတွေ ထုပ်ပိုးရဦးမယ်။ မင်းကတော့ သွားပြီး အရက်နဲ့ ‘ကိတ်’ နဲ့ ပျော်လိုက်ဦး။”
မက်စ်က ရယ်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကိတ်ကတော့ ဂျေကော့ရဲ့ ချစ်သူမိန်းကလေးတွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။
သူနဲ့အတူ အချိန်ဖြုန်းဖို့ စီစဉ်ထားတိုင်း ဂျေကော့က မက်စ်ကို အမြဲဖိတ်တတ်သည်။
ဒါပေမဲ့ ဂျေကော့က တကယ်အလေးအနက်နဲ့ ဖိတ်တာလားဆိုတာ မက်စ် မသိပေ။
တကယ်လို့ သူက အလေးအနက်ပြောတာဖြစ်ခဲ့ရင်တောင် ဂျေကော့ရဲ့ ချစ်သူမိန်းကလေးတွေနဲ့ တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ မက်စ် မစဉ်းစားချင်ပေ။
အဲ့လိုလုပ်လိုက်ရင် သူ့ကို လိင်စိတ်အလွန်ပြင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ထင်သွားမှာစိုးသည်။
တစ်ခါတလေတော့ ငါ လုပ်လိုက်သင့်တယ်လို့တောင် တွေးမိတယ်။
ဒီလိုနဲ့ လူပျိုဘဝကို နောက်ဆုံးတော့ နှုတ်ဆက်လိုက်ရင်ကောင်းမလား။
…
အဲ့ဒီနောက် မက်စ်ဟာ ဂျေကော့နဲ့ လမ်းခွဲပြီး အိမ်ကို တန်းပြန်လာခဲ့သည်။
သူဟာ ရိုးရှင်းတဲ့ အခန်းတစ်ခန်းပါတဲ့ တိုက်ခန်းလေးမှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သည်။
သူက ကောလိပ်တက်နေဆဲဖြစ်တာကြောင့် သူ့အဖေက လစဉ်အသုံးစရိတ် ပို့ပေးသည်။
ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီငွေက အိမ်လခ၊ အစားအသောက်နဲ့ ကောလိပ်စရိတ်တွေကို ဖြည့်ဆည်းဖို့တောင် မနည်းလောက်သည်။
ဒါကြောင့် အဖေ့အပေါ် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးလျော့စေဖို့ မက်စ်က အချိန်ပိုင်းအလုပ်လုပ်ပြီး အပိုဝင်ငွေရှာနေခဲ့သည်။
မနက်ဖြန်ခရီးအတွက် သူအနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။
အကြောင်းကတော့ အယ်လီဆန်နဲ့ အချိန်အနည်းငယ် အတူတူဖြုန်းနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးရလာမှာကြောင့် ဖြစ်သည်။
မျှော်လင့်ထားသလိုသာ ဖြစ်ခဲ့ရင် ဒီကျဉ်းကျဉ်းလေး အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း နေပြီး ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဖြေဖျောက်နေရတဲ့ နေ့ရက်တွေ မကြာခင် အဆုံးသတ်သွားနိုင်သည်။
မက်စ်က စခန်းချခရီးအတွက် လိုအပ်တဲ့ပစ္စည်းတွေကို အမြန်ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။
အရေးပေါ်အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာရင် အသုံးဝင်နိုင်တာကြောင့် အကာအကွယ်ပစ္စည်းတစ်ထုပ်ကိုလည်း ထည့်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် အိပ်ရာဝင်လိုက်သည်။
နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်လုံး လိင်ဆက်ဆံမှုမရှိဘဲ နေခဲ့ရပြီး ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာရှိတဲ့လူတိုင်းက နေ့တိုင်းလိုလို အဲ့ဒီလိုအရာတွေ လုပ်နေကြတာကို မြင်နေရရင်…
လိင်ကိစ္စပဲ ခေါင်းထဲမှာရှိနေတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်လာတာ သဘာဝပဲ ဖြစ်နိုင်သည်။
မက်စ်က မနက်စောစော နိုးလာခဲ့သည်။
မျက်နှာသစ်ရေချိုးပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မနက်စာစားလိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့ချိန်းထားတဲ့ တွေ့ဆုံရာနေရာကို သွားခဲ့သည်။
သူက ပထမဆုံးရောက်လာသူဖြစ်တာကြောင့် ကျန်တဲ့သူတွေကို စောင့်နေရသည်။
တစ်နာရီကျော်လောက် စောင့်ပြီးတဲ့နောက် လူတွေ တဖြည်းဖြည်း ရောက်လာကြသည်။
“ဟေး မက်စ်၊ နေကောင်းလား?”
သူ့အတန်းဖော်တွေထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ရွန်က နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ကောင်းပါတယ်ကွာ။ မင်းရော?”
မက်စ်ကလည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
နောက်ဆုံးရောက်လာသူက ဂျေကော့ဖြစ်သည်။
သူက ကားမောင်းလာပြီး အယ်လီဆန်လည်း သူနဲ့အတူ ကားပေါ်မှာ ပါလာသည်။
မက်စ်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှာ တွေးလိုက်သည်။
သူတို့အိမ်တွေက မြို့ရဲ့ မတူညီတဲ့နေရာတွေမှာရှိတာပဲ။ ဘာကြောင့် အတူတူလာကြတာလဲ?
ကားပေါ်က ဆင်းလာပြီးနောက် ဂျေကော့က မက်စ် သူတို့ဘက်ကို ကြည့်နေတာကို တွေ့သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
ထို့နောက် မက်စ်အနားကို လျှောက်လာကာ သူ့နားထဲ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
“မင်းကြိုက်နေတဲ့ကောင်မလေးကို သူ့အိမ်ကနေ ငါ သွားခေါ်လာရတာ။ မဟုတ်ရင် သူက မလိုက်ဘူး။ အဲ့ဒါဆို မင်းလည်း သူနဲ့ အချိန်ဖြုန်းခွင့် ရမှာမဟုတ်ဘူးလေ။”
“အိုး!”
မက်စ်က အသံတိုးတိုးနဲ့ အံ့အားသင့်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
တစ်ခုခုတော့ ထူးဆန်းနေသလို ခံစားရပေမယ့် အဲ့ဒီအတွေးကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပဲ ဂျေကော့။ ဒီခရီးမှာ ငါ သူနဲ့ နီးစပ်လာအောင် ကူညီပေးရမယ်နော်!”
“အေး၊ အဲ့ဒါအတွက် စိတ်မပူနဲ့။ သူနဲ့ အတူအိပ်နိုင်အောင်တောင် ငါ ‘ကူညီ’ ပေးမယ်။”
ဂျေကော့က မျက်စိမှိတ်ကာ ပြုံးစိစိနဲ့ ပြောလိုက်သည်။
“မလိုဘူး။ အဲ့ဒါကိုတော့ ငါ့ဘာသာငါ စီမံနိုင်တယ်။ မင်းက ငါနဲ့သူငယ်ချင်းဖြစ်လာအောင်ပဲ ကူညီပေး။”
မက်စ်က ရယ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့အားလုံးက ခရီးစဉ်အတွက် စီစဉ်ထားတဲ့ ဘတ်စ်ကားပေါ် တက်လိုက်ကြသည်။
သူတို့ရဲ့ခရီးစဉ်က အတော်လေးရှည်လျားသည်။
သူတို့ စခန်းချမယ့်နေရာကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာ ညနေပိုင်းတောင် ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။
သူတို့အားလုံး အချိန်ယူပြီး တဲတွေထိုးကြပြီး အစားအသောက်တွေ ပြင်ဆင်ကြသည်။
ညရောက်လာတဲ့အခါ လူတိုင်းက မီးပုံကြီးပတ်လည်မှာ ထိုင်ပြီး အရက်သောက်ရင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စကားပြောနေကြသည်။
မကြာခင်မှာပဲ အားလုံး အရက်မူးလာကြသည်။
စုံတွဲတချို့ကလည်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် နမ်းရှုပ်လာကြပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း ဝမ်းသာအားရ အော်ဟစ်အားပေးကြသည်။
ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခု လွှမ်းမိုးနေသည်။
မက်စ်က သူ့သူငယ်ချင်းတချို့နဲ့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောရင်း အရက်သောက်နေချိန်မှာ ဂျေကော့ မရှိတော့တာကို သတိထားမိလိုက်သည်။
မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် အယ်လီဆန်ကလည်း ထလာပြီး တောထဲကို ဝင်သွားခဲ့သည်။
မက်စ်က တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေပြီလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ညအချိန်မှာ သူတစ်ယောက်တည်း ဘာကြောင့် တောထဲဝင်သွားတာလဲ?
သူ သိချင်စိတ်ဖြစ်လာသလို သူမရဲ့လုံခြုံရေးအတွက်လည်း စိုးရိမ်မိသည်။
ဒါကြောင့် သူမနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့သည်။
တောထဲမှာ ခဏလောက် လျှောက်လာပြီးနောက် မက်စ်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူ့စိတ်တွေဟာ ခဏတာ ဗလာဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အယ်လီဆန်က သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မှီထားပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ နမ်းနေခဲ့သည်။
အဲ့ဒီလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မက်စ် သိလိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ယုံတောင်မယုံနိုင်ဖြစ်သွားသည်။
အဲ့ဒီလူက ဂျေကော့ပင်။
သူ့ရဲ့အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်း။
အယ်လီဆန်နဲ့ သူနီးစပ်လာအောင် ကူညီပေးမယ်လို့ ပြောထားတဲ့သူပင်။
…
သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အသည်းအသန်နမ်းနေကြသည်။
အယ်လီဆန်က ဂျေကော့ရဲ့လည်ပင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဖက်ထားပြီး ဂျေကော့ရဲ့လက်တွေကလည်း သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်နေကြသည်။
မက်စ်ဟာ ဘာကြောင့် သူ့အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းက သူ အယ်လီဆန်ကို အရမ်းချစ်နေတယ်ဆိုတာ သိသိကြီးနဲ့ သူ့နောက်ကွယ်မှာ ဒီလိုလုပ်နေရတာလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။
သူ့ကို သစ္စာဖောက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အခုမှပဲ ဂျေကော့အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ မရေမရာစကားတွေကို မက်စ် နားလည်လာခဲ့သည်။
“စိတ်မပူနဲ့။ ငါ သူနဲ့အတူအိပ်နိုင်အောင် ကူညီပေးမယ်” ဆိုတဲ့စကား။
အယ်လီဆန်အကြောင်း တစ်ခါတလေ ပြောတတ်ခဲ့တာတွေ။
အယ်လီဆန်နဲ့ မက်စ်တွေ့တဲ့အခါတိုင်း သူမက မက်စ်ကို မပြောဘဲ ဂျေကော့နဲ့ပဲ စကားပြောတတ်တာတွေ။
ပြီးတော့ မနက်က သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူရောက်လာခဲ့တာ။
အဲ့ဒီအရာအားလုံးကို သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်ရင် သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ ဒီလိုဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိနေခဲ့တာ အတော်ကြာပြီဆိုတာ သိသာနေသည်။
ဒါပေမဲ့ အချစ်ကြောင့် မျက်စိကန်းနေတဲ့ မိုက်မဲသူတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မက်စ်က သူ့အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းကို အလွန်အမင်း ယုံကြည်ထားတာကြောင့် အဲ့ဒါကို မသိခဲ့ပေ။
မက်စ်သည် သစ်ပင်တစ်ပင်နောက်တွင် ငေးစိုက်ကာ ရပ်နေပြီး သူတို့ အနမ်းခြွေနေကြသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူ ထိုနေရာသို့ သွား၍ ထိုသူ၏ မျက်နှာကို ထိုးချင်ခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် မလှုပ်ရှားနိုင်ခဲ့ပေ။သူတို့က သူတို့၏ 'လုပ်ဆောင်ချက်' ကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေစဉ် သူ ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် ၎င်းတို့မှာ အဝတ်အစားမပါတော့ဘဲ ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်သွားကြသည်။ဂျေကော့က သူမအား ခွေးပုံစံအနေအထားဖြင့် ရပ်ခိုင်းပြီး နောက်မှနေ၍ သူမအား ပြုမူဆက်ဆံနေခဲ့သည်။ သူသည် သူတို့၏ ညည်းသံများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် ကြားနေရ၏။
သူ့စိတ်ထဲမှာတော့—
သူနဲ့အယ်လီဆန်ကြားမှာ အခုလိုဆက်ဆံရေးရှိနေပြီဆိုရင် ဘာလို့ ငါ့ကို အရင်ကတည်းက မပြောခဲ့တာလဲ?
အဲ့ဒါဆို ငါလည်း သူ့ကို မျှော်လင့်မနေတော့ဘဲ ရှေ့ဆက်နိုင်ခဲ့မှာပဲ။
ဒါပေမဲ့ မက်စ်ဟာ လက်ချောင်းတစ်ချောင်းတောင် မလှုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူ အရမ်းကို အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်နေခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ယောက် အပြင်မှာ အဲ့ဒီလိုဆက်ဆံနေကြတာကို ကြည့်နေချိန်မှာပဲ မက်စ်ဟာ သူ့နောက်ဘက်ကနေ တစ်စုံတစ်ခု လှုပ်ရှားသံကြားလိုက်သည်။
သူက လည်ပင်းလှည့်ပြီး ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့နောက်မှာ ဆယ်မီတာလောက်အကွာမှာ ရက်စက်တဲ့အမူအရာနဲ့ သူ့ဆီကို ချဉ်းကပ်လာနေတဲ့ တောဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင်ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မက်စ်ဟာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို တောင့်တင်းသွားသည်။
သူ့ကို တုံ့ပြန်ဖို့ အခွင့်အရေးတောင် မပေးဘဲ ဝက်ဝံကြီးက ပါးစပ်ဟကာ သူ့ဆီကို တိုက်ရိုက် ခုန်အုပ်လာခဲ့သည်။
ဂျွတ်!
ဝက်ဝံကြီးရဲ့သွားတွေက မက်စ်ရဲ့လည်ပင်းကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ကိုက်ဖြတ်လိုက်သည်။
မက်စ်က လည်ပင်းမှာ စူးရှတဲ့နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထို့နောက် သူ့အသိစိတ်က တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့လာခဲ့သည်။
ငါ့ကံက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဆိုးနေရတာလဲ?
လူပျိုဘဝကို မဆုံးရှုံးရသေးဘဲနဲ့ သေရတော့မယ်။
ငါ့ရဲ့ အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်းလို့ ထင်ထားတဲ့ကောင်ကိုတောင် ဘာကြောင့် ဒီလိုလုပ်တာလဲဆိုပြီး မမေးလိုက်ရဘူး။
အနည်းဆုံး သူ့မျက်နှာကို တစ်ချက်လောက် ထိုးပြီး နှာခေါင်းဖျက်ပစ်ရမယ့်အခွင့်အရေးတောင် မရလိုက်ဘူး။
ဒီကမ္ဘာကြီးက ငါ့အပေါ် တကယ်မမျှတဘူး။
အနည်းဆုံးတော့ မသေခင် လူပျိုဘဝကို ဆုံးရှုံးခွင့်ပေးပါဦး။
အားးး! ဒီကမ္ဘာကြီးကို စိတ်ကုန်တယ်…!
အဲ့ဒါတွေဟာ အဆုံးမဲ့အမှောင်ထုထဲ သူ့အသိစိတ် မပျောက်ကွယ်သွားခင် သူ့ရဲ့နောက်ဆုံးအတွေးတွေ ဖြစ်ခဲ့သည်။